GARDENS is een vierkoppige band uit Wenen/Oostenrijk. Op hun nieuwe EP brengen ze dreampop afgekruid met ‘gentle garage’ en wat slacker.
De EP ‘The Biggest Dog You’ve Ever Seen’ omvat zeven nummers. Niet alle zeven zijn op zich gedenkwaardig, maar als geheel bieden ze een mooi beeld van waar deze band muzikaal voor staat: sprankelende gitaren, warme synths, relationele introspectie en maatschappijkritische teksten (feminisme is een terugkerend thema) en vooral catchy melodieën.
De ‘big dog’ uit de albumtitel en van de openingstrack staat voor het willen vasthouden van een mooi moment. Zoals je ‘verliefd’ wordt op je puppy en daarna het voeren en gaan wandelen van de volwassen hond (big dog) een emotieloze routine worden, zo heb je ook relaties waar je na de hoge emoties van bij de kennismaking al snel vervalt in het routinematig en monotone bij elkaar blijven vanwege de mooie herinnering. Het is een tekenend beeld over hoe een generatie vandaag kijkt naar de liefde.
Bij mij roept dit muzikaal herinneringen op aan enkele 4AD-bands uit de jaren ’90 (Belly, Breeders, …) en aan Lush, Juliana Hatfield, Cocteau Twins en Mazzy Star. Dichter bij huis herken ik hier ongeveer dezelfde invloeden als bij Momoyo, And Then Came Fall, Dadawaves en Uma Chine. Mijn favoriete tracks van deze EP zijn “Thunderstealer”, “Waves” en “Mailbox”.
GARDENS levert met deze EP een leuk visitekaartje af. Hopelijk komen we hen binnenkort eens tegen in het clubcircuit.
https://www.youtube.com/watch?v=WC8j4kMIPQY&list=OLAK5uy_nK68pDGPcQjpSdfvI64I79SpJJj3xWFXY
'Blossom' is een duoalbum van trompettist Airelle Besson en accordeonist Lionel Suarez. Besson staat in Frankrijk hoog aangeschreven; ze is tweemaal door de Django Reinhardt Awards Academy bekroond: in 2008 als nieuw talent en in 2015 als beste Franse muzikante van het jaar. In datzelfde jaar won ze bij de Victoires du Jazz de prijs voor Jazzrevelatie van het jaar.
In dit album wordt de muzikale virtuositeit van de 2 samengebracht in speelsheid en improvisatie.
Het duo huppelt op elegante wijze in muzikale uitersten. De plaat start ingetogen op « Blossom » naar een lekker aanstekelijk deuntje op « Kyotot dans la Brum » en « Answer me ». De ene keer neemt de accordeon het voortouw en speelt een sprankelende trompet erop in ; de andere keer is het omgekeerd. Het onderstreept de variatie en de spanning van het duo die elkaar perfect aanvoelt.
Verder hebben we 'Résonances', hierop tasten de twee de grenzen af in hun instrument. Klasse!
Enkele covers sieren eveneens de plaat. O.m. van Carla Bleys "Ida Lupino" door de zachte ritmiek en de mooie zanglijn, het perfecte platform voor het spel van Besson en Suarez.
De wisseling tussen intimiteit en folklore en hun heldere solo’s houden het boeiend op de twaalf songs. Een samenwerking die hemels klinkt.
Tracklist : Blossom // Kyoto Dans la Brum// Sans Laisser d'Adresse// Answer Me//La Cours// Ida Lupino// Lontano//Le Jour J a L'Heure H// Au Lait// De Passage//Les Tuiles Bleues//Résonances
De nieuwste hype komt voor één keer niet uit Groot-Brittannië maar uit Canada. Er is de laatste tijd immers nogal wat te doen om Angine de Poitrine, een duo die er al even geschift uitziet als hun geflipte muziek doet vermoeden.
Hun gemaskerde imago wekt een soort geheimzinnigheid op waardoor er allerlei complottheorieën ontstaan omtrent hun identiteit. Ze noemen zichzelf trouwens Klek de Poitrine en Khn de Poitrine, waarmee de wereld ook niet veel wijzer wordt. Geen nieuw concept uiteraard, zie ook The Residents, Goat, Slipknot en Briqueville bijvoorbeeld. Bands met een heel uiteenlopende muziekstijl, maar wat ze wel gemeen hebben is dat ze een mysterieus web rondom zich hebben gesponnen die de interesse van de fans alleen maar aanwakkert.
Angine de Poitrine doet het wel eerder met zotskappen in plaats van lugubere horrormaskers en hun songtitels hebben geen enkele betekenis, maar toch schuilt er een zekere vorm van ernst in hun product.
Maar let op, het verassingseffect kan al snel gaan vervagen en de lijn tussen hype en gimmick is dikwijls flinterdun. Een band moet immers wel wat inhoud in huis hebben om de aandacht te kunnen blijven houden, want hypes gaan altijd over. Nu goed, Angine de Poitrine heeft wel degelijk wat in hun mars, zij het een niet alledaags recept.
Wat ze met zijn tweetjes verwezenlijken op drums en double-neck gitaar is niet bepaald easy listening, men omschrijft het eerder als math-rock of art-rock, wat eigenlijk wil zeggen dat er nogal wat moeilijkdoenerij komt bij kijken. Er is inderdaad geen etiket op te kleven, en dat is sowieso een teken van originaliteit en spitsvondigheid.
Hun songs zijn, op een paar onverstaanbare kreetjes na, overwegend instrumentaal en klinken op zijn zachtst uitgedrukt ook nogal nerveus, hyper, dissonant, jachtig en tegendraads. Het is het soort muziek dat je met mate moet consumeren, als je hier langer dan een uur aan blootgesteld wordt dan kan je er helemaal kierewiet van worden.
Er staan dan ook maar 6 tracks op dit album, goed voor een klein half uurtje weerbarstige rock. De songs hotsen, botsen en klutsen dat het geen naam heeft, er is dikwijls geen vat op te krijgen. De invloeden komen van bands als Devo en Primus, maar eigenlijk vooral van andere culturen en planeten, want het is zo moeilijk thuis te brengen.
Opener “Fabienk” is een soort ontspoorde krautrock waarin heel wat gejaagd ritme en tempo zit. “Mata Zyklek” opent met een Arabisch gitaartje, alsof Omar Souleyman hier plots als een volleerde brilslang uit zijn mand komt gekropen. Ook “Yor Zarad” is zo een opgejaagde zenuwsong om overal jeuk van te krijgen. En zo gaat dat maar door, met in totaal 6 knotsgekke songs die elk op hun manier een vorm van georkestreerde chaos aanrichten.
Geen idee hoe lang deze hype al aanhouden. Feit is dat heel die heisa nu pas is losgebarsten terwijl dit malle duo al in 2024 met ‘Vol 1’, een debuutalbum uitbracht dat al even fris, gek en prikkelend klonk als deze opvolger. Alleszins geen eendagsvliegen, dus.
Sinds 2020 bonkt de band Behind The Veil ertegenaan. Ze wonnen ook enkele wedstrijden, en waren in 2022 op weg om door te breken. Na een moeizame tocht en enkele wissels, lijkt de band nu op het juiste pad, deels door de twee zangeressen Sofie Foster en Delphine De Vusser die zorgen voor een nieuwe wind in de band. Het maakt Behind The Veil tot één sterk geheel.
Nu is er de nieuwste 'Betrayed By Shadows'; de kleuren 'rood en zwart' geven hier de toon aan.
We hadden reeds een interview met de band: https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/101879-behind-the-veil-als-je-dat-ziet-een-eerste-rij-met-t-shirts-van-je-band-dan-is-je-doel-deels-bereikt-meer-t-shirts-dus
Ook live konden ze op hun release show in de DVG, Kortrijk bekoren: https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102217-behind-the-veil-een-release-avond-van-knalrood-tot-donkerzwart
Tijd nu voor de plaat
De vijf songs worden gedragen door een band die op dezelfde golflengte zit.
Neem nu de eerste song op deze EP. “Renegade” deelt uppercuts uit en is een kliever.
