Rock Werchter 2026, van 2 juli t-m 5 juli 2026 - Rock Werchter 2026 lost laatste naam: Bleech 9:3
De laatste combitickets zijn nu te koop ++ Dagtickets voor zaterdag 4 juli en zondag 5 juli zijn uitverkocht
Op het verschillende internetforums was het al even een hot topic: er was nog een plekje op de line-up van zaterdag niet ingevuld. Dat was geen vergissing. Er werd bewust één plek opengehouden om nog kort op de bal te kunnen spelen. Die strategie levert nu een laatste, bijzondere toevoeging aan de affiche op. Bleech 9:3, een act die de voorbije maanden stevig aan momentum won, pakt de spot. Het Ierse viertal maakt alternatieve rockmuziek met een stevige dosis grunge. Op zaterdag 4 juli staat Bleech 9:3 op NEST. Tickets voor Rock Werchter 2026 zijn verkrijgbaar via ticketmaster.be. Er resten nog slechts een beperkt aantal combitickets. Dagtickets voor zaterdag en zondag zijn uitverkocht.
Nummer 100 voor Rock Werchter 2026 is bekend: Bleech 9:3. De band uit Dublin geldt als een van de meest besproken acts van het moment. Met melodieuze hooks, rauwe distortion en invloeden van Radiohead, Deftones, Nirvana, Fontaines D.C. en Sleep Token bouwt Bleech 9:3 aan een reputatie die grootse dingen doet vermoeden. Na een sterk 2025 met uitverkochte shows en supports voor onder meer Keo en Shame, is de band klaar voor NEST, het ontdekkingspodium van Rock Werchter.
Naast de toevoeging van Bleech 9:3 worden ook enkele kleine aanpassingen aan de timetable doorgevoerd. VOILÀ krijgt een spot in KluB C. Florence Road verhuist naar een later tijdsslot op NEST. Een overzicht van alle bevestigde acts, per dag en per podium, is beschikbaar op rockwerchter.be.
Rock Werchter 2026 vindt plaats van donderdag 2 juli tot en met zondag 5 juli in het Festivalpark in Werchter, met onder meer The Cure, Twenty One Pilots, Mumford & Sons, The xx, Gorillaz, Moby, Lewis Capaldi, The Prodigy, The War On Drugs, Teddy Swims, Elvis Costello, Charlotte de Witte, David Byrne, Pixies en vele anderen.
Tickets voor Rock Werchter 2026 zijn te koop via ticketmaster.be. Dagtickets voor zaterdag 4 en zondag 5 juli zijn uitverkocht. De laatste combitickets en dagtickets voor donderdag of vrijdag zijn nog beschikbaar.
Over Rock Werchter: Het grootste muziekfestival van België vindt in 2026 plaats van donderdag 2 juli tot en met zondag 5 juli in het Festivalpark in Werchter. Rock Werchter maakt er een erezaak van om elk jaar weer met de beste en meest boeiende line-up uit te pakken. Rock vormt de solide bodem voor een eclectisch programma dat niet in hokjes denkt. Gevestigde waarden versus nieuwe talenten. Op Rock Werchter kan en mag dat. Rock Werchter is een unieke belevenis. De line-up is steeds van wereldklasse, de omstandigheden uitmuntend, het festivalgevoel omnipresent. Rock Werchter is een meermaals bekroonde, internationale topper. Het festival staat met stip in de agenda van elke muziekliefhebber.
Weet meer over Rock Werchter via www.rockwerchter.be
The Story So Far, Drain, Trix, Antwerpen op 9 juni 2026 – Pics
THE STORY SO FAR
Met een nieuw album onder de arm keert The Story So Far terug naar wat ze het best doen: scherpe pop-punk, rauwe emotie en songs die meteen blijven hangen.
The Story So Far is een Californische pop punkband uit Walnut Creek die sinds 2007 moeiteloos emotie, energie en eerlijkheid weet te combineren. Wat begon als tienerexperiment groeide uit tot een band waarin fans zich al jaren herkennen. Van de onverwoestbare anthems op "Under Soil and Dirt" tot de rauwe, persoonlijke nummers op hun nieuwste album "I Want To Disappear".
Op "I Want To Disappear" laat frontman Parker Cannon zich volledig zien. Het album draait om verlies, persoonlijke groei en het durven voelen, geïnspireerd door het overlijden van zijn vader en het herontdekken van zijn liefde voor muziek. Het resultaat is intiem en oprecht, maar nog steeds doorspekt met de energieke hooks waar de band bekend om staat.
TSSF shows bruisen van meezingmomenten, ongebreidelde energie en een gevoel van samenhorigheid, alsof je samen met vrienden in een kelder staat te headbangen.
DRAIN
DRAIN uit Santa Cruz, Californië, is hardcore zoals het hoort: chaos, plezier en energie tot het dak eraf gaat. Sinds 2014 slingeren frontman Sammy Ciaramitaro, gitarist Cody Chavez en drummer Tim Flegal rauwe riffs en catchy hooks de wereld in, terwijl stagedivers en crowdsurfers standaard onderdeel zijn van elk optreden.
Hun Epitaph-debuut 'Living Proof' bewijst dat hardcore niet alleen keihard kan zijn, maar ook persoonlijk, oprecht en hilarisch goed. Met invloeden van thrash, punk en de rijke Californische hardcoregeschiedenis, plus samenwerkingen met artiesten zoals Shakewell, nodigt DRAIN iedereen uit om mee te feesten. Van de eerste riff tot de laatste pit.
(bron: Trix)
Neem gerust een kijkje naar de pics
The Story So Far
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9622-the-story-so-far-09-06-2026
Drain
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9621-drain-09-06-2026
Org: Trix, A’pen
Een heel bekend nummer coveren is een dubbeltje op z’n kant. Voor de ene luisteraar moet je er minstens zelf nog iets aan toevoegen, voor de andere moet je heel dicht bij het origineel blijven, uit respect.
Yerra Yerra kiest voor de eerste optie. “Mad About You” van Hooverphonic hebben ze zowat helemaal vertimmerd. Muzikaal dan toch. Aan de lyrics raken ze niet of nauwelijks. Wel zitten er blikken ritmes, dreigende synths, een riffje dat gepikt is van The Cure en – op het einde - een splijtende gitaarsolo in hun versie.
Misschien zal niet iedereen blij zijn met deze cover, maar Yerra Yerra zet deze song wel helemaal naar hun hand. Ze laten zien wat ze in huis hebben, lef en talent. Mooi.
https://www.youtube.com/watch?v=I10VQzS-AoM
Diva Duke is een nieuwe Belgische band. Ze hebben een hoop invloeden, van Motörhead tot de Runaways, en kneden die samen tot nieuwe songs. Hun eerste single is “Again”.
De band bestaat uit zangeres Steffi Duprez, gitarist Jelle De Vos (ook van The Sonic Redemption) en de broertjes Warre en Ferre Heyvaerts aan bas en drums. Ze hebben geen groot masterplan, geen image consultants. Wel een oefenruimte, een gedeelde obsessie voor muziek die iets te zeggen heeft, en genoeg energie om iets in beweging te gaan zetten.
Ze hebben inmiddels hun eerste liveoptreden achter de rug. De invloeden komen uit hardrock, stoner, punk, rock en postpunk. Hun puike debuutsingle “Again” gaat over de kracht die je voelt als je stopt met uitleggen en gewoon doorzet. Rauw, direct en zonder omwegen. We horen een degelijke songstructuur, goede muzikanten en bakken energie. En de productie is prima.
Diva Duke is een bandje dat we binnenkort eens in een club willen zien.
https://www.youtube.com/watch?v=ARRl0ULhqro
Met roots in theater en het hart in muziek brengt Indra De Bruyn met haar nieuwe muzikale project Billie Congé verhalende songs met beeldende, rauwe teksten die naar de keel grijpen. Als Billie Congé zit ze ergens tussen donkere folk, americana en indierock.
Ze bezingt verlies, verlangen, vervreemding en de brandende wereld waarin we ons bewegen. De invloeden vond ze onder meer bij Julia Jacklin, Big Thief en Sharon Van Etten. Wij horen echo’s van Meskerem Mees en Heather Nova (de luchtige verpakking), Joni Mtchell (de ernst van de lyrics) en This Mortal Coil (de donkere ondertoon).
Deze “Thoughts of Jessica” is de eerste single van de debuut-EP die volgende winter verschijnt. Als daar nog een paar pareltjes als deze single op staan, wordt dat een EP om hard naar uit te kijken.
https://www.youtube.com/watch?v=GxX6jQk8aCM
Victory Collapse is een Griekse postpunkband die al bestaat sinds 2004. Ze zijn vooral in Griekenland zelf actief qua optredens, maar ze speelden daar reeds als support van onder meer Wire, Savage Republic, Gang of Four en The Fall. Er was een pauze van 2018 tot 2024, maar nu zijn ze terug, met een nieuw album. En dat is een fijne ontdekking.
Er zijn in de geschiedenis van de band heel wat bezettingswissels geweest. ‘Non Player Characters’ is het eerste album van deze band waarop synths te horen zijn. Er zijn uiteraard ook nog songs waarop die niet of nauwelijks te horen zijn. Als geheel heeft Victory Collapse op dit derde album meer aandacht voor de melodie. Het is overigens het eerste album zonder externe producer. De productie was deze keer in handen van bassist Kostas.
Dit is postpunk met muzikaal een duidelijke Britse insteek (The Slits, Buzzcocks, Department S, Ist Ist, The Sound, Editors, …), nog benadrukt door de vocalen die een typisch accent/dialect laten horen (Manchester?). Toch liggen er ook vergelijkingen met Belgische bands voor de hand: Red Zebra, Subatomic Strangers, Gutter Smell, The Broken en D:Zine.
Een top drie van dit album omvat “Only Prisoners Have Time To Read”, “Fightin’ Someone Else’s Disease” (Red Zebra, Customs, ..) en “Industry of PhD’s” (beetje als The Breath of Life). Een leuke ontdekking, deze Griekse band.
https://victorycollapse.bandcamp.com/album/non-player-characters
The 69 Eyes is een Finse rockband die sinds 1989 veel glam en een beetje gothic combineert. Ze brachten zopas de leuke EP ‘I Survive’ uit.
De band is geen onbekende in ons land. Ze stonden reeds in de Trix in Borgerhout, als support voor Crashdïet en Hardcore Superstar, in de vroegere Biebob met Wednesday 13 en in het Depot in Leuven met Tiamat.
De titeltrack van deze EP is een knaller: lekker uptempo, makkelijk mee te brullen, niet te moeilijk qua inhoud, aanstekelijk as hell, … En op dit nummer speelt Steve Stevens mee, bekend als de gitarist van Billy Idol. Ook heel leuk is “Cold Sweat”, een cover van Thin Lizzy. “In The Misery” en “Devil’s Rose” zijn degelijke rocktracks. Op de laatste doet Ed Mundell mee, bekend als gitarist van Monster Magnet.
‘I Survive’ is een goed gedoseerde EP met enkel heel degelijke rocksongs volgens het beproefde recept van deze Finse rockband.
https://www.youtube.com/watch?v=R4IxXeXntCs
Greg Vanoystaeyen is sinds enkele jaren Maanyak. Eerder dit jaar werden al de knappe digitale singles “Sartre” en “Schaduwstem” uitgebracht en nu is er “Haha (vrolijk lied)”, dat is inderdaad een vrolijk, zomers klinkend lied. Maar dat is maar de verpakking.
Het is een nummer dat volledig draait op tegenstelling. De titel belooft lichtheid, het refrein houdt vol dat het om een vrolijk lied gaat, maar vrijwel elke zin daarbuiten vertelt een ander verhaal. De verwoorde gedachten zijn niet poëtisch verheven, maar worden heel lichamelijk en zelfs absurd voorgesteld. Pijn, verdriet en donkere gedachten, maar met een grote, roze strik errond. In de popmuziek is het een beproefd recept. En ook hier werkt het. Het verenigt satire, zelfspot en oprechte melancholie. Knap gedaan.
https://open.spotify.com/album/3ubuTrsPpuySgKYQuvD0fa?si=Xjq0PLx3RE-Z9aApT7g9IQ
https://www.facebook.com/MAANYAKmuziek
“Hurt” werd oorspronkelijk uitgebracht door Nine Inch Nails, maar werd de geschiedenisboeken en het collectieve geheugen ingezongen door Johnny Cash. Dat was voor zijn American Recordings-albums, toen hij de dood al bijna recht in de ogen kon kijken.
Goudi heeft de Johnny Cash-versie van Hurt genomen als uitgangspunt voor twee vertalingen voor de EP ‘Black On White’. Eentje in het Frans (“Mon Meilleur Ami”) en eentje in het Vlaams/Oostends/Brussels (“Min Beste Moat”). Het zijn geen letterlijke/woordelijke vertalingen, eerder interpretaties. Beide versies – Frans en Nederlands - snijden diep in het vlees en rijten bij luisteraars mogelijk oude wonden open. Het is al geen vrolijk onderwerp, maar zo vertaald en geïnterpreteerd in je moedertaal, dan wordt daar nog een extra donkere laag bovenop gelegd.
Ook muzikaal vult Goudi deze cover/vertaling in volgens de minimalistische Johnny Cash-versie en dat maakt alles nog een stukje authentieker. Evenaart of overtreft deze vertaling de interpretatie door Johnny Cash of het origineel? Dat zal voor elke luisteraar anders zijn. Het is niet de eerste en vermoedelijk ook niet de laatste cover of interpretatie van Hurt.
Voor mij is het er eentje die hetzelfde doet en oproept als wat Johnny Cash ermee deed.
Als extraatje krijg je op deze EP nog “Me M’n Ogen Toe”. Dat is geen herinterpretatie van de Doe Maar-klassieker “Pa”, maar een origineel Goudi-nummer.
https://www.youtube.com/watch?v=0GXg1ueq3wI
De jonge Amsterdamse zanger Frans Kalf heeft een vervolg klaar op het magistrale “Terwijl Je Voor Me Stond”. Zijn tweede single “Nou En” laveert moeiteloos tussen laidback indiefolk (denk Augustijn, Gers Pardoel) en Nederlands chanson (Ramses Shaffy, Boudewijn De Groot), met rake, grappige en ontwapenende observaties.
Deze tweede single is bijna net zo verslavend als de eerste. Dat wil mogelijk zeggen dat er zo nog veel meer zullen volgen. Het debuutalbum van Frans Kalf volgt in het voorjaar van 2027.
Na een mooie Beneluxtour met Dressed Like Boys (er volgen nog twee OLT's in september) is hij te zien op Dranouter, Campo Solar, AFF en Boomtown.
https://www.youtube.com/watch?v=bs2AWavby0A
Draken is een Noorse band die met ‘Here Be Draken’ aan zijn derde release toe is. De band bestaat al sinds 2018. In dit powertrio zit onder meer Hallvard Gaardlos, die ook in Spidergawd en Orango zit. Draken brengt zijn eigen kijk op hardrock en stoner: brutaal en toch melodieus.
‘Here Be Draken’ vormt een frisse reboot voor deze band, na de twee vorige albums. Die verschenen op het Zweedse Majestic Mountain Records, terwijl de nieuwe worp uitkomt bij het Noorse Dark Essence Records (Taake, T.O.M.B., Panchrysia, Ravencult, …). Voor de opnames werden een nieuwe studio en producer gekozen: Kim Lillestøl (Kvelertak, Turbonegro, Ondt Blod, Motorpsycho, …). Dat zijn toch allemaal stappen of stapjes vooruit.
‘Here Be Draken’ is een leuk album. Het is misschien wel voor het eerst dat ik Entombed-inspired vocalen hoor bij stoner. Maar ook dat kan werken. Vooral omdat ze er ook nog wat doom en heavy hardrock in de mix gooien en het experiment niet uit de weg gaan. Ze omarmen zowat elke vreemde wending die ze in een track kunnen plaatsen. Het is dan ook moeilijk om zomaar een label te kleven op het eindresultaat. Het verrast mij een beetje zoals in de begindagen van Kvelertak, toen ik kennismaakte met hun punk’ned black/black ’n roll.
Voor luisteraars zonder vooroordelen over het overschrijden van genregrenzen zit er heel wat ear candy in dit album. De mix van grunts en psychedelische graveyard-blues op “Endtyme”, de vibe van “Roots Bloody Roots” in de intro van “Jolablot”, de cosmic doom van “Here Be Dragons”, de hairmetal-intro van “Serves You Wright”, de Steve Vai-gitaarsolo op “Wrath”, … Het gaat echt alle kanten uit. Dat sommige luisteraars horendol worden van een band die zo in de breedte gaat, zouden we helemaal kunnen begrijpen.
