Dit uit Brooklyn, NY afkomstige gezelschap heeft verschillende muzikale invalshoeken, waarbij ze gaan van furieuze noiserock, rammelrock, lofi tot garagerock’n’roll . Nu gaan ze wat dieper in die Amerikaanse rootstraditie en voegen ze op gretige wijze er een laagje pittige rock’n’roll aan toe , die soms een brede instrumentatie toebedeeld krijgt. De songs zijn opwindend, energiek , dynamisch , bruisend , groovy , zwierig of nemen wat gas terug en zijn eerder sfeervol en dromerig . De 8 nummers, die makkelijk rond de vijf minuten draaien klinken ontspannend , speels , losjes in de bloes en aangenaam. The Men blijft verrassen . Erg vermakelijk plaatje dus!
Dit uit Brooklyn, NY afkomstige gezelschap heeft al een paar platen uit. Ze boeien door hun afwisselende sound en op die manier kom je tot een interessante mengvorm van bands als Iggy, Husker Du, Neil Young’s Crazy Horse, de rammelrock van Dinosaur Jr en Guided By Voices en de indie van VU, Feelies, Big Star en Yo La Tengo. In hun stuiterende, hitsende , furieuze noisepoprock wordt een bredere laag gesmeerd van piano’s, mondharmonica en meerstemmige zangpartijen . Op die manier trekt The Men op de nieuwe plaat zich wat sfeervoller en trager op gang met “Open the door” en “Half angel half light” . Daarna hebben we een paar broeierige rocktracks als “Without a face”, “ I saw her face” en “Bird song”. Midden de cd zijn ze echt op dreef en klinken “The brass”, “Electric” en “I see no one” energiek , dynamisch en bruisend. GitaarRock pur sang! Ook de afsluiters “Freaky” en het uitgesponnen gierende “Supermoon” zijn er om in te lijsten in deze stijl.
Heel wat veranderingen vallen er te noteren op de plaat, die moeiteloos in elkaar overgaan . Mannen op hun plaats dus, die een puike overtuigende cd uithebben!
Frisse gitaarrockband uit de States, beetje Husker Du, beetje Fucked Up, een onvermijdelijke streep Velvet Underground en in de weide nog een kudde op hol geslagen Feelies.
Ze vallen met de deur in huis met het driftige punknummer “Turn it around” en harken meteen op dat elan door met het smerige “Animal”. Het 7 minuten lang scheurende en aanzwellende “Oscillation” ontpopt zich tot één van onze favorieten, samen met het al even uitgebreide “Presence” dat al eens durft aanleunen tegen “Heroin” van de Velvets.
De gitaren gedragen zich als kwajongens die gemeen stuiteren, razen en rammelen op nijdige beestjes als “Cube” en het naar Sonic Youth neigende “Ex-dreams”.
Eén van de beste gitaarrockplaatjes die we het jongste jaar gehoord hebben, en een ferme stamp in de kloten van al die verwaande folk-rock groepjes waarmee we dezer dagen ongewild overspoeld worden.
Nederlands 
Français 
