Sinds jaren bestaat in Nederland het ‘London Calling’ -initiatief waar voor een klein prijsje het publiek kennis kan maken met de nieuwste ontdekkingen op indievlak en dit concept inspireerde de mensen van Democrazy om uit te pakken met hun eigen ‘Big Next’.
De naam spreekt boekdelen en hoeft dan ook geen uitleg, ook al vrezen we dat School Of Seven Bells een eeuwige belofte zal blijven. Aan hun muziek zal het echter niet liggen want deze shoegazeband uit Brooklyn die onlangs noodgedwongen terug geschroefd werd tot een trio weet zeer goed hoe je gitaarexplosies met een dosis gezonde indiepop dient te combineren.
Ook al kun je ze beschuldigen dat ze live eerder statisch zijn, blijft het moeilijk om je als luisteraar niet te doen laten mee zweven door de vocals van Alejandra Deheza die op momenten gelijkenissen vertoont met die andere shoegazegodin, Miki Bereyeni van Lush.
De gitaartjes klinken als een mooie mengelmoes van Slowdive, Sonic Youth en bij popmomenten zelfs de vroegere U2.
Niks op aan te merken? Toch wel, de Handelsbeurs is een prachtige locatie maar tijdens rockconcerten werken de stoeltjes en de tafeltjes enkel storend!
Dat vond blijkbaar ook Get Cape.Wear Cape.Fly die ons verschillende keren tot dansen wilde uitnodigen, maar geen mens die er ook maar een moment aan dacht om op te staan. Deze Brit die van Birmese roots is, heeft ondertussen reeds drie cd’s op zijn actief staan waarbij “Find the time” zelfs een aardige radiohit werd.
De muziek van Sam Duckworth is een bizarre mengeling van bedroompop en de hype van het moment: chillwave.
Ook al zijn ze maar met twee, weet Sam toch het immense Handelsbeurspodium als zijn eigen speeltuin te gebruiken waarbij hij van links naar rechts fladdert en op zijn akoestische gitaar aanstekelijke popnummertjes met een alternatief sausje weet te brouwen.
Get Cape.Wear Cape.Fly is zeker niet het soort groep waar je je slaap zult voor laten maar wel zo’n soort groepje die een glimlach op je gezicht weet te toveren en dat is ook wat The Tellers proberen te doen, maar daar slechts gedeeltelijk in slaagden.
Het startschot werd gegeven voor een nieuwe Belgische toernee met natuurlijk daarbij de innige hoop van frontman Ben Bailleux-Beynon om met hun nieuweling ‘Close the evil eye’ het succes te herhalen van hun voorganger ‘Hands full of ink’.
En laat ons hopen voor hem dat hij deze keer wel zijn band rond zich kan houden want verleden jaar bleef Ben alleen over nadat alle andere leden één voor één besloten om het af te stappen.
Aan het enthousiasme zal het gisteren niet gelegen hebben maar The Tellers teren te vaak op dezelfde formule waarbij ze blijkbaar een boontje voor The Kooks hebben. Hierdoor klinkt ieder nummer als een poging om je in een gelukkige indiepopsfeer te brengen maar doordat zij de magie van het betere songschrijven niet onder de knie hebben, blijven The Tellers in de middenmoot trappelen waardoor je als luisteraar weliswaar beseft dat hun geluid er best mag wezen maar het laat je na afloop ook wel volslagen ijskoud.
Al bij al werd het gisteren een uiterst interessante muzikale avond waar slechts één fout op aan te merken was : de hoofdact moest opener zijn en vice versa.
… Op naar de volgende Big Next!
Organisatie: Democrazy, Gent (ism Handelsbeurs)
Het Waalse The Tellers kwamen in de belangstelling met hun talrijke optredens tijdens de festivalzomer. Ze onderscheidden zich als een niet te onderschatten jong bandje. Tot onze verbazing hadden ze al een EP ‘More’ en een full cd uit ‘‘Hands full of ink’, in het najaar van 2007 verschenen. Het leek erop dat Wallonië en Vlaanderen mijlen ver uit elkaar lagen !
