De bandleden van Little Dragon zijn geen nobele onbekenden in de AB. In 2007 mocht de Zweedse electropopband aantreden als opener voor José González en in 2011 maakten ze indruk als hoofdact in een uitverkochte Club. Deze week mochten ze met hun kersverse album ‘Nabuma Rubberband’, de Grote Zaal komen plat spelen. Waar Little Dragon zijn eclectische elektro pop sound haalt? Misschien uit talrijke samenwerkingen met uiteenlopende grootheden als Gorillaz, SBTRKT (Wildfire), DJ Shadow, Big Boi en Raphael Saadiq.
De Zweden hebben een uitmuntend gevoel voor excentrieke stijl, altijd balancerend op de rand, maar er nooit over. Dat is bij Little Dragon niet alleen een samenvatting van hun muziek, maar ook zichtbaar in de ingetogen belichting, de fantastische one print outfits van de mannelijke bandleden en het futuristisch aandoend jurkje van zangeres Yukimi Nagano. Het hele optreden lang zal het de Zweeds-Japanse zijn die het publiek in de ban houdt. Gedurende anderhalf uur danste, dartelde en schreed Nagano over het podium. Als een Duracellkonijn dat nooit opgeladen hoeft te worden.
Ook op de prachtige, kenmerkende tremorstem van Nagano is niets aan te merken. Ze liet geen enkele steek vallen, maar daarmee is ook gezegd wat dit optreden aan peper miste. Geen gedurfde uithalen en geen experimentele uitgebreide versies van veilige cd-versies. Maar een vreemdsoortige en bij momenten duistere mix van beats, triphop, house, techno en een vleugje postdubstep. Zonder ooit partij te kiezen. Interessant, maar geen ideale grond om een dansje op te placeren. Niet dat het uiteenlopende publiek zich liet tegenhouden. Op, onder of rond de beat, de AB sloot de ogen en liet zich gaan op “Pretty Girls”, “Shuffle a Dream”, oldie en meezinger “Ritual Union”, en “Precious”, een uitgesponnen synthsong voorzien van bonkende bassen.
De langverwachte finale luidde de band in met de kletterende technosong “Only One” en hitje “Klapp Klapp”. Om het publiek –dat intussen zachtjesaan de zaal uit druppelde- daarna in slaap te wiegen met de zeemzoeterige sound van “Twice”. In één tedere ruk zowel een anticlimax als een synthese van de volledige set.
De band is goed in het creëren van een bevreemdend psychedelische atmosfeer, maar ontbreekt het aan hoogtepunten om het muzikaal anderhalf uur boeiend te houden. Gelukkig kon de kritische luisteraar zich vergapen aan de fantastisch aanstekelijke moves van de fragiele frontvrouw.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/nao-01-12-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/little-dragon-01-12-2014/
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Een intrigerende zwoele, bedwelmende sound gekenmerkt van een eenvoudige beat&loop, een lichte swing&groove , repeterende ritmes en drums . De vocals van de Zweeds-Japanse Nagano zweven over de nummers heen en passen perfect bij het LD-concept, waardoor bands Sneaker Pimps, Lamb, Morcheeba versmelten met een Massive Attack, Everything but the girl en de Sugababes.
We horen heel wat variaties in het genre wat ons brengt van het aparte dreigende, filmische sfeertje van “Mirror”, naar de groove van “Klapp klapp”, “Paris”, tot de pop van “Pretty girls”, de r&b van de titelsong tot de lounge van o.m. “Underbart”, “Cat rider” en de afsluitende tracks , die eigenlijk het merendeel van de plaat op zich nemen.
Tja nog steeds zorgt Little Dragon voor heel wat fijne vertakkingen in hun sfeervolle, zwoele, dansbare trippende synthpop.
De Zweedse synthpop van Little Dragon, van zangeres Yakumi Nagano, de vriendin van sing/songwriter José Gonzales, kwam in de belangstelling met de vorige cd ‘Machien dreams’, die nogal wat lof toegesmeten kreeg met o.m. “My step”, “Feather” en “Fortune”, en de daaropvolgende samenwerkingen met Gorillaz, Dave Sitek van Tv on the radio en met het nieuwe elektronicawonder SBTRKT.
De groep zweert op hun synthpop aan downtempo triphop, jazzy soul, r&b, wave en kale hiphopbeats . Een intrigerende zwoele, bedwelmende sound die richting dance durft te gaan, en boeit door een catchy geluid, een eenvoudige beat‘n’loop, een lichte swing’n’groove en repeterende ritmes en drums . De vocals van de Zweeds-Japanse Nagano passen perfect bij het LD-concept, waardoor bands Sneaker Pimps, Lamb, Morcheeba versmelten met een Massive attack, Everything but the girl en de Sugababes. Toegegeven, niet alle songs zijn even goed , maar de variatie die ze aan de dag leggen zorgt voor een boeiend geheel .
De titelsong “Ritual Union” geeft al meteen een harde schop onder de kont , en het dromerige en aanstekelijke karakter vinden elkaar moeiteloos in “Shuffle a dream” en “Summerteary”. Soms kan het wat simpele, hapklare synthpop zijn, zoals op “Little man” en “Crystalfilm”; een experimentele ondernemingsdrang horen we op “When I go out”, die een onderhuidse dreiging uitstraalt en opvalt door knisperende elektronica; dreiging ook bij het meeslepende “Seconds”, afsluiter van de cd .
Tja Little Dragon zorgt voor heel wat fijne vertakkingen in hun sfeervolle, zwoele, dansbare trippende synthpop.
Nederlands 
Français 
