Op de avond dat Fleetwood Mac concerteerde in het Antwerpse Sportpaleis, de indierockers van de Pixies in Vorst onveilig maakten, genoten wij van het geniale concert van Porcupine Tree in een uitverkochte Ancienne Belgique.
Een kleine twee jaar terug (22/11/2007) was de band voor het eerst in Brussel. Toen liep de AB aardig vol. Vandaag is Porcupine Tree’s populariteit duidelijk toegenomen want de zaal was uitverkocht en tot de nok gevuld. Opvallend was dat zowel jongeren en zeg maar oudere jongeren deel uitmaakten van het publiek. Een band voor alle leeftijden dus, die zowel psychedelische progrockers als metalfreaks weet in te palmen. Maar in de eerste plaats is Porcupine Tree vooral een zeer energieke live band! De perfecte akoestiek van de AB gaf de band vleugels, waardoor (alweer) een onvergetelijk concert tot stand kwam.
Voor Porcupine Tree aantrad kregen we eerst nog een halfuurtje Robert Fripp voorgeschoteld. Fripp, ondertussen reeds 63, is vooral bekend van zijn gitaarwerk bij de progressieve rockband King Crimson. Robert Fripp leverde ook wat samples en soundscapes voor Porcupine Tree’s ‘Fear Of A Blank Planet’ en nu mocht deze eigenzinnige, maar legendarische, gitarist voor de Britse band openen.
Robert Fripp startte erg vroeg (19.30) waardoor velen Fripp aan het neus zagen voorbij gaan. De afwezigen hebben echter niet veel moeten missen want de mooie, dromerige gitaarklanken en samples konden weinigen echt boeien. Meer dan een beleefdheidsapplausje kreeg de man niet.
Voor het concert van Porcupine Tree begon werden we vriendelijk verzocht om geen foto’s en geluidsopnames te maken. Ook werd er op aangedrongen geen foto’s te nemen met draagbare telefoons. Die boodschap werd niet door iedereen op evenveel enthousiasme onthaald, maar begrip kon men er wel voor opbrengen. Tijdens het optreden heb ik dan ook bijna niemand gezien die zich niet aan deze afspraak hield; wat getuigd van een grenzeloos respect voor Steve Wilson & de zijnen. Zo’n concert zonder GSM’s in de lucht en fotoflashes werkt trouwens ook heel erg bevrijdend!
Erg lang moesten we niet wachten op Porcupine Tree want onverwacht gaf de band al om 20u20 de aftrap.
De bombastische intro van “Occam’s Razor” diende als opener en de band werd onmiddellijk begeleid door bijpassende, synchrone videoprojecties. Bijzonder knappe videoanimaties, gecreëerd door de Deense grafische artiest Lassie Hoile, versterkten visueel de songs gedurende het grootste deel van het optreden.
Dit was de start van “The Incident”, het nieuwe conceptalbum van de band. Bij “Great Expectations” ging het helemaal fout en was de bassound van Colin Edwin zo ernstig verstoord, dat de band na het ophelderen van het technische euvel, de song gewoon hernam. “We willen immers niet zoals Spinal Tap klinken”, gekscheerde Wilson nog. Zoals verwacht speelde de band het ganse nieuwe conceptalbum live. Het werd een opwindende, hallucinerende progressieve rocktrip gebracht door een onvermoeibare band. Hoogtepunten uit deel 1 waren het gedreven “Drawing The Line”, het sublieme “Time Flies” (nu al een echte Porcupine Tree klassieker) en afsluiter “I Drive The Hearse”, waarin de bekoorlijke harmonieuze zanglijnen van Wilson & Wesley nog eens voorop stonden. Na het spelen van het nieuwe conceptalbum ging de band onder een oorverdovend applaus voor 10 minuten de coulissen in. Een countdownklok hield ons bij de les. Niet echt een drank- en plaspauze maar eerder een symbolische break om twee aparte delen te creëren in het liveoptreden. “10, 9, 8, 7……..3,2,1”…..en Steven Wilson, Richard Barbieri, Colin Edwin, Gavin Harrison en John Wesley stonden er weer voor deel 2.
