Viagra Boys - Must see bluepills in clubs en festivals!

Het Zweedse Viagra Boys is een must see in de clubs en voor de komende festivalzomer. Het doet deugd zo’n zootje ongeregeld rond zanger Sébastian Murphy te zien, die hun nihilistische rock’n’roll onderdompelen in een smerig, zompig , vunzig poeltje. Het blauwe pilletje smolt in de mond. Pijlsnel voelden we ons opgaan om een band te zien spelen op een anarcho-gevoel van adrenaline en fun, omringd van alkohol & cigarettes.
Een klein anderhalf uur werden we in volle coronacrisis meegevoerd in een muzikaal no-rules wereld, net dertig jaar na datum met het even verticaal middenvinger optreden van Nirvana in de Vooruit, Gent.

In uitgesteld relais zagen we de Viagra Boys uit Stockholm nu aan het werk en ze zijn de ideale schoonzonen als festivalband; de volgetattoeërde Murphy in ontbloot bovenlijf en soms met bivakmuts op, heeft al een pak jaren op de teller en al een zwaar leventje achter de rug. Mede oprichter gitarist Benjamin Vallé had evenzeer een zware rugzak en verleden; hij verliet de band vóór de opnames van de tweede ‘Welfare jazz’ en overleed nog onlangs in oktober. Hij werd geëerd in één van de nummers, “Slow learner”, een intrigerende, ontspoorde punkyjazzsong van die nieuwe tweede effectieve plaat, die begin 2021 verscheen.
Viagra Boys heeft een eigenwijze , unieke kijk op rock’n’roll, maakt er een potpourri van postpunk, psychedelische synthpop en punkyjazz. Ze injecteren het op losse, ontspannende, humoristische wijze, met een zekere relativering.
Het stoomt, bruist en sist. Ze creëren een broeierig, spannend, opzwepend sfeertje door de repeterende, aanstekelijke ritmes , de diep ronkende bas, discokitschtunes en anarchosax. Ze hebben een kolos van een zanger die lekker leuk , gek kan doen.
Bands als Nirvana, Hayseed Dixie , Barkmarket, God, Pigbag, X-Ray Spex en Suicide en ja ook ons Arno/TC Matic borrelen op bij hun sound en hun optreden.  Dit betekent dat de 80s, 90s mooi geïntegreerd zijn.
Het sextet bracht ons meteen in de juiste stemming met het oudje “Research chemicals”, terug te vinden op één van de debuutEPs. Eentje van zo’n zevental minuten. Wat een start door de repeterende, dreunende , opbouwende ritmes en de lekker vervormde lallende brulpraatzang dito act van Murphy. Cowpunk, Demonisch! Wild, onstuimig, chaotisch, geschift en toch groovy, melodieus, dansbaar, gecontroleerd. Alles in één nummer.
Murphy is een volleerd Shane MacGowan, met een plasticzak biertjes bij zich , hij stapt , danst, valt, rolt op het podium, of is bij de eerste rijen te vinden. Het tempo houden ze hoog, strak met “Ain’t nice”, één van de recente singles. Verdomd wat klinkt dit goed . Het intense , slepende “Just like you”, deed onderliggend aan TC Matic denken. De teugels zijn losgeslagen op het zo goed als instrumentaal klinkende “6shooter”, die alle richtingen uitgaat , als een ‘unstoppable train’ in een walm van fuzz en noise. Het muzikaal venijn druipt verder door in een spannend, broeierig soms explosief “Down in the basement”, “TOAD” en “Worms”. “Sports” en “Shrimp shack” zijn uitermate bezwerend door de opbouwende , rollende grooves en free jams . Apocalyptisch! Ze vormden de apotheose in hun muzikale gekte.

De bluepills van de Viagra Boys werden in een goed gevulde Aéronef sterk onthaald , de eerste rijen hotsten op en neer . Het publiek werd warm gehouden en smaakte deze band, een live-festivalband bij uitstek!

Opener was Tamar Aphek, een relatief onbekend kwartet uit Tel Aviv, Israël. Het goed ingeënte kwartet, ergens muzikaal tussen Fugazi en The Breeders in, speelt lofi speedy indierock gekruid van psychedelica en freejazz. Zij wisten ons regelmatig te raken!

Organisatie : Aéronef, Lille

Vaal, een drietal West-Vlamingen uit Gent die reeds actief waren in bands als Maze of Movoco, mocht de avond openen maar wel nadat het café eerst in een dikke rookwalm werd gehuld. Dat paste immers bij hun moeilijk grijpbare muziek: minimalistische maar ook intrigerende soundscapes met veel elektronica en afwisselend gitaar of sax  met daar bovenop de declamerende, naar postrock neigende zang van Arjen Verswijvelt. De sax klonk geregeld als een bevreemde misthoorn in de verte en van de gitaar kan ik eigenlijk net hetzelfde zeggen wat een fascinerend effect had. Hoewel van een totaal andere wereld, deed dit me een paar keer aan Broeder Dieleman denken en dat niet alleen door het soms onverstaanbare Nederlands. Geen hapklare brok, dat was duidelijk maar hoeft de verwende concertganger altijd alles zomaar in de bek gesmeten te worden?

Van een totaal andere orde waren de Viagra Boys, een zestal uit Stockholm. Meteen de beuk erin en zonder omkijken doorstomen tot het einde. Ze serveerden ons een mix van punk, new wave en een vleugje glamrock voorzien van een onontkoombare drive. Telkens nam de bassist, onmiddellijk op de hielen gezeten door de drummer, het voortouw waarna het plaatje verder werd ingekleurd door gitaar, toetsen en sax.
Maar het uithangbord van de groep was uiteraard zanger, Sebastian Murphy. Niet meteen een Zweedse naam, de man is dan ook oorspronkelijk van Californië en zoon van een Amerikaanse vader en een Zweedse moeder. Een indrukwekkende verschijning, in zijn bloot bovenlichaam dat compleet en chaotisch vol getatoeëerd was en ik vermoed dat het met de bedekte lichaamsdelen niet anders is. Naast zijn job bij de Viagra Boys runt hij trouwens een tattoo shop. Aan testosteron leek hij niet meteen een gebrek te hebben en met een gebroken stem die het midden hield tussen Mark E. Smith en Nick Cave ploegde hij zich door de niet altijd even rooskleurige teksten. De groepsnaam zou een commentaar zijn op het falende mannelijke rolmodel in onze huidige maatschappij. Ook de single “Sports” waarvoor Murphy zowaar op zijn rug ging liggen, is in feite een surrealistische parodie op de mannelijkheid. In dat nummer, niet veel meer dan een briljante, stevige  baslijn, wordt een ogenschijnlijke lijst van sporten opgedreund waarin na een tijdje toch wat minder gekende disciplines opduiken: “...baseball, basketball, weiner dogs, shorty shorts, cigarettes,...”
Er volgde nog één geweldige song, het absurdistische “ Shrimp shack”, waarna de storm definitief ging liggen.

Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge