Amper een jaar na ‘Eclipse’ komen de Denen van The Sonic Dawn alweer met een nieuwe plaat af. We waren onder de indruk van ‘Eclipse’ en zagen er voor de band veel potentie in. Ze toerden in het voorprogramma van o.a. Brant Bjork en kregen veel positieve aandacht. Op ‘Enter The Mirage’ gaan ze gewoon op hetzelfde elan verder. Ze houden het niveau van de vorige plaat aan en muzikaal borduren ze ook verder op die plaat. De jaren ‘70 klinken hier terug zwaar door, maar met hun eigen touch en de nodige frisheid geven ze het toch iets eigentijds. Je zou het niet zeggen als je luistert maar het gaat hier wel degelijk om een trio. De sitar en synths versterken het psychedelische karakter van de band. Het thema op dit album gaat over vrijheid en over het ontdekken en exploreren van je visioenen. Met dit album hebben ze geprobeerd om hun livesound te benaderen. De songs zijn in elk geval terug goed opgebouwd. Een song als “Hits Of Acid” klinkt als The Beatles die de psychedelische rock ontdekken. “Loose Ends” heeft naar het einde toe een klavecimbel of orgel dat naar “The End” van The Doors neigt. “Children Of The Night” is een fijn uptempo nummer terwijl “Shape Shifter” als een trip of langgerekte roes klinkt. Het titelnummer is zeker één van de betere uit het album. Met een mooie opbouw en een nice flow in de song. Ook “Sun Drifter” is een fijne track met onverwachte overgangen. Er wordt langzaam naar een climax toe gewerkt. Er wordt sterk afgesloten met “UFO”.
Met ‘Enter The Mirage’ bevestigen ze al het goede uit ‘Eclipse’. Ze hebben er goed, nieuw materiaal bij om mee op te treden. Als ze op hun volgende release nog een stapje hoger kunnen zetten, kunnen ze wel eens groot worden in het genre. Ik denk in elk geval dat ze het in zich hebben.

De Deense mannen van Sonic Dawn hebben als baby waarschijnlijk in een bad van fuzz en psychedelische rockmuziek gelegen. Hun muziek straalt dit alleszins helemaal uit. Je denkt haast dat de seventies terug zijn. En toch vind ik het meer dan een ode of tribute aan deze muziek. Ze zijn zeker een band met een eigen geluid en invulling.
Ze grijpen terug naar de seventies maar steken het toch min of meer in een modern jasje. Ondanks het genre dat ze spelen, hebben ze bondige songs die niet langer duren dan nodig. Daarenboven valt er telkens in die 2 tot 3 minuten veel te ontdekken. “Strange” heeft bijvoorbeeld een heerlijke gitaarlijn waarop je kan wegdromen en de zang is ook heel gevoelig. Het doet mij bij momenten wat aan enkele rustige tracks van Opeth denken. Op “No Chaser” neemt de fuzzy gitaar de leiding. Het is een korte en krachtige track.
We hebben hier terug te maken met een veelbelovend trio. Op “Circle Of Things” lijken eerder naar The Beatles toe te groeien. Persoonlijk ben ik iets meer liefhebber van de song (maar dat is mijn smaak) die erop volgt. “On The Edge Of Our Time” krijgen we meer psychedelische en rockelementen. Dat blendt mooi met de stem van Emil Bureau. De sitar geeft ook de nodige kleur aan de song. Je hoort dat er veel variatie in het album zit en toch klinken de 13 songs samen als een mooi geheel.
Sonic Dawn kan mij met hun derde plaat helemaal overtuigen. Ik begrijp waarom ze het voorprogramma van Brant Bjork tijdens diens laatste tour mochten verzorgen. Er zit hier zeker potentie in. Wil je ze live eens zien? Dat kan want op 23 februari komen ze naar Magasin 4 in Brussel. Schitterende plaat. Ik ben verkocht. Nu jullie nog?