De kempenzonen van Equal Idiots namen de AB over voor een avond plezante garage-punk. Aanleiding hiervan was de release van hun nieuwe plaat ‘Adolescene Blues Community’, die vannacht de wereld werd ingestuurd. Vier jaar geleden stonden ze al is in de grote zaal, toen als finalist van De Nieuwe Lichting, terwijl ze de zaal nu met gemak zelf konden vullen. De nieuwe nummers stonden in de spotlights en overtuigden grotendeels, maar de sfeer kwam pas echt aan een kookpunt bij de oude kanjers. 

Ze zijn het niet gewend om in grote zalen te spelen, maar dat was er niet aan te merken.  De Crackups hadden een stevige set voorzien en toverden de AB om tot een smerige punkbunker. Soms hard en furieus en dat zorgde voor een dreigende sfeer die in de lucht hing. Voor de zaal klaarblijkelijk iets te hard, want behalve enkelingen bleef het grote deel heel statisch staan. Jammer, want de Crackups haalden alles uit de kast en verkochten hun huid duur. Hopelijk krijgen ze de volgende keer een iets enthousiaster publiek en dan komt de show nog veel meer tot zijn recht.

Op de tonen van ABBA’s überhit “Gimme Gimme Gimme” bestegen Pieter en Thibault met veel goesting het grote podium van de Ancienne Belgique en daalde de gloednieuwe backdrop naar beneden. De nieuwe Equal Idiots era begonnen ze met “Knife & Gun”. De nervositeit zat nog wat in de vingers aan de kleine foutjes te horen, maar de zaal stond hoe dan ook in vuur en vlam. Het duurde ook niet lang voordat de eerste crowdsurfers de lucht ingingen op de noten van “What You Gonna Say”, terwijl de stagedivers pas echt bij “Alphabet Aerobics” begonnen.

Dat de focus op het nieuwe werk ging liggen, merkten we al vroeg in de set. Zo lag het kort maar krachtige “Wrong” mooi in het verlengde van meezinger “Hippie Man”, al waren we toch vooral weg van “Dogs”. De formule van het nummer is zoals steeds heel eenvoudig, maar toch klonk de band er veel volwassener en doordachter op. De remmen los gooien kon het middenplein ook op radiohit “Run”, dat live lekker vinnig en smerig gebracht werd. Versterkt met een fraaie lichtshow was ook “Comfortable Home” een nummer dat we noteerden als een van de hoogtepunten.
Thibault Christiaensen is de afgelopen jaren een illuster mediafiguur geworden en dat lokte ook heel wat jonge meisjes naar de Ancienne Belgique. Voor de sfeer zorgden echter de echte garage-punkfans die hun energie niet spaarden aan de lopende band moshpits openden tot groot jolijt van de band. Met hun doorbraaksingle “Salmon Pink”, liet Equal Idiots er ook geen gras over groeien dat ze gekomen waren om de AB af te breken. Dat lieten ze ook meermaals vallen in hun bindteksten.
Ondanks de vele try-outs die ze in de aanloop naar hun releaseshow speelden, merkten we op dat er soms nog een aantal kleine speelfoutjes opdoken. Dat nemen we er graag bij, want dat brengt net zijn charmes mee. In de laatste rechte lijn werden nog eens alles uit de kast gehaald en kregen we strakke versies van “16” en “Butter (Up Down)”. Bij dat laatste dook Thibault traditiegetrouw het publiek in en maakte hij een kleine ronde door de zaal. Het blijft plezant om ze bezig te zien en net dat maakt hen ook echte publiekliefhebbers. Als laatste nummer van de reguliere set speelden de twee “Adolescence Blues”, een nummer dat de komende maanden zeker zal uitgroeien tot een radiohit. Als kers op de taart toverden ze een schattig meisjeskoor op het podium, dat het laatste refrein ten beste mocht brengen. Leuk idee en prachtig omgezet!
De show was in de stijgende lijn, maar de bis kon ons minder boeien. Tijdens “Time” werden ze op de backingvocals begeleid door Sarah Green van Portland, maar echt aanslaan deed het nummer niet. Ook het western-nummer “Cowboy Mambo's Desert Dream” haalde de vaart uit het optreden en dat merkte je ook aan het geroezemoes in de zaal. Het was wachten op “Put My Head In The Ground” om je laatste resten energie kwijt te kunnen en luidop mee te brullen. De zaal veranderde een laatste maal in een kolkende massa van hooligans en bezorgde ons het einde dat we verwacht hadden.

