10 jaar bestaan The Subways ondertussen al. Ideaal moment dus om nog eens te passeren in de Botanique. Hun tour startte met een dieptepunt doordat hun drummer zich door ziekte noodgedwongen moest laten vervangen.
Dat ze er zin in hadden was wel overduidelijk te merken aan de band. Frontvrouw Charlotte kwam al huppelend het podium opgelopen en langs het enthousiasme van Billy Lunn kon je al helemaal niet kijken.
Openen met een nummer als “We don’t need money to have a good time” was duidelijk een goede zet. Het publiek was meteen mee en dat bracht enkel voordelen op voor de rest van de set. Ook het nieuwe titelloze album werd goed onthaald. Favorieten van het publiek waren “Shake! Shake!’, “Rock and Roll Queen” en “Mary”. Hoe kon het ook anders.
Een topfrontman schuilt er in Billy Lunn, die niets liever deed dan verkondigen hoe veel hij hield van het publiek, van hun accenten en danspasjes. Ook met beledigingen kon Billy goed om. Een enthousiaste fan vond niets beter dan de woorden ‘Charlotte is better than you’ naar hem te schreeuwen. Hij lachte het weg en vertelde dat hij dat voorval voor de rest van zijn leven gaat onthouden.
In het midden van de set vonden The Subways dat het tijd was om het publiek even rust te gunnen. ‘Ga maar allemaal even zitten, ondertussen doen wij de rest van het werk wel’. Waarop heel de Botanique uitermate positief reageerde en iedereen deed wat hen gevraagd werd.
Aan bisnummers doen The Subways niet mee. Dat vinden ze ‘bullshit’. Ze vroegen of iedereen akkoord was dat ze gewoon rustig verder speelden, en natuurlijk maakte niemand hier een probleem van. Hun set eindigen deden ze met “It’s a party” … En dat was het concert van The Subways zonder twijfel ook. Billy Lunn liet voor de laatste maal het beste van zichzelf zien en dook nog eens het publiek in.
Niet altijd even toonvast, maar The Subways kwamen, zagen en overwonnen. Gemist in de Botanique? Niet getreurd, want ze vertelden het publiek dat ze deze zomer op verschillende festivals zullen staan. Wij kijken er alvast naar uit!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dune-rats-11-03-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-subways-10-03-2015/
Organisatie: Botanique, Brussel
De avond werd ingezet door de jonge leeuwen van Get Off My Shoes. Het kwam nogal traag op gang (mede door technische problemen: “fuck, ‘k heb mijn capo in de auto laten liggen! Jos, kunde gij der keer om gaan?”), maar het is hen vergeven. Zolang ze maar heerlijk aanstekelijke nummers uit hun mouw blijven schudden. Zoals bijvoorbeeld afsluiter ‘Ghosts&Villains’ met het moeilijk uit je hoofd te krijgen refrein: “We don’t wanna go to sleep tonight!”
Soms vraagt een mens zich af: “zijn er nog zekerheden, mijnheer?” Jazeker. Hier is er een die als een paal boven water staat: als The Subways spelen, dan gaat het dak eraf. Dit was mijn derde keer en opnieuw was er aan show, energie en sfeer geen gebrek.
Ook al begon het wat moeizaam deze keer. Aan de band lag het zeker niet, zij namen een vliegende start met “Oh Yeah” en “Holiday”, maar het leek erop dat het publiek hier in de charmante turn(?)zaal waar Het Depot zich voorlopig vestigt, niet veel zin had om de benen te strekken. Zanger Billy Lunn gooide het dan maar over een andere boeg. Na een nummer of 7 vroeg hij de fotografen vriendelijk om de echte fans op de eerste rij te laten staan, hij wou de liefde voelen als hij dichter kwam staan en ze hadden inmiddels toch al genoeg foto’s kunnen nemen.
Een meesterzet zo bleek, het was alsof er 2 verschillende publieken waren. Het brave, tamme publiek voor Billy’s verzoek en het uitzinnige publiek erna. Dat het nummer dat volgde hét anthem “We Don’t Need Money To Have A Good Time” was, hielp natuurlijk ook. Ik hoor de ouderen denken: “ha, die gasten hebben zeker nog geen vrouw. Of kinders. Of een huis om af te betalen!” Maar ik verzeker u, het anthem wérkt wel bij mij en mijn uitzinnig meezingende leeftijdsgenoten. Is dat nu jeugdig utopisme? Waarschijnlijk wel.
Wat volgde waren alweer twee klassiekers: “Rock ’n Roll Queen” en “Shake! Shake!”. Het publiek verloor de controle en de eerste stagedivers waren een feit. Een zichtbaar genietende Billy Lunn zong de laatste strofe van “Rock ’n Roll Queen” overigens in het Nederlands, wat door het publiek erg op prijs gesteld werd. Oké, de Nederlandse tekst lag naast hem (“yeben duzon, yeben du-ayniga, yeben zo cool, yeben zo rock ’n roll”), maar hij deed het toch!
