Reverend and the Makers – Een Heavyweight Champion of the World in ’t café van het Depot
Reverend and the Makers
Depot
Leuven
2017-11-06
Emile Dekeyser

“Silence is Talking”, “Heavyweight Champion of the World”, “Bassline”. Het zijn van die nummers die je in een voetbalstadion of nachtclub in Groot-Brittannië hoort passeren en waarop iedereen uit de bol gaat, maar jij geen idee van wie in godsnaam dat nummer is. Reverend and the Makers zeg je? Nog nooit van gehoord.

Schande, eigenlijk. De band uit Sheffield heeft echt wel een paar voortreffelijke platen gemaakt. Toen ze in 2007 voorzichtig doorbraken met het eerder vermelde “Heavyweight Champion of the World” leken ze dezelfde weg op te gaan als hun stadsgenoten én boezemvrienden van Arctic Monkeys. Helaas (of juist niet) koos de band ervoor om, tegen de raad van managers, marketeers en indiepuristen in, die vonden dat ze net als the monkeys moesten gaan klinken, te volharden in hun mix van indie en dance. In thuishaven Engeland lukte het met die iets eigenzinnigere mix wel een doorbraak te forceren, daar spelen ze ondertussen in zogeheten academy's. Zo was er in de Academy van Manchester afgelopen zaterdag 2600 man en zondag in die van Leeds 2300.
Wat een contrast met afgelopen maandag, waar de band moest aantreden voor nog geen 100 man in de bar van Het Depot. Hoewel wat onwennig op dat kleine podium, yesterday I felt like a proper rockstar and today I feel like this is me first gig and all me mates have come, werkte de band wel een puike set af. “Banger after banger!”, zou The Reverend zelf meerdere malen uitroepen. En eigenlijk had ie daarmee geen ongelijk: zowel de dansbare tracks als “Shine The Light” en “He Said He Loved Me”, als de op vette gitaarrifs gebaseerde “Too Tough to Die” en “Black Widow” mogen er echt wel zijn en werden gesmaakt door het publiek. Een publiek dat vooral veel moest bouncen, handjeklappen en meezingen, wat The Rev in Engeland allicht geen 2x moet vragen. Hier in Leuven wel, en het siert hem dat ie keihard werkte om dat publiek naar zich toe te trekken, en het uiteindelijk ook wonderwel lukte.

Maar of zijn smeekbedes om de volgende keer al onze vrienden mee te nemen, zodat ze dan toch tenminste in de grote zaal mogen aantreden, nu aangehoord zullen worden valt nog af te wachten. De band zal zélf ook iets harder mogen werken op het Europese vasteland willen ze dat ooit bereiken: ze hadden al sinds 2009 niet meer in België gestaan (hun 2 support slots voor The Libertines in de AB in 2016 niet meegerekend). Maar dat is voor later.
Nu genoot The Reverend zichtbaar en volkomen terecht van een publiek dat ie overwonnen had, als was ie ‘The Heavyweight Champion of the World’.

Organisatie: Depot, Leuven

Uit de Arctic Monkeys stad Sheffield komt er een volgend tof bandje aandraven, Reverend & The Makers. Spil is de imposante zanger Jon ‘The Reverend ‘McClure - goede vriend trouwens van Alex Turner -, een man met een typical Britpop uitstraling, maar eentje met het muzikaal hart op de juiste plaats. Samen met z’n band staat hij garant voor Britpop meets indie in een web van aanstekelijke, dansbare synths. Op die manier zijn ze te situeren ergens tussen Blur, Oasis en de psychedelica van Primal Scream.

Ze speelden een afwisselende set van hun twee cd’s ‘State of things’ en ‘A french kiss in the chaos’. We hoorden en zagen een frisse, beweeglijke band en een zanger/performer, die een resem opzwepende, groovy songs bracht, maar al te graag z’n publiek vermaakte en hen nauw betrok bij hun materiaal, wat een dolenthousiaste menigte opleverde, die genoot van de overtuigende set in de Rotonde. Het draaide ‘em rond energie en charme bij dit zestal. De maatschappijkritische, soms messcherpe, teksten van McClure kregen door de vrolijke tunes een luchtig karakter.
Het nieuwe “Silence is talking” trok meteen de aandacht, snel gevolgd door de hitsingle van twee jaar terug “Heavyweight champion of the world”, waarbij McClure zich een gewonnen bokser waande. De zalvende intrigerende synths, de toevoeging van trombone en de backing vocals en danspasjes van Laura Manuel (op keys) gaven elan aan de set, zoals op “Bandits”, “No wood…”, “Open your window”, en het sfeervol opbouwende “Hidden persuaders”. Ze trokken de lijn door van strakke, snedige nummers, huppelende, springerige ritmes en fors klinkende psychedelicasynths op “Miss Brown”, “He said he love me”, “The machine” en afsluiter “Armchair detective”. Compromisloze opzwepende indiepop dus. En tot slot intrigeerde “Manifesto/People Shapers” door de spannende dreiging, het avontuurlijke karakter en de onverwachtse wending, net als het intense “Hard time for dreamers” dat een krachtiger staartje meekreeg, wat duidelijk aantoonde dat deze Reverend & The Makers veel in hun mars had en een ietwat moeilijke tweede cd, live probleemloos kon ombuigen in heerlijke, vrolijke, ontspannen pop!
Reverend & The Makers profileerde zich als een grootse band, die kon rekenen op een dankbaar publiek, die hield van de bindteksten en de grappen en grollen van de zanger McClure. Op het eind nam hij alvast de herinnering mee om het handjesschuddende publiek op foto vast te leggen.
En of McClure van z’n publiek hield … want na de opwindende set in de Bota nam hij iedereen letterlijk onder de arm in de tuinen van de Bota (“You, and me , outside”, haalde hij aan) en breide er nog een aardig geslaagd vervolg aan. Enkel begeleid van akoestische gitaar en stem, bracht hij nog een paar eigen songs (waaronder “State of things” en “Long long time”) en enkele covers, met een obligaat eerbetoon aan The Beatles’ “Revolution”.

Reverend & The Makers: puike liveband, die aanstekelijkheid, speelsheid, groove en stijl onvoorwaardelijk samen bracht …

Organisatie: Botanique, Brussel