De Brielpoort in Deinze herleeft als het op ‘oude rockers’ en ‘ambiance’ neerkomt . Na de verpletterende passage van Motorhead komt nu de rock’n’roll van Status Quo aan bod,  van de tandem Francis Rossi en zijn maat Rick Parfitt, die het gezicht van de band zijn .
En eerstvolgend in januari komen de feestvierende punkfolkies van Dropkick Murphys langs. Tja, de Brielpoort herleeft als in de gloriedagen, want hier werd geschiedenis geschreven voor o.m. U2, Simple Minds, AC/DC, Pixies, Ramones, Blur, Red Hot Chili Peppers …, en niet te vergeten het pré-Pukkelpop tijdperk met het jaarlijkse Futurama festival (1983-1992) … Ah , retro en nostalgie dus …

Retro en nostalgie… dan kan je ongetwijfeld niet omheen het begrip van de Britse rockband Status Quo. Van de goed 2200 man , mag je nogal wat vijftigers rekenen. En die hebben op jonge leeftijd lekker de luchtgitaar gehanteerd op knallers als  “Rockin’ All Over The World”, “Whatever you Want”, “Caroline” en “In The Army Now”.  Hun albums zijn niet meer bij te houden en met regelmaat van de klok verschijnt er nog nieuw werk , maar de classics, die staan in het geheugen gegrift. Een succesformule van stevige melodieuze, toegankelijke,  eenvoudige recht toe - recht aan rock’n’roll , zonder al te veel scrupules . ‘Go for it’ dus, en dat al ruim 40 jaar …Ze zijn niet voor niks één van de langst spelende band in de rockgeschiedenis …

We werden al in de stemming gebracht en perfect lekker opgewarmd door de Gentse formatie Horses On Fire met hun puur onversneden rock. Hier lustten we wel van . Hopelijk is hen een fijne toekomst verzekerd.

Status Quo  nodigt uit tot een groots feest , en daar komt het publiek wel voor . Vanaf de eerste tune was het er ‘Bonk’ op met “Caroline”. Meteen was de aandacht gescherpt met die uit de duizend herkenbare sound. Een concertgevoel van ongeveer 20 jaar terug ging door ons heen en dit met ‘de echte’ rock van de jaren 60-70-80, zoals ik het rondom mij heen hoorde …
Het tempo lag hoog in het begin; ze gingen als een razende tekeer met o.a. “Hold You Back”, ”Rain” en “Paper Lane”. Maar om als 60 plusser dit helse tempo vol te houden , moet je verdomd goed getraind zijn. En dat zijn ze (nog steeds) . Om even terug op adem te komen had frontman/zanger Francis Rossi altijd wel iets achter de hand en dolde hij graag eens met z’n publiek.
Het vervolg van de rock-’n-roll trein werd op gang getrokken met “Rock 'n' Roll 'n' You”, een nummer uit hun recentste werk ‘Quid Pro Quo’, gevolgd met een rits mindere gekend songs , maar geen nood , deze hebben evenveel rock-’n-roll gehalte.

De respons was er niet minder om. Status Quo draag je in je hart …En de klassiekers, die zorgden voor de nodige energie, dynamiek en vitaliteit , wat resulteerde in een tof dansfeest van “In the Army Now”, “Roll Over Lay Down”, “Down Down” (in de maxi versie), “Whatever You Want” en “Rockin' All Over the World”. Een ‘extra time’ van vijf minuten werd afgerond door “Bye Bye Johnny”.

Conclusie: Een optreden van Status Quo blijft een belevenis . Publiek als band amuseren zich nog steeds rot . En dat zie je niet veel meer …
Status Quo is nog altijd in supervorm , heerlijke rock’n’roll die garant stond voor een gezonde brok nostalgie. Overtuigend optreden dus.
Met een pak LP’s  van pa onder de arm en met de herinneringen van de Brielpoort uit m’n jeugd , kreeg ons rock’n’roll hart nog eens een boost . Gezondheid!