Equal Idiots kwam voor een feestje en deed wat er van hun verwacht werd. De meeste nummers van de tweede plaat ‘Adolescene Blues Community’ vielen live in de smaak, terwijl de sfeer nog meer de hoogtes in schoot bij de nummers van hun debuut. De kleine foutjes en slordigheden slopen hier en daar in de set, maar dat maakten ze goed met hun aanstekelijk enthousiasme. Het duo is in ieder geval klaar om de festivals deze zomer plat te spelen en dat zullen ze zeker en vast ook weer doen!
Setlist: Knife & Gun - What You Gonna Say  - Alphabet Aerobics  - Hippie Man - Wrong  - Dogs - Run  - Comfortable Home  - Salmon Pink  - Money Man Midas  - Toothpaste Jacky - 16 - Butter (Up Down) (met Crackups) - Adolescence Blues
Time (met Sarah Green) - Cowboy Mambo's Désert Dream  - Put My Head In The Ground

Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel

Je zou het niet zeggen maar het is intussen bijna drie jaar dat het debuut van Equal Idiots uitkwam. Het is sindsdien hard gegaan en het is ook nooit gestopt. Ze vulden de AB, zanger Thibault zat in allerlei tv-programma’s en presenteert momenteel op StuBru een radioprogramma op zondagavond. Toch was er gelukkig nog tijd voor muziek. Op hun tweede album wilden ze zichzelf niet heruitvinden maar wel een andere kant tonen. Benieuwd of die andere kant veel verschilt met vroeger.
De opener “Run” (en het was tevens hun eerste single) is meteen raak en klinkt helemaal Equal Idiots: puntig, een catchy refrein en met veel bravoure gespeeld. Anders? Nee, maar wel goed. Ook de productie is af. Alles klinkt haarfijn. Veel songs zitten in dit straatje en ik denk dan aan o.m. “Comfortable Home” of “Alphabet Aerobics”, maar we horen ook enkele minder energieke maar daarom niet minder intense songs zoals “Dogs”. Een song die ergens naar Iggy Pop in zijn vroege jaren ruikt. Interessante track.
Als we over een andere kant van Equal Idiots willen spreken dan is dat het geval met “Cowboy Mambo’s Desert Dream”. Het begint met een countryachtig gitaartje en neigt verder in de song soms naar rock and roll en garagerock uit de sixties. Heel geslaagd uitstapje zonder al te ver van hun geluid weg te gaan. “Knife & Gun” heeft met zijn strak gitaartje wat gelijkenissen met The Hives. “16” kennen we al van op de radio. Het klinkt iets minder fris en wat voorspelbaarder dan “Run”, maar het blijft wel een degelijke song. “Wrong” mist wat inventiviteit en is eerder heel premature punkrock met veel herhaling in de lyrics. Op “Time” gaan ze de melancholische toer op. Het blijkt te werken want het is een warm liedje geworden. Afsluiter “Adolescence Blues” is ook de moeite waard en steekt slim in elkaar.
Zeggen dat we een heel andere kant van de band horen is zeker niet waar. Maar ze hebben wel hier en daar andere elementen verwerkt in hun muziek zonder hun typische spirit te verliezen. Dat zoeken naar andere kanten in enkele songs werkt overigens goed want die behoren bij hun betere songs van dit album. Een heel fijne opvolger van hun debuut.