Het duo Ben Bailleux-Beyon en Charles Blistin (live spelen ze met 4!) spelen semi-akoestische, broeierige en zacht ingehouden pop met een lofi inslag. Een minimale instrumentatie en een melancholische zang brengen ons in beroering; we horen zeven overtuigend pakkende songs , waaronder de sterk uithalende “Second Category” en “More”.
Aanstekelijke muziek, aantrekkelijke band, die samen met Girls In Hawaii grensvervagend zijn.
The Tellers waren nog maar pas terug van een succesvolle - en naar eigen zeggen: erg vermoeiende - tournee doorheen België, Nederland, Duitsland, Frankrijk en Scandinavië. De band zag deze tournee finaal beloond met een tweeluik uitverkochte concerten in de immer gezellige Rotonde van de Botanique en in de AB Club daags nadien. De piepjonge snaken van The Tellers, uit het Waalse Bousval, speelden een verrassend pittige en aanstekelijke set! De talrijk opgekomen jonge bakvissen volgden gedwee in hun kielzog.
Zanger Bailleux-Beynon en gitarist Blistin vormen de kern van het officieel tweekoppige The Tellers maar worden live aangevuld met een (over)enthousiaste bassist en een drummer waar het speelplezier van afdruipt. Deze aanvulling is broodnodig want wanneer drummer en bassist even plaats maakten voor een solomoment van het stichtende duo kon de muziek heel wat minder beklijven. Met zijn vieren rockt het geheel, met extra aanvulling voor akoestische gitaar en de minimale begeleiding, veel meer en krijgen de songs een heel andere en merkbaar sterkere dimensie.
De set schoot met het catchy “If I say” en “More” meteen stevig uit de startblokken. Gedreven op enthousiasme en spontaniteit volgden zowat alle nummers van op hun debuutplaat ‘Hands Full Of Ink’ en hun eerder uitgebrachte EP ‘More’. “Second Category”, ook gebruikt als begeleidende muziek voor een reclamespot van Canon, en “Hugo” konden op heel wat bijval rekenen bij het opgekomen, vooral Franstalige, publiek. Beide songs zijn hits in Wallonië maar ook bij ons op o.a. Studio Brussel - terecht - niet over het hoofd gezien. De herkenbare, bijna banale, riedeltjes waren alvast ook bij ons tussen de oren blijven hangen en typeren het ietwat naïeve, maar daarom niet minder briljante, geluid van The Tellers. Passeerden ook nog de revue: het atypische en tamelijk duistere “Holiness”, het ingetogen “The Darkest Door”, de bescheiden rocksong “Confess”, het heerlijke reggae-aandoende “Prince Charly” en, als één van de hoogtepunten “He gets High” waarbij de overijverige bassist een kwart van de zaal op het podium toeliet (inclusief enkele look-a-likes).
The Tellers zijn dan misschien nog tamelijk groen achter de oren en geven dan nog wel blijk van weinig podiumervaring, toch kan je in alles zien en voelen dat er zich nog behoorlijk veel potentieel in deze band schuilhoudt. Iets zegt ons dat het Welsh accent, dat zorgt voor een wel heel herkenbaar melancholisch stemgeluid, van Bailleux-Beynon er voor kan zorgen dat de band doorbreekt over de taal- en landgrenzen heen. Aangevuld met het muzikale brein van Blistin (tijdens de set kan je perfect aanvoelen dat hij het muzikaal voor het zeggen heeft) doen The Tellers ons enorm denken aan bands als The Kooks en een wel heel brave (en semi-akoestische) versie van The Libertines. Het klinkt allemaal bijzonder veelbelovend en prikkelt zeker niet minder onze nieuwsgierigheid van wat deze band in de toekomst nog voor ons in petto heeft.
Talking To Teapots uit Kristianstad - Zweden, 2 jaar terug al te gast in de Gentse Kinky Star, verzorgde een eigenzinnige support met duidelijke invloeden van Pavement en Captain Beefheart. Sterke, afwisselende nummers die soms ‘Zappaiaans’ aandeden. Debuutalbum van deze Zweden: ‘The Re-Creation Of All Things’.
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
