Pink Mountaintops is het zijproject van Black Mountain frontman Stephen McBean.
Zijn laatste schijf met dit project 'Get Back' dateert al van 2014 ...
de recensie kun je hier nog eens nalezen.
Met 'Peacock Pools' gaat hij de meer psychedelische kant uit, maar er is zoveel te beleven op deze schijf dat de muziek in een hokje duwen Pink Mountaintops tekort doen is.
“Nervouw Breadkdown” ( een Black Flag cover) geeft al meteen een uppercut, waardoor je prompt uit je lood wordt geslagen.
Pink Mountaintops houdt van variatie. Soms neemt die psychedelische kant de bovenhand, “Muscles”, of de gevoelige zijde, “You Still Around” of het wondermooie “The Walk - song for Amy”. Pink Mountaintops trekt zelfs alle registers open op “All this death is killing me”.
Veel verandering en verrassende wendingen dus. 'Peacock Pools' toont nog eens de veelzijdigheid en het avontuurlijke karakter van Stephen McBean, binnen een psychedelische noemer .
Nervous Breakdown 02:53 Nikki Go Sudden 03:56 Blazing Eye 04:26 You Still Around 02:24 Shake The Dust 06:08 Swollen Maps 01:08 Lights of The City 04:33 Miss Sundown 02:02 Lady Inverted Cross 03:06 Muscles 03:20 All This Death Is Killing Me 02:17 The Walk - Song For Amy 05:51
Een van de mooiste kenmerken van muziek is diversiteit. Niets is meer schrijnend dan muziekfans die zich, om welke reden ook, in één hokje opsluiten. Geert Vandekerkhof kan je daar in ieder geval niet van beschuldigen. Je kent hem natuurlijk als de frontman van de new wave band Der Klinke of de bezieler van het minimal electro-project Story Off, maar alsof dat alles nog niet genoeg is, maakt hij met Hidden In Treetops tevens alternatieve ambiente muziek.
De muziek van Hidden In Treetops is helemaal instrumentaal en vraagt iets meer inspanningen dan wat hij met Der Klinke of Story Off doet, maar eens je je ogen sluit en je laat meevoeren op het elektronische klanktapijt, gaat er een mooie wereld voor je open.
Ook al telt deze taperelease veertien tracks met elk een verschillend karakter, luister je er toch beter in één ruk naar. Noem het een soort van ontdekkingstocht doorheen de elektronische muziek, een trip doorheen de geschiedenis van de synthesizer met Geert als gids.
Zo hoor je in “The White Container” en “Requiem” duidelijk dat Chesko een fan is van Jean-Michel Jarre. “La Mata At Night” is meer Warp!-achtige electronica die flirt met Sabres Of Paradise en Aphex Twin. Soms dansbaar, op andere momenten gewoon muziek om op weg te dromen zoals in de opener “Low” (zoek zelf maar de achtergrond van deze titel) waarin de beangstigende, betoverende en zware synths je overvallen.
Hidden In Treetops is donkere elektronica, met alweer een nieuw muzikaal gezicht van Geert Vandekerkhof.
Pink Mountaintops is het zusterproject van Black Mountain frontman Stephen McBean. De Canadees heeft er al evenveel platen mee uit als van de stonerpop van Black Mountain. Beide bands zijn ook muzikaal nauw met elkaar verbonden.
Eigenlijk is het een verkapte groep, gezien McBean beroep deed op een reeks gasten. Muzikaal proeft hij van rauw rockende ‘90s grunge op z’n Dinosaurs; niet voor niks hielp
J. Mascis een handje in het gitaarspel en er zit Britpop op z’n Babyshambles verweven .
We krijgen een reeks fijne, broeierige indie grunge rock’n’rollende Britpop nummers dus, waarbij met “Ambumance city” en “The second summer of love” meteen de toon wordt gezet. Met Annie Hardy (Giant drag) , “North Hollywood drag” , hebben we een prachtige litanie/zwanezang . Een nummer als “New teenage mutilation” is op z’n beurt dan poppy. Meesterlijk zet Pink Mountaintops zich naast een Black Mountain …
Wij dachten altijd dat dit het nevenprojectje was van Stephen McBean, maar ‘Get Back’ is inmiddels het vierde album van Pink Mountaintops, terwijl hij er met Black Mountain nog maar drie uit zijn stoner-mouw heeft geschud, dus wat is nu eigenlijk het nevenproject ?
