De elektropunkers van The Prodigy kwamen woensdagavond testen hoe het met de funderingen van Paleis 12 gesteld was. Begin dit jaar bracht de band een nieuw album uit, ‘The Day is My Enemy’. Ze beloofden daarmee de terugkeer van hun geroemde en herkenbare geluid dat hen zo groot gemaakt heeft. Ze hebben zich alvast aan hun belofte gehouden.

Waar je net een opbouw zou verwachten met de beste en bekendste nummers op het einde, had je bij The Prodigy meteen een klepper om te starten:”Breathe”. Het nummer bestond woensdag exact 19 jaar, maar na al die jaren blijft het een topnummer. Al werd het meteen duidelijk dat een halve eeuw optreden toch enige indruk heeft nagelaten op hun stem. Begrijpelijk, als je hoort hoe ze zich volledig geven om de nummers tot hun recht te brengen.
Meteen na “Breathe” brachten ze hun eerste nummer van hun nieuwe album: ”Nasty”. Het was duidelijk een nummer dat door de fans goed ontvangen was. Voor wie toen nog niet buiten adem was,  was er toch even een korte test of het publiek goed wakker was. Het geroep vloeide over in handgeklap op ”Omen” en “Wild Frontier”. Deze laatste vind je ook op hun nieuwste album.
Het moet gezegd: de lichtinstallatie van The Prodigy was in-druk-wek-kend! Geen extra visuals op de achtergrond, enkel flitsende lichtbundels die epileptische aanvallen oproepen. Soms een beetje te veel van het goede, maar ideaal om het publiek op te hitsen. Hoewel dat zeker niet nodig was toen de tonen van die andere klepper “Firestarter” door de boxen knalde. Pure rauwheid die soms zelf een beetje pijn deed aan de oren, maar pijn die je verbijt omdat je er wild van wordt. 
Klassiekers werden steevast afgewisseld met nieuwe nummers als “Roadblox”  en “Rok-Weiler”. Hiermee bewezen Maxim en Keith Flint nog eens dat ze echte performers zijn die helemaal op elkaar afgestemd zijn. Met “The Day is My Enemy” sloten ze de eerste helft af, ons achterlatende met trommelvliezen die het nog net overleefd hadden. 
Na een korte - en verdiende - pauze kwamen de mannen terug, alweer met een grote klepper: “Voodoo People”. Het dak van Paleis 12 ging er net niet af. ‘Wat. Een. Feest’. Een feest van verbonden ‘voodoo people’ onder mekaar, met echte ‘fighter hands’. Ideaal dus om “Get Your Fight On” op het publiek los te laten. 
We hoorden daarna even een korte mix van ‘The Day is My Enemy’. Naast het nieuwe album heeft de band ook een spin-off gemaakt van dat album, met de toepasselijke naam ‘The Night is My Friend’. Daarop staan enkele nummers vanop het gewone album, in een iets andere versie. Een ‘rustmoment’, zo bleek, in vergelijking met wat volgde. ”Smack my Bitch Up” maakte het publiek uitzinnig, een ware storm raasde door de zaal. 
Na deze tornado probeerde band nog even een circle pit te creëren, met matig succes. Meer succes hadden de stevige gitaren van “Their Law” en “Wall of Death”. Als afsluiter brachten de mannen ”Take Me to the Hospital”. Wie dan nog overeind stond, kon de mannen uitwuiven op de tonen van “Out of Space”.

Op sadomachistische wijze kregen wij een cocktail van flitsende lichten, rauwheid en puur entertainment op ons afgevuurd. We bleven even op onze honger zitten naar “Poison” en “No Good”, maar we gingen met een tevreden gevoel naar huis. The Prodigy maakt een halve eeuw muziek en mogen op deze manier nog een halve eeuw doorgaan. Wij blijven fan, samen met alle andere ‘voodoo people’. 

Organisatie: Live Nation

Het Britse Prodigy is terug … en staan vooraan in de linie binnen de dance . In 2009 kregen we al een eerste aangrijpingspunt van een comeback met ‘Invaders must die’ en met nummers als “Wild frontier” , “Wall of death” en de titelsong “The day is my enemy” lieten ze al een tip van de sluier horen van de nieuwe plaat . Het zijn meteen ook de sterkste songs.
Het raverockende trio Howlett (productionele brein achter Prodigy btw), Maxim R en Keith Flint klinken  live nog even strijdvaardig als in hun roemrijke jaren, midden de jaren ’90. Even meegeven dat ze alvast de ‘fond’ legden op de huidige house, techno en elektroscene,  de aanzet gaven  naar de Bonzai toestanden en zij alvast de wegwijzer waren naar de dubstep en dance.
In zijn geheel hoor je electroschock voelende beats , adrenalinestoten en een ‘raise your fist’ door die opgefokte hardcore rave van breakbeats, bonkende en ronkende basses, scherpe gitaren en industrial, wat overstuurd allemaal, onder die vlijmscherpe, schreeuwerige repetetieve zegraps.
Toegegeven innovatie , creativiteit en onvergetelijk als ‘Music for  the jilted generation’ of ‘The fat of the land’ is het allemaal niet meer , daarvoor zijn de nummers  in het gebonk en gebeuk nu te inwisselbaar geworden . Maar ze vormen nog steeds iets aparts , deze rebel warriors. Goed album , maar ook niet meer dan dat …