Het Amerikaanse kwartet Maserati mag dan zijn naam ontleend hebben aan die Italiaanse sportwagens , in die snelheid  komen ze letterlijk aandraven met ronkende spacerock , gedrenkt in retropsychedelica en postrock . Al jaren dwarrelt het combo rond in het genre. We worden met “No cave” , ruim 10 minuten lang , in een heerlijke sound ondergedompeld . In een repetitieve , bezwerende, opbouwende en stuwende ritmiek , wordt een soort cinematografie gecreëerd , waar gitaren en keys in elkaar verweven zijn . Door 6 songs in veertig minuten, een minimaal gehouden zangpartij , ervaren we soort soundtrackgevoel en laat het veel aan de verbeelding over .

Eerlijkheidshalve moeten wij u vertellen dat deze band uit Athens, USA ons nog nooit was opgevallen. Nochtans is dit hier al hun zevende plaat en die is uw en onze aandacht meer dan waard.
De band was aanvankelijk te situeren binnen post-rock milieu’s, maar op Maserati VII krijgen we een soort space-rock vermengd met dance-rock, Ozric Tentacles gekoppeld aan Goose, Suicide met gitaren (steken ze zelf niet onder stoelen of banken, het tweede nummer heet gewoon “Martin Rev”), post-rock met beats of kraut-rock in Daft Punk land.
Deze volledige instrumentale plaat is een mooie harmonie tussen synths en gitaren die voortdurend op een ophitsende beat verder drijven, en dat soms in songs van meer dan tien minuten zoals het aanzwellende “Abracadabracab”.
Andere hoogtepunten zijn de verslavende opener “San Angeles” en het stevig rockende “Earth-like”, een soort Mogwai on speed.
Maserati VII gedijt zowel in de dance club als in de rockconcertzaal en dat is meestal niet zo voor de hand liggend, maar hier wel zeer geslaagd. Een huwelijk tussen gitaren en dance beats is dus niet bij voorbaat gedoemd om te mislukken.