Sam Fender – Een grote meneer geworden, de festivals waardig!
Samuel Thomas Fender aka Sam Fender, singer-songwriter uit North Shields , Newcastle kwam hier in Vorst zijn Europese tournee , promo van de derde plaat ‘People Watching’, besluiten.
We stonden op scherp want er waren al heel wat vragen geuit van ‘kan deze artiest Rock Werchter afsluiten op één van de vier avonden. Tijdens het anderhalf uur durend vlammend concert bewees hij en zijn 7-koppige band dat dit absoluut geen probleem kan en zal zijn!
Meteen gaven ze er een lap op met een “Getting started” en “People watching” . De hits en meezingers vlogen ons om de oren. De uitverkochte zaal , met veel in zwart-wit verticaal gestreepte T-shirts , verhief zijn stem om gedurende gans het concert mee te brullen. Indrukwekkend hoe bijna alle aanwezigen de teksten zo probleemloos konden meezingen!
Toegegeven, de nummers zijn allemaal een beetje op dezelfde leest geschoeid. “Will we talk” , “Tyrants”, “The Borders”, heerkijk genietbaar materiaal dat ons naar het ultieme anthem brengt “Seventeen going under”. Blijkbaar was nog niemand echt schor gezongen, want dan ontplofte de muziekarena compleet.
Het publiek kwam ver boven de groep uit en bleef nog minutenlang , zelfs als de groep al even de coulissen in was , doorgaan met talrijke “oooooh, ooooohs “.
“Something Heavy” en het opzwepende “Hypersonic Missiles” snoerde de criticasters volledig de mond en bewezen ze dat ze terecht op Werchter kunnen afsluiten op zaterdag 6 juli! Vorst was alvast de ideal geleider om het ons aan te tonen . Dit is een grote meneer geworden!
Het voorprogramma , CMAT, was een maat voor niets in de grote Vorst arena , zeker als het publiek heeft gekozen voor de hoofdact. De dame op het podium was welbespraakt en kon zingen en gitaar spelen, maar het publiek was duidelijk niet voor haar gekomen. Ondanks haar enthousiasme en sterke vocals kreeg ze de al bijna volgelopen kuip niet stil. Jammer.
Organisatie: Live Nation
Sam Fender is op wereldveroveringstocht. Na gekroond te worden tot laureaat van de begeerde BRIT’s Critics Choise Award (tot spijt van Lewis Capaldi) staat zijn carrière in een stroomversnelling. Debuutalbum ‘Hypersonic Missiles’ werd lovend ontvangen en de zalen blijven alsmaar groeien. Zo ook in ons Belgenland. Een dik jaar geleden was hij nog aan het werk te zien in de piepkleine Witloof Bar, amper vier maanden geleden passeerde hij La Madeleine en gisteren moest de Ancienne Belgique eraan geloven. Aaneensluitend uitverkochte zalen.
Met een 'Good evening, how is it going' , kwamen de bescheiden gasten van indierockgroep The Pale White het podium op. Ze warmden ons ook al op bij Fenders show in de Botanique, een half jaar geleden. Vanaf het eerste nummer zag de drummer het al volledig zitten. De gekke smoelen die hij trok , konden ons vermaken, alsook het feit dat een ventilator zijn lange lokken uit zijn gezicht waaide. De propere zang in combinatie met de ruigere gitaren konden smaken, net als de leuke breaks in de nummers; maar toch werd hun set vooral gedragen door de rollende drums. Wat later vroegen ze het ietwat stijve publiek om mee te klappen. Dat draaide goed uit want vanaf toen ging het energiegehalte sterk omhoog. De meeklapmomenten bleven maar komen en gejoel kon niet worden onderdrukt. The Pale White heeft zeker nieuwe fans verworven.
Maar uiteindelijk zagen we The Pale White maar al te graag vertrekken om plaats te maken voor de geliefde Sam Fender. De Brit werd met enorm veel getier ontvangen op de eerste tonen van zijn radiohitje “Will We Talk?”. Fender en kompanen brachten het met volle overtuiging en wisten zo het publiek vanaf het eerste nummer mee te trekken in hun avontuur. Al snel kwam nieuwe single “Hold Out” aan bod en deze werd al meegezongen door de eerste rijen. De weemoedige sax-outro van Johnny ‘Bluehat’ was net dat extraatje.
De nummers werden live versierd met melodieuze intro’s maar voor de rest bleef de band (iets te) flink trouw aan de plaat. Fender kampte de afgelopen maanden met ernstige stemproblemen , maar hij bleek er weer helemaal bovenop te zijn. Zijn prachtstem kon opnieuw bekoren. Daarnaast mag zijn deftig gitaarspel niet worden vergeten maar toch berust de focus op de melodie en tekst.
De setlist verschilde opnieuw niet veel van de vorige passage aan ons land. Wel bevatte het een gevarieerd energieniveau. Naast enkele pieken bij “Hypersonic Missiles” en “The Borders”, die luidkeels werden meegezongen, waren er ook genoeg rustpunten ingepland. Alvorens “Poundshop Kardashians” in te zetten, draagde hij het op aan Caroline Flack; de recent overleden celebrity aan zelfmoord. Bij “White Privilege” werd het eventjes erg emotioneel toen iedereen herhalend het cynische zinnetje ‘Their evil is still not gone’ meezong. Sam onderbrak het nummer - dat bol staat van maatschappijkritiek - om zijn bevindingen over de Brexit te delen. ‘I’m sorry. I didn’t want to leave you.’ klonk het.
Ondanks de roem die hij heeft te danken aan zijn indrukwekkend parcours, bleef de jongeman erg symphatiek in omgang met het publiek. Zijn bindteksten waren zeer ludiek en hebben sommige harten doen smelten.
Fender was verrast door het timide Belgisch publiek; naar eigen zeggen is hij wat uitbundiger gewoon. Toch barstte er na elk nummer een immens applaus los, alsook nagenoeg elk woord dat de Brit uitsprak. Het liet hem allerminst gecharmeerd achter. Al lachend vroeg hij zich af waar de applausmeester verscholen zat. Er was veel interactie met het publiek. Drumstokken en een geplastificeerde Lewis Capaldi werden uitgewisseld, maar voor een selfie paste de Engelsman beleefd.
Afsluiten werd gedaan met een cover van Fenders grote held, Bruce Springsteens "Dancing In The Dark". Ondanks dat deze goed werd ontvangen, hadden wij de Brit liever zien eindigen met een eigen nummer.
Vastberaden overwon Sam Fender ieders hart in de Ancienne Belgique. Hij kon jong én oud bekoren maar ook doen losgaan op zijn muziek. Het alsmaar opstijgend getier kon enkel worden gestopt door een nieuw nummer te beginnen.
Ondanks dat het een gewonnen slag was in zijn tournee, hadden we graag iets minder gelijkenissen met zijn vorige passages gezien. Desalniettemin zijn we benieuwd of ‘the skies zijn limits’ gaat hebben voor deze knappe jongeman.
Setlist: Will We Talk?-Millennial - Greasy Spoon - Hold Out - All Is On My Side - The Borders - Dead Boys-Spice - Play God - Hypersonic Missiles - White Privilege - Poundshop Kardashians - Saturday - That Sound - Dancing In The Dark (cover)
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/sam-fender-25-02-2020.html
Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel
Een klein jaar geleden kon je Sam Fender nog aan het werk zien in de knusse Witloof Bar, maar wie fan van zijn muziek is, moest gisteren in de vele malen grotere La Madeleine zijn. De twintiger uit het Noorden van Engeland scoorde het afgelopen jaar heel wat radiohits met “That Sound”, “Hypersonic Missiles” en “Will We Talk?” wat natuurlijk resulteert in een stijgende populariteit. Ook in zijn thuisland doet de Brit het goed, want zijn debuutalbum kwam meteen op de eerste plek binnen en Sam werd gelauwerd met een BRIT Award als meest veelbelovende nieuwkomer van 2019.
Sam Fender mocht dan nog maar eens spelen in een uitverkochte zaal in ons land en ook wist hij ons te overtuigen.
A Blaze Of Feather kennen we nog als het nevenproject van de begeleidingsband van Ben Howard, maar gisteren moest frontman Mickey Smith in zijn eentje proberen de zaal te boeien. Met een vertraging van welgeteld tien minuten begon hij aan zijn kort optreden. Muzikaal paste A Blaze Of Feather niet echt samen met Sam Fender en dat merkte je ook aan het vele geroezemoes in de zaal tijdens het optreden. De hybride set waarbij Mickey, naast het bedienen van knoppen, ook geregeld zijn gitaar bovenhaalde, was iets te experimenteel en ontoegankelijk voor het publiek. De setting was niet de beste voor A Blaze Of Feather en echt klaarstomen kon hij ons voor Sam Fender niet.
Sam Fender - Een opwarming hadden we eigenlijk niet echt nodig, want de show begon meteen heel strak met “Millennial”. Het nummer is al sinds zijn begindagen op het podium het vaste openingsnummer van zijn set en dat ook geheel terecht. De bombast en energie vliegen je rond de oren en dat mag ook gezegd worden van “Will We Talk?”. Het radiohitje werd meteen met veel gejuich onthaald en de stembanden van het publiek werden voor het eerst in actie gebracht. Het was wel allemaal heel braafjes gebracht zonder al te veel af te wijken van de studioversie en had gerust wat gedurfder gemogen. “All Is On My Side” was daar het passende antwoord op, want de band werd hiervoor vergezeld door een saxofonist. Met “The Borders”, zijn favoriet nummer van het album, werd de opening van de show passend afgesloten met muzikaal vuurwerk. Het solootje van Sam op het einde was de kers op de taart van de feilloze uitvoering van de vijf op het podium.
Wat ons opviel was dat Sam Fender zowel jong als oud wist te verzamelen in La Madeleine, iets wat op de dag van vandaag niet meer vanzelfsprekend is in de muziekindustrie. Fijn dat hij zijn podium dat hij krijgt ook gebruikt om problemen in de maatschappij aan te kaarten en taboes te doorprikken zoals hij dat op “Dead Boys” doet.
De zaal kreeg hij met zijn belangrijkste nummer dat hij tot op heden schreef eerst heel stil, om het even later helemaal los te laten gaan. De band was op dreef en duidelijk op elkaar ingespeeld. “Spice” is trouwens zo’n voorbeeld van een nummer dat over de maanden heen live veel aan kracht heeft gewonnen en dat is allemaal terug te horen op de vele optredens die ze ondertussen hebben gespeeld. Die ervaring merk je ook in de bindteksten, want deze komen nu heel spontaan en (soms) ook heel humoristisch over. Zo vertelde Sam ons dat het publiek hem een beetje deed denken aan het publiek in Japan, omdat we zo timide waren tussen de nummers door. Een leuke anekdote, die de rest van de band de kans gaf om even op het gemak hun gitaar te stemmen.
De show in La Madeleine toonde overigens heel wat gelijkenissen met die van op Les Nuits in april. Zowel de nummers als de volgorde was haast hetzelfde, wat we op zich wel jammer vonden. Dat zorgde soms wel voor een déjà-vu moment, maar nam niets van de magie van een nummer als “Play God” weg. Zijn debuutsingle klonk weer heel groots en majestueus, al had de saxofoon gerust wat luider in de mix mogen steken. “Hypersonic Missiles” moest zelfs even herstart worden. Een snaar op de gitaar van Fender zelf was niet goed gestemd, maar net dat kleine schoonheidsfoutje zorgde voor een extra enthousiast publiek. Daarna was het echter tijd om afscheid te nemen van band, want Sam Fender wou ook nog een aantal nummers solo brengen.
“Leave Fast” is een nummer dat je op een album snel even over het hoofd zou kunnen zien, maar live is dit iedere keer weer een hoogtepunt van de show. De eenvoud en de souplesse maken het nummer zo beklijvend schoon en tonen dat je het soms niet groots moet aanpakken. Het innemende stemgeluid van Sam kwam hier nog dat tikkeltje beter over met kippenvel als logisch gevolg. Het stukje waarbij zijn beste vriend en gitarist Dean Thompson er nog even bij kwam, was daarbovenop gewoon puur genieten. Sam Fender kreeg met “White Privilege” de hele zaal muisstil en zo breide de Brit een prachtig vervolg aan “Leave Fast”. Het publiek was duidelijk in de wolken en daar bleven ze ook. Het door een man in het publiek aangevraagde “Saturday” werd een onverwacht pareltje, dat normaal gezien helemaal niet gepland stond in de setlist. Toch verwonderlijk dat dit nummer niet vaker zijn weg in de set vind. Voor het slotnummer “That Sound” werd de band nog eens op het podium besteld en een laatste keer kon er duchtig meegezongen worden.
Na iets minder dan een uur zat de show er al op en dat vond niet alleen het publiek heel jammer. Sam Fender en zijn bandgenoten zijn immers een strakke en goed ingespeelde liveformatie geworden. Dat de set grotendeels dezelfde was als een aantal maanden geleden, verwonderde ons wel en nog wat meer nummers hadden zeker ook geen kwaad gekund. Hoe dan ook was dit weer een geslaagd optreden dat smaakte naar meer.
De volgende stap in Sam Fender’s Belgische veroveringstocht is trouwens ook al gepland, want op dinsdag 25 februari komt hij spelen in de Ancienne Belgique. Benieuwd of hij tegen dan iets langer zal spelen!
Setlist: Millennial - Will We Talk? - All Is On My Side - The Borders - Dead Boys - Spice - Play God - Hypersonic Missiles - Leave Fast (solo) - White Privilege (solo) - Saturday (solo) - That Sound
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set tijdens ‘Les Nuits Bota 2019’ http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/les-nuits-botanique-2019/sam-fender-28-04-2019.html
Organisatie: Live Nation
Sam Fender is een naam die u zeker moet onthouden. Eerder dit jaar verscheen hij op de shortlist van de BBC Sound of 2018 . Deze zomer maakte hij alvast die naam waar op Rock Werchter. Gisteren ging in de Witloof Bar van de Botanique zijn Europese tournee van start. Naar aanleiding van zijn debuut EP ‘Dead Boys’ die vorige week uitkwam, tourt hij de komende maanden door Europa.
Als voorprogramma had de band Apre op sleeptouw genomen. Deze Britse band schotelde ons gedurende een half uur de nodige portie indiepop voor. Veel variatie konden we in hun nummers echter niet vinden. Hun muziek deed ons denken aan van alles en nog wat, een eigen stempel had Apre nog niet op hun muziek gedrukt. Soms klonk het melig, dan weer aanstekelijk en uiteindelijk ook eens melancholisch. Bijna alle nummers hadden ze hetzelfde gitaarrifje en dezelfde opbouw, maar de klassieke indiepop formule werkte wel.
In een uitverkochte Witloof Bar weergalmde de intro van “Stranger Things”. Op deze mysterieuze tonen betrad Sam Fender het podium en zette hij ook meteen “Millenial” in. Met deze intro legde hij meteen de lat hoog voor zichzelf en die verwachtingen werden niet meteen ingelost. Het nummer ontbrak pit, maar dat kan ook hebben gelegen aan het grote aantal die opeens voor zijn neus stonden. Gelukkige keerde al snel het tij en zorgde “Will We Talk In The Morning” voor een frisse wind.
De afgelopen weken waren geen lachertje voor de band. Hun gitarist kwam tijdens een trampoline avontuur slecht ten val en brak zijn been. Tijdens een andere show ontplofte zijn amp en vanavond zat de amp van hun basgitaar vast in de lift. Het is dus duidelijk dat bij Sam Fender niet alles van een leien dakje loopt. Tijdens hun Europese tour hebben ze een nieuwe gitarist die tevens ook goed bevriend is met Sam Fender. Zijn rol werd extra in de kijker gezet tijdens “Start Again”.
Momenteel tourt Sam Fender naar aanleiding van zijn ‘Dead Boys’ EP door Europa. De titeltrack mocht dan ook niet ontbreken in de setlist. Vreemd genoeg was er voor de andere nummers op de plaat geen plaats in de setlist. Zelfs zijn meest recente single “Poundshop Kardashians” kwam niet aan bod. Desondanks mochten we niet klagen. Nieuwe nummers als “All Is On My Side” en “The Change” mochten er duidelijk zijn. Vooral die laatste was enorm zwaar geladen en minder muzikaal agressief dan de voorgaande songs.
Tijdens “Friday Fighting” kregen we opnieuw te maken met de rechttoe rechtaan manier van muziek maken van Fender. Het nummer windt er geen doekjes om en heeft duidelijk ballen aan zijn lijf. Ook het tijdens het recentere “That Sound” weet hij ons te overtuigen met zijn gitaarwerk. Het hoogtepunt van de set vond deels plaats tijdens het nummer waarbij het allemaal begon voor hem. “Play God” werd gebruikt in FIFA 19 en sindsdien is zijn populariteit exponentieel gestegen.
Het moet gezegd worden, Sam Fender is een uitstekende zanger en dat kwam nog meer tot zijn recht toen hij solo op het podium stond.
Tijdens de laatste drie nummers bleef hij alleen achter. “Leave Fast”, wat op het eerste gehoor leek op een kerstsingle, is live iets helemaal anders. Het nummer is puur de breedste zin van het woord. Ook nieuw nummer “Use” is breekbaar, al heeft hij er andere plannen mee. Hij wist ons te vertellen dat hij in de studio met, bij benadering, 25 000 gitaren bezig is, een heleboel synths heeft en een groots koor heeft opgezet. Wij zijn alvast benieuwd hoe dat gaat klinken op plaat. Afsluiten deed hij met een “Dancing In the Dark” van Bruce Springsteen waarbij hij nogmaals bewees wat voor een klok van een stem hij heeft.
Met zijn show in de Witloof Bar van de Botanique bewees Sam Fender dat hij ‘the man of the future ‘ is. Zijn set was een combinatie van nieuwe en oudere nummers waarbij tot onze verbazing de nummers van zijn ‘Dead Boys’ EP opvallend afwezig waren. Enkel de cover mag naar onze mening verdwijnen uit de set, al is het wel echt een hele goede cover.
Sam Fender heeft genoeg sterk eigen materiaal dat gerust mag gedeeld worden met rest van de wereld. Wij zijn alvast benieuwd naar wat deze jonge Brit nog allemaal voor ons in petto heeft.
Setlist: Millenial - Will We Talk In The Morning - Start Again - All Is On My Side - Dead Boys - The Change - Friday Fighting - That Sound - Greasy Spoon - Play God - Leave Fast – Use - Dancing In The Dark
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Nederlands 
Français 