Maar deze band behoudt zijn identiteit na elke nieuwe bocht die ze genomen hebben. En er zit altijd een logica in, zodat het telkens ‘organisch’ van het ene naar het andere opschuift. De band speelt wat de song vraagt.
Dit is een album voor muzikale ontdekkingsreizigers die stoner als vertrekpunt hebben.
De Belgische band Cathubodua (epic symphonic metal) heeft een nieuwe single uitgebracht. Bij deze “Know That” hoort ook een leuke lyric video. Vermoedelijk is “Know That” de voorbode van een nieuw album. Dat zou dan de opvolger zijn van ‘Continuum’ uit 2019 en ‘Interbellum’ uit 2024. Cathubodua heeft nog steeds Massacre Records als label.
“Know That” heeft flink wat drama en emotie en klinkt symfonisch op een moderne manier, een beetje anders toch dan de klassieke voorbeelden in dat subgenre.
Cathubodua kondigde zopas nog het vertrek aan van bassist Peter. Die was sinds de start bij de band. Van de originele line-up blijft voortaan enkel nog zangeres Sara over.
Cathubodua speelde zopas nog in Duitsland en staat later dit jaar op Na Fir Bolg-festival in Vorselaar.
https://www.youtube.com/watch?v=Uie0SWFx3Ok
De wedergeboorte van All Them Witches: House of Mirrors
Dit is geen fata morgana in de verte en ook geen verlaten spookstad aan het einde van een stoffige woestijnweg. Dit is ‘House of Mirrors’, het langverwachte zevende studioalbum van All Them Witches. En hoewel er de voorbije jaren heel wat veranderde binnen de band, klinkt hun muzikale identiteit nog steeds herkenbaar: rauw, ongrijpbaar en doordrenkt van die kenmerkende mix van blues, psychedelica en zware rock.
Na het sterke ‘Nothing as the Ideal’ uit 2020 volgde een lange stilte. Die werd nog versterkt door het vertrek van medeoprichter en drummer Robby Staebler, waardoor zelfs de toekomst van de band onzeker leek. Met Christian Powers achter het drumstel vonden Ben McLeod, Charles Michael Parks Jr. en Allan Van Cleave echter nieuwe energie. Die hernieuwde dynamiek vormt het fundament van ‘House of Mirrors’.
De titel van het album blijkt treffend gekozen. De nummers draaien rond identiteit, verwachtingen en het zoeken naar een eigen pad in een complexe wereld. Tegelijk weerspiegelt de plaat ook het verhaal van de band zelf: een groep muzikanten die na een moeilijke periode opnieuw moest ontdekken wie ze waren en waar ze naartoe wilden.
Muzikaal blijft All Them Witches trouw aan het geluid waarmee ze een cultstatus hebben opgebouwd. De interactie tussen de muzikanten staat centraal en zorgt voor een organisch geheel waarin niemand de bovenhand neemt. Dat hoor je meteen in “Culling Line”, waar strakke gitaarlijnen en een dreigende sfeer de plaat krachtig op gang trekken. De productie van Eddie Spear houdt alles helder zonder de ruwe randjes weg te poetsen.
Toch kent het album ook een minder sterke middenfase. Hoewel de songs technisch verzorgd zijn en het samenspel indrukwekkend blijft, voelt een deel van het materiaal (te) vertrouwd aan.
Hier en daar lijkt de band terug te vallen op een formule die we ondertussen goed kennen. Daardoor mist ‘House of Mirrors’ soms de verrassende wendingen die eerdere albums zo spannend maakten.
Gelukkig zijn er uitzonderingen die het niveau opnieuw omhoogtrekken. “Angel on the Wayside” behoort zonder twijfel tot de hoogtepunten van de plaat, met zijn meeslepende opbouw en atmosferische gelaagdheid. Ook “The Welterweight” springt eruit dankzij zijn sterke spanningsboog en overtuigende uitvoering. Op zulke momenten hoor je een band die niet alleen herboren is, maar ook nog steeds in staat is om te verrassen.