Eigenlijk maakt het niet zo veel uit, als hij op deze manier muziek blijft maken zit het goed. Terwijl McBean met Black Mountain eerder de stoner richting uit gaat, zitten The Pink Mountaintops wat meer in indie-rock land, en met de sterke nieuwe plaat ‘Get Back’ hebben ze daar ook nog een krautrock sausje over gegoten.
De keyboards die toch wel duidelijk aanwezig zijn op ‘Get Back’ hebben het niet gehaald tot op het podium, het krautrock sausje lag er deze keer dus niet zo dik op. De songs van ‘Get Back’ kregen een eerder back to basics benadering, maar dat kleedje paste hen wel. Bij “Trough All the Worry” gingen Pink Mountaintops wat aanleunen bij Neil Young & Crazy Horse, elders hing er dan wel een eighties geurtje in de lucht. Wij onthouden toch vooral bruisende versies van de sterkhouders van die nieuwe plaat, songs als “The Second Summer of Love”, “Ambulance City” en “The Last Dance”.
Met Pink Mountaintops heeft McBean een kloeke band rond zich verzameld die hier een aardige pot indie-rock stond te spelen. Niet zomaar een zijsprongetje dus. Wij kijken toch al graag uit naar McBean’s volgende passage in onze contreien, en dan met met Black Mountain, waar hij de stoner knop van zijn gitaar volledig kan opendraaien.
Maar met Pink Mountaintops heeft hij ons ook al bijzonder tevreden gesteld.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/pink-mountaintops-06-06-2014/
Organisatie: Democrazy, Gent
The Temptations & The Four Tops
Ethias Arena
Hasselt
Ik kom uit een gezin waar Motown een belangrijke rol speelde. Mijn ouders die shuffelden tot ze er bij neervielen en ons leerden hoe je dat nu precies moest doen, warme onvergetelijke momenten. Tegenwoordig dient het als ideale muziek om het huishouden te verzorgen of gewoon om eens fijn door het huis op te dartelen.
De kans om The Temptations en The Four Tops (beiden Motown artiesten) te gaan kijken, greep ik dan ook met 2 handen aan. Toegegeven, de originele leden zijn nog op twee vingers te tellen en er wordt geteerd op de successen van weleer, maar het is het gedacht wat telt.
In een volle Ethias Arena valt wel meteen op dat de leeftijdgrens ver boven de mijne ligt en het voelt een beetje dubbel aan. Ik ben ontzettend dankbaar dat mijn moeder en stiefvader me deze muziek hebben bijgebracht, maar het is ook jammer te zien dat er niet meer jonge mensen zijn. Hoe dan ook, ik ben klaar om ondergedompeld te worden in muziek dat uit een tijd stamt waar het allemaal niet draaide rond visuals, show, enzoverder. Muziek pur sang, zoals het hoort.
The Temptations starten vanavond. Meteen bij de eerste noot word ik overspoeld met een gevoel van warmte en liefde. De mannen zijn wat ouder, de danspasjes een beetje krampachtig en de kostuums zijn niet bepaald flatterend te noemen, maar de muziek en zang blijven onveranderd. Enorm innemend, beter kan ik het niet beschrijven. Een stel lieve bompa’s met een hele hoop soul en ritme.
De zitplaatsen in de Ethias Arena zijn een jammer gegeven, blijkbaar voor velen, maar al shuffelend op mijn stoel geniet ik met volle teugen.
Wat ze ook doen of zeggen, The Temptations zijn entertainment van de bovenste plank en uiteindelijk geef ik het op. Ik sta recht en shuffle net zoals mijn mama mij dat geleerd heeft. Als ze dan afsluiten met “My Girl” is er geen twijfel meer mogelijk, de avond is geslaagd en The Temptations hebben het nog steeds.
Het publiek ain’t too proud to beg en The Temptations komen nog even zwaaiend afscheid nemen. Tijd voor een kleine pauze en ik kan niet wachten op The Four Tops. (zie foto homepag)
The Four Tops beginnen sterk en het op mijn stoel stil zitten heb ik na een seconde of 3 gelaten voor wat het was. Deze muziek is bedoeld om op te dansen en dat is net wat ik ga doen. In tegenstelling tot de Temptations zijn deze mannen iets beter gekleed en zit er geen sleet op de dance moves, maar de muziek en zang staan ook hier gewoon centraal. Tierlantijntjes zijn absoluut niet nodig en heel even ben ik jaloers op de generatie voor mij die deze periode van zalige muziek echt heeft beleefd.