De brede, gevarieerde aanpak in de instrumentatie als in de vocals siert.
“Carry On” en “Twisted Games” vervolgen het muzikaal verhaal.
De EP is een sort verstandshuwelijk tussen hel (demonen) - hemel (engelen) en donker –licht. En er is die connectie met de kleuren zwart en rood.
De brute drum solo op “Wildflower”knalt tegen een geluidsmuur aan en intrigeert door de verrassende wendingen.
De titelsong “Betrayed By Shadows” is een erg persoonlijke song; met wat een emoties worden we overrompeld, rauw en zacht, van boosheid en liefde.
Een band dier nu staat dat is overduidelijk. En uiterst interessant zijn al die schakeringen die net een boodschap van hoop bieden en geven.
We duimen alvast voor een defintieve doorbraak met deze EP.
Tracklist: Renegade - Carry On - Twisted Games - Wildflower - Betrayed By Shadows
Luik is al enkele jaren een broedplaats voor noise, garage- en punkacts met bands zoals It It Anita en Cocaïne Piss als enkele voorbeelden. Empty Head (de mannen resideren dezer dagen in Brussel) wil dezelfde weg op gaan en brengt de single “Vincent” in afwachting van hun aankomende album ‘Freak Show’, dat trouwens opgenomen werd met Damien Vanderhasselt van Millionaire. Dit kan misschien de link zijn om ook in Vlaanderen aan de bak te komen want het is als band nog steeds niet zo gemakkelijk om te scoren aan de andere kant van de taalgrens.
“Vincent” klinkt heerlijk. Het kreeg een goede productie mee. Het nummer heeft iets catchy en is ritmisch interessant. Het verschil met een Cocaïne Piss is dat dit een uitgewerkte song is waar alles mooi op zijn plaats staat, melodieus is en rockt.
Deze song zou goed staan op enkele radiozenders zoals StuBru, Willy, radio 1…
Voor wie houdt van Sons, The Hives, Hickey Underworld…
Noise/Rock/Indie
Vincent -single-
https://on.soundcloud.com/nwh2Ece5KIKGs63ECw
Clairval is het project van Sam Pieter Jannsens (van And Them Came Fall). Scaffoldingg is de band van de zusjes Winters. Beide kennen we als producenten van doorgaans rustige, gelaagde muziek. Op de gezamenlijke single “Silence The Guns” klinken ze evenwel boos. Het gaat dan ook over de burgerslachtoffers van oorlogen, terwijl de presidenten veilig wegblijven van het Stratego-bord waarop ze hun spel spelen.
Een mooie boodschap, verpakt in een opvallend nummer. En de opbrengst gaat ook nog eens naar Artsen zonder Grenzen.
https://clairval.bandcamp.com/track/silence-the-guns
Reizen is een beetje het sleutelwoord bij Compro Oro. Op 'Transatlantic' , hun eerste album, was er de invloed van latin en Cubaanse ritmes, een ode trouwens aan jazzvibrafonist Cal Tjader.
'Bombarda' tekende voor een trip naar West-Afrika. 'Suburban Exotica' liet iets horen uit het Midden-Oosten en 'Simurg 'op zijn beurt, was een trip in Turkse psychedelica rock.
Kortom: Compro Oro uit Gent is een erg diverse band, die de eigen comfortzone durft te verlaten.
Op 'Lamellomania' is er sprake van een samenwerking met een likembé speller en zanger/vocalist/danser Bouton Kalanda. Wat zorgt voor meer een zomerse tint door de Afrikaanse ritmiek
De teksten zijn gebracht in een soort Afrikaans dialect, waar we geen jota van begrijpen. Maar de sfeer zit goed bij “Zola Maman” en de vocals van Kalanda zijn belangvol.
Hoedanook een kleurrijke sound.
Op “Kukiedi' horen we een Compro Oro als vanouds, door de brede percussie en de vibrafoon van Wim Segers. Magisch. Het international karalter siert.
“Bouton Siffle” is er dan eentje met opnieuw Kalanda, die de Afrikaanse en Westerse cultuur samenbrengt. Het mooie “Mpasi Zi Rata” zet deze versmelting verder.
We zijn allemaal wereldburgers, en dat wordt alvast benadrukt door dit combo.
Compro Oro is na al jaren nog steeds een buitenbeetje, eentje van muzikale culturen en geheimzinnigheid. Mooi hoe deze virtuozen zichzelf steeds heruitvinden en zorgen voor een kleurenpracht.
Tracklist: 1. Zola Maman 2. Ki Kumini Pas 3. Kukiedi 4. Bouton Siffle 5. Mpasi Zi Rata
Nicole Johänntgen, saxofoniste, componiste en coach, begon haar muzikale carrière op zesjarige leeftijd. Eerst genoot ze een klassieke piano opleiding en jaren later vond ze de weg naar de jazz en legde zich toe op sax. Toen ze 17 werd richtte ze in Saarland haar band Nicole Jo op die totnutoe zes albums uitbracht. Al snel verbreedde ze haar horizont. Ze speelde in Amerika met de Sisters in Jazz (2003) en was lid van het European Swinging Jazz Orchestra, de IASJ (International Association of Jazz of Schools) en het Nederlandse Rembrandt Frerichs Project.
Door de jaren heen is ze zichzelf blijven ontwikkelen als muzikante en performster. De solo plaat 'Solo III' klinkt boeiend, divers en kleurrijk, gevarieerd .
Het bezwerende mooie “Warm Breeze”tekent meteen de lijnen van het album uit. Een walm walm warmte, ingetogenheid die een trance gevoel creërt. Soms klinkt de sax intenser, feller . Hoedanook de emoties borrelen op in het songmateriaal; 'The secret of a tree” en “The path of life” zijn mooie voorbeelden.
Ze is één met haar instrument. Muzikaal echt een warme klankkleur. We ervaren een zekere gemoedsrust op “The lady in the mirror”, “A Call of Trust” en “Eagle eye”.
Verder een droomwereld op “In Love” en “Mountain Hike”, de afsluitende tracks.
Het totaalplaatje is van belang. Van gewoon intens emotievol naar een vorm van bevreemding en experiment. Een prachtig stilistisch album
Tracklist: 1.Warm Breeze 2.Pointillistic Sax Blues 3.Seaview 4.Bird Call 5.The Secret of A Tree 6.The Path of Life 7.The Lady in The Mirror 8.A Call of Trust 9.Eagle Eye 10 A Call of Trust 11.In Love 12.Mountain Hike
Het duo Nel & J.P. kennen we intussen van hun donkere, Nederlandstalige postpunk met punkpoëzie van Nel en de diepe bas-grooves van J.P. over een bedje van beats. Wel, voor hun nieuwe single “Kapotgeliefd” veranderen ze het geweer van schouder. J.P. pakt zijn oude liefde op – de gitaar – en dat levert sprankelende gothic rock op zonder de kenmerkende laagjes synth. Wij horen meteen echo’s van Johnny Marr van The Smiths. In de lyrics gaat het over de liefde die zo hard kan branden dat de kaars ook snel opgebrand is, waarbij het koppel bruusk van zijn wolk valt naar een poel van doffe ellende.
Een knipoog naar “Love Will Tear Us Apart” van Joy Division bovendien.
Mooi, deze “Kapotgeliefd”.
Na hun goed onthaald album “Paradoxical Sleep” keren ze nu terug met een remix-EP. Dit werd gemaakt samen met hun vaste producer Len Lemeire (o.a. Implant). Er werden maar liefst zes songs bewerkt. Len Lemeire brak de songs af en bouwde ze met de bouwstenen die hij overhield terug op. Zo krijgen we zes nummers waarin je de stijl en hand van Len Lemeire hoort.
“Digging” heeft een nog rauwe en duistere kant gekregen. Heel geslaagd. “Kids Alone (Late Night)” is een track geworden voor de liefhebbers van de meer klassieke EBM. “Spiritchasers (Neon Glow)” gaat dan weer eerder richting synthpop uit. “Far Away (Dispencing)” kreeg wat diepere synths mee. “Into The Fog (Visible)” heeft wat meer dreamscapes gekregen. Tenslotte sluit deze EP af met een uitgeklede en cold wave versie van “Envoler (Ailé)”.