Wat vooral opviel was dat er maar liefst 7 nummers uit hun tweede album ‘All Or Nothing’ de setlist haalden, een album dat geproduced werd door de legendarische Butch Vig (Nirvana, Sonic Youth), een invloed die duidelijk te horen was. De set werd afgesloten met de nieuwe single “Kiss Kiss Bang Bang”, de hidden track uit hun eerste: ‘At 1AM’, het aan het publiek opgedraagde (My Best Days Are) “With You” en “Turnaround”. Waarin er ook letterlijk around geturnd werd. Billy en bassiste Charlotte vroegen ‘the biggest circle pit we’ve ever seen in Belgium!’ en als Billy en Charlotte dat vragen, dan krijgen ze dat ook gewoon.
In de bisronde kregen we het akoestische “Lostboy”, wat een ideaal moment bleek om uit te blazen na 3 intensieve kwartieren met gedans, gepogo, gestagedive en gecirclepit. Veel tijd om uit te blazen kregen we niet, het nummer was nauwelijks gedaan of Charlotte Cooper en drummer Josh Morgan stonden alweer op het podium voor de laatste 2 nummers: “Celebrity” en “It’s a Party”. Tijdens dat laatste nummer kregen we de vaste apotheose: een bezwete Billy Lunn nam een aanloop alsof hij in de Olympische finale van het verspringen stond, en sprong het publiek in en deed vervolgens een ‘Eddie Vedder, Pinkpop ‘92’-ke door aan de steunpilaren te gaan hangen en van daar weer in het publiek te duiken. Een publiek dat hem maar al te graag op de handen droeg, letterlijk en figuurlijk.
“We’ll be back in Belgium very soon, see you at Dour Festival!”. In de wetenschap dat het met The Subways altijd prijs is, waarom geen 4de keer? In dat geval: “see you at Dour!”
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-subways-25-02-2012/
Organisatie: Depot, Leuven
Het Britse trio The Subways zorgde ervoor dat we meteen 20 jaar jonger werden door hun energieke, bruisende, opwindende, krachtige en stevige melodieuze rock’n’roll/postpunkpop. Ongedwongen, speels, fris gingen ze te werk en als Duracell konijnen sprongen en hotsten zanger/gitarist Billy Lunn (een jonge Josh Homme lookalike) en de bevallige bassiste Charlotte Cooper (in glitterpak) heen en weer . En de drummer mepte er op los.
Retestrak en fel dus …, al werd af en toe wat vaart geminderd met een handvol intens broeierige rocksongs.
Ze zijn toe aan de derde cd , ‘Money & Celebrity’ die ‘Young for Eternity’ en ‘All or Nothing’, opvolgt; de nummers zijn veel van hetzelfde , maar live krijgen ze een pittige scheut crazy rock’n’roll . Alle registers worden opengetrokken om er een ‘amazing’, ‘screaming’ rock’n’roll show en party van te maken: handclapping, refreinen meezingen , obligate ‘oohoohs’, crowdsurf en circlepits … Aaah, was is het leuk jong te zijn als je The Subways hoort … Een avondje spelplezier en fun, waarbij ze de melodieuze subtiliteit niet het oog verloren. 16 songs in een uur , en gestoffeerd met een woordje uitleg … doe het hen maar na!
Meteen was het volle gas vooruit met de strak gebalde gespeelde “Oh yeah” en “Young for eternity”, minder hels maar catchy en nerveus waren “Obsession”, “Allright” en “Mary”, die meer finesse ademden. Het nieuwe materiaal lag in dezelfde lijn, op plaat niet steeds rakend of overweldigend, maar door de dynamiek, de opwinding en de extravertie boeiden ze ongelofelijk. De single “We don’t need money to have a good time” (spitsvondige titel) overtuigde enorm … “Pop death”, “Celebrity” en “Kiss kiss bang bang” zijn, ondanks de explosiviteit en heftigheid, muzikaal minder. Maar so what, hier werden alle zorgen even opzij geplaatst en was het genieten van die brok dynamiet. En hun hit “Rock’n’roll queen” van enkele jaren terug, kon niet ontbreken.
De jonge garde houdt van The Subways en er waren opvallend veel Franstalige vrienden hier vanavond … En The Subways hield van ons . Eenvoud troef en eenvoud overwon … Soms moet dat niet meer zijn … “The Subways it’s a Party” … het was trouwens ook de afsluitende song van deze muzikale wervelwind vol optimisme …
Het Franstalige kwartet The Dukes waren alvast een goede opwarmer . Net als op de tv serie reeks van The Dukes of Hazard gingen ze soms razend tekeer. ‘70s retrogrunge sijpelde door in hun strakke, snedig gespeelde songs . Een jonge gast van de eerste rijen kon zelfs van het lichaam van de zanger niet blijven. Geen probleem , The Dukes’ boys vingen het luchtig op, speelden door en beleefden hier ook wel hun avondje !
