Victory Collapse is een Griekse postpunkband die al bestaat sinds 2004. Ze zijn vooral in Griekenland zelf actief qua optredens, maar ze speelden daar reeds als support van onder meer Wire, Savage Republic, Gang of Four en The Fall. Er was een pauze van 2018 tot 2024, maar nu zijn ze terug, met een nieuw album. En dat is een fijne ontdekking.
Er zijn in de geschiedenis van de band heel wat bezettingswissels geweest. ‘Non Player Characters’ is het eerste album van deze band waarop synths te horen zijn. Er zijn uiteraard ook nog songs waarop die niet of nauwelijks te horen zijn. Als geheel heeft Victory Collapse op dit derde album meer aandacht voor de melodie. Het is overigens het eerste album zonder externe producer. De productie was deze keer in handen van bassist Kostas.
Dit is postpunk met muzikaal een duidelijke Britse insteek (The Slits, Buzzcocks, Department S, Ist Ist, The Sound, Editors, …), nog benadrukt door de vocalen die een typisch accent/dialect laten horen (Manchester?). Toch liggen er ook vergelijkingen met Belgische bands voor de hand: Red Zebra, Subatomic Strangers, Gutter Smell, The Broken en D:Zine.
Een top drie van dit album omvat “Only Prisoners Have Time To Read”, “Fightin’ Someone Else’s Disease” (Red Zebra, Customs, ..) en “Industry of PhD’s” (beetje als The Breath of Life). Een leuke ontdekking, deze Griekse band.

https://victorycollapse.bandcamp.com/album/non-player-characters

Voor postrockadepten zal Collapse Under The Empire geen onbekende zijn. Dit duo uit Hamburg bestaat al een tijdje en bracht heel wat interessant materiaal uit.  De heren Chris Burda en Martin Grimm hebben bovendien ambitie getuige het tweeledige concept album waaraan ze nog steeds aan het knutselen zijn. 
Zo brachten ze in 2011 ‘Shoulder & Giants’ uit en in het najaar van 2013 volgt het  het vervolg ‘Sacirifice and Isolation’. 
In tussentijd brengen ze met ‘The Silent Cry’ een zoethoudertje bestaande  uit zes nummers.  De composities  handelen over thema’s zoals het menselijk bestaan, vrijheid, eenzaamheid en de dood en dit wordt gereflecteerd in de zeer afwisselende postrock. 
Stevige gitaren, drum en bass worden gevarieerd met trage, ingetogen piano en strijkers.  Bovendien wordt de muziek van Collapse Under The Empire vakkundig opgebouwd, niet alleen in maar ook tussen de verschillende songs. 
De diverse nummers zijn  donker en sinister en klinken bovendien zeer cinematografisch.  Op ‘The Silent Cry’ levert Collapse Under The Empire eigenlijk de perfecte  soundtrack voor een obscure wetenschappelijke film. 
Voor de volledigheid vermelden we nog dat het tweede nummer “Stjarna” een instrumentale cover is van Depeche Mode (de song stond op de B-side van de single “Little 15”).
Meer info vind je op http://collapseundertheempire.com/ .