De remix EP kan je geslaagd noemen omdat het meer is dan enkel een beat zetten onder de track. Wie van The Ultimate Dreamers houdt moet deze EP zeker eens checken want je vindt nieuwe invalshoeken van de reeds gekende songs terug in deze remixen.
Cold Wave/post punk
Paradoxical Implants (remix EP)
Ontstaan in de schaduw van de Kortrijks underground, ontpopt Nomad zich als een mysterieuze kracht in de wereld van de metalcore. Met zes energieke leden weven ze een klanktapijt dat de grenzen tussen licht en duisternis doet vervagen. Onder leiding van een boeiende zanger is de sound van Nomad een meedogenloze spervuur van beukende drums, ingewikkeld gitaarwerk en sfeervolle synthesizerlagen die ons meevoeren naar onbekende oorden.
Hun teksten gaan over reizen, verlatenheid, existentiële crises en de zoektocht, betekenis van een wereld die wordt verteerd door chaos.
We hadden al een fijne babbel met de band https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102165-nomad-een-gezonde-mix-tussen-oudere-en-nieuwere-metalcore-en-andere-metalinvloeden-maakt-ons-uniek-binnen-de-scene We waren aanwezig op de album voorstelling in DVG Club, Kortrijk: https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/102254-wasteland-2026-een-splijtbom-aan-uiteenlopende-emoties
Hoog tijd voor de plaat zelf
De emotionele geladenheid maakt Nomad bijzonder. “Breath” is zo’n voorbeeld, rauw, meedogenloos én vol opgekropte woede. Oorverdovende melodieuze uppercuts krijgen we te verwerken. “Desert of woe”, “Feather” zijn houtklievers, straight to the bone. “Opio” klinkt waanzinnig door een meesterlijke gitaar solo. En huiveren doe je op “Sun” en “Mind”. Verder is er nog “Daerk”, melodieus donker, dreigend.
"Verpulverend hard als melancholisch gevoelig ging de band te keer. Een splijtbom aan emoties die zijn publiek letterlijk meesleurt naar confrontaties met zijn demonen. Hier bleven we totaal verweesd achter" , schreven we over hun optreden in DVG Club.
In het interview liet de band optekenen ''Een beetje inspelend op die generatiekloof - of generaties die samenkomen en elkaar daarin vinden - dat os inderdaad de rode draad. We wilden op dit debuut de verschillende kanten van onszelf laten horen." , maar ook ''Wat belangrijk is: wat we ook doen - zoals bijvoorbeeld een akoestisch nummer maken - het blijft altijd NOMAD.''.
Diversiteit en emotie valt dus te noteren binnen het genre van de metalcore. Het is een overtuigende plaat, als een splijtbom. Wat een beleven!
Tracklist: 01 Breath 02 Desert of Woe 03 Feather 04 Opio 05 Sun 06 Mind 07 Daerk 08 Elevate
Vorig jaar was deze jonge Oekraïense muzikante ( Nicole Selivan) nog finalist van de Nieuwe Lichting van Studio Brussel. Deze single is een voorganger voor het album dat in het najaar moet verschijnen. Binnenkort worden de data van de releaseshows in december meegedeeld.
De single is een track die een verrassende mix en productie meekreeg. Daardoor klinkt ze wat tegendraads en heeft het zijn eigen sound en vibe. De tekst gaat over een toxische relatie waarin pijn en passie met elkaar verstrengeld zijn.
Een heel leuke track die mij doet uitkijken naar het komende debuutalbum.
Cold wave/indierock/postpunk
Petting Love and Vodka -single-
Petting Love and Vodka
Danny Blue is de nieuwe naam van Danny Blue & The Old Socks, de Antwerpse alternatieve indie-rockband die haar oorsprong vindt op de middelbare school. Geïnspireerd door de 21e-eeuwse golf van eclectische indie rock wist het viertal in 2017 voor het eerst de aandacht te trekken met hun EP 'Backyard Days' en de song “Belgian Venice”.
De jaren daarna speelde de band talrijke concerten in uiteenlopende bezettingen en verscheen in 2020 de EP 'Boys'. Tegelijkertijd groeide bij de bandleden de behoefte om hun eigen artistieke pad te verkennen. De bijkomende druk van de coronaperiode leidde uiteindelijk tot een tijdelijke stilte.
Vijf jaar later keert de band als Danny Blue terug naar de oorspronkelijke vierkoppige bezetting. Het collectieve schrijfproces voor de songs staat opnieuw centraal en bracht de band dichter dan ooit bij haar essentie. Hun vernieuwde geluid zoekt het spanningsveld op tussen verleden en toekomst. Dreamy shoegaze-texturen en een rockende grunge-catharsis vloeien samen met een eigenzinnige indie-rockenergie met een jaren ’90-vibe. Dromerig maar ruw, nostalgisch maar vooruitstrevend. De naamsinkorting symboliseert die evolutie: bewust een stap vooruit, maar met respect voor waar het allemaal begon.
“Tears”, de eerste, knappe single onder de nieuwe bandnaam, is geen klaagzang, maar een innerlijke schreeuw. Het belichaamt voor de band een moment van confrontatie waarin je niet langer zeker weet wie je bent of waar je naartoe gaat. Waar dromen en sterren ooit richting gaven, groeit het besef dat niet alles voorbestemd is. Met “Tears” willen ze die twijfel vangen: een luide uitbarsting tijdens een stille strijd tussen vasthouden en loslaten.
Dit is er eentje voor De Afrekening van Stubru, zou ik denken.
https://www.youtube.com/watch?v=fWdXHwRoBww&t=1s
Montagne Noir is het alter ego van Emanuel De Vos. De EP ‘Zombie Circuit’ is niet zijn eerste release – er was vorig jaar bijvoorbeeld al ‘Destroyer’ -, maar hij kwam eerder toevallig nu op mijn radar terecht.
Montagne Noir brengt new beat of noem het neo new beat, omdat de glorieperiode van dat genre al even voorbij is. In de neo new beat hoorden we al interessante releases van onder meer Belgica Erotica en er was de release van de verzamelaar ‘Walhalla New Beat’ in 2023.
Montagne Noir past in dat rijtje. Geluidsmatig – en waarschijnlijk ook inzake apparatuur – blijft Montagne Noir soms heel dicht bij de originelen van eind jaren ’80, begin jaren ’90. De vervormde stem op ‘Destroyer’ was niet altijd goed te volgen, en het mag zeker een beetje mysterieus blijven, maar op ‘Zombie Circuit’ is die veel minder track te horen. Het overgaan van het ene focus-ritme naar het volgende was op ‘Destroyer’ soms wat warrig en dat is op de nieuwe release al stukken beter.
“The Executioner” klinkt een beetje industrial met een laagje retro-space erover. De vervormde stem klinkt mechanisch en traag en koud en kil, wat een contrast vormt met de gesproken soundbite, die net heel warm klinkt. “Lunar Tides” heeft iets luchtigs, zweverigs in de intro en heeft een tekstfragment dat uit een film of docu zou kunnen komen. “Broken Circuit” zit meer tegen de oldschool new beat aan, met het typische dance-ritme en de sound van die periode. “Zombie” kan mij het minste bekoren op deze EP.
Op korte tijd is er al behoorlijk wat evolutie dus voor dit project. Benieuwd waar dit naartoe gaat. Je vindt Montagne Noir makkelijk op Spotify.
https://www.youtube.com/watch?v=XYXeNQ0Dl4Y
The Black Crowes scoorden begin jaren ’90 van vorige eeuw met enkele goedgemaakte singles en albums. De geest van die begindagen horen we vandaag terug op hun nieuwe album.
