Altijd wel iets bijzonders als Stef Camil Carlens als zijn avontuurlijke drummer Aarich Jespers aan het werk zijn Naast het ‘gewone’ werk met Moondog Jr en Zita Swoon schreven ze filmmuziek ( remember ‘Sunrise’) , waren er de inspiratievolle ‘Bandinabox’ optredens , de voorstellingen van de theater/dansproductie ‘Dancing with the Sound Hobbyist’, Rosas, en voegden ze er het woord ‘Group’ aan de bandnaam toe , wat ‘Wait for me’ opleverde, een muzikale ontdekkingstocht door Burkina Faso en Mali . Het gezelschap opereerde muticultureler dan ooit . En ook met ‘New old world’ toonden de twee dat zij het (vertrouwde)  muzikale pad een andere bredere wending geven. Een eindeloze reeks projecten, zo lijkt het wel .
Voor het Klarafestival creëerden de twee vast leden van Zita Swoon ‘Nothing that is everything’ , een kleurrijke performance, die muziek , ritme , beeldende kunst en hun voorliefde aan dadaïsme met zijn klankpoëzie en absurde humor samenbrengt.
De groep vertrekt vanuit een fragment uit de film 'Dada' (1969) van Greta Deses, over de eerste dadaïstische voorstelling in het Cabaret Voltaire in Zürich (1916). Hugo Ball bracht er zijn klankgedicht ‘Karawane’.
Een vloeiende overgang tussen dans en muziek opnieuw , een theatrale, multidisciplinaire presentatie , die groovy , aanstekelijk, sfeervol , filmisch en leuk , ontspannend klinkt door de eigen , unieke identiteit. “Dada for spring radio” en “Why say it once” zijn twee singles , een  barometer voor dit project .

Altijd wel iets bijzonders als Stef Camil Carlens als zijn avontuurlijke drummer Aarich Jespers aan het werk zijn, samen met contrabassist Tomas de Smet. Naast het ‘gewone’ werk met Moondog Jr en Zita Swoon schreven ze filmmuziek ( remember ‘Sunrise’) , waren er de inspiratievolle ‘Bandinabox’ optredens , de voorstellingen van de theater/dansproductie ‘Dancing with the Sound Hobbyist’, Rosas, en voegden ze er het woord ‘Group’ aan de bandnaam toe , wat nog ‘Wait for me’ opleverde, een muzikale ontdekkingstocht door Burkina Faso en Mali . Het gezelschap opereerde muticultureler dan ooit .

Nu is de muziek verkrijgbaar van de voorstelling ‘New old world’ ; die een paar jaar terug bij Motel Mozambique in première ging, een beeldend verhaal over heden, verleden en toekomst, een toonbeeld opnieuw van ZS’s muzikaal grootst mogelijke vrijheid .
Inderdaad , een soundtrack van een multimediavoorstelling waar geen woord wordt in gezongen , elementen uit de dans- en theaterwereld, schaduwspel, de beeldende kunst en animatie worden geïntegreerd . Voldoende genoeg om je fantasie te prikkelen .
Naast het spel van de twee is er voldoende ruimte voor het strijkersensemble (hedendaags klassiek) , de contrabas en het jazzy piano/keysspel van Wim De Busser . Pop, jazz, latin en ga zo maar door vinden hier hun weg in een dertiental instrumentale stukken , die melancholie, tristesse , onzekerheid plaatsen naast optimisme, luchtigheid en grappig voelen . ‘The brave new world’ wordt omgezet in deze ‘New old world’  van maatschappij en individu, waar experiment en harmonie elkaar afwisselen en kunnen verrijken . Die ZS uniciteit kunnen we maar bewonderen …