Paul Simon mag dan de 70 halfweg zijn , met regelmaat brengt hij een plaat uit , die achterna gezien nog steeds de moeite is . Jawel dertig jaar na de instant klassieker ‘Graceland , slaagt hij erin meerdere generaties te bekoren . Hij heeft een succesvolle solocarrière uitgebouwd en met deze nieuwe toont hij nog altijd afrokantjes van vroeger .
‘Stranger to stranger’ bevat sierlijke songs , luister maar eens naar “Wristband”, “In a parade” of “Insomniac’s lullaby”, die mooi uitgewerkt zijn, een aangename groove hebben en die licht afrotintjes kenmerken . Daar zorgen de Peruviaanse percussie en elektronica voor . Het sing/songwriterschap zit ‘em in die (semi) akoestische gitaarstructuren .
‘Stranger to stranger’ telt negen sfeervolle tracks en 2 intermezzo’s. Opnieuw een mooi voorbeeld van de vele stijlen en invloeden die Paul Simon gedurende zijn ganse carrière beïnvloed hebben. Hij beschikt over uiterst getalenteerde muzikanten, de brede waaier aan muziekinstrumenten die ze bespeelden , zorgden voor een perfect uitgebalanceerde plaat. Een mooie aanvulling op z’n (reeds uitgebreide) oeuvre!
Paul Simon – Een ware hoogdag
Paul Simon
Vorst Nationaal
Brussel
2016-11-01
Stijn Raepsaet
Zangers die meerdere generaties kunnen bekoren, zijn dun gezaaid. Toch bestaan ze, en het bewijs hiervan mochten we op 1 november aanschouwen in Vorst Nationaal: Paul Simon. De zanger, die samen met Art Garfunkel hoge toppen scheerde in de jaren ’60 en daarna een succesvolle solocarrière uitbouwde, lokte dan ook een grote massa naar Vorst. Het leek erop dat vooral kwieke vijftigers en zestigers nog een laatste maal hun idool aan het werk wilden zien.
De negenkoppige band start met het herkenbare deuntje van “Gumboots” om de intrede van de ‘grote’ Paul Simon te begeleiden. Meer is er niet nodig om de eerste euforische kreten uit het publiek te persen. Naadloos wordt dan overgeschakeld op “The Boy in the Bubble”, een andere topper uit zijn succesvolste plaat ‘Graceland’ (1986). De versie hier wordt in een geheel nieuw parlando jasje gestoken.
Het valt op dat de inmiddels 75-jarige(!) Amerikaanse zanger een verrassend frisse indruk maakt en zijn stem nog niets aan kracht en timbre verloren heeft.
Na het spelen van een beklijvende versie van “Dazzling Blue” draagt Simon het nummer op aan zijn (derde) vrouw Edie Brickell . Hij leerde haar in 1989 leerde kennen toen ze het voorprogramma van Bob Dylan in Vorst verzorgde. “Hier spelen voelt een beetje aan als een soort verjaardag”, gniffelt hij.
Ter inleiding van “Spirit Voices” uit het album ‘The Rhythm of the Saints’ (1990) komen we te weten dat de hitmachine ooit op de Amazone voer en er in een primitief dorp aan de praat raakte met een medicijnman. Die overhaalde hem een ayahuascakuur te ondergaan om zo tot zijn diepere zelve te komen. Concreet betekende dit een plantenbrouwsel te drinken en te wachten tot een reusachtige, imaginaire anaconda jouw geest blootlegt. Dit soort anekdotes weet het publiek van Vorst wel te smaken.
Halfweg de set wordt ons nieuw werk voorgeschoteld, namelijk de titelsong van zijn nieuw album ‘Stranger to Stranger’ (2016). De superster sleutelde meerdere jaren aan zijn dertiende album dat door critici als één van zijn betere onthaald werd. Van deze cd worden ook de singles “The Werewolf” en “Wristband” gespeeld.
Het duurt tot “Diamonds on the Soles of Her Shoes” alvorens het publiek op het middenplein rechtstaat en besluit een ‘beentje te smijten’. Het Afrikaanse ritme en de danspasjes van meneer Simon zelve werken aanstekelijk en algauw komt er ook beweging in de tribune. ‘It takes two to tango’ moet de man met de twee voornamen gedacht hebben, want onmiddellijk erna wordt “You Can Call me Al” ingezet. Wat volgt is een uitzinnig feestje dat het effect van ayahuasca ruimschoots overstijgt.