Dat werd een setlistje vol met oldies. De start was alvast fenomenaal met het wondermooie “Start Of Something Beautiful” en het bijzonder knappe, psychedelische “Stars Die”, welke een tourpremière was. Het lange “Anesthetize” werd ingekort tot de essentie en bracht de zaal in vuur en vlam. Wat een energie en creativiteit! Misschien wel het hoogtepunt van de avond. Vanwege de belachelijke vroege ‘curfew’ van 22.30 verdween “Lazarus” van de setlist en werd naar het einde toe iets teveel de metal-kaart getrokken. Bissen deed mijn dan weer iets te voorspelbaar. Ik had ook de indruk dat Steve niet helemaal tevreden was met die avondklok die hem achterna zat. Ondanks de voorspelbaarheid is het toch altijd mooi om “The Sound Of Muzak” en “Trains” te horen.
Porcupine Tree bevestigde opnieuw waardoor ik, iedereen die open-minded is en iets meer wil dan hedendaagse radiomuziek, deze band dan ook heel erg sterk kan aanbevelen! Geen enkele keer heeft Porcupine Tree mij live teleurgesteld en hun ongekende dynamische creativiteit bezorgt mij live steeds weer een constante opwinding. Absoluut pluspunt is de perfecte geluidsbalans die de band keer op keer neerzet. Ga ze dus zien als je de kans krijgt…je zal er geen spijt van hebben.
Setlist: *Occam’s Razor *The Blind House *Great Expectations *Kneel And Disconnect *Drawing The Line *The Incident *Your Unpleasant Family *The Yellow Windows Of The Evening Train *Time Flies *Degree Zero Of Liberty *Octane Twisted *The Séance *Circle Of Manias *I Drive The Hearse
*Start Of Something Beautiful *Stars Die *Anesthetize *Remember Me Lover *Strip The Soul *.3 *Mother And Child Divided
*The Sound Of Muzak *Trains
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het is een beetje onduidelijk waarom een band als Porcupine Tree zonodig een nieuwe liveplaat op de markt moet brengen, dat terwijl ze in het verleden met ‘Coma Divine’ (1997), ‘Warszawa’ (2004) en de recente live DVD ‘Arriving Somewhere’ (2006) al sublieme documenten hadden afgeleverd. Maar Steve Wilson wil naast zijn talrijke nevenprojecten ook zijn moederband ‘in the picture’ houden. Dit jaar zullen er waarschijnlijk opnieuw enkele heruitgaven van Porcupine Tree albums verschijnen maar een nieuw album zit er, na het sublieme ‘Fear Of A Blank Planet’ (2007), dit jaar niet in. Dit live plaatje is er dan ook ééntje voor de fans. Een live document in zijn puurste vorm. Want alle songs worden volledig uitgekleed. Het is een beetje teleurstellend dat de akoestische songs enkel gebracht worden door Steve Wilson. Af en toe is er wat hulp van John Wesley, die dan nota bene nog steeds geen vast PT lid is! Mooier was een akoestisch setje geweest met de ganse band.
Maar goed ik heb me laten vertellen dat deze ‘We Lost The Skyline’ vooral mag dienen als introductie op de Amerikaanse markt, waar de band een korte overzeese toer mag volbrengen. De songs blijven subliem, de live uitvoering is hier en daar wat minder. Een stevige song zoals “Even Less” mist het gebalde arrangement en kampt zo met wat bloedarmoede. Enkel voor diehard Porcupine Tree fans want van een volwaardige release kunnen we hier niet spreken!
Aanvankelijk had ik niet de intentie om van dit concert een review te schrijven. Ik had immers al uitgebreid lovend gerapporteerd over het Porcupine Tree concert van deze zomer te Lille. Ik verwachtte immers een identiek concert nu ik Porcupine Tree een tweede keer live kon zien dit jaar. Doch dit optreden was op vele vlakken anders dan het vorige optreden te Lille. Plichtsbewust laat ik jullie dan ook weten dat het ook deze keer een waanzinnig sterk optreden was, nog intenser dan de vorige keer in ‘Le Splendid’.
Deze keer had de band de Ancienne Belgique uitgekozen om het album ‘Fear Of A Blank Planet’ voor te stellen. Bovendien ging de band deze keer in zee met Anathema, die het voorprogramma mocht verzorgen.
Vele concertgangers zagen jammer genoeg het optreden van Anathema aan hun neus voorbijgaan. De AB organisatie liet in laatste instantie de band een half uur vroeger spelen. Wat ook de reden hiervoor mag zijn, het blijft een erg ongelukkige beslissing. In de namiddag werd ik hierover persoonlijk via e-mail door de AB op de hoogte gebracht. Tof, maar wel erg laat en waarschijnlijk was het onmogelijk om iedereen op de hoogte te brengen. Anathema moest dus stipt om 19.30 het podium op voor een amper gevulde zaal. “Is There Anyone Here In The Bar” riep zanger Vincent Cavanagh wat geërgerd waarna de band meteen hun sterkste song “Fragile Dreams” er tegenaan gooide. Met de ‘vocoder’ song “Balance” bracht de band een song uit het meest recentste album ‘A Natural Disaster’, een album dat toch al zo’n 4 jaar oud is. Op een opvolger voor dit album is het nog even wachten. Om dit leed wat te verzachten plaatste de band ondertussen al drie nieuwe songs op hun website, die men kosteloos kan downloaden. Twee nieuwe songs werden ook live gebracht. “A Simple Mistake”, een song met heel veel effect op de vocals en een erg explosief gitaareinde. Het meer akoestische “Angelswalkamongus” werd opgedragen aan alle fans die de band eerder live hadden gezien in de Biebob. Twee sterke songs die het beste doen vermoeden voor de toekomst. Toen “Deep” uit ‘Judgement’ doorheen de luidsprekers knalde was er gelukkig al wat meer volk aanwezig. De band slot de set af met het fragiele en wondermooie “Flying” en een instrumentale song die werd opgedragen aan de drummer die op het punt stond vader te worden. Anathema was een bijzonder sterke opwarmer, alleen jammer dat zo weinig mensen van dit lekkere aperitiefje hebben kunnen genieten.
Over dan naar de hoofdschotel van de dag: Porcupine Tree. Vanaf de eerste tonen van opener “Fear Of A Blank Planet” was het duidelijk dat het ook deze keer een fenomenale avond zou gaan worden. Wat een klasse en wat een sound! De magistrale akoestiek van de Brusselse rocktempel werd ook door Wilson en co opgemerkt. De band die nog steeds aan het toeren is om het nieuwe album te promoten deed dit deze keer toch een stukje anders. Misschien kwam het wel omdat het de allereerste keer was dat Porcupine Tree in Brussel te zien was. Maar ook het feit dat de band net een nieuwe EP uithad deed hen besluiten om toch met een andere setlist uit te pakken. ‘Nill Recurring’ heet deze nieuwe EP en bevat songs die het album ‘Fear Of A Blank Planet’ net niet haalden. “What Happens Now?” had echter zo op dat album kunnen staan en ook live maakte deze song erg veel indruk. Daarna volgde: “Lazarus”, wat voor mij nog steeds de allermooiste popsong is van de voorbije jaren. Wel jammer dat hierdoor de popgeoriënteerde song: “Sentimental” niet meer op de setlist stond. Het experimentele “Cheating The Polygraph” bracht ons in de juiste sfeer voor het pronkstuk van de avond “Anesthetize”. Een ruim kwartier werden we meegesleept in dit progressieve avontuurlijke werkstuk. Deze song kan gerust dienen als Porcupine Tree’s visitekaartje wat alle muzikale elementen en sferen zitten in deze song verpakt. Dat “Open Car” een publiekslieveling is werd duidelijk door de uitzinnige publieksrespons. Waarna het tijd was voor een oldie “Dark Matter” uit ‘Signify’. Een ander hoogtepunt was het sublieme “Half-Light” dat eerder verscheen als extra bij de single “Lazarus”. John Wesley liet hier nog eens horen waarom zijn stem zo perfect past bij het stemgeluid van Wilson. “Way Out Of Here” en “Sleep Together” sloten de set af.
“You Know The Routine” zei Wilson, waarna Steve na een korte break opnieuw blootsvoets het podium opkwam. “The Sky Moves Sideways” begon en werd op erg veel enthousiasme onthaald. Doch na slechts enkele ogenblikken produceerde één van de Bat Cat versterkers op het podium een erg vervelend geluid. Steve moest de song afbreken: “I Can’t Play This Song Like That”. Na wat gestuntel op het podium besloot Steve om over te stappen op plan B en kwam de voltallige band op het podium om “Trains” te brengen. Het hallucinante “Halo” sloot dit eerste optreden op Brusselse bodem af.
Deze passage van Wilson & co was nog een stuk sterker en imposanter in vergelijking met het optreden van deze zomer. Het geluid was perfect en ook de maffe visuals kwamen in deze zaal veel beter tot hun recht. Het feit dat de band koos om andere songs op de setlist te plaatsen kon ik alleen maar erg hartelijk toejuichen. Dit optreden bracht voor mij nogmaals de bevestiging dat Porcupine Tree de beste live band is van het ogenblik.
Setlist: *Fear Of A Blank Planet, *What Happens Now?, *Lazarus, *Cheating The Polygraph, *Anesthetize, *Open car, *Dark Matter, *Blackest Eyes, *Waiting – Phase 1, *Half-Light, *Way Out Of Here, *Sleep Together, *Trains, *Halo
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
De beste hedendaagse progressieve rockband luistert nu al enkele jaren naar de naam Porcupine Tree. Ook na hun overstap tot Roadrunner Records leverde de band opnieuw een fenomenaal progressief rockalbum af.
Nauwelijks bekomen van het schitterende tweede ‘Blackfield’ album, ligt dit nieuwe ‘Fear Of A Blank Planet’ van moederband Porcupine Tree al in de rekken. Meesterbrein Steve Wilson & de zijnen zijn er opnieuw in geslaagd om, na het al even sublieme ‘Deadwing’ uit 2005, op de proppen te komen met een overtreffend meesterwerk. Slechts 6 songs op dit album en toch klokt de plaat af op meer dan vijftig minuten. Opvallend is dat de band zich steeds meer distantieert van hun oude, psychedelische, symfonische sound. De rustige, softe kant van Wilson uit zich tegenwoordig in Wilson’s nevenproject Blackfield.
Het nieuwe Porcupine Tree klinkt harder en ruwer dan ooit. Plaats voor experimentele hoogstandjes blijft echter gewaarborgd, waarbij voor Floydiaanse passages er ook steeds nog ruimte overblijft. Het meest imponeerde nummer is de meer dan 17 minuten durende epische song “Anesthetize”, waarin werkelijk alles voorbij komt wat Porcupine Tree in huis heeft. Als extraatje wordt deze song afgesloten met een aardige solo van Rush gitaargod Alex Lifeson. “My Ashes” en “Sentimental” zijn dan weer melancholische, fragiele ballades die door je hoofd blijven spoken en nooit gaan vervelen.
’Fear Of A Blank Planet’ is trouwens niet zo’n luchtig plaatje want je wordt ondergedompeld in de teloorgang van de 21ste eeuw, waarin de waanzin (drugs, sex, individualisme,…) je inhoudelijk aan het denken brengt. Persoonlijk ben ik iets minder gek van afsluiter “Sleep Together”, waardoor ik puntje afsnoep. Zoniet had dit overdonderde meesterwerk van mij een vette tien gekregen. Naast de reguliere versie van ‘FOABP’ is er ook weer een luxe dubbel-cd set te verkrijgen (lees moeilijk te verkrijgen vanwege de grote vraag). Met zoals steeds een uitzonderlijk mooi cd-boekje en een extra DVD met een Dolby 5.1. mix van het album.
Nederlands 
Français 
