De Britse Jasmine Van Den Bogaerde , met deels Belgische roots in Vlaanderen en Brussel, is al van haar zevende bezig met liedjes schrijven en werd in de UK al getipt op jonge leeftijd , gezien ze op haar twaalfde een landelijke Britse talentenjacht won.
Een vijftal jaar terug viel ze op met haar titelloos album waarbij een veelbelovend coveraanbod te horen was van nogal wat Afrekeningsbands als The National , Bon Iver, Phoenix, Fleet Foxes en The xx; nummers die op intieme, gevoelige, spaarzame wijze gespeeld werden op piano, keys of akoestische gitaar .
Intussen biedt de prille twintiger meer dan een radiovriendelijk coveraanbod , de tweede ‘Fire within’ bewees haar talent als zangeres en het componeren van mooi gearrangeerde, breekbare dromerige popsongs .
Ook deze derde biedt meer van hetzelfde, gevoelige (elfen)pop, geleest op haar stem , pianospel en verder ondersteund , uitgewerkt van haar band. De songs durven beduidend breder te klinken . De emotie dwarrelt over ons heen in een herfstig palet of met een prikkelend lentegevoel . Sterkhouders zijn “Growing pains” , “Keeping your head up”, “Wild horses” en “Lost it all”. Het tweede deel zakt wat ineen , een beetje teveel van dertien-in-een- dozijn, maar dat doet niet besluiten dat ze tot fijne, mooie dingen in staat is , die ze nu afwisselend met haar band kan brengen.
Birdy – In 2011 vroegen we ons – terecht - af wie dat 15-jarig meisje was met breekbare stem, die Bon Iver’s “Skinny love” magistraal coverde. Het was de Britse Jasmine Van den Bogaerde, deels Belgische roots in Vlaanderen en Brussel, die de harten deed smelten.
Op Rock Werchter 2014 zagen we haar voor het eerst live schitteren in één van de twee tenten. Ze promootte de tweede plaat ‘Fire within’. Ik herinner mij nog erg goed hoe laaiend enthousiast het publiek was voor de jonge zingende nimf. Intussen heeft ze al een nieuwe plaat ‘Beautiful lies’ uit , die ze nu kwam voorstellen. Hopelijk kon ze de criticasters de mond snoeren, gezien de plaat maar flauwtjes werd onthaald. Eerlijk gezegd , zelf waren we ook een beetje bang voor de eentonigheid die in het materiaal en in de set kon schuilen. Maar we werden verrast .
Grote witte linten hingen aan het plafond van het podium en werden met spots belicht . We waanden ons in een grot waar haar opkomst deed denken aan de verschijning van Maria … Haar 5 muzikanten namen in het halfdonker plaats op het podium. Daarna hadden we de jonge lady Birdy zelf die uit het donker kwam , met een fel wit licht op haar. Een aangename , sexy verschijning in glinsterende body met daarover een doorzichtige mantel. Wow!
Ze is aan haar piano verbonden en zou deze maar na een paar nummers verlaten. Ze kon duidelijk haar vrouwtje staan. Ze stak veel gevoel in het materiaal en in haar geliefkoosd instrument . Haar stem klonk goddelijk en stak moeiteloos boven de sound. Beklijvende ballades wisselde ze af met up-tempo nummers. Het publiek hield ervan. Het was oorverdovend stil , toen “Skinny love” werd ingezet; geen hoest, geen GSM. De stilte paste perfect bij de song. Op “Wings” en “People help the people” gingen de kelen natuurlijk open, Birdy zelf bleef de hoogste noot zingen. Nieuw materiaal als “Keeping your head up” en “Wild Horses” werden smaakvol ontvangen. De cover “Running up that hill” van Kate Bush toont haar veelzijdigheid en onderstreept haar talent.
Een goed anderhalf uur had de beloftevolle dame ons in haar greep . Birdy en haar band kregen dan ook terecht minutenlang een staande ovatie!
Birdy , nog maar goed twintig , bewees wat een multi-talent zij wel is, een songschrijfster, muzikante en zangeres. Sterk!
Support was de Britse Lawrence Taylor. De jonge gast profileert zich ergens tussen Georges Ezra en Luka Bloom in en kon rekenen op een positieve respons . Persoonlijk kon hij mij onvoldoende overtuigen , een dertien in een dozijn songwriters , maar zijn pose en verschijning deden de jonge meisjesharten sneller slaan.
Organisatie: Live Nation
Twee avonden lang kunnen we genieten van de mooi gearrangeerde , gevoelige, breekbare, dromerige pop van de Britse Birdy . Duidelijk was dat ze vanaf nu , op 19 jarige leeftijd, haar vleugels spreidt en wisselt van (zo goed als) solo gespeelde nummers/covers als meer rijkelijk klinkende nummers van haar tweede plaat , die het meer houdt op pop, folk en alt.country, zonder het ontroerend aspect uit het oog te verliezen . Vóór en na het optreden hoorden we de invloed van Emmylou Harris op haar …
De Britse Jasmine Van Den Bogaerde , met deels Belgische roots in Vlaanderen en Brussel, is al van haar zevende bezig met liedjes schrijven en werd in de UK al getipt op jonge leeftijd , gezien ze op haar twaalfde een landelijke Britse talentenjacht won.
Een goede twee jaar viel ze op met haar titelloos album waarbij een veelbelovend coveraanbod te horen was van nogal wat Afrekeningsbands als The National , Bon Iver, Phoenix, Fleet Foxes en The xx; nummers die op intieme, gevoelige, spaarzame wijze gespeeld werden op piano, keys of akoestische gitaar .
En dit vogeltje mag dan nog zingen zoals het gebekt is , de tweede cd ‘Fire within’ , klinkt volwassener. Vanavond werd ze dan ook begeleid door een kwartet, die aanvulden op gitaar , drums, cello, bas , gitaar , keys , wat net uitnodigde tot een breder geluid.
De hitgevoeligheid, haar emotievolle , indringende soms sterk uithalende soulfulle stem en haar piano waren alvast de rode draad in deze klein anderhalf uur durende set , waar we konden we genieten van de goed in elkaar gestoken , subtiele , afwisselende set .
Het publiek bestond vooral uit vrouwen, dertigers/veertigers (ouders met hun …) en jonge meisjes.
Ze mag dan ietwat schichtig lijken , ze begon overtuigend , onder een volle, felle witte spotlight, solo op piano met “Shelter” van The xx, die verder wat spaarzaam werd ondersteund . Sjiek! Een popmelodieus “Youngblood” (van The Naked & Famous) met haar begeleidingsband volgde; de cellist/bassist speelde zich hier vooral in de kijker.
Ze had een goed op elkaar ingespeelde band hoor ,want songs als “Learn me right” ; “Words as weapons” , “Standing in the way of the light” en een prachtig uitgewerkt “Terrible love” (van The National) zorgden voor een prikkelend lentegevoel van ontluikende bloemen, wat we zagen op de projecties .
Tussenin hadden we een sfeervolle “Strange birds”, “Home”, “People help the people” , een akoestische gehouden “Older” met een overtuigende samenzang, de single “Light me up” , die een gepaste dosis elektronica toegemeten kreeg, en een solo gespeeld pakkende “No angel”, waarbij de emotie over ons heen dwarrelde.
Birdy kwam even goed voor de dag op haar gitaar en keys . Ergens borrelde Amy Macdonald op , maar evenwichtiger en beter. Het warme onthaal deed haar en de band uitermate deugd.
Die andere single “Wings” besloot de set en werd gekenmerkt door aanzwellende partijen en een spannende opbouw.
In de bis behield ze die sfeervolle spanning en benadering. Net als “Shelter” , speelde ze ook “Skinny love” solo. Een hartenbreker … Muisstil werd het! Op “Comforting sounds” (van Mew ) en James Taylor’s “Fire & Rain” kregen de instrumenten (nog maar eens) voldoende ademruimte , en besloten ze een knus, boeiend, fijn, dromerig, gevoelig concert.
Birdy - Deze zomer op Rock Werchter dus! Hier zal ze zeer zeker op handen gedragen worden en mag ze in onze handen de tent uitvliegen . Birdy wordt groots, én terecht!
Organisatie: Live Nation
De Britse Jasmine Van Den Bogaerde , met deels Belgische roots, is al van haar zevende bezig met liedjes schrijven en won al op haar twaalfde een landelijke Britse talentenjacht . 16 is ze intussen en ze komt aandraven met een hitgevoelige plaat ; songs van anderen worden origineel aangepakt en herleid tot haar pianospel dito emotievolle stem .
De nummers worden op ontroerende , spannende wijze gespeeld , aangevuld met een eigen nummer “Without a word”.
“Skinny love” van Bon Iver’s Justin Vernon leverde de doorbraak op , maar ook die andere singles “1901 van Phoenix en “People Help The People” van Cherry Ghost zijn meer dan moeite waard . De songs worden uitermate sober gehouden (stem-piano) – of zijn iets breder door strijkersarrangement, synths, soundscapes en een ingehouden percussie .
Het coveraanbod is veelbelovend, o.m. The National’s “Terrible love” en “Shelter van The xx, wat aantoont dat een muziekcarrière haar gegund is .
Het wordt alvast uitkijken naar het volgende album , waar ze meer eigen materiaal zal brengen.
De Franse DJ crew Birdy Nam Nam zijn al jaren bezig in de Franse underground. Hun eerste volwaardige cd ‘Manuel for successful rioting’ kwam tot stand met de hulp van Yuksek en Justice. Hun DJ virtuositeit en ervaring van turntablists gooiden ze in een potpourri van electro, trance, house en beats. Ze gaan hun stevige broers Daft Punk , Cassius en Justice en onze Goose/Soulwax Nite Versions DJ’s achterna. Een fijn staaltje dance en een aangename kennismaking met dit beloftevol kwartet.
Nederlands 
Français 