De doorbraak van The Black Crowes in België en de rest van de wereld kwam er in 1990. De muziekbusiness zou in 1991 leren dat je ook met bands uit de underground als Nirvana, dEUS, Guns ’n Roses, Within Temptation en Metallica belachelijk veel (toen nog fysieke) albums kon verkopen. Wel meer dan wat tot dan toe als de mainstream werd beschouwd. De meeste labels haastten zich toen om een kloon van Metallica of Nirvana in hun aanbod op te nemen, maar bij het Def American-label van Rick Rubin zagen ze het grotere plaatje. Het moeten geen klonen zijn, gewoon alles is mogelijk. Def American kwam in die periode met bands als The Jayhawks en The Black Crowes en muziekfans omarmden die net zo als ze eerder met die andere bands hadden gedaan.
Het eerste salvo van The Black Crowes was het album ‘Shake Your Moneymaker’, met de singles “Jealous Again” en “Hard To Handle”. Gewoon bluesrock volgens het boekje, met een scheut gemene southern rock erbij. Daarna kwam “The Southern Harmony & Musical Companion” (met de singles “Sting Me”, “Remedy” en “Hotel Illness”) en op dat album werden nog soul en gospel toegevoegd aan het al uitstekende recept.
Het wereldwijde succes van die albums kwam voor de band wat onverwacht, maar ze genoten van het touren (met onder meer Aerosmith) en kregen wat sterallures. Of anders gezegd: alles wat ze vertelden werd uitvergroot in de Amerikaanse en Europese pers. Kleine opmerkingen werden opgeblazen tot grote verwijten – intern en extern - en dat deed de sfeer tussen de broertjes Robinson geen goed.
Daarna volgde nog het album ‘Amorica’. De ietwat controversiële hoes is bij vele fans langer in het geheugen blijven hangen dan de muziek. De singles van The Black Crowes deden het vanaf dan minder goed. De wereld had in die periode alweer zoveel nieuwe bands ontdekt. Dat de groei gestopt was, zorgde voor nog meer strubbelingen in de band. Een split volgde al snel en daarna waren er wel reünies.
Vandaag zijn ze meer dan 30 jaar verder dan de release van “Shake Your Moneymaker” en twee jaar verder dan comeback-album ‘Happiness Bastards’. De ruzies zijn bijgelegd bij de broers Robinson en de solo-albums en solo-shows staan op een laag pitje. Ze hebben misschien begrepen dat de bandnaam dan toch het meeste tickets, albums en streams en dus inkomsten oplevert. Tegelijk zullen ze moeten vaststellen dat de fans nog steeds de oudste albums koesteren en dat maar weinigen echt zitten te wachten op nieuw werk.
Nieuwe singles doen het doorgaans niet slecht, maar de impact van een “Jealous Again” zullen ze nooit meer evenaren. Maar genoeg context en over naar het nieuwe album.
Het album opent met twee pittige bluesrockers. “Profane Prophecy” is stevig, catchy en massief, met een beetje een southern Rolling Stones-vibe. “Cruel Streak” heeft een leuke intro en een nog leukere versnelling in het ritme. Deze gaat wat meer in de richting van de swampy blues. Beiden zijn vintage Black Crowes. Hadden perfect op ‘Moneymaker’ of ‘Southern Harmony’ kunnen staan.
Ook “Do The Parasite!” heeft een pittig tempo. Als dat tempo dan wat zakt, overtuigen de broertjes Robinson mij net iets minder. “Pharmacy Chronicles” is een trage bluestrack die een paar luisterbeurten nodig heeft om mij te kunnen overtuigen. “High And Lonesome” is een akoestische ballad met een treurende viool en ook “Queen Of The B-Sides” is een akoestische ballad. Van deze twee ballads is de eerste de sterkste.
Op naar de tweede helft van het album is er “It’s Like That”, met fuzzy southern rock en flink wat soul en gospel, zoals op ‘Southern Harmony’. “Blood Red Regrets” en “Doosmday Doggerel” zijn voor mij een verrassing, met hun gloomy sfeerzetting. Meer rillingen dan bij een murderballad en dat associeerde ik eerder nog niet met The Black Crowes. Misschien wel het pareltje dat het hardst schittert op ‘A Pound Of Feathers’ is voor mij “You Call This A Good Time?”.
Voor mij mag je het vraagteken in deze songtitel vervangen door een uitroepteken. Dit is schitterende dirty & gritty stompin’ bluesrock.
Algemeen besluit: ‘A Pound Of Feathers’ laat een versie van The Black Crowes horen die sterk neigt naar de begindagen. Tegelijk zitten er enkele leuke verrassingen tussen alle bevestigingen.
Of The Black Crowes live nog zo goed zijn als vroeger, dat kan je eind juni ontdekken in Antwerpen.
https://www.youtube.com/watch?v=OijKt39iE9M
“Feel The Flames” is de eerste single van het aankomende debuutalbum van Suecide High, een nieuwe Belgische band onder leiding van Renaud Mayeur (Hulk, Triggerfinger, Dario Mars and the Guillotines, La Muerte, …), met voorts nog Fabrice Giacinto (Romano Nervoso), Stephane Panozzo (Nehal & Osvald) en Charly Cornez (the Sidz, Criminal Animal).
“Feel the Flames” staat bol van de rauwe energie die de band ook op het podium brengt: ergens op het kruispunt tussen Kyuss en Black Flag met een flinke scheut 70’ jaren punkrock. Inhoudelijk gaat het nummer over de onmacht om positief te blijven in een steeds meer chaotische en vervreemde wereld.
Dit is de eerste single van het album ‘Chaos Has Its Charm’.
https://www.youtube.com/watch?v=ZyGXFY6ZXQE
Met deze gelimiteerde vinyl sluit Dirk Da Davo een era af. Bijgestaan door zijn trouwe muzikale metgezellen Glenn keteleer (aka Radical G) en Pieter-Jan Theunis moet deze verzameling songs op ‘Liberation’ de essentie van zijn productieve en sterke periode voorstellen.
De plaat bestaat uit zeven tracks en opent met “Liberation”. Een track die zo de donkere dansvloer kan vullen. Een sterke opener. Daarna krijgen we twee versies van “Justification Unknown”. Enerzijds de original mix en anderzijds de ‘Ancient Methods’-mix. Die laatste geeft een heel andere vibe aan het nummer en je hoort de EBM nadrukkelijker in de muziek.
“Nothing For Nothing” uit 2025 staat hier in zijn origineel kleedje en tevens in een N4N Covict Remix door Patrick Codenys van Front 242. “One Word, One Crime” doet aan de jaren 90 denken. Met name het begin van de Electro en New Beat scene toen de mainstream in het genre nog ver weg was. “Disappear” sluit de vinyl stijlvol af.
Voor de digitale format is er nog een achtste song: “Walking Around” dat vrij aardig richting postpunk gaat. Zeker ook een song dat het ontdekken waard is.
Met deze kwaliteitsvolle release sluit men bij Neon Electronics hun era sterk af!
Electro/ebm/postpunk
https://dirkdadavo.bandcamp.com/album/liberation
Brazzmatazz is een 18-koppige steampunk-brassband uit Gent die theatrale showelementen combineert met rauwe muzikale energie. Met een unieke mix van New Orleans-grooves, Balkan-vibes, funk, drum-’n-bass en stevige beats creëren ze hun kenmerkende brassband bangers: energieke, dansbare nummers die elk publiek meeslepen.
De band staat bekend om explosieve concerten vol kleur, kostuums en stoomkracht, waarin het publiek wordt ondergedompeld in een totaalervaring.
De voorbije jaren speelde Brazzmatazz doorheen Europa, met shows op de Boomtown Fair (UK) en optredens in Kroatië, het Baskenland, Nederland, Frankrijk, Luxemburg en België, (Gentse Feesten, Dranouter, Bozar, Vooruit en DeSingel).
Daarnaast bracht de band een eigen boek uit, waarmee ze hun steampunk universum en verhaal verder tot leven brengen.
