Trent Reznor draait al Jaren mee in de muziekbusiness. Zijn debuut ‘Pretty Hate Machine’ dateert al van 1989. Vrij vlug kreeg hij succes met singles uit albums van o.m. ‘Pretty Hate Machine’ en ‘The Downward Spiral’. Hij lijkt ook een kat met negen levens te zijn. Hij komt telkens terug en soms verrassend sterk. Daarnaast is hij vrij betekenisvol voor andere muzikanten. Denk aan de samenwerking voor “I’m Afraid of Americans” met David Bowie of de cover “Hurt” door Johny Cash. Met ‘Bad Witch’ is NIN toe aan zijn derde EP in een trilogie dat aangevat werd met ‘Not The Actual Facts’ en ‘Add Violence’.
‘Bad Witch’ wordt door Trent zelf als een album beschouwd waardoor hij dus aan album negen toe is. Als je al zijn andere releases meerekent , kom je zeker aan een dertigtal uit.
‘Bad Witch’ bevat maar zes songs en opent furieus met de punky track “Shit Mirror”. Een directe en in-your-face song maar wel steengoed. “Ahead of Ourselves” gaat een beetje verder op hetzelfde elan door en doet voornamelijk door de percussie wat aan The Prodigy denken. “Play The Goddamned Part” is een instrumental die wat vreemd klinkt door o.a. de sax die in het nummer ronddoolt. “God Break Down The Door” klinkt iets lichter dan de vorige songs. Nouja wat heet licht in de wereld van Trent Reznor? Hier zingt hij haast croonend. Dave Gahan of Bowie zijn hier niet ver weg. “I’m Not From This World” is haast industrial ambient. Op “Over and Out” lijkt hij wat mooiheid en kleur in de song te willen steken. Een fijn uitgebouwde song.
Of ‘Bad Witch’ als een EP of een album moet worden beschouwd laat mij koud. ‘Bad Witch’ is sterk en mocht beslist wat langer dan dertig minuten duren.
NIN van Trent Reznor is back … In 2009 werd de band ‘onhold’ geplaatst, en legde hij zich toe op filmmuziek , producerswerk en … de sportschool . want hij is verdomd goed afgetraind. Ook op muzikaal gebied trouwens. NIN is een invloedrijke industrial band , met een spannende , donker, dreigende, broeierige en spannende rocksound , die het daglicht moeilijk(er) verdraagt . Een slepende , dwingende en indringende ritmiek , onderkoelde elektronica, die wantrouwig , sfeervol en zalvend kan zijn.
Op die manier hebben we een afwisselend album met “Copy of a”, “Crame back haunted”, “Everything”, “Satellite” en “Running”, die fel, slopend zijn, en het rustige, voortkabbelende materiaal van “Find my way”, “All time low” en “I would for you” . Blazers worden nog toegevoegd op “While I’m still here” . De songs zijn mooi uitgewerkt. Het toont nog maar eens hoe veelzijdig en uiterst beheerst Reznor wenst te werken in het genre .
Het vuur van vroeger knettert minder dan vroeger, maar NIN dwingt na al die jaren respect af, wat ervoor zorgt dat dit een geslaagde en overtuigende comeback is !
Nederlands 
Français 
