Kalle Fagerberg, ook bekend van Liste Noire en The Blank VRS, is de architect achter Living Temples. Hij is van Zweedse origine en leeft in het hippe Berlijn. De man schreef en nam alles zo goed als zelf op. Voor de productie en mixing trok hij Adne Meisfjord aan.
De plaat trok mij aan vanwege de sound en de vibe die er in zijn nummers hangen. Luister maar eens naar “Luke”. Een soort van dank liedje met een heerlijke synthsound erin, terwijl een weemoedige gitaar die sound spaarzaam breekt. “Against The Day” doet wat aan de muziek van Fad Gadget denken. Het daarop volgende “Hinterland” is sterker en origineler. Elektronisch aangestuurde en instrumentale post-punk. Ook het mooi klinkende uptempo liedje “There’s Nothing For You There” is een straffe song. “Like A Moth To A Flame” gaat richting vroegere The Cure. Het zevende nummer “Sword Falling” is meteen het laatste nummer van de plaat. Ook deze song is de moeite waard.
Al bij al hadden er wat meer nummers mogen op deze release staan. Na 25 minuten is het al afgelopen en dat vind ik nu jammer. Net zoals enkele andere beloftevolle bands in het genre (ik denk dan aan Boothblacks, The Soft Moon…) heeft deze muziek iets meer dan de doorsnee band en zijn ze zeker meer dan een kloon van The Cure of Joy Division.
… Of hoe je met bekende bouwstenen toch een originele sound kunt maken. ‘Against The Day’ is daarom ook meer dan de moeite waard.
Post-punk/New Wave
Against The Day
Living Temples
Het Britse Temples baadt in een poel van ‘60s retropsychedelica. Een kleine drie jaar terug debuteerden ze met ‘Sun structures’. In hun web horen we broeierige , aanstekelijke , frisse zweverige , stoney , dromerige songs , waarvan de tunes , de effects en de gitaarfeedback melodieus ingekapseld zijn . “Mystery of pop” is één van de hoogtepunten . Mainstream doorbraak … het zit erin . Het klinkt goed , geen vulkaanerupties en nergens uit de bocht … maar ook niet echt verrassend . Dus een middelmaat …
De psychedelische band Temples kwam hun tweede studioalbum genaamd ‘Volcano’ aan het Belgisch publiek voorstellen. De Britten in hun strakke broek brachten een sterke show met nieuwe en oude nummers, maar een flabbergasted-gevoel bleef wel weg.
Netjes op tijd begon de band aan het concert in het uitverkochte Botanique. Met hun nieuw album ‘Volcano’, dat uitkwam in maart van dit jaar, brachten ze de vertrouwde Temples-sound terug: psychedelisch, dromerig en poppy. De band haalde naar eigen zeggen invloeden van de jonge jaren van Pink Floyd, David Bowie en King Krimson. Ook de sound van The Verve was een belangrijk potje mosterd. Je waande je dan ook ergens in de jaren ’60 tijdens het anderhalf uur durend optreden. Met af en toe een bedankje in het gebrekkig Frans hielden ze contact met het publiek, dat doorheen de show vrij rustig was. Met nieuwe kleppers als “(I want to be your) mirror” en “Mystery of pop” wisten de mannen het publiek wél mee te krijgen. Ook op de melodieën van hun grootste hit “Shelter Song” ging iedereen los, maar voor de rest waren er dus weinig sparks.
De reden daarvoor is dat de nieuwe nummers allemaal wat op elkaar lijken, waardoor je soms moeilijk een onderscheid kon maken (“hebben ze dat net niet gespeeld?”). Daarboven bleef de climax ook weg. Je bleef wachten op iets nieuws, iets beters, maar het bleef gemiddeld. Je hoorde weinig variatie. Dat die jongens muziek kunnen maken, daar moet men niet aan twijfelen. Er bovenuit springen is echter een ander verhaal.
De songs werden wel foutloos gespeeld en de stem van zanger James Bagshaw was live zelfs nog beter dan op de plaat. Genoeg voor een score van 7,5/10. Ook Dour kondigde recent aan dat Temples dit jaar optreedt op het festival.
Hopelijk kunnen de mannen dan wel zorgen voor een wauw-effect. Tweede keer, goede keer?
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/temples-18-04-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/creatures-18-04-2017/
Organisatie: Botanique, Brussel
Eén van de opkomende talenten is het Britse Temples die baadt in een poel van ‘60s retropsychedelica. Ze vergeten daarbij niet het kenmerkende Britpopgeluid en de zwoele , zomerse, dromerige 60s te benadrukken . Dit zorgt voor een boeiend debuut , waarbij de songs niet ten onder gaan in een web van psychedelicatunes , pedaaleffects en gitaarfeedback. De groep refereert natuurlijk aan een Pink Floyd , The Byrds of een ietwat Beatlesque sound, maar heeft zeker aan Tame Impala of The Allah-las ook iets .
Het zit allemaal wel goed doordacht en beheerst in elkaar; de ene keer wat meer de broeierige retro (o.m. “Shelter song”, “A question isn’t answered” en “Sand dance”) , de andere keer meer het psychedelisch geluid (o.a. “Test of time” en de titelsong) .
De groep zorgt voor venijn en een bezwerende ritmiek , een frisse sound van een levendig bandje …
Temples is de zoveelste opkomende naam in de nieuwe lichting psychedelische retro rockbandjes. De heren springen er wel degelijk bovenuit omdat ze niet alleen aan een retro sound gewerkt hebben, maar daarbij niet vergeten zijn er een portie sterke en prompte songs aan toe te voegen die met beide voeten stevig in het heden staan. Bij een verwant groepje als Tame Impala raakt de song wel eens zoek in een poel van retro geluiden, iets waar men zich bij Temples niet heeft aan laten vangen.
Temples brouwt overwegend opgewekte songs met hitpotentie, maar ook met klauwen. Verantwoordelijk hiervoor is vocalist/gitarist en bovendien ook nog eens producer James Bagshaw, een frontman die, totaal in de geest van zijn muziek, voorzien is van een imposante haardos waar een kloeke kerkuil zijn hele huishouden in kwijt zou kunnen. Al snel is duidelijk dat Bagshaw de drijvende kracht is achter Temples, de songschrijver die de lijnen uitzet en zijn overigens helder spelende bandleden vooruit stuurt.
De indrukwekkende debuutplaat ‘Sun Structures’ die in februari is verschenen, is de reden waarom de Orangerie zo goed als volgelopen is. De plaat wordt hier met klasse, frisheid en een geweldige flow aan het Belgische publiek voorgesteld. De sound en songs lijken te zijn ontstaan aan de zonnige Californische westkust, waar bijvoorbeeld ook gasten als The Allah La’s hun voelsprieten hebben uitgezet, maar Temples hebben er een typische Britse vibe aan toegevoegd, en dat houdt het spannend.
De frisse retro gitaartjes laten zich nog voorzichtig gelden in openers “Colours To Life” en “Prisms”, maar met de broeiende en dreigende hoogtepunten “Sun Structures” en “A Question isn’t answered” wordt er al meteen met scherp geschoten, Temples is hier op dreef als een zonnige versie van The Black Angels die ontdaan zijn van al hun demonen.
Een onbevangen orgeltje is mee bepalend voor de verfrissende sound, in het levendige “Mesmerise” en het kloeke b-kantje “Ankh” is dat dingetje zo nadrukkelijk aanwezig dat we er spontaan vrolijk van worden.
Om het niet te luchtig te houden, haalt James Bagshaw geregeld nog het nodige venijn uit zijn gitaar en zo geeft hij een bezwerende tint aan een bruisend “Sand Dance”, wat helaas ook al het einde inluidt van dit voortreffelijke concertje. Na amper een uur zet Temples er een punt achter met als ultieme bis de montere klepper “Shelter Song” , een hit als je ’t ons vraagt.
De hype is nog maar eens gerechtvaardigd, Temples is een bruisend retro bandje met kilo’s potentieel, bedrijvige songs en een uiterst kwieke live sound.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/temples-31-03-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