In de lente van dit jaar verschijnt hun derde studioalbum ‘Crank Up The Pressure’, waarin ze hun sound en energie naar een hoger niveau tillen. Als voorproefje van het aankomende album is er “Walk The Plank”, een zinderende brass-expeditie vol zilte zeelucht, krakende masten en dreigend tromgeroffel aan de horizon. De groove rolt als golven tegen de boeg, terwijl de blazers als meeuwen boven een naderend gevecht cirkelen. Het nummer laveert tussen een strak arrangement en ontembare energie, met solo’s die als kanonschoten door de mist knallen: baritonsaxofonist en componist Mathias Van Severen laat zijn instrument grommen als een onweer boven open zee, terwijl trombonist Pieter Verraes de luisteraar meesleurt in een kolkende draaikolk van koper en bravoure.
De grappige videoclip toont de band als een bende moderne zeerovers die verschillende schepen proberen te kapen. Het nummer werd opgenomen, gemixt en co-geproduced door Geert De Waegeneer (Thou, Va Fan Fahre, Ghent Folk Violin Project, …) en gemasterd door Jonas Nyaarrr.
https://www.youtube.com/watch?v=5HhNdntepQI
Op hun nieuwe album keert The Me In You terug naar het idee van het conceptalbum, zoals ze dat in 2018 al deden op ‘Stuart Conroy’. Toen hielden ze vol dat het ging om een bestaand persoon terwijl ze het album deze keer vormgegeven hebben rond een fictief personage.
Ze stelden een interessant uitgangspunt – noem het een leidraad – voorop voor hun fictieve personage. “In een maatschappij waar mensen hoe langer hoe meer gelabeld worden en in hokjes worden geplaatst, voelt de Duitse Ida Fischer zich niet meer thuis. Ze is niet getormenteerd, wankelt mentaal niet en heeft geen nood aan populariteit; ze leeft zonder etiket en heeft geen enkele voeling meer met de samenleving in haar huidige vorm. Een radicale beslissing nemen is het enige wat haar nog rest: ze verdwijnt uit de maatschappij en zet haar leven verder op haar manier. Ida Fischer is niemand.”
Het uitgangspunt is gelaagd, abstract en filosofisch. Het laat heel veel ruimte voor muzikale invulling en biedt weinig handvaten voor authenticiteit. The Me In You greep deze wolk van ideeën aan voor een breed geschakeerd palet van muzikale tinten: van dreampop over melancholische, filmische ambient tot noiserock. Het ligt verder uit elkaar dan op voorganger ‘How Does It Feel To Be Wrong All The Time’. Het avontuurlijke van dit album doet mij twijfelen of het verhaal wel als uitgangspunt diende. Is het verhaal er misschien achteraf bij verzonnen om de ver uit elkaar liggende (muzikale) punten alsnog te verbinden of cohesie te geven? En doet dat er eigenlijk toe voor de luisteraar? Voor sommige luisteraars zou het misschien een klein verschil kunnen maken. Als je een album als concept in de markt zet, wil een deel van de luisteraars dat concept kunnen vatten en de bouwstenen daarvan terughoren in de songs. Op zich is ‘Ida Fischer’ niet echt een moeilijk album, maar wel als je de songs wil inpassen in het verhaal erachter.
Ik heb het hardst genoten van het rockende “Sturmfrei” en het melancholische “Himmelgeist”. “Music For Carports” krijgt een eervolle vermelding voor de goed gevonden songtitel.
https://www.youtube.com/watch?v=n1AwmjQn8fY&list=RDn1AwmjQn8fY&start_radio=1
Tailgunner gaat al een paar jaar over de tongen in de metalwereld als een sterke belofte voor de toekomst. Ze blazen het stof van het ietwat oubollige genre heavy metal. Hun tweede full album ‘Midnight Blitz’ is een mokerslag die ook metalheads buiten dat genre kan aanspreken.
Tailgunner – vernoemd naar een track van Iron Maiden (van op ‘No Prayer For The Dying’) - is een Britse heavymetalband die werd opgericht in 2018 maar het is pas een paar jaar later dat er echt stoom op de ketel kwam. Van de allereerste bezetting is enkel nog bassist Bones aanwezig. De bal ging pas goed aan het rollen met de EP ‘Crashdive’, opgenomen met Olof Wikstrand van de band Enforcer achter de knoppen. De eerste stappen buiten de UK werden gezet in 2023, met onder meer een opgemerkte passage op Keet It True Rising in Duitsland. Een jaar later stond Tailgunner op Bloodstock en kwamen ze naar Vlaanderen (Bilzen) als support voor Riot V.
In 2025 mochten ze aantreden op Into The Grave en dit jaar staan ze op de affiche van Alcatraz in Kortrijk, nadat ze eerst nog op tournee zijn met Hammerfall, Fozzy en Accept. In december staan ze in de AB als support van de Duitse metallegende Accept. In 2023 was er overigens al een lovende review op deze site van hun debuutalbum ‘Guns For Hire’ (link onderaan deze review).
Dat mooie lijstje wil alvast zeggen dat Tailgunner live best oké is. Hun nieuwe album ‘Midnight Blitz’ heeft KK Downing, de voormalige gitarist van Judas Priest, als producer. Hij is niet zo heel vaak producer van een album, maar het is ook weer niet zijn debuut. Hij was al producer van albums van Judas Priest en KK’s Priest, maar eveneens van bands als Hostile en Violent Storm. Hoe groot Downing’s inbreng als producer was, daar hebben we het raden naar. Het geeft deze reelease alvast een extra gouden randje. Nog mooier had het geweest als Downing een stukje had ingespeeld voor Tailgunner, maar je hoort ons niet klagen. Ze hebben overigens een leuke gastbijdrage van Adam Wakeman, de toetsenist van wijlen Ozzy Osbourne, op de sentimentele powerballad “War in Heaven”.
Maar genoeg duiding en op naar de muziek zelf. Het tempo ligt hoog, de refreinen wachten om meegebruld te worden en de riffs knallen erop los. Tailgunner pikt de leukste kersen van de heavy metal-taart en brengt de nummers alsof de hoogdagen van de heavy metal tot vandaag voortduren. Geen pastiche, geen tribute, geen melancholie naar vervlogen tijden, … Wel vanuit de eigen sterktes en met veel panache voortbouwend op het beste uit het verleden. In de lyrics houden ze net als op ‘Guns For Hire’ vast aan een soort van universele battle hymns (die anders dan bij bijvoorbeeld Sabaton, 1914 of FireForce niet aan één gevecht of oorlog toe te wijzen zijn). Vocaal heeft Craig Cairns een stap vooruit gezet ten opzichte van ‘Guns For Hire’ en het vele touren heeft ervoor gezorgd dat de composities een stuk organischer aan elkaar hangen.
De leukste tracks zijn voor mij titletrack “Midnight Blitz”, “Bloodsacrifice” en “Follow Me In Death”. Echt vernieuwend is het allemaal niet, maar ze brengen het op een manier dat je makkelijk meegaat in hun trip. En toegegeven, als je ziet hoeveel fans Iron Maiden en Judas Priest vandaag nog hebben, moet er zeker ook een publiek te vinden zijn voor Tailgunner.
Je bent voor of tegen, maar je zal toch moeten toegeven dat ‘Midnight Blitz’ een prima album is. Tailgunner is misschien wel de nieuwe headliner-kandidaat waar heel wat metalfestivals op zitten te wachten.
https://musiczine.net/index.php/nl/item/91410-guns-for-hire
https://www.youtube.com/watch?v=nnsTQq_8mR8
Isle Of Men is de band van gitarist Dirk Fryns en Gunther Verspecht (Stash) met ook nog Tom Van der Schueren (keyboard), Herman Temmerman (bas en productie), Niels Delvaux (drums) en Sara De Smedt (backing vocals). Ze debuteerden in 2015 op wijze met het album ‘Voluntary Blindness’, waarvan verschillende tracks de playlist van Radio 1 haalden.
De reviews bestempelden dit in 2015 als melancholische muziek voor de nacht, met referenties naar David Sylvian, Talk Talk en Tindersticks. Na tien jaar is de band terug, met een prachtig mooie nacht-single die prima aansluit op alles van ‘Voluntary Blindness’: traag, verhalend, bedachtzaam, verbindend, puur en mooi …
Het album ‘The Soul Of Kindness’ zal op 1 mei verschijnen.