Hier werd al eens gecrowdsurfd op het stevige, ophitsende materiaal. Op het eind kon het niet meer stuk met Nirvana’s “Territirial Pissings”. Onze zaterdagavond was gelanceerd ‘like in the old days ‘…
Organisatie: Botanique, Brussel
Geen enkele van de drie Subways albums zal de prijs der originaliteit winnen. Maar daar is het er bij dit energieke trio ook niet om te doen. Hun fijne catchy punkpop songs zijn gemaakt om vooral op het podium te spetteren. En of dit het geval is !
De bijzonder sympathieke frontman Billy Lunn is een podiumbeest die in het aangename concertzaaltje Grand Mix zijn publiek danig wist op te jutten dat er in de frontzone voor het podium nogal wild werd gesprongen, gemoshed en geskydived (zelfs een gebroken poot en een stel krukken konden een zwaar uit de bol gaande fan er niet van weerhouden zich in de gevarenzone te begeven). De songs, en vooral de energie waarmee deze gebracht werden, waren dan ook zo aanstekelijk dat stilstaan hoegenaamd niet mogelijk was.
Lunn, zijn bevallige bassiste Charlotte Cooper en drummer Josh Morgan maakten er met hun simpele maar krachtige en puntige songs een geweldig feestje van. Lunn nodigde tijdens het punkertje “Turnaround” de zaal uit tot een massale circle pit, wat zowaar nog meer vuurwerk teweegbracht bij het al uitfreakende Franse publiek, maar tot de verhoopte circle pit kwam het niet echt. De Fransen hadden enkel het woord circle begrepen en maakten er dan maar een soort kusjesdans van. Maar goed, de extreem goedgeluimde zanger kon er wel om lachen en bedankte zijn fans vooral voor het ongebreidelde enthousiasme.
Uiteraard was hun anthem “Rock & Roll Queen” één van de kleppers van de avond, maar een nieuwe song als “We don’t need money to have a good time” was al even sterk en zal volgens ons tot een bescheiden klassiekertje uitgroeien die niet moet onderdoen voor “Rock n roll queen”. Nog twee nieuwe songs heet van de naald waren “Celebrity” en de stampende afsluiter “It’s a party”, heerlijke fuifsongs zeg maar.
Verder rolden The Subways met het tempo van een dolgedraaide metro doorheen een handvol felle rockertjes als “Oh yeah”, “Shake shake shake” en “With you”, allemaal even gedreven en barstend van de adrenaline.
The Subways speelden simpele, maar goudeerlijke en bijzonder potige punkpop samengebald in iets meer dan een uur. Uiterst dynamisch en energiek, meer moest dat niet zijn.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Live recept van het Britse trio The Subways: energiek, bruisend, opwindend, krachtig, stevig en wilde bokkensprongen. De enthousiaste band gooide er maar liefst twintig songs tegenaan in anderhalf uur tijd! Zanger/Gitarist Billy Lunn, de bevallige bassiste Charlotte Cooper en drummer Josh Morgan putten voor hun postpunk uit de ‘90’s traditie van Nirvana, Garbage en L7.
De songs van hun twee platen ‘Youg for Eternity’ en ‘All or Nothing’ injecteerden ze van een stevige geut Crazy Rock’n’Roll. Retestrak en fel! Lunn porde het publiek aan tot handclapping, het meezingen van refreinen en de obligate ‘Oohoohs’. Op het eind werd hij zelfs letterlijk op handen gedragen. “Kalifornia”, “Young for Eternity” en “Holiday” trokken meteen alle registers open. Af en toe lieten ze ruimte voor de broeierige intensiteit en opbouw, die achter hun songs schuilde o.a. bij “Obsessions”, “Mary” en “With you”. Voor de rest overdonderden ze ons in een hels tempo met hun gebalde sound. De soms onvaste vocals van Lunn deden er niet aan toe. Een avondje spelplezier en fun, waarbij ze de melodieuze subtiliteit niet het oog verloren.
En of dat ze het publiek bij de set betrokken ...: de refreinen van “Oh yeah” en “I wanna hear what you gotta say” werden luidkeels meegezongen en er was een ronkende bas, opzwepende drums en handclapping op het uitgesponnen “I won’t let you down”. De eerste rijen gingen uit hun dak en van een schuchtere skydive ging het al snel over tot een gewaagde stagedive.
De bis zetten ze sfeervol in met “Strawberry blonde”, maar het tempo werd steviger en feller. “Girls & Boys” en het onmisbare “Rock’n’roll queen”vatten de Subways samen als een brok dynamiet.
Wat een muzikale wervelwind van een hyperkinetische band voor een dolenthousiast publiek!
Het Limburgse The Rones openden vorig jaar de main stage op de laatste Pukkelpopdag. Het grote podium was door de dosis nervositeit en uiterste concentratie nog wat te hoog gegrepen. Maar nu acht maand later, zijn de groeipijnen voorbij, won hun retrostonerrock aan kracht en intensiteit en heeft het kwintet hun debuut uit. Live zijn ze duidelijk sterker geworden. Hard en meedogenloos klonken ze, ergens tussen QOSA en Cosmic Psychos. Hun slepende, rauwe grunge kreeg een bulldozergeluid mee. Soms had de PA man te fors aan de volumeknop gedraaid, wat een oorverdovende geluidsbrui teweegbracht. Maar The Rones mogen nu zeker terug op Pukkelpop! Btw de zanger had een fotocameraatje aan z’n voorhoofd bevestigd, en misschien dat je die opname op hun site kunt bewonderen ….
Organisatie: Het Depot, Leuven
Het jonge Britse trio The Subways viel die avond in voor Babyshambles. Babyshambels moet noodgedwongen de komende twee maand hun tournee afgelasten, gezien Doherty verplicht werd om een dertigtal dagen effectieve gevangenisstraf uit te zitten. Het trio was uitermate blij in Lille te mogen optreden om z’n fans uit te breiden. In juni verschijnt ‘All for Nothing’, de langverwachte opvolger van hun debuut ‘Young for Eternity’. We hoorden een enthousiaste band met opwindende, snedige, felle, strakke punky gitaarrock. Het hyperkinetische tweetal, zanger/gitarist Billy Lunn en rockbabe/bassiste Charlotte Cooper, liep en sprong van de ene naar de andere kant, en de drummer Josh Morgan mepte er op los; ze stelden een pak nieuwe songs voor, die allen een retestrak tempo aanhielden: “Kalifornia”, “Hung for E”, “Obsession”, “Shake shake”, “I won’t let you up” en de forthcoming single “Girls & boys”. Enkel “Allright” klonk melodieuzer en subtieler. Crazy rock’n’roll music, die op een dolenthousiast publiek mocht rekenen, met als apotheose het broeierige, mooi opgebouwde en uitgesponnen “Rock & roll queen”, die overtuigend de set besloot.
Nada Surf was binnen dit concept wat de vreemde eend in de bijt, maar hun alternatieve collegerock, die leunt aan Semisonic en Fountains Of Wayne werd smaakvol ontvangen. Een evenwichtige, gevarieerde set van gitaarpop met ballen, droompop en liefdesliedjes. Uit de nieuwe cd ‘Lucky’ werden een handvol songs gespeeld, maar het waren vooral de radiovriendelijke “I like what you say”, “Inside of love”, “Do it again”, “Always love” en “Popular” die het publiek aanzetten tot ‘hoofdwiegen’. Beklijvende frisse pop rondom de sympathieke zanger/gitarist Caws.
Serj Tankian, de van oorsprong in Libanon geboren Armeniër/Amerikaan, doet het al een tijdje zonder zijn vaste kompanen van System of a Down. Eind vorig jaar bracht hij zijn debuut 'Elect the dead' uit. De plaat werd goed ontvangen en kreeg veel positieve kritiek. Nog meer dan bij zijn (ex-)band handelen de songs over politieke, sociale en maatschappijkritische thema's zoals de oorlog in Irak en het regeringsbeleid van George Bush.
Tankian speelde een opzwepende en intense set, waarbij het gehele debuut voorbijkwam. Vooral de singles “Empty walls”, “Lie lie lie” en “The sky is over” deden het goed. Ook “Praise the lord”, “Honking antelope” en “Beethovens cunt'” werden enthousiast onthaald. Er werd ook een nieuw nummer gebracht, “Sounds of war” en de Dead Kennedys-cover “Holiday in Cambodia”. Live werd hij bijgestaan door een goed geoliede band, met in de gelederen o.a. ex-Primus gitarist Larry LaLonde. Centraal tijdens de set stonden de flexibele, gevarieerde stem van Serj en de complexe, gelaagde nummers, boordevol onverwachte wendingen.
Of hij net zo populair zal worden als System of a Down, valt nog te betwijfelen. Het bondige optreden (een klein uurtje) werd alvast ferm gesmaakt en gewaardeerd!We zijn benieuwd naar de toekomst van de solo uitstap!
Organisatie: Agauchedelalune, Lille ikv Les Paradis Artificiels
Nederlands 
Français 