Tijdens de 3 encores worden o.a. “Graceland”, “Still Crazy After All These Years” en “The Boxer” (Simon & Garfunkel) gespeeld. Het ontbreken van de typerende drumslagen tijdens dit laatste lied zorgt ervoor dat een ietwat zweverige sfeer gecreëerd wordt op het einde van de avond.
Simon maakt hiervan gebruik om op integere manier afscheid te nemen van het publiek: enkel vergezeld door zijn akoestische gitaar brengt hij een ontluisterende versie van “The Sound of Silence”. Na de laatste noot stapt hij vervolgens sereen het podium af om niet meer terug te keren.
Dit optreden liet ons proeven van de vele stijlen en invloeden die Paul Simon gedurende zijn ganse carrière beïnvloed hebben. De uiterst getalenteerde muzikanten, de brede waaier aan muziekinstrumenten die ze bespeelden en een perfect uitgebalanceerde playlist zorgden voor een mooie collage van zijn oeuvre. Iets vrolijker dan chrysanten op een kerkhof, met echter ook plaats voor een lach en een traan: 1 november 2016 was voor veel aanwezigen een ware hoogdag.
Organisatie: Gracia Live
Paul Simon schuimt dezer dagen de concertpodia af om voor het laatst zijn magnum opus, ‘Graceland’, live te brengen met het merendeel van de originele muzikanten. Een tot de nok gevuld Vorst Nationaal kreeg tijdens de eerste 50 minuten ter opwarming een dozijn andere nummers gepresenteerd (met uitzondering weliswaar van “That was your mother” waarin de 70-jarige orkestmeester zich zonder schroom aan enkele danspasjes waagde). Wie haast exact een jaar eerder (5 juli 2011) dezelfde artiest in dezelfde zaal aan het werk zag, zal een gigantische déjà-vu gehad hebben want elk van de tijdens dat eerste deel gebrachte liedjes stond ook toen op de setlist. Ook de weinige woorden die Paul Simon tot het publiek richtte, namelijk het herinneren aan het feit dat hij er 22 jaar geleden zijn vrouw Edie Brickell leerde kennen toen ze het voorprogramma van Bob Dylan deed, klonken bekend.
Terwijl men er vorig jaar echter na een vrij korte tijd in slaagde om de geluidsmix aanvaardbaar te maken, bleek de technicus van dienst nu de ganse tijd in vakantiestemming te verkeren (en we kunnen het weten want we bevonden ons gans de tijd op hooguit 10 meter van de klankman dus het is weinig waarschijnlijk dat bij hem het geluid zoveel beter klonk). Enkel de puur akoestisch of a capella gebrachte nummers ondervonden niet al te veel last van de gigantische galm die al te prominent door de bunker waarde. Omdat u geen boodschap heeft aan ons gejeremieer over de klank, sommen we voor de afwezigen graag de (soms iets te veel op automatische piloot gebrachte) liedjes op uit het eerste deel van de avond. Enerzijds ging het om eigen songs als “Kodachrome”, “Gone at last”, “Dazzling blue”, “50 ways to leave your lover”, “Mother and child reunion”, “Hearts and bones”, “Slip sliding away” en “The obvious child”. Anderzijds eerde men voorbeelden als Jimmy Cliff (“Vietnam”), Junior Park (“Mystery train”) en Chat Atkins (“Wheels”).
Vervolgens werd er anderhalf uur geteerd op de onverwoestbare mijlpaal uit de muziekgeschiedenis die een goede kwarteeuw geleden de gemoederen beroerde. Omwille van het apartheidsregime was het toen als Westers artiest politiek heel incorrect om de boycot met Zuid-Afrika te negeren (wie daar meer van wil weten, verwijzen we naar de ‘Under African skies’- documentaire van Joe Berlinger). Gelukkig had Paul Simon lak aan politieke correctheid want het resultaat van zijn samenwerking met Zuid-Afrikaanse muzikanten wordt zoveel jaar later nog steeds door vele (het optreden was ondanks de pittige prijzen uitverkocht) muziekliefhebbers aan het hart gedrukt.
