Buzzcocks - Nevermind the Sex Pistols, Buzzcocks are here to stay

Over tijdslijnen valt altijd te discussiëren, maar tot nader order geldt 1976 als ‘year zero’ van de punkbeweging. Het treft dat Buzzcocks precies even oud zijn als hun eigen genre, dus laten ook de Engelse pioniers vijftig jaar muzikale weerspannigheid niet onopgemerkt voorbijgaan. Sinds de vroegtijdige dood van frontman Pete Shelley in 2018 waakt het enige overgebleven oerlid, gitarist Steve Diggle, over de nalatenschap van de band die door Noel Gallagher ooit werd omschreven als ‘second best band ever from Manchester’.
Afgelopen zaterdag hielden Buzzcocks halt in Kortrijk met hun ‘Attitude Adjustment Tour’, genoemd naar het tweede album uit het post-Shelley tijdperk. Een dag eerder waren ze nog te zien in De Casino, Sint-Niklaas.

Voor een band op leeftijd zonder oorspronkelijke zanger zijn de opties beperkt. Waar generatiegenoten als Sex Pistols met Frank Carter kozen voor een jonge brulboei zonder verleden binnen de groep, bewandelen Buzzcocks de omgekeerde, authentieker aanvoelende weg. Hoewel medeoprichter Diggle de androgyne en vocale scherpte van wijlen Shelley mist, scoorde hij —omringd door drie jonkies die zich de hele avond in zijn schaduw ophielden— toch opvallend hoog op de graadmeter van de geloofwaardigheid. En ja, het hielp daarbij dat zijn uitgesproken voorliefde voor mods (Kinks/The Who) en pubrock (Dr. Feelgood) al meteen doorsijpelde in de instrumentale opener. Enkel gewapend met een mondharmonica waande de ‘nieuwe’ frontman zich even de piepjonge Van Morrison, die midden jaren ’60 met Them menige pub in en rond Dublin onveilig maakte met vuige rhythm ‘n’ blues.
Door te kiezen voor een mix van classics uit hun eerste glorieperiode (1977-1979) en recenter werk school er wel degelijk enig risico in de aantrekkingskracht van de setlist. Met het trio potige poppunk-evergreens “What Do I Get”, “I Don’t Mind” en “Everybody’s Happy Nowadays” kon echter bezwaarlijk van een valse start worden gesproken. Diggle zat strak in het pak en had qua attitude veel weg van de prille Paul Weller; zijn veel jongere kompanen speelden puntgaaf en deden de Buzzcocks-legacy alle eer aan. Om niet, zoals de Pistols, te verzanden in een louter nostalgische act had de groep ook een half dozijn ‘hap-slik-weg’ powerpop nummers uit de post-Shelley catalogus in petto. Op plaat verraden ze soms de eerste tekenen van creatieve bloedarmoede, maar live werden ze met voldoende weerhaakjes de zaal ingeslingerd om de vaart erin te houden.
Diggle heeft als nieuw gezicht van de groep duidelijke stappen gezet en waagde zich sporadisch zelfs aan bindteksten waarin hij de staat van de wereld overschouwde. Ingeleid door zijn persoonlijke herinnering aan de horrorbeelden van 9/11 bevestigde “Sick City Sometimes” andermaal zijn status als beste Buzzcocks nummer sinds de reünie midden jaren ’90. Over de liefde —het was tenslotte 14 februari— had de veteraan vooral cynische woorden veil. Geen verwelkte rozen dus in Kortrijk, maar wel heerlijke heen en weer stuiterende poppunk pareltjes over lust, lijf en leden als “Orgasm Addict” en “Promises”.
En wie had ooit gedacht dat er in de bijna 71-jarige punkheld ook een protestzanger zou schuilen? Diggle trapte de encores moederziel alleen af met het akoestische “All Gone To War” en kwam daar overtuigend mee weg. Wie uit nostalgische overwegingen naar Kortrijk was afgezakt —ja, ze waren met velen— kreeg vervolgens een ‘grand final’ voorgeschoteld die strak stond van de opwinding: “Time’s Up” en “Boredom” werden opgevist uit de in eigen beheer uitgebrachte debuut-EP ‘Spiral Scratch’ (toen nog mét Howard Devoto), gevolgd door het onvermijdelijke Valentijnsanthem “Ever Fallen In Love (With Someone You Shouldn't've?)” en het lang uitsponnen “Harmony in My Head”.
Hebben we Pete Shelley gemist vanavond? Hebben Buzzcocks nog een toekomst met Steve Diggle aan het roer? Maar vooral: hebben we ons geamuseerd? Driewerf ja!

Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set in De Casino, Sint-Niklaas op 13-02-2026 @Wim Heirbaut
Buzzcocks
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9024-buzzcocks-13-02-2026?Itemid=0
River
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9023-river-13-02-2026?Itemid=0

Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk

Samen The Ramones en The Undertones vormen de Buzzcocks de heilige drievuldigheid van de pretentieloze poppunk: korte puntige songs gebaseerd op onweerstaanbare hooks en teksten over adolescentie en onbereikbare liefdes. Het absolute gloriemoment van deze ongemeen invloedrijke band valt te situeren eind jaren ’70, toen vier lads uit Manchester in amper twee jaar tijd vier monumentale albums inblikten: het messcherpe rechtoe-rechtaan debuut ‘Another Music in a Different Kitchen’ (’78), de meer gelaagde melodieuze opvolger ‘Love Bites’ (’78), het van teenangst doortrokken ‘A Different Kind of Tension’ (’79) en de indrukwekkende verzameling non-album singles ‘Singles Going Steady’ (’79). Eind vorig jaar werden de eerste drie uit dit rijtje in een opgefriste versie opnieuw uitgebracht, en om de release van deze 30-jarige jubileumedities ook live wat luister bij te zetten doorkruisen onze favoriete punkrockers momenteel verschillende Europese landen in kader van hun toepasselijk getitelde ‘Another Bites’ tour. De Buzzcocks staken afgelopen weekend het kanaal over voor twee clubconcerten te Leuven en Gent, waar volgens het intussen beproefde ‘rewind’ recept de eerste twee albums integraal zouden worden voorgesteld.