Uiteraard wordt er hommage geleverd aan de overleden bandleden, waaronder de legendarische Levi Stubbs. Een van de meest memorabele stemmen die Motown ooit heeft voortgebracht. De energie en vrolijkheid die er net nog heerste verdwijnt door deze hommages wel een beetje en ik zit zelfs een beetje verveeld in mijn stoel.
Maar de mannen bewaren het beste voor het laatst en ik weet niet zeker hoe het gegaan is maar dit is alleszins hoe ik het mij herinner. Plots stond ik met een Four Top omarmd op het podium mee te dansen en te zingen, toevallig op mijn favoriet nummer van hun Tja, I can’t help myself, deze muziek brengt me terug naar mijn kindertijd.
Al losten de Four Tops niet alle verwachtingen in, voor de rest van mijn leven zal ik kunnen zeggen dat ik met hun een shuffle heb gedaan.
Een shuffle waar mijn ouders trots op kunnen zijn en dat maakt zo een avond helemaal de moeite waard.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/temptations-18-03-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/four-tops-18-03-2014/
Organisatie: Gracia Live
Op vrijdagavond 12 maart zat het Kursaal van Oostende tot de nok gevuld voor een spetterende Tamla Motownshow. Stipt om 20.00 u kregen we The Four Tops te horen en na de pauze was het de beurt aan The Temptations. Het was drie jaar geleden dat beide groepen België aandeden en de lovende kritieken van de vorige passage hadden er voor gezorgd dat het concert uitverkocht was.
Deze twee legendarische groepen voorstellen hoeft haast niet. Ze waren allebei op hun manier uiterst succesvolle componenten van de Tamla Motown hitmachine in de zestiger en zeventiger jaren. De vraag was of zij deze reputatie ook zouden kunnen waarmaken op het podium: van beide groepen is namelijk slechts maar één origineel lid meer overgebleven. Vooral voor The Four Tops betekent dit een handicap: ze slaagden er bijna vier decennia in met dezelfde samenstelling op te treden, en het is waar: zonder het zo specifieke stemgeluid van de overleden leadzanger Levi Stubbs klinkt de groep toch wel even anders. Maar desalniettemin slaagde de huidige bezetting er in het originele geluid goed te benaderen, zij het dat we de opzwepende Motown snaredrum moesten missen.
Bij The Temptations wisselde de samenstelling nogal eens over de jaren heen, maar men bleef de “legacy” trouw door dezelfde arrangementen, dezelfde danspasjes en dezelfde gimmicks te gebruiken als jaren geleden. En baszanger Joe Herndon wist met zijn bijdrage de imitatie van het typische Temptations-geluid op verbluffende wijze te vervolmaken.
Beide groepen werden begeleid door een tiental topmuzikanten die alles van de partituur afspeelden. De blazers klonken heel zuiver en goed georchestreerd. Er was hier duidelijk niet beknibbeld op het budget ten koste van de kwaliteit. Het viel mij wel op dat de meeste muzikanten blank waren. Een beetje vreemd voor het optreden van twee zwarte groepen...
Maar beide shows sloten heel goed bij mekaar aan en zelfs de setlists leken op mekaar afgestemd: er werd telkens een “greatest hits”- revue ten gehore gebracht, afgewisseld met enkele bekende ballads, om daarna naar een denderende climax toe te werken. Wat mij wel stoorde waren de flauwe prestaties van de zangers tijdens de eerste nummers. Onvoldoende gesoundchecked, of gewoon een slecht afgeregelde klankbalans ? Wie zal het zeggen? Feit is dat alles uiteindelijk telkens goed kwam vanaf de tweede helft van beide shows. De synchronisatie van de bewegingen van The Four Tops was niet zo goed: op sommige momenten stond iedereen zo maar wat te bewegen en met de handjes te wapperen. The Temptations hadden hun danspasjes duidelijk beter ingeoefend en dat kon het publiek warm appreciëren.
Al bij al dient gezegd dat het twee geslaagde optredens werden, perfect opgebouwd, met prachtige gepolijste stemgeluiden en goed uitgekiende en ingestudeerde danspassen. De kostumering was in orde, met alle nodige glitter die past bij zo’n soort concert. En ja: de meezingmomenten voor de zaal en het GSM gezwaai waren voorspelbaar. Maar dat neem je er graag bij, zeker als je een vol Kursaal spontaan ziet rechtspringen om “My girl” uit volle borst mee te zingen…
Wat een schril contrast met de fake playbackshow van Demis Roussos enkele maanden geleden in hetzelfde Kursaal!
Organisatie: Kursaal Oostende, Oostende
Nederlands 
Français 