De enthousiastelingen van Ladysmith Black Mambazo werden door de gastheer persoonlijk geïntroduceerd. Een kwartier lang waren ze met hun expressieve choreografieën en onvolprezen vocale kwaliteiten een lust voor oog en – vooral – oor. Dit laatste ook dankzij het feit dat hun “a capella”-capriolen minder hinder ondervonden van de akoestische beperkingen van de concertzaal dan het geval is wanneer de muzikanten aan het werk tijgen. Ook wanneer Paul Simon zich aansloot bij de zangers en ze samen het immer ontroerende “Homeless” serveerden, prezen we ons gelukkig aanwezig te zijn. Na “Diamonds on the soles of her shoes” werd iedereen van Ladysmith Black Mambazo onder luid applaus uitgewuifd waarna “I know what I know” volgde.
Als de herkenbare harmonica-intro van “The boy in the bubble” weerklinkt, uit het publiek luidkeels zijn vreugde maar dat enthousiaste wordt toch ietwat getemperd als we een nogal slordige versie te horen krijgen (iets wat dan niet enkel aan de geluidsmix ligt). Ook “Crazy Love Vol. II” klonk in Vorst minder overtuigend dan op plaat.
Paul Simon trok zich vervolgens een tijdje terug om de spotlights te richten op de Afrikaanse klasbakken die met hem de wereld rondreizen. De één dag later 94 jaar wordende Nelson Mandela kreeg van trompettist Hugh Masekela een passend eerbetoon tijdens “Bring Back Nelson Mandela”, waarna zangeres Thandiswa Mazwai alle registers mocht opentrekken tijdens “African Sunset”. Terwijl Masekela vervolgens uitvoerig de tijd nam om in “Stimela (Coal Train)” het verhaal te doen van de Centraal-Afrikanen die vroeger per trein naar Johannesburg trokken om in de kolenmijnen te werken, begonnen we even te vrezen dat we zelf niet veel later onze laatste trein huiswaarts zouden missen.
Gelukkig werd er nadien weer wat vaart in het concert gestoken met “Gumboots”, “Under African skies” en “Graceland”. De apotheose kregen we met het onverslijtbare “You can call me Al” dat de zaal zelfs even in lichterlaaie zette.
Niet veel later vatte Simon solo de bisronde aan met “The Sound of Silence” dat alleszins veel mooier klonk dan de sound of noise die het merendeel van de avond een kwaal was (we geven toe dat er tijdens het ‘Graceland’-gedeelte af en toe wat beterschap was, maar nu ook niet van die aard om het euvel volledig met de mantel der liefde te bedekken). Tijdens “The Boxer” zong iedereen - zoals het hoort - vol overtuiging het woordeloze refrein mee. We vergaven het de muzikanten dat ze tijdens dat lied niet steeds 100% bij de pinken waren want ook zij begonnen zich uiteindelijk misschien af te vragen wat voor zin het heeft om te streven naar perfectie wanneer de minste subtiliteit toch ten onder gaat in de geluidsmix.
Omdat de klok van elf uur ondertussen geslagen had, kunnen we u als treinreiziger niet meer vertellen hoe de avond uiteindelijk geëindigd is. We gokken op “Late in the evening” en/of “Still crazy after all these years”. Omdat Paul Simon de voorbije jaren weinig gesleuteld heeft aan zijn setlists, durven we daar trouwens redelijk veel geld op inzetten.
Het verjaardagsfeestje naar aanleiding van 25 jaar ‘Graceland’ bracht dus niet wat we ervan verwacht hadden. Slecht was het niet want de 25-tal songs die gebracht werden zijn stuk voor stuk van degelijke kwaliteit en voorts zorgden de boys van Ladysmith Black Mambazo voor een unieke meerwaarde. Het blijft echter knagen dat het eerbetoon aan een prachtplaat (die op zichzelf uitblinkt in knappe arrangementen en een magnifieke mix) gebeurde in een zaal waar de luisteraar inspanningen moest doen om die schoonheid ook te kunnen ontwaren.
De setlist op zich toont aan dat de afwezigen ongelijk hadden. De aanwezigen weten echter dat er veel meer in had gezeten indien die prachtige muziek niet zo mismeesterd was door de klankman.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/paul-simon-17-07-2012/
Organisatie: Gracia Live
Nederlands 
Français 