Na ruim drie decennia mogen originele leden Pete ‘Homosapien’ Shelley en Steve Diggle dan wel flink wat wilde haren zijn kwijtgespeeld, vanaf de onweerstaanbare opener “Fast Cars” lieten de heren er geen twijfel over bestaan dat deze avond meer zou worden dan louter a trip down memory lane. De zaal is halfvol gelopen met dertigers en veertigers die, al dan niet getooid in Ramones, Clash of Vice Squad T-shirts, goedkeurend toezien hoe de groep in ijl tempo de songs uit hun debuut de zaal invuren. Vanaf “Love Battery” zit de vlam er voor het eerst goed in: spontaan worden de eerste pogobewegingen ingezet, een kwak bier vliegt door het luchtruim om vervolgens een zachte landing te maken in de décollete van de verontwaardigde juffrouw naast mij, en tussen de nummers door wordt steeds harder om “Orgasm Addict” verzocht. Yep, that’s the spirit, en de Buzzcocks genieten zichtbaar van dit schouwspel! Frontman Shelley mag dan al ogen als een gezapige grandaddy, toch heeft de tijd weinig vat gehad op zijn neurotische stem. In zijn geest moet punk niet noodzakelijk smerig en slordig klinken, getuige de glasheldere melodieën die menige Buzzcocks classic typeren. Gitarist Diggle lijkt dan weer de tegenpool van Shelley: hij spuwt vrolijk in het rond, lijkt zich meer te concentreren op de eerste rijen van het publiek dan op zijn maats, plukt aan de gitaarsnaren als was hij het jongere broertje van Pete Townshend, en brabbelt zijn ongezouten mening tussen de nummers door. De jachtige Shelley/Diggle composities worden anno 2009 live voortgestuwd door de veel jongere en dus uitstekend geoliede ritmetandem Tony Barker (bas) en Danny Farrant (drums). Op “Moving Away From the Pulsebeat” ontpopte laatstgenoemde zich als een repetitieve drummachine die Animal uit de Muppets zo het nakijken geeft. Het ultrakorte “Boredom”, eigenlijk een verknipte versie van “Fast Cars”, besloot het eerste deel van de set.
Shelley & co deden de geschiedenis alle eer aan door in hun setlist dezelfde volgorde als op de originele platen aan te houden, en dus openden “Real World” en “Ever Fallen in Love” uit ‘Love Bites’ het tweede deel van de set. Dit laatste nummer is inmiddels uitgegroeid tot een punk evergreen, en is tot vervelends toe ook zowat de enige Buzzcocks gem die tot het grote publiek is doorgedrongen. Verschillende andere nummers uit hun tweede album moeten hiervoor echter nauwelijks onderdoen, “Nostalgia” en “Sixteen Again” kun je zelfs radiovriendelijk noemen. Tijdens de afsluitende instrumental “Late for the Train” verlieten de bandleden één voor één het podium en kon de overgebleven Farrant nog eens lekker loos gaan op zijn drumvellen.
Na twee integrale albums in een dik uur kreeg het publiek als toemaatje nog eens de bijna volledige ‘Singles Going Steady’ compilatie geserveerd. Na het obligate en luidkeels meegeschreeuwde “Orgasm Addict” volgde een reeks indrukwekkende non-album singles uit de periode ‘77-‘79: “Whatever Happened To?”, “What Do I Get”, “Love You More”, “Promises”, “Everybody’s Happy Nowadays” en “Oh Shit!”. Diggle besloot met “Harmony In My Head” een set van 32 nummers (!?) in goed anderhalf uur. Net zoals The Stranglers een week terug in de Handelsbeurs bewezen de Buzzcocks hier met overschot van gelijk dat groepen van de eerste punkgeneratie hun vershouddatum bijlange nog niet zijn overschreden. Overjaarse fans en sympathisanten van het genre kunnen dus tegenwoordig zonder schaamte of schroom terug hun “Punk’s not dead” shirt uit de kast te halen...

Ondergetekende arriveerde net in tijd om het tweede voorprogramma nog mee te pikken. In het kielzog van The Van Jets en Black Box Revelation blijken The Curvy Cuties Fanclub verknocht aan stevige rock’n’roll overgoten met een ouderwets doch pittig bluesrock sausje. Niettegenstaande dit piepjonge trio (gemiddelde leeftijd 18 jaar) vorig jaar als overwinnaar van De Beloften uit de bus kwam beschikken deze kerels nog niet over voldoende beklijvende songs om meteen als een grote belofte te worden bestempeld. De groep, onder aanvoering van een zingende drummer, opende nochtans prima met een handvol strakke uppercuts, maar ging daarna stevig de mist in tijdens een aantal onnodig melige tearjerkers. Mijn voorlopige proclamatie luidt dan ook: grote onderscheiding voor speelplezier en podium presence, 2^de zit voor inspiratie.

PS Wie nu al (terecht overigens) spijt heeft de ‘Another Bites’ doortocht van de Buzzcocks te hebben gemist ... of gewoonweg de live sfeer vanuit een luie zetel wil opsnuiven zonder het gevaar alcoholische dranken over zich heen te krijgen: de integrale live set van hun optreden in de Amsterdamse Paradiso is te zien via
http://www.fabchannel.com/nl/buzzcocks_concert/2009-02-06

Organisatie: Democrazy, Gent