‘House of Mirrors’ is misschien niet het meest avontuurlijke album uit het oeuvre van All Them Witches, maar wel een belangrijke plaat. Het documenteert een band die een moeilijke periode heeft overleefd en opnieuw plezier heeft gevonden in samen muziek maken. Dat hoor je in elke noot. Hoewel niet elk nummer even hard blijft hangen, levert de groep een solide en samenhangend album af dat bewijst dat All Them Witches nog lang niet uitgespeeld is.
Het Depot Leuven - concertinfo 2026
events
05 + 06-06 Arnout Van Den Bossche
09-06 Cool presents an evening w/ Theo Katzman
11-06 10cc
13-06 Keb’Mo’
WK voetbal
23-06 The Wailers ‘rasta vibration’ 50Y Bob Marley
24-06 Cool presents Dilated Peoples
09-09 Cool presents Arrested Development
11-09 Daft Funk live
12-09 TP Le green
19-09 The Longest Johns
24-09 Holy holy
25-09 Black stone cherry
26-09 Meuven pride, closing party
01-10 Kaizers Orchestra
02-10 Donny Benét
05-10 Tje
09-10 Dub unit: Touch above, Brian da Lion & Highwayman, Elimb’ AmboaKingstep soundsystem
13-10 Buffalo Tom
14-10 Birthe
18-10 Levellers ‘35Y ‘levelling the land’
24-10 Bizkit Park
28-10 Zap mama & K.Zia
29-10 High Hi
30-10 Camille Camille ‘enchanted sea’
01-11 Frazey Ford
06-11 Fischer-Z 50Y
07-11 Son mieux
08-11 The Del Fuegos
10-11 New wave night: Crash Course In Sciecne + afterparty The Whatevers, Malcolm Nix
11-11 Iskander moon
13-11 Frank Boeijen
14-11 Utopia
18-11 The Scene x Syb Van Der Ploeg
20-11 Psychonaut, The Guru Guru
21-11 Breaking barriers presents The Kids 50
24-11 Baby Lasagna
25 + 26-11 Ao
28 + 29-11 Merol (ism Live Nation)
04-12 Bimdek
05 + 06-12 Sofie Lemaire
07-12 Lézard
08-12 Hiqpy
12-12 Sons of the culture clash
2027
20 + 21-01 Xander De Rycke
26-01 Happy Mondays
27-01 Roel Steeno
28-01 Steven Mahieu
06-02 The Bootleg Beatles
09-02 Heather Nova
10-02 Radio Guga
18-02 Ariel Posen
20-02 Wouter Deprez & Tcha Limberger
23 + 24 + 25-02 Lieven Scheire ‘Robots’
06-03 Hetty Helsmoortel
02 + 03-04 Wim Helsen
14-04 Jan Verheyen
24-04 Stan Van Samang 20
Wetenswaard
Het Depot en Stad Leuven werkten samen aan nieuwe bruisende plek in Leuven voor muziek, events en nachtcultuur! Het stadsbestuur van Leuven besliste om het gebouw van Domo Meubelen in de Bondgenotenlaan aan te kopen. De stad sluit nu met muziekcentrum Het Depot een samenwerkings- en een erfpachtovereenkomst af voor de invulling, de uitbating en de verbouwing van het pand.
Sound Track
Sound Track! Heb je een band, ben je singer-songwriter of heb je een coole solo act? Heb je ambitie of wil je speelkansen, nationale exposure en begeleiding? Make some noise! Nieuw muziektalent uit Vlaanderen en Brussel.
45Toeren finalisten - zie site
NIEUWE ARTIST IN RESIDENCE - zie site
Elk jaar haalt Het Depot een aantal interessante bands en muzikanten in huis. Wie het kwaliteitslabel 'artist in residence' krijgt opgeplakt, geniet van de know-how van Het Depot om de muzikale carrière een duwtje in de rug te geven.
Depot Academy - zie info site
COOL Festival
COOL Festival zet de meest prominente figuren en beloftevolle talenten van de genres funk, soul, afrobeat, jazz en hip-hop in de kijker! Come groove with us …
Info Cursussen - Workshops - check de site
M-idzomer - M-IDZOMER is een eigenzinnige muziek- en cultuurfestival stopt na 14 onvergetelijke edities in 2026
Open mic - zie info site
Depot & Muziekgieterij lanceren samenwerking rond talentontwikkeling – album bij V2 records
Info http://www.hetdepot.be
Nederlands 
Français 