Weeping Water (radioversion) - Single by Isle of Men | Spotify
Elke twee jaar een nieuw album, dat is het ritme van releases dat Enzo Kreft zichzelf lijkt op te leggen. Dat betekent dat er in 2027 een opvolger moet komen voor het album ‘Dictator’ uit 2025. Dat komt er ook. Het kreeg inmiddels zelfs al een titel: ‘Synthetic Future (The Collapse of the Human Domain)’.
En de eerste single is "Command Protocol".
‘Synthetic Future’ wordt een logisch vervolg op ‘Control’, omdat het de evolutie toont van menselijke controle naar systeemautonomie. Waar ‘Control’ vooral focust op hoe macht wordt uitgeoefend — via propaganda, surveillance en sociale manipulatie — toont het nieuwe album wat er gebeurt nadat die controle volledig geïnternaliseerd en geautomatiseerd is. De mens wordt niet langer rechtstreeks onderdrukt door regimes, maar leeft binnen een realiteit die gestuurd wordt door algoritmes, synthetische waarheden en zelfregulerende systemen.
“Command Protocol" dompelt de luisteraar onder in die nieuwe wereldorde. Er is geen tiran, geen dictator, geen zichtbare onderdrukker. Er zijn alleen richtlijnen. Correcties. Aanbevelingen. Surveillance is niet langer een oog dat kijkt, maar een systeem dat begrijpt. Elk patroon wordt vastgelegd. Elk afwijkend gedrag wordt gecorrigeerd. Keuzevrijheid bestaat nog — maar binnen vooraf berekende marges.
De boodschap is heel duidelijk en krachtig verwoord. Muzikaal kiest electrowavepionier Enzo Kreft hier voor een mix van EBM en synthwave, met kille beats, zweverige melodielijnen en de typische onderkoeld klinkende vocalen. De aanvullende vrouwelijke stem (AI of niet?) is een verrassende aanvulling in het palet van deze artiest, die doorgaans alles zelf invult.
https://www.youtube.com/watch?v=BjG6wsmmrHU
Voor wie Warmoes niet kent (wat goed mogelijk is) kan ik je zeggen dat het een jonge vijfkoppige folkband uit Gooik is. Hun instrumentaria bestaat o.a. uit accordeon, piano, bouzouki, sax, low whistle, bas, contrabas en percussie.
De instrumentale muziek klinkt vrij traditioneel met hier en daar een jazz of funk invloed. Die invloeden maken de muziek wel een stuk boeiender. Luister bijvoorbeeld eens naar de baslijn in “Klutskweit”.
“Nachtvorst” kent een mooi begin met field recording en pianospel. “Orlando” is zowat het beste nummer van de plaat. De sfeer, de groove en samenhang maakt dat het nummer zichzelf overstijgt. “Thee Deugd” is een mooi en sfeervol piano nummertje. “Kune Kune” is een song, die live de boel op stelten kan zetten. “Galanthus” kan makkelijk dienst doen als soundtrack in één of andere film over de Middeleeuwen in Ierland. Hier hoor je ook wat zang op de achtergrond. Ook op “Radiator Jig” hoor je iemand zingen. Dit in klanken en niet in woorden. “Fiets Jigs” is interessant vanwege de intro en de opbouw van de track.
Na opener “Zandman” lijkt het erop dat het een heel traditionele (lees wat oubollige) folk plaat ging worden, maar vanaf “Klutskweit” komen er elementen in de muziek die alles toch wat opentrekt.
De plaat is gevarieerd waardoor het totaalgeluid iets minder coherent klinkt. Toch staan er enkele heel mooie composities op.
Indien alles tot één sound kan transformeren kan men nog meer een eigen smoel en sound creëren wat alles nog sterker zal doen klinken. Voor een debuutplaat is het wel geslaagd en toont men dat er potentie in de band steekt om door te groeien.
Folk
De Binnenbuiten
https://open.spotify.com/artist/701Bx8ckhCv67dtKVDjoBT?si=WzaeG_8RSy2mp9w5DWy4bQ
Deze Hardcore band uit Luik brengt op 1 april (geen grap) hun EP met drie songs onder de naam ‘El Mundo Kaput’. Opgenomen en gemixd door Gilles Demolder (o.a. Oathbreaker, Wiegedood) in de Jetson Studio in Kortrijk. De mastering gebeurde andermaal door Adrien Schockert in Brussel.
Waar men op de ‘Chaos Magic’ nog een trager naar doom neigend nummer had staan, heeft men voor deze EP gekozen voor drie songs met het nodige tempo. Dat betekent ook dat je je mag verwachten aan drie muilperen van songs. De band speelt, ondanks de enorme vaart, retestrak.
Dit is no-nonsens Hardcore en harde Rock and Roll met soms een Motörhead vibe. Uit de drie songs kan je afleiden dat de wereld echt kapot aan het gaan is. Lijkt dit alles iets voor jou? Dan zit je met deze schijf goed.
Hardcore/punk
El Mundo Kaput (7inch EP and Digital)
https://daggersband.bandcamp.com/album/el-mundo-kaput
https://www.youtube.com/c/daggersband
Dead Can Dance is terug, met een single en met een paar boodschappen. “Our Day Will Come” is een eerste teken van leven sinds de reünie-albums (‘Anastasis’ uit 2012 en ‘Dionysus’ uit 20218) en de Japans geïnspireerde single “Mushin” uit 2021 van de Brits-Australische band rond Brendan Perry en Lisa Gerard.
Dead Can Dance waren in de jaren ’80 de grondleggers van de neofolk-darkwave of noem het ambient world music. Dat er in 2026 opnieuw nieuwe muziek uitkomt, is mooi. We zijn blij om de bariton van Brendan Perry terug te horen en muzikaal ligt dit helemaal in het straatje van Dead Can Dance. Er hangen evenwel twee boodschappen aan vast. Dead Can Dance kiest ervoor om in de digitale wereld alle streamingdiensten te negeren, behalve Bandcamp. Omdat die diensten artiesten uitbuiten en AI-muziek promoten. Deze single zal digitaal dus enkel via Bandcamp beluisterd kunnen worden. Elke volgende maand zouden er nog meer nieuwe singles moeten volgen, telkens met artwork en met de teksten erbij.
De tweede boodschap is politiek/maatschappelijk. De helft van de opbrengst van deze single gaat naar medische hulp voor de Palestijnen. De band trekt daarbij parallellen met het Ierse volk dat streeft naar een verenigd, eengemaakt Ierland, bevrijd van de ‘kolonisator’. De songtitel is een rechtstreekse referentie naar die strijdslogan voor een verenigd Ierland.
https://deadcandance.bandcamp.com/album/our-day-will-come
Current Affairs
Various Artists
Subunderground CA is het label waarop Hans Ford de releases van vooral zijn band Ford’s Fuzz Inferno uitbrengt. Soms zijn er releases van bevriende bands. Zo was er in 2023 de vinyl-EP ‘Compulsive Agitation’. Dat was een 7” met zes tracks van vijf bands. Nu is er als vervolg daarop ‘Current Affairs,’ opnieuw een verzamelaar van Nederlandse en Britse punk, maar deze keer op CD.
Op een kleine vinyl kan je natuurlijk maar weinig tracks kwijt, en de kosten en wachttijden durven al eens oplopen als je een vinyl uitbrengt. De keuze om van ‘Current Affairs’ een CD te maken, is dus logisch. Op tape (cassette) had misschien ook nog gekund. Inzake street credibility is dat misschien zelfs de overtreffende trap in de punk, maar handig zijn die tapes vandaag niet meer als je wil dat de muziek erop ook gehoord wordt.
Vier van de bands van op ‘Compulsive Agitation’ zijn opnieuw van de partij op ‘Current Affairs’, maar nu met andere tracks uiteraard. We kunnen ze niet allemaal gaan analyseren, maar we willen toch wijzen op enkele pareltjes. De openingstrack van deze verzamelaar is van Old Age Spies, een projectje van Hugh Duncan. Dat is een oudstrijder van de punkscene in de UK. Al sinds 1976 staat hij muzikaal op de barricades. Leuk dat Old Age Spies op deze verzamelaar staat, want er zijn bijna geen officiële releases van deze band. En wat een nummer ook.
“Catch 22” en “Holler” van Geezapunx komen van hun recente album ‘Banned Practice’. Neil Duncan van Geezapunx staat overigens ook met Krust Worthy twee keer op ‘Curret Affairs’. Iets origineler dan is de bijgewerkte 2025-verise van “We Pretend To Work Because They Pretend To Pay Us” van Abrazos, de band van Tony Suspect. Eén opmerkelijke track is “Asteroids” van Scoundrels uit Nederland met de Britse spacerocker Kev Ellis. Misschien niet voor elke luisteraar zal dit 100% punk zijn, maar wel een leuk nummer. Beide partijen kennen elkaar sinds Betty Ford Clinic.
Mouser, een andere Nederlandse band, staat ook met twee nummers op deze verzamelaar. “¡No Pasaran¡” is van hun EP van vorig jaar en “Mr. Greed” is een nog onuitgebracht nummer. Uiteraard kunnen Waste en Ford’s Fuzz Inferno van Hans Ford niet ontbreken. Wie een goede en uitgebreide leidraad wil bij deze verzamelaar die kan die vinden in het fanzine Lower Than Low.
De meeste bands staan met twee nummers op deze verzamelaar en dat geeft een dubbel gevoel. De punkscene in Nederland en de UK is rijk en breed genoeg om meer bands aan bod te laten komen. Aan de andere kant geven twee nummers je als luisteraar wel een bredere, ruimere kennismaking met een band om dan voor jezelf te beslissen of je die band nog verder wil gaan volgen of niet. Dit is alweer een fijne verzamelaar en we hopen alvast dat er nog een opvolger komt.
Het Nederlandse punkorkest The Mono Kids heeft een nieuwe single uit bij het Britse Dammit Records. “Speeding Up Faster” staat uiteraard op het maandelijkse digitale verzamelalbum van het label, samen met onder meer Asthma Kids en The Neurophobics, maar je kan deze single ook afzonderlijk vinden op Bandcamp.
Dit klinkt als heel rafelige, enthousiaste punkrock. Een heel leuke single.
The Mono Kids speelden onlangs nog in Retie met de vrienden van Röt Stewart en op zaterdag 25 april staan ze in Cafe Pumpkes in Tongeren voor een gratis concert.
https://dammitrecords.bandcamp.com/track/speeding-up-faster
De Griekse band Crystal Tears heeft een nieuw album uit. ‘Athanato’ verwijst als albumtitel naar de ‘onsterfelijkheid’ van deze band.
Crystal Tears werd opgericht in 1997 en mag dus ergens volgend jaar zijn 30ste verjaardag vieren. Voor ‘Athanato’ werden al vier full albums uitgebracht, telkens bij een ander Duits label. Crystal Tears bracht albums uit bij onder meer Massacre Records, Pride & Joy en Pure Steel. Na het album ‘Decadence Deluxe’ in 2018 zat de Griekse band zonder label. Even leek het erop of Sliptrick Records na enkele digitale singles ook ‘Athanato ‘zou gaan uitbrengen, maar uiteindelijk werd het het Belgische Gio Smet Records.
De voorbije jaren trad Crystal Tears vooral in Griekenland op, maar ze deden al eens een tournee van een paar weken op de Filipijnen en in 2014 gingen ze mee met Mystic Prpohecy en Fire Force op Europese tournee, met haltes in Mechelen en Maasmechelen. Mystic Prophecy en FireForce komen overigens nog een paar keer terug in de tijdslijn van Crystal Tears. Mystic Prophecy is de band van RD Liapakis en die was de producer van de vier reeds uitgebrachte albums van Crystal Tears. FireForce leverde dan weer één van de zangers van de Griekse band. Sören Adamsen (ook bekend van Artillery) zong eerst bij FireForce en later kort even bij Crystal Tears.
‘Athanato’ betekent dus in veel opzichten een nieuwe start voor Crystal Tears. Het is het eerste studio-album met de Finse zanger Antony Hämäläinen (Ancient Settlers, Amaranthe, …), het is bij alweer een nieuw label en met een nieuwe naam in de studio. Crystal Tears-drummer Chrisafis, het enige overgebleven originele bandlid, heeft wel wat ervaring als producer bij andere bands en hij levert prima werk als producer van ‘Athanato’. Hij kreeg voor de mix de hulp van Matt Hyde (As I Lay Dying, Kreator, Trivium, The Raven Age, …). En er werd voor ‘Athanato’ een hele reeks gasten opgetrommeld: Mike Wead van King Diamond en Mercyful Fate speelt gitaar en Jay Walsh van Xentrix en Blaze Bayley zingt mee. Opvallend is Helena Josefsson. Zij vervangt Marie Frederiksson bij Roxette.
Er staan ook twee covers op het album. “You Could Be Mine” kent iedereen wel van Guns ’n Roses. “Nosi Balasi” is de Crystal Tears-versie van “Nosi Ba Lasi”, een Filipijns rock-anthem uit de jaren ’80 van Sampiguito, met extra gitaarpartijen van twee Filipino’s. Het is een leuke knipoog naar de succesvolle tour van Crystal Tears door de Filipijnen.
Als album torst ‘Athanato’ heel wat ballast. Denk dan aan de gasten, de covers, de inmiddels al ‘oude’ singles, … Bij heel wat bands haalt die ballast een album uit evenwicht, omdat dan vaak alle aandacht naar één song of één aspect gaat. Hier is dat uitzonderlijk niet. Elke song is een eigen verhaal en als geheel is de aandacht netjes verdeeld over alle tracks. Ook tussen de individuen blijkt er naar een zekere harmonie te zijn gezocht. Het is niet dat of de zanger of één van de gitaristen op elke track alle spots op zich gericht krijgt. Dat is misschien het voordeel van een drummer als producer. Die bekijken dat vanuit een ander standpunt dan een producer die zelf zanger of gitarist is.
Muzikaal is dit nog wel ongeveer powermetal met daarnaast elementen van klassieke heavy metal (heel aanwezig) en thrash (iets minder). In de geschiedenis van deze Griekse band is ‘Athanato’ misschien wel het donkerste en meest agressief klinkende album. Dat is voor een deel toe te wijzen aan zanger Antony, die met zijn stugge, bijtende vocalen alles naar een eerder donkere, gloomy hoek duwt. Songopbouw, lyrics en productionele ingrepen zijn degelijk, maar blazen ons hier niet van onze sokken. Het verleden van deze band klinkt nog door, maar er wordt vooral niet krampachtig vastgehouden aan dat verleden: oldschool met een paar moderne touches.
Mijn favorieten op dit album zijn “All Sins Remembered”, “Crawl Into Your Grave” en “Bloodstorm”.
https://www.youtube.com/watch?v=n1y7AZqx9Kk
‘The Devil’s Door’ is het nieuwe studioalbum van de Britse postpunkband And Also The Trees. Het album is een ingehouden maar intense plaat. Filmisch, poëtisch en geladen met een onderstroom van donkere psychedelica.
‘The Devil’s Door’ vormt het sluitstuk van een trilogie met ‘The Bone Carver’ en ‘Mother-of-Pearl Moon’. De vaste ingrediënten zijn de poëtische teksten, de orkestrale gitaarpartijen en de door soundtracks beïnvloede composities, geïnspireerd door nieuwsbeelden, schilderijen en folklore. Nieuw is de toevoeging van onverwachte instrumentatie, waaronder gastvioliste Catherine Graindorge, die het geluid een richting opstuurt waar John Barry en Béla Bartók elkaar ontmoeten.
