Haven - livestream - Tot complete rust komen

Met Haven brengt drummer Yves Peeters een wereldlijk repertoire van traditionals en tijdloze songs; het materiaal vertegenwoordigt verschillende landen, religies en culturen. Haven staat voor de plaats waar deze nationaliteiten en culturen samenkomen, waar traditionals vroeger gezongen of gespeeld werden, en mondeling doorgegeven van de ene generatie op de andere.
Haven bestaat uit Erik Bogaerts - Altsaxofoon, Marijke Hellemans - Gitaar, Yannick Peeters  - Contrabas, Yves Peeters - Drums.
De korte set bestaat naast traditionele songs ook uit enkele eigen composities van Yves Peeters en Erik Bogaerts.

Een overzicht: Om te beginnen , Haven gaat muzikaal NIET oorverdovend te werk. Ook word je niet in slaap gewiegd, ondanks het intimistisch, ingetogen uitgangspunt in het jazzgenre. Haven tekent voor innerlijke rustpunten, die een bedwelmend karakter en hypnotiserende invloed hebben.
“Fäbodspalm Frân Nackadalen” is een prima staaltje door Erik Bogaerts’ adembenemende sax. De andere muzikanten spelen daarop in; ieder heeft een belangvolle inbreng, Yannick Peeters’ heerlijke contrabas en Yves die de drumvellen streelt, gevolgd door integere gitaarriedels van Marijke Hellemans. Het gaat naar een verschroeiend mooie climax. Er ontstaat een wondermooie magie die je naar de essentie van het leven brengt, de gejaagdheid van het leven even opzij plaatsen en streven naar gemoedelijkheid en rust .

Haven zorgt dus letterlijk voor een veilige thuis ‘haven’ door de fijne, zachtmoedige  versmelting van hun weemoedig, melancholisch klankenspectrum en instrumentatie. Haven staat dus letterlijk voor ‘Gemoedelijkheid’ en ‘Rust’.

Setlist: Shilly (Erik Bogaerts)//Wayfaring Stranger//Desolate (Yves Peeters)//Deep River//Creatures of Habit (Yves Peeters)//Fäbodspalm Frân Nackadalen// Shalom Aleichem

Organisatie: Inside Jazz + de Bijloke, Gent

België heeft meer dan degelijke deathmetalbands, die al jaren niet meer hoeven onder te doen voor grote namen binnen die scene. Vanaf hun ontstaan in 2012 heeft The Curse Of Milhaven altijd zijn stempel gedrukt op dat typische melodieuze death/metalcoregebeuren. Dit resulteerde in een debuutplaat in 2014 een EP in 2017. Eind augustus bracht de band een opvolger uit: 'Thresholds'.
Met “Confident To Defy” wordt de lat al hoog gelegd. Dat de band van vele markten thuis is, bewijzen ze met een lekker aan de ribben klevend instrumentaal huzarenwerk “Cruciato Mentis”. “Enlightenment” is een akoestisch, intensief en lichtjes dreigend intermezzo dat eigenlijk een rustpunt vormt voor wat nog moet volgen. De registers worden in “My Reign, My Wrath” namelijk compleet, op verschroeiende wijze, open getrokken. Richting Hel! De drummer van dienst behandelt zijn drumstel op zodanige wijze dat de vier paarden van de Apocalyps ten tonele verschijnen, waarna waanzinnige screams uit die Hel opstijgen en niet alleen je hersenpan verpulveren, maar ook je ziel doen branden. Dit allemaal op een zodanig hoogstaande wijze, waardoor de band bewijst waarom ze in onze contreien zo hoog aangeschreven staan wat het deathmetalgenre betreft. Ook al liggen de daaropvolgende kleppers als “Path of Desperation”, “Sadistic” en “Shelter” op diezelfde lijn. Doordat het niveau steeds torenhoog blijft en je instrumentaal en vocaal over de gehele lijn doorheen wordt geschud, stoort dit allerminst.
Of The Curse of Milhaven iets nieuws brengt? Nee, maar dat de lat over de gehele lijn zo hoog wordt gelegd, trekt ons het meest over de streep. Afsluiters “Thresholds” en “Weakness” zijn alleen maar een levend bewijs daarvan.
Dit is het soort onaardse deathmetal waardoor ook wij ooit fan zijn geworden van dit genre. The Curse of Milhaven bewijst nog maar eens een uitzonderlijke diamant te zijn binnen dat deathmetalwereldje, van onschatbare waarde en van zo hoog kaliber dat ze niet meer moeten wedijveren met de grote namen binnen het genre. Integendeel zelfs! Eigenlijk bewees de band dit al met zijn debuut en de vele concerten. Anno 2019 wordt dat nog meer in de verf gezet.