Nostalgici met het hardcore en postpunk hart op de juiste plaats denken met heimwee wel eens terug aan de hoogdagen van Black Flag en Rollins Band, twee licht ontvlambare vehikels die Henry Rollins tijdens de jaren ’80 en ’90 gebruikte om zijn wereldse frustraties op muziek te zetten. De Amerikaanse brulboei heeft het rock’n’roll circus intussen reeds geruime tijd vaarwel gezegd, maar dat betekent geenszins dat de man ook the life on the road heeft afgezworen. Naast wat acteerwerk komt Rollins vooral aan de kost als spoken word artiest, een professie die hem toelaat om zowel op onkuise zomerfestivals als in keurige theaters zijn visie op de wereld los te laten.

Het Europese luik van zijn jongste denkoefening ‘The Charmingly Obstinate Tour’ deed de inmiddels 55-jarige Rollins afgelopen vrijdagavond belanden in De Spil te Roeselare. Rollins kreeg vanaf de eerste minuut het publiek al meteen op zijn hand dankzij zijn niet onaardige aardrijkskundige kennis van ons apelandje en natuurlijk dat onuitputbaar geheugen in die imposante karakterkop. De man realiseerde zich namelijk dat hij zich op een boogscheut van Kortrijk bevond, de stad waar hij in de late jaren ‘80 de voormalige cultuurtempel Limelight in lichterlaaie zette.
Dat Rollins uitgerekend in een Amerikaans verkiezingsjaar op toer gaat is koren op zijn molen. Slachtoffer van dienst was (uiteraard) Donald Trump en diens gestyleerde kapsel, maar gelukkig werd de race naar het Witte Huis niet de rode draad van de avond. En warempel, in feite waren er twee rode draden. Eerst kroop Rollins in de huid van respectvolle bewonderaar van David Bowie en Lemmy, oftewel ‘The Bow’ en ‘The Lem’ zoals hij ze graag noemt. Het nieuws dat beide muzikale iconen onlangs de arena hebben verlaten , heeft een krater geslagen in de ziel van Rollins, zoveel is duidelijk. Bowie ontmoette hij één keer backstage op Rock Werchter ’97. Het leverde hem een telefoontje met Lou Reed op en resulteerde in een nog grote adoratie voor de thin white duke. Met ‘The Lem’ heeft de Amerikaan zowel op als naast het podium een innige vriendschap opgebouwd; verdriet en standup comedy lagen hier wel erg dicht bij elkaar.
Naast een passioneel muziekliefhebber huist er in Rollins ook een achterdochtige wereldreiziger die the downward spiral waar de aardkloot niet langer meer kan aan ontsnappen liever met eigen ogen wil aanschouwen in plaats van te vertrouwen op CNN en National Geographic. Wanneer de voormalige hardcore legende tussen twee tours in zich in zijn flat net iets te lang zit te verdiepen in muziek, film en literatuur duikt de onrust op en brengt zijn persoonlijke ‘travel agent’ redding. Zo heeft Rollins op zijn recente bestemmingen Haïti, Ecuador en Antarctica er zich persoonlijk van vergewist dat de relatie tussen mens en planeet te complex is om tot in de eeuwigheid mee te gaan.

Op het eind van zijn bijna twee en een half (2.5!) uur durende performance moest Rollins ook iets kwijt over de aanslag in Le Bataclan. Zijn devies klonk even simpel als daadkrachtig: “Yes to live music, no to terrorism”.
Ontroerend maar niet klef, kritisch maar niet moraliserend, humoristisch maar niet vrijblijvend: Rollins was het vanavond allemaal and we loved it!

Organisatie: De Spil, Roeselare

Henry Rollins verwierf faam als frontman van het legendarische Black Flag alvorens o.a. met zijn eigen Rollins Band te bewijzen dat ‘not all the good die young’. Sedert vele jaren schuimt deze bijna-vijftiger ’s werelds podia af met alom gewaardeerde ‘spoken word’-performances. Na zijn passage op Rock Werchter vorige zomer deed hij deze keer twee opeenvolgende avonden ons landje aan. Zondagavond lag de Gentse NTG aan zijn voeten en maandag hing een uitverkochte Ancienne Belgique aan zijn lippen.

Net als bij de aftrap van zijn concerten vliegt Rollins er tijdens zijn ‘spoken words’ meteen in. Nauwelijks het podium betreden, neemt hij onmiddellijk de houding aan van een op de aanval gerichte bokser. Het lichtelijk gebogen rechterbeen schuin voor het eveneens licht gebogen linkerbeen spuwt hij aan een onnavolgbaar tempo woorden in de als een bokshandschoen gehanteerde microfoon.
Er wordt geen tijd verspild aan een voorzichtige kennismakingsronde want hevige Henry heeft heel wat te vertellen. Zo’n 160 minuten lang laat hij het tempo nimmer zakken, de met indrukwekkende tatoeages beschilderde man beschikt dus niet enkel over veel zichtbare spierkracht maar ook over een meer dan aardig uithoudingsvermogen.
Enkele jaren terug hoorden we hem in dezelfde AB uitvoerig zijn beklag doen over de deplorabele toestand waarin de toenmalige president zijn vaderland gebracht had, maandagavond kwam hij daar slechts sporadisch op terug. Gelukkig maar want niemand zit na al die jaren nog te wachten op een extra portie Bush-bashing. Rollins beschrijft zijn immense vreugde bij het vernemen van de overwinning van Obama maar vindt het blijkbaar nog te vroeg om na één jaar een oordeel te vellen over de beloofde verandering. We zijn alvast benieuwd hoe het beleid van Obama alsook Rollins’ visie hierop de komende jaren zal evolueren, ongetwijfeld komen we dit binnen enkele jaren te weten want het punkrock-icoon sprak de intentie uit om nog zo’n tiental jaar volop te touren. Hopelijk doet hij dit binnenkort ook nog eens in het gezelschap van muzikanten want de energie die deze man nog steeds uitstraalt doet ons vermoeden dat hij ook als zanger iedereen knock out kan slaan.
De rode draad doorheen zijn betoog betrof de oproep om allemaal de wijde wereld in te trekken en te leren van elkaars cultuur i.p.v. zich te laten (mis)vormen door hetgeen de media of de overheid ons voorschotelen. Zelf geeft hij het goede voorbeeld door zo vaak als hij kan zo veel mogelijk landen te bezoeken om met eigen ogen en oren te leren wat er gaande is op onze planeet, dit voornamelijk door in direct contact te treden met de lokale bevolking.
Ook beklemtoont hij de impact die muziek kan hebben. Goede muziek (zoals, om maar één voorbeeld te noemen, The Stooges) heeft de potentie om een wapen te worden tegen de verdrukking die vandaag nog al te veel landen teistert. Indien men er wereldwijd in zou slagen om uitstekende muziek uit te wisselen, is volgens hem de kans reëel dat miljoenen mensen bevrijd worden uit de (al dan niet letterlijke) gevangenschap waarin ze door hun leiders gedwongen worden.
Niet dat Rollins voortdurend de meer gewichtige en politieke toer opging, even vaak weidde hij uit over zijn avonturen in de entertainment-wereld (zoals zijn hilarische belevenissen als jurylid in een door RuPaul geleide travestie-talentenjacht, zijn kennismaking met decadente prinsen, zijn rol als neo-nazi in een Amerikaanse televisiereeks en zijn vriendschap met William ‘Captain Kirk’ Shatner).
Ook de verhalen over hoe hij als jonge snaak vol bewondering optredens van The Damned en Bad Brains meemaakte, deden ons veel plezier. Het relaas van een recent Bad Brains-optreden (en vooral het bedenkelijke gedrag van zanger H.R.) illustreerde dat niet elke punkrock-pionier nog bij zijn volle verstand is.

Een reden temeer om met volle teugen te genieten van de snedigheid die Henry Rollins nog steeds tentoon spreidt….al mocht het een uurtje minder geduurd hebben want murw geslagen als we waren, was het moeilijk om na afloop onze comfortabele zitplaats te verlaten.

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel