Laïs in de culturele centra - Deugddoende amicaliteit en samenhorigheid

Laïs kwam dit jaar opnieuw op het voorplan, terug van nooit weggeweest, geen vaarwel, wel een vrouwenstem minder, en een dertig jarige carrière gebundeld in een brede muzikale sound, die de brug slaat van rootspop met hun jeugdig folky kleinkunst en a capella kampvuursongs.

Een return is er door de nieuwste plaat ‘De langste nacht’ en met een handvol songs van hun bekende eerste albums. Laïs draaide al vooraf warm in de AB, Brussel in het najaar van 2022, deed het clubcircuit aan in ’t voorjaar 23 en kon niet ontbreken op enkele festivals als Labadoux en Dranouter, om tot slot finaal ons te omarmen met een hartverwarmende najaarstour in de culturele centra. Een deugddoende amicaliteit en samenhorigheid van het combo van 7 met z’n zangeressen ervaarden we in hun set in Kortemark!

Na een goede acht jaar is het Laïs geluid nog steeds kwaliteitsvol, nu iets meer doorleefd, van de twee overgebleven dames Jorunn Bauweraerts en Nathalie Delcroix met hun partners Tomas de Smedt en Bjorn Eriksson (remember Zita Swoon).
Wie gezworen is op die groovy, zwierige folky roots zat hier deels op zijn honger … Laïs is nu meer dan dat … hun materiaal is gedrenkt in broeierige, spannende rootspoppsychedelica met een orientaalse tune op z’n Think of One’s en die hun folkroots niet verloochent.
Live is de sound een beleven dat sprankelend, dansbaar als ingetogen, breekbaar is en niet vies is van een bezwerende, fellere tune; op die manier zorgen ze voor een ‘alle kleuren van de regenboog’.  
Belgische magie in een kijk- en luisterspel door de synchrone bewegingen, danspasjes van de buikdansende dames. De op elkaar afgestemde (hemelse) zangpartijen geven kleur en behouden net die kenmerkende folktune. Beeldrijk dus, met onderhuids een zigeunergevoel.
In het CC is er een nauw contact met het publiek en dat komt de set ten goede .
Al meteen loopt het gesmeerd op de openers “Wilder dan wild” en “Ik geniet”. De recentste single “Orion” volgt . De dansspieren worden geprikkeld door die sfeervolle, dromerige , sprookjesachtige groove.
Een meer avontuurlijke aanpak kregen we dan. Nummers in een rockend rootspopjasje en waarbij elk instrument voldoende ademruimte krijgt. En het klonk nog breder, schoner en intrigerend door de kronkelende partijen binnen een indie-psychedelisch geluid op z’n V.U.’s, zoals o.m. op “Overal nabij” en “Lucia”.
De folky tunes werden mooi verweven in “Marie Madeleine” of de nadruk kwam op een zigeunerinvloed, “1+1 =2”. Het klinkt niet steeds toegankelijk zoals vroeger, maar het is daarvoor niet minder goed . Het is hoe Lais is geëvolueerd door de jaren …
A capella momenten, jawel, met die vrouwelijke stemmenpracht, die maakten een intense band onder elkaar en met het publiek, “Jasio U Pana” en dan “Belle”, die op een koorzang leek, ondersteund van de mannelijke vocals.
Coveraanbod ook hier met “Pieter Brueghel in Brussel“ (Wannes Van de Velde) werd in een badje van triphop , kleinkunst en folk gedropt. Creatief, inspiratievol en ingenieus. We werden gestuwd naar hun classic “’t Smidje”, en Van Veen’s “Opzij”, beiden aangepast met de tand des tijds, in een soort boombal en huppeldepup. Het zette De Beuk eventjes in vuur en vlam met de nodige danspasjes en handjeszwaaien. Schitterend!
Het publiek genoot van het materiaal en de band werd warm onthaald. Deugddoend evenzeer dat de eigentijdse, vernieuwende aanpak zo werd geapprecieerd.

Het voorbije jaar zagen we deze amicale Laïs verschillende keren optreden. Ze verbreden hun muzikale horizont en sluiten aan bij de rits sterke Belgische bands.
30 jaar Laïs, terug van nooit weggeweest. Het smaakt naar meer …

Neem gerust een kijkje naar de pics @Karl Vandewoestijne (set in CC De Steiger, Menen, november 2023)
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5627-lais-17-11-2023.html?Itemid=0

Organisatie: OO-kunst ism CC De Beuk, Kortemark

Laïs - 30 jaar Laïs, terug van nooit weggeweest

Laïs - Terug van nooit weggeweest, geen vaarwel, wel een vrouwenstem minder, en een dertig jarige carrière gebundeld in een brede muzikale sound , die de brug slaat van rootspop met hun jeugdig folky kleinkunst en a capella kampvuursongs.
Het Laïs bronwater heeft voldoende mineralen, kwaliteitsvol, smaakvol, goed gebotteld en lekker in het gehoor liggend.

Na een release periode van een goede acht jaar omarmen de twee overgebleven dames Jorunn Bauweraerts en Nathalie Delcroix ons met hun partners Tomas de Smedt en Bjorn Eriksson (remember hun Zita Swoon), en drie muzikanten, op een nieuwe plaat ‘De langste nacht’. Annelies Brosens besloot niet mee te gaan in het muzikaal verhaal en bewandelt haar eigen weg verder.
De plaat verscheen vorig jaar in het najaar en onderstreept de muzikale evolutie in hun carrière naar broeierige, spannende rootspoppsychedelica, die hun roots niet verloochent.
Een vertrouwd, verrassend en innovatief geluid dus, die iets meer wereldlijks, orientaals durft te klinken. Een mooie versmelting, Laïs hecht zich niet vast aan één muzikaal patroon. Laïs is duidelijk toe aan een volgend hoofdstuk, of hoe kunnen we ‘t zeggen , ze hebben hun tweede adem gevonden.
Die tweede adem zit ‘em duidelijk in het nieuwe materiaal. Ze zijn live met 7 dus (Esther Lybeert, Tom Theuns en Roel Poriau, actief in talrijke groepen, met de echtgenoten van Jorunn en Bjorn, o.m. Think of one, Rumbaristas) en maken de band compleet.  
De set werd ingezet met “Wilder dan wild”, een sfeervolle “Ik geniet” en het filmische “Als ik in de lente sterf”. De single “Orion” zat ook al vroeg in de set en is de uitvalsbasis van ‘De langste nacht’, een licht zwierige, groovy song van verschillende muzikale werelden.
Belgische magie in een kijk- en luisterspel door de synchrone bewegingen, danspasjes van de buikdansende dames. Ergen borrelt een ‘Walk like an egyptian’ op, oudsher, Middeleeuws en eigentijds. De op elkaar afgestemde (hemelse) zangpartijen geven kleur en behouden net die kenmerkende folktune. Beeldrijk dus.
De subtiele, avontuurlijke melodieën, de tempowissels, de ruimte voor experiment, de brede sound, de stemmenpracht tekent de kleurenpracht van het huidige Laïs. De doorleefde gitaarakkoorden en de Midden-Oosterse klanken bieden dat ietsje meer.
Taalkundig switchen ze maar al te graag en covers en materiaal van de eerste drie platen van Laïs (‘Laïs’, ‘Dorothea’ en ‘Douce victime’) worden niet vergeten . De keuze viel op de schoonheid in de a capella aanpak , o .m. “Jasio v pana”, “Belle”, die op een koorzang leek, door de vrouwelijke - mannelijke vocals. In die context werden ze groot en bekend. “Marie Madeleine” en “Le renard et la belette” (in de bis) grepen terug naar de folkyroots.
Covers? Madou’s “Niets is voor altijd” is momenteel een erg gegeerde cover, de danspasjes gaven elan aan de song, “Pieter Brueghel in Brussel” (Wannes van de Velde) is in een badje van kleinkunst, zigeunerpop en retropsychedelica gedropt, en Van Veen’s “Opzij” hoorden we in huppeldepup-versie; samen met hun Belgische wereldhit “t Smidje” tekenden ze naar het einde van hun set een boombal in. Beetje een volksfeest …
‘De langste nacht’ heeft verdomd sterke overtuigende songs , die live nog iets interessanter, intenser, opwindender zijn, o.m. de bezwerende “Overal nabij”, “1 + 1 =2” en “Zwart feest”, waarbij we een ons een vogel waanden die in duikvlucht over de velden heen vloog.
Het publiek genoot van het materiaal en de band werd warm onthaald. Deugddoend dat de eigentijdse, vernieuwende aanpak zo wordt geapprecieerd.

Laïs kan terug aansluiten bij onze rits sterke Belgische bands. Ze verbreden hun muzikale horizont en overtuigen meer dan ooit.
30 jaar Laïs, terug van nooit weggeweest. In het clubcircuit een aanrader, de festivalletjes lonken. Je bent gewaarschuwd …

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4783-lais-12-04-2023.html?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas