Het jonge duo Scrappy Tapes is op hun eerste full cd ‘Pickin’ Marmelade’ met de blues aan de slag gegaan en heeft die in een emmer vet ondergedompeld. Ze grasduinen in die onuitputtelijke blueswereld en komen daarbij niet zozeer terecht bij grootheden als pakweg BB King of Buddy Guy, maar eerder bij de rafelige blues van obscure namen als RL Burnside, T-Model Ford of Junior Kimbrough. Stel dat Scrappy Tapes Amerikanen waren, dan hadden ze gegarandeerd onderdak gevonden bij Fat Possum, een label die de blues graag binnenrijft met vette modderkluiven aan de botten.
Scrappy Tapes hebben dat rauwe van prille White Stripes en vroege Black Keys, en ze roeien in het zog van garagebluesrockers als Soledad Brothers en Lef Lane Cruiser. Kortom, er hangt flink wat teer en smerige motorolie aan hun songs, en dat moet er niet persé af gewassen worden. We houden maar al te zeer van de groezelige bluesrockers als “No Direction”, “What I Really Need” en “Turn Your Heat down”. Maar de kerels kunnen ook wat gevoeliger uit de hoek komen met fijnbesnaard materiaal als “Like A Little Boy” (Seasick Steve is in de buurt) en de ingetogen afsluiter “The Unspoken” waarin veel Jack White stuifmeel rondhangt.
Ze kennen dus hun voorbeelden, en aan de intro van het stevig stuiterende “Break Out Like The Measles” te horen hebben ze ook een dikke boon voor Rory Gallagher.
Ook met de stekker uit het contact getrokken, weten ze met het fijne akoestische ‘Pistol Slapper Blues’ de magische Rory op een mooie manier te eren. Het korte maar intense ‘Howl’ trekt dan weer een knipoog naar Black Rebel Motorcycle Club ten tijde van hun rootsplaat die de naam euh… ‘Howl’ draagt, ’t zal wel toeval zijn, zeker.
Nice and dirty flemish bluesrock.

Een duo die rauwe garage blues rock brengt. Niet bepaald het meest originele concept dezer dagen, maar goed, deze Scrappy Tapes (zanger/gitarist Jochen Degryse en drummer Matthias Van Snick) zijn er erg bedreven in. De hooks zitten juist, de riffs zijn vettig, de songs klinken fris en monter en de zang jaagt het boeltje vooruit daar waar het nodig is maar houdt er elders op gepaste tijden ook de rust in. Black Box Revelation mogen dan al de grote voorbeelden zijn, hier bij Scrappy Tapes zit er meer gure blues onder de modder waardoor dit nergens op een lauwe kopie lijkt. In de gortig doorrollende “Break out like the measles” drijft de vuile blues drijft hen meer richting Soledad Brothers of Cut In The Hill Gang. De prachtige afsluiter “Freed from weight” en de meer dan geslaagde coverversie van “Prodigal Son” schitteren in hun akoestische eenvoud.
Een verduiveld knap EP tje van dit talentrijke Gentse duo.
http://www.myspace.com/scrappytapes