Het was de laatste jaren even stil rond Lily Allen, althans op muzikaal vlak. De pers misbruikte daarentegen elke tegenslag die ze in haar privéleven te verduren kreeg. Zo werd ze het doelwit van haar overmatig drankgebruik, kon ze niet op de minste sereniteit rekenen tijdens haar echtscheiding en - bijzonder laaghartig - werd haar zelfs de doodgeboorte verweten van wat haar enige zoontje zou zijn geweest. Met ‘No Shame’ slaat Allen terug en doet ze datgene waar ze zo goed in is: geen blad voor de mond nemen, zonder rancunes en dat op heerlijke poppy deuntjes die ofwel heel integer ofwel verrassend dansbaar zijn.

Die avond in de AB zagen we een Britse diva die er echt zin in had. Het was zeker niet het grote spektakel met de lichtshow en dansers, zoals toen ze met ‘Sheezus’ toerde (2014). Fans die dat hadden verwacht, waren misschien wat teleurgesteld. Het was enkel zij met twee Londense muzikanten op toetsen en achter de samples/bas (Alex en Kevin), die trouwens een pak minder enthousiast oogden dan Lily Allen zelf. Toegegeven: een drummer was echt wel van meerwaarde geweest om een beter live-effect van de beats te krijgen, want nu was het bijna allemaal elektronica en overstemde de bas te vaak.
Tot daar de kritiek, want verder maakte Lilly’s krachtige stem en persoonlijkheid toch wel een belevenis van de avond. Ze bracht het grootste gedeelte van ‘No Shame’, wisselde geniaal af met eerdere hits en speelde - tot mijn heuglijkheid - niets van ‘Sheezus’. Dat hoeft op zich niet te verbazen, want van dat album gaf ze later toe dat het werd uitgebracht onder druk van haar label, terwijl ze zelf ontzettend diep zat.
De thema’s van ‘No Shame’ gaan net over al het onheil op haar pad tijdens ‘Sheezus’. Die periode ligt achter nu haar en met haar laatste album brengt ze een geloofwaardig verhaal, maar evengoed met de nodige humor en zelfrelativisme, zoals we van haar gewend zijn.
Ze nam tussen de nummers uitgebreid de tijd om de AB toe te spreken en deed dat zo informeel en grappig dat je bijna het gevoel kreeg dat je samen op café zat. Zo gaf ze regelmatig uitleg bij de nummers: “I apologise for having so few dance moves, because I have children now… I used to be quite cool but now I’m a mother. Speaking of my children, I’ve written a song about them…” en daarmee doet ze iets waarvan we hopen dat geen enkele artiest het doet, maar Lily Allen komt er mee weg: “Three” is een nummer over haar kroost, puur en zacht, maar dan zonder clichés. Met de eenvoudige pianobegeleiding kwam het live nog veel beter binnen dan op het album. Dat was ook het geval voor de andere rustige nummers waarmee ze met de lyrics echt haar hart blootlegde: “Family man” (over haar gebroken huwelijk), “Pushing Dasies” (over het geluk van samen met een ander oud te mogen worden) en - naar mijn gevoel het beste -  “Apple” (over de weemoedige aanvaarding van mislukking).
Om de sfeer van het optreden niet al te zeer te beladen, wisselde Lily Allen dit alles geniaal af met de leuke up-beat hits zoals “Smile” (haar ijzersterke debuut), “The Fear” (als kritiek op de social media”) en “Not fair”, een nummer waarvan het refrein zo lieflijk klinkt dat je kleinste het niets vermoedend zit mee te zingen, terwijl elke vrouw van een - hopelijk gewezen - slechte minnaar er zich wel in herkent.
Met de lead single “Trigger Bang” deed ze de zaal ontploffen. Zo’n typisch Allen-nummer vol opbiechtende lyrics, maar dan verhuld in coole ingetogen tunes vol dancehall and reggae invloeden: “And it fuels my addictions / Hanging out in this whirlwind / If you cool my ambitions / I’m gonna cut you out / That's why I can't hang with the cool gang / Everyone's a trigger bang”. Ze klinkt moedig, reflecteert op haar uitbundige feestdagen en besluit dat achter zich te laten omwille van haar geestelijke gezondheid. Als laatste droeg ze “Fuck you” op aan al diegene die de Brexit een goed idee vinden. De zaal kon haar alleen maar toejuichen…

Ik ben absoluut geen harde popfan, maar Lily Allen is een uitzondering omwille van het verhaal dat ze met haar muziek brengt. Ze schrikt er nooit van terug om te shockeren, zelfs niet als het over haar eigen miserie gaat. Dat maakt van ‘No Shame’ een gek album omdat het bol staat van de clichés, maar dan pijnlijk blootgelegd in de hoop anderen te behoeden om dezelfde fouten te maken. Het was alleszins een plezier om Lily Allen zo levendig opnieuw aan het werk te zien met een plaat die weer helemaal eigen is en al haar trots meedraagt. Ze toonde dat ze in staat is om het uit te vechten en opnieuw klaar is voor wat komen zal.

Setlist: Come On Then / Waste / LDN / My One / What You Waiting For? / Knock’Em Out / Smile / Party Line / Deep End (Lykke Li Cover) / Pushing Up Daisies / Three / Everything To Feel / Something / The Fear / Higher / Family Man / Who’d Have Known / Not Fair / Apples / Trigger Bang / Fuck You

Organisatie: Live Nation

Lily Allen - Ooit een respectabele popster
Lily Allen
Botanique (Orangerie)
Brussel
2018-04-11
Masja De Rijcke

De Engelse Lily Allen was ooit een fenomeen in de wereld van de popmuziek. Met haar debuut ‘Alright Still’ veroverde ze zonder enige moeite de muzikale popwereld en met haar 2^de album ‘It’s Not, Me It’s You’ was dat niet anders. Na haar 3^de album ‘Sheezus’ bleef er echter nog maar een klein vlammetje van dat succes over en momenteel verkoopt de rosharige popster enkel nog een zaal uit die over een capaciteit van 500 man beschikt. Ons niet gelaten, we vinden het een stuk aangenamer een popmuzikante van dit kaliber te aanschouwen in de Orangerie van de Botanique dan pakweg in het Antwerpse Sportpaleis.

Allen is met het weldra te verschijnen ‘No Shame’ al aan haar 4^de album toe en aangezien wij deze Britse schone in haar gloriejaren nooit eerder hebben kunnen aanschouwen, grepen wij onze kans om dit nu alsnog te doen. Desondanks ze nog steeds haar looks mee heeft, is ze er muzikaal niet op vooruitgegaan. Ze waagde haar aan een setlist die gevuld was met nieuw en onuitgebracht werk, niet evident om een publiek tevreden te stellen, maar we kunnen net daarom respect opbrengen voor deze keuze.
Allen’s nieuwe single “Higher” werd door ons echter vanaf het begin al met weining enthousiasme ontvangen en net daarom stelden wij onze verwachtingen niet meteen te hoog in. Onze vooroordelen werden al snel bevestigd en de popster kwam ons een magere show voorschotelen waarbij de verveling al snel toenam. “Higher” mocht de spits afbijten en werd gevolgd door een resem nieuw werk dat alles behalve veelbelovend klonk. Lily heeft duidelijk de meeste van haar pluimen verloren en dat vinden we heel spijtig. Een zomers Lily Allen Album had wel mooi tussen onze platencollectie gestaan.
Halverwege de show werd mega hit “Smile” dan eindelijk bovengehaald. Tijd om de teleurstelling even te vergeten en toch even te genieten van dit nostalgische popnummer dat we al enige tijd niet meer gehoord hebben. Later passeerde “Fuck You”, geschreven voor  president George W. Bush, net voor de bisronde de revue en zorgde dan toch voor opnieuw wat opwelling en enthousiasme.
Na de bisronde hoorden we het nieuwe “Trigger Bang” met rapper Giggs, zowat het enige nieuwe nummer dat nog onze aandacht kon trekken en eigenlijk wel hitgevoelig en goed klonk in onze oren. Een beetje Lily Allen meets M.I.A, als je ’t ons vraagt. Na deze verrassende wending liep de show op z’n einde en we werden daarbij gelukkig toch nog getrakteerd op “Not Fair” en “The Fear”. De show eindigde zo toch niet helemaal in mineur, die twee singles waren als het ware een klein lichtpuntje in het donker.

Ooit konden we Lily Allen tot de categorie van de betere popsterren rekenen, maar die stempel heeft ze enkele jaren geleden al doorgegeven. Er blijft met moeite een straaltje over van haar rebelse, humoristische en licht sarcastische lyrics, om van haar sound nog maar te zwijgen. Of zij met haar nieuwe album de aandacht opnieuw zal terugkrijgen, daar vrezen we voor. Positivo’s als we zijn, wensen we haar alvast veel succes!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/lily-allen-botanique/
Organisatie: Botanique , Brussel