And Also The Trees is misschien niet zo breed bekend, maar het is één van de oorspronkelijke postpunkbands. De band ontstond begin jaren ‘80 in Worcestershire. Vanaf de start was er een directe en hechte band met The Cure. De bands speelden en werkten samen en Robert Smith en Lol Tolhurst waren betrokken bij de vroege opnames van And Also The Trees. De band werd opgericht door de broers Simon Huw Jones (zang) en Justin Jones (gitaar) en was bijna constant aanwezig in de internationale postpunk- en alternatieve scene. In Frankrijk en België zijn best populair. Met name in het Franstalige gedeelte van ons land komen ze heel vaak spelen (bijna 40 keer al). In Vlaanderen stonden ze al eens op het inmiddels ter ziele gegane festival Sinners Day.
Simon Huw Jones deed al mee op het album ‘Songs for the Dead’ van Catherine Graindorge uit 2024, vandaar waarschijnlijk de wederdienst op ‘The Devil’s Doo’r. Graindorge werkte eerder al samen met onder meer Iggy Pop, John Parish, Hugo Race, Chris Eckman (van de Walkabouts) en de Belgische improvisatieband I H8 Camera. Haar bijdragen op dit album zorgen voor een extra dimensie. Ik vermoed dat wel wat fans later dit album zullen aanduiden als ‘het album waarop die Belgische violiste meedoet’.
‘The Devil’s Door’ is het zestiende studioalbum van And Also The Trees. Voor wie de band al eerder volgde, klinkt alles vast heel vertrouwd. Voor wie ze nog moet ontdekken, denk aan het rijtje postpunkers van The Chameleons, Pink Turns Blue, Legendary Pink Dots en Gavin Friday. Tindersticks is eveneens een goede referentie, hoewel we die band zelden bij de postpunk indelen. Dit is geen dansbare postpunk, wel verstilde, vertraagde en soms breekbare postpunk. Heel dichterlijk in de teksten, maar ook in de muziek. Niet zo somber en donker als een gemiddeld recent Cure-album, al zijn er muzikaal en inhoudelijk wel overeenkomsten te vinden met bijvoorbeeld ‘Songs of a Lost World’.
De absolute topper van dit album is “The Riffleman’s Wedding”. De top drie wordt dan vervolledigd door “The Child In You” en “The Trickster”. De bij deze band vaak terugkerende mandoline zit deze keer onder meer in “The Silver Key”.
‘The Devil’s Door’ is een meesterwerk dat nog maar eens aantoont dat And Also The Trees best wel een ruimer publiek verdient, zowel bij de postpunk-fans als daarbuiten.
https://www.youtube.com/watch?v=_-9TdA1TQjY
Straks 3 keer support in Frankrijk van The Cure
Turpentine Valley is terug met zijn derde album. Daarop wordt de signature sound van dit Belgische instrumentale postmetaltrio nog uitgepuurd.
Het gaat goed met Turpentine Valley. Vorig jaar hebben ze misschien wat minder concerten gespeeld. Die tijd hadden ze nodig om de nieuwe tracks te componeren en op te nemen. Maar dit jaar is er inzake concerten geen houden aan en staat het trio weer op zowat alle podia in Vlaanderen en daarbuiten.
Na korte tournees door de UK, Denemarken en Duitsland in het recente verleden wordt hun concert op Alcatraz in Kortrijk deze zomer de spreekwoordelijke kers op de taart.
Het nieuwe album dan. Tien jaar na hun ontstaan klinkt Turpentine Valley bij momenten donkerder, maar vooral meer dooraderd en meer vastberaden dan ooit. Na ‘Etch’ en ‘Alder’ is het nu aan ‘Veuel’. Afgaand op het artwork mogen we die albumtitel interpreteren als het Zultse dialect voor ‘vogel’. Er zat al een vogel in het artwork van ‘Alder’, maar met dit piepkuiken slaan ze een andere weg in, die nog meer ruimte laat voor interpretatie. De luisteraar wordt uitgenodigd verbanden te zoeken met de songtitels. Die zijn op zich al een uitnodiging tot het zoeken naar betekenis en naar verbanden. Een mix van weinig gebruikte woorden in het Nederlands (“Trampel”, “Frugaal”, …) met termen die in verschillende talen hetzelfde betekenen (“Serpent”, “Transparant”, “List”, …). Een groter geheel inzake betekenis zien we er niet meteen in, wel zijn er songtitels die heel raak gekozen zijn. “Trampel” kan bijvoorbeeld zowel verwijzen naar ‘ter plaatse trappelen’ als naar ‘aanstampen’ en beide betekenissen zitten wel in die track.
Van dit album kregen we al twee singles. “Pando” gaat van compromisloos log en massief tot meeslepend en melancholisch. Dit was het eerste nummer dat klaar lag voor dit derde album en het is ontegensprekelijk ook het hardste van de tien tracks op ‘Veuel’. In “Pando” walst de band vanaf de eerste noot aan een rotvaart over de luisteraar. Verderop laat een ingetogen passage hem/haar even naar adem happen vooraleer de band hem/haar opnieuw onder te dompelen in de repetitieve mantra van riffs.
De eerste single van dit album was “List”. Die track toont vooral de signature sound van de band, maar toonde ook al een hogere intensiteit en een heel meeslepende opbouw en dynamiek. De twee singles zijn raak gekozen visitekaartjes voor ‘Veuel’: hard en ook zacht, melodieus en ook met pompende riffs, ongenadig en ook meevoelend.
‘Veuel’ is een album van dikker aangezette contrasten en iets minder melodie.
Turpentine Valley werkt op ‘Veuel’ nu ook met lange intro’s die als afzonderlijke nummers worden aangeduid. De tracks die er voor mij een beetje bovenuit steken op ‘Veuel’ zijn (bovenop de singles) nog “Serpent”, “Derf” en “Aloof”.
Voor de opnames, mix en mastering van deze nieuwe plaat deed de band opnieuw beroep op Stef Exelmans. De préproductie was dit keer in handen van Chiaran Verheyden, songschrijver en gitarist van de Belgische progressieve post/sludgemetalband Hippotraktor en achter de knoppen bij bands als Huracán, Psychonaut, No Prisoners, Pothamus, …
LINKEN
https://www.youtube.com/watch?v=e30YuNuQHDQ
https://musiczine.net/index.php/nl/item/102002-turpentine-valley-harder-en-met-uitgediepte-contrasten
https://musiczine.net/index.php/nl/item/85550-alder
https://musiczine.net/index.php/nl/item/83519-turpentine-valley-we-weten-beter-waar-we-naartoe-willen-en-wat-we-willen-vermijden
https://musiczine.net/index.php/nl/item/78029-turpentine-valley-you-love-us-or-you-hate-us
https://musiczine.net/index.php/nl/item/76773-etch
Linda Perry, dat is/was de frontvrouw van de Amerikaanse grungeband 4 Non Blondes. In 1992 hadden ze wereldwijd een hit met “What’s Up?”(What’s Going on?). De band hield het nog slechts een paar jaar vol en daarna ging Linda Perry haar eigen weg. Ze werkte vooral achter de schermen, als producer, songschrijver en labelbaas. Ze ‘maakte’ hits voor Christina Aguilera, Gwen Stefani en Pink.
Na 25 jaar maakt ze haar comeback als solo-artieste. Daarvoor koos ze voor “Beautiful” als single, de iconische wereldhit uit 2002 die ze schreef voor Christina Aguilera.
Ze schreef en producete ook voor (onze) Milow, Dolly Parton, Courtney Love, Britney Spears, Cheap Trick, Celine Dion, Weezer, Gavin Rossdale, The Lemonheads, Juliette & the Licks en enkele honderden anderen. Niet elke song van haar hand was goud waard. Daar willen we eerlijk in zijn, maar tegelijk moeten we toegeven dat ze heel vaak in de roos gemikt heeft.
Deze eigen versie van “Beautiful” klinkt uiteraard anders, authentieker misschien. Voor een deel zal het Linda Perry te doen zijn om de erkenning (dit is wel mijn song), maar het siert haar wel dat ze daarmee zo lang gewacht heeft om dat ‘op te eisen’. Haar comebackalbum ‘Let It Die Here’ verschijnt begin mei.
https://www.youtube.com/watch?v=m7ca8b5ZovI
Nederlands 
Français 