Neem gerust een kijkje naar de pics

http://www.musiczine.net/nl/fotos/horses-on-fire-27-11-2012/

http://www.musiczine.net/nl/fotos/status-quo-27-11-2012/

Organisatie: Live Nation

De inhoud en het aantal ‘hits’ op de website van MusicZine groeit gestadig. Je vindt er stilaan een massa nuttige informatie over concerten en nieuw uitgebracht werk op cd en dvd. De site is niet gespecialiseerd maar bestrijkt alle denkbare genres van de populaire muziek. Als nu de vaste recensent van hun afdeling ‘klassieke krakers’ bij zijn lief in Zweden zit, wil de hoofdredacteur de concertgangers toch plichtsgetrouw een verslag aanbieden. Daarvoor sprak hij mij als vervanger aan met de missie: ga op 10 juli naar het Status Quo -concert in het Kursaal in Oostende en schrijf om de liefde Gods iets voor die mensen… Ik durf zeggen dat ik vrij goed op de hoogte ben als het over Engelse bands gaat, maar een Quo-kenner ben ik allerminst. Toch kan je waarschijnlijk haast niemand vinden die geen vijf songs van Status Quo kent en herkent. Zelfs de meest gesofisticeerde medemens wil geen slecht woord kwijt over de groep. Een gevoel van onzekerheid bekroop mij omtrent de vraag: zal ik in staat zijn iets zinnigs toe te voegen aan wat al bekend is? Wat weet uiteindelijk iedereen al op voorhand? Geweten is toch dat de teksten kort zijn, maar wel knal er op. Dat de melodietjes rechtdoor gaan om er op los te beuken. Is het echter überhaupt mogelijk om hier meer over te zeggen?

Toen ik met wat ongelukkige vertraging het Kursaal binnenstapte viel die druk echter meteen van mijn schouders. Meteen werd ik opgetild en ik rockte het nummer dat bezig was gewoon uit tot op het eind, zo’n 80 cm boven de grond in mijn geval. Het is duidelijk dat de présence van frontman Francis Rossi en zijn maat Rick Parfitt dit voor mekaar krijgt. Beheerst gooien zij de bekende riffs over de massa, die niet anders kan dan reageren zoals de hond van Pavlov. Figuurlijk dan, want gekwijld wordt er niet, waar wel overal om je heen wordt er gestampt en geschud. Ik zie een veertienjarige ongelovig zijn grootouders observeren die blijkbaar opgaan in hun opvoedende rol en hun kleinzoon even tonen hoe dat nu eigenlijk moet met die rock ‘n’ roll. Beneden, vóór het podium, bruist het ondertussen van de beweging van de fans voor het leven. Met opgestoken handen wordt er gedanst en gesprongen. We moeten de organisatie alvast nageven dat de hardcorefan hier in Oostende nog steeds zijn idolen van op enkele meters aan het werk kan zien. Niks geen dranghekkens, niks betutteling: iedereen gedraagt zich hier rock en roll, maar opvallend verantwoordelijk: enkele kinderen worden door een pak omstaanders behulpzaam tot bij het podium geloodst, waar zij hun ogen uitkijken op de groepsleden en hun instrumenten.
Twee van de vijf muzikanten deden al mee in het prille begin: Francis Rossi en Rick Parfitt . Andy Bown (keyboards) en John Edwards (bas ) kwamen erbij in 1986. Zij worden de laatste jaren aangevuld met Matt Letley (drums). Het concert is overduidelijk heel goed en de muzikanten zijn in supervorm. Ik zie hen voor het eerst. Doen zij dit elke keer op zo’n overtuigende manier of hebben wij vanavond geluk gehad? De klank is goed bij het podium, maar nog beter bovenaan in de zaal en wij verplaatsen ons om het beste plekje te vinden. Waarschijnlijk is het uitzonderlijk dat een optreden van Quo plaatsvindt in een zaal vol gerieflijke zetels, maar niemand kan blijven neerzitten want elke intro doet de mensen overeind veren. “Down Down”, “Whatever You Want” en “Roll Over Lay Down” zijn daar natuurlijk bij. En ook “Rockin’ all over the World” (van John Fogerty) en het nummer “Rock ‘n’ Roll Music” (met “If you wanna dance with me”). Zij breien er nog “Bye Bye Johnny” achteraan terwijl al wie een gitaar vastheeft op zijn achterste voor het drumstel gaat neerzitten, want zij nemen nog enkel de begeleiding voor hun rekening terwijl het publiek voor de stemmen instaat.

Na 40 jaar samenspelen met een onderbreking à la Clijsters/Henin blijft een optreden van Status Quo duidelijk nog een echte belevenis. Je ziet gewoon dat de muzikanten zich rot amuseren. De organisatoren van het volgende Belgisch concert mogen gerust zijn dat de fans hun zaal komen opvullen … btw Country Hall, Liège 7 oktober …

Organisatie: Kursaal Oostende, Oostende