De Zweedse Lykke Li kwam een paar jaar terug in de spotlights met haar megahit “I follow rivers’ die door Triggerfinger in een even sterke , overtuigende semi-akoestische gitaarversie werd gespeeld , ontdaan van enige franjes .
Lykke Li viel op met bevreemdende (triphopsounds), sfeervolle  en toegankelijke synthpop die hand in hand samengingen.
Nog meer dan op de vorige plaat wordt de klemtoon gelegd op een popelektronisch geluid, gedragen door haar lichte galmende vocals . Het materiaal klinkt sfeervol , dromerig en weemoedig. Een toegankelijke The Knife schuilt om de hoek bij die gelaagde geluidjes. De eerste songs , “I never learn”, “No rest for the wicked” en “Just like a dream” zijn het best. Ze gaat persoonlijker , soberder, intiemer te werk bij “Love me like I’m not made of stone” (semi-akoestisch), “Heart of steel” (gospel invoed) en de pianoballad “Sleeping alone” .
De songs zijn duidelijk goed uitgewerkt en die kenmerkende ‘wave’ broeierigheid is op het achterplan geraakt.

Twee jaar terug werd de Zweedse schone Lykke Li (Zachrisson) ingehaald als één van de nieuwe opkomende sensaties binnen de electro . Tot op zekere hoogte  … Het debuut ‘Youth Novels’ had een handvol leuke electropopsongs die naast de groove elektronicabeats zorgden voor sfeerschepping, “Breaking it up”, “Everybody but me” en “Dance, dance, dance”. Technisch vernuftig zitten haar songs wel in elkaar en binnen het genre probeert ze het boeiend te houden door voldoende variaties aan te bieden, gelinkt aan indie, dromerige soms donkere trippop en semi-akoestisch materiaal, gedragen door haar hemelse, kinderlijk aandoend stemmetje, die na verloop van tijd wat kan irriteren.  Maar bon, opnieuw een handvol leuke songs vinden we terug als “I follow rivers”, “Rich kids blues” en “I know places” . De ‘60s style van een ‘My boy lollipop’ dringt door op “Sadness is blessing” en “Silent my songs”. Een gelaagd en geslaagd plaatje , maar het biedtt geen toegevoegde waarde!