Tricky – Een dwarrelende Tricky Kid
Tricky
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
2016-04-11
Johan Meurisse
Samen met Portishead en Massive Attack stond Tricky aan de wieg van de triphopscene en had hij met het debuut ‘Maxinquaye’ een bestseller uit , duister, rauw én toch toegankelijk. Hij heeft een ondoorgrondelijk muzikaal karakter , die Adrian Thaws aka Tricky . Hij is een aparte, eigenzinnige, eigenwijze figuur en met die Bristoltriphop wil hij weinig of niet meer aan gerefereerd worden …
Al twintig jaar is hij bezig … Hij bracht magische platen uit , ‘Nearly God’ , ‘Pre-millennium tension’ en ‘Angels with dirty faces’, om er maar een paar te noemen, die een kronkelend, hobbelig parcours bewandelen binnen de scene met die dreigende geluidscollages en tegendraadse ritmes. En natuurlijk waren er al die verschillende gastvocalistes , waarvan we Martina Topley-Bird het sterkst onthouden en met wie hij een kind heeft.
Verder was z’n materiaal wisselend en hadden we persoonlijk laatst connectie met ‘Knowle west boy’ uit 2008; van de laatste platen , eerlijk gezegd , hebben we maar bitter weinig affiniteit meer, én toch … vorig jaar zagen we een grillig, weerbarstig , scherp concert . Dit jaar is hij er zelfs terug met een nieuwe ‘Skilled Mechanics’, eentje die terug een samenwerkingsproject vormt en met één of meerdere gasten verbonden is . De introverte single “Diving away” , geweerd op StuBru, maar veelal gedraaid op Radio 1, is er eentje om te koesteren.
Benieuwd dus of die set even weirdo kon zijn als bij de vorige tour . Nee dus , moeten we achterna concluderen. Tricky kan maar zijn duivels ten volle ontbinden als er meerdere muzikanten en gastvocalisten mee op het podium staan, en, die waren er vanavond dus niet … Gereduceerd tot een trio , een drummer en gitarist vergezellen onze ‘Trick kid’. Sounds’n’beats en deels ook zijn vocals werden vooraf opgenomen. Zijn brabbelzang en murmelende vocals is live door de jaren te beperkt en onverstaanbaar geworden; hij mag dan twee micro’s bij zich hebben.
Op een schaars verlicht podium wil hij zich volledig laten gaan , en dan kon hij nu onvoldoende. Tricky is iemand die moet kunnen trekkebekken op het podium, allerhande rare armbewegingen maken , aan zijn shirt en pull trekken en tussenin aan een drankje nippen of z’n jointje of sigaretje oproken. Alles moest hij nu tegelijkertijd doen, en dat lukt ‘em echt niet.
De reggae/ragga dubtunes die de set openden , Nina Simones’s “Feeling good” tussenin en de “Daughter” tape klonken veelbelovend en scherpten de spanning …
In het eerste deel hadden we recent en nieuw werk waarvan “I’m not going” , “Hero” , “Here my dear” naast “My Palestine girl” en “Sun down” het sterkste waren, door die donkere dreiging , reutelende beats en pittig gekruid werden door een ronkende, rockende gitaar en hitsige , gejaagde drums . De single “Diving away” was hier de meest subtiele . Bij andere leek het erop dat ze tot een korte jam werden herleid , wat flets overkwam …
Nooit werd dat magisch unieke sfeertje van weleer bereikt . Stiekem hoopten fans vanavond een “Black steel” , “Ponderosa”, “Hell is around the corner” of “Aftermath” van dat overweldigend debuut . Enkel “Overcome” stipte hij aan , stond al vroeg in de setlist, en werd letterlijk door de mangel gehaald. Een gemiste kans.
Na nog geen uur wuifde hij z’n fans weg met een (welgemeend ) ‘Thank you very very very much’ . In de bis herpakte hij zich , die op zich wel een half uur duurde ; we hoorden hier ruw ongebreitelde , stomende versies van “Boy” en “Vent” door een donkere, broeierige, intrigerende intensiteit , dreiging en gekte . Tussenin een knorrend , rauw rockend, slepende “Do you love me now” van The Breeders , die nergens de schoonheid van het origineel had .
Nu die Tricky-sets zijn erg wisselend en vanavond was er eentje waar Tricky in de lekkere gecontroleerde chaos nergens onder stoom geraakte of opwindend klonk. De afwezigheid van bijkomende muzikanten en gastvocalistes konden zijn kenmerkende ronkende sound te weinig injecteren. In een te beperkt gezelschap dwarrelde de présence van een verwarrende triphopgedachte (te ver) weg van de muzikale realiteit … De ABBox zal ook een volgende keer niet meer volgeraken …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/tricky-11-04-2016/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Een aparte , eigenzinnige figuur die Tricky aka Adrian Thaws , die trouwens zijn laatste plaat naar zichzelf vernoemde…. Samen met Portishead en Massive Attack stond hij aan de wieg van de triphopscene en had hij met het debuut ‘Maxinquaye’ een bestseller uit , duister, rauw én toch toegankelijk.
Al twintig jaar is hij bezig … een ondoorgrondelijk muzikaal karakter hebben we op die eerste platen ‘Nearly God’ , ‘Pre-millennium tension’ en ‘Angels with dirty faces’, die een kronkelend, hobbelig parcours bewandelen binnen de scene met die dreigende geluidscollages en tegendraadse ritmes. En natuurlijk waren er al die verschillende gastvocalistes , waarvan we Martina Topley-Bird het sterkst onthouden en met wie hij een kind heeft.
Verder was z’n materiaal wisselend en hadden we persoonlijk laatst connectie met ‘Knowle west boy’ uit 2008; van de laatste platen , eerlijk gezegd , hebben we maar bitter weinig affiniteit, maar OK onze ‘Tricky kid’ kan live nog altijd z’n duivels ontbinden …
… En vanavond was ‘t van dat … De songs werden pittig gekruid en klonken beduidend extravert . Sommige nummers kregen stevige rockinjecties door de hoekige gitaar en de felle drums en werden ondergedompeld in intrigerende , opbouwende, hitsende jams , die soms explodeerden , wat ferm gesmaakt werd door het publiek.
De op voorhand geprogrammeerde elektronicasounds met die duistere, lome, relaxte vibes vulden aan .
Tricky zelf brabbelt , murmelt met z’n slepende zware stem de nummers aan elkaar, en heeft nu met K Bleax een vaste zangeres . Toegegeven , zij kan niet tippen aan de vorige zangeressen , haar stem is minder indringend, sensueel en dromerig.
Een clubconcert van Tricky is evenwichtiger dan op een festival , waar hij de mogelijkheid en de ruimte heeft zich volledig te laten gaan; ook zijn muzikanten krijgen de kans zich volledig te ontplooien . Hierdoor kwamen songs als “You don’t wanna”, “Really real , “Nicotine live” en “Breeders” sterk uit de verf en brachten ze ons in dat unieke sfeertje . Tricky trekkebekt , maakt allerhande rare armbewegingen en trekt aan zijn shirt en pull , tussenin nipt hij aan een drankje en rookt hij z’n jointje of sigaretje op , terwijl Bleax vocaal zweeft over de nummers . Op “Why don’t you” neemt zij een prominente rol in. De paar overbekende oudjes “Overcome” en “Black steel” waren mooi verdeeld in de set en werden dan ook sterk onthaald.
Op deze nummers probeert het kwartet er wel een feestje van te maken . Af en toe zakte het wat , maar op het eind kreeg de Tricky sound nog meer een eigen smoel . Hij zelf trad meer op het voorplan en trekt fel , krachtig, verbeten van leer . Meer emotie en impact! “I wanna be your dog” was een heuse rocker , maar ook “Vent” en “By meself” waren strak , hard , overtuigden en werden net als de paar andere bisnummers in een jam ondergebracht .
Hier was Tricky onder stoom , zat iedereen op dezelfde golflengte en kon hij na bijna twee uur nog doorgaan . Met een pompende reprise van Stooges’ “I wanna be your dog” werd de lekkere, chaotische, gecontroleerde, opwindende en afwisselende set besloten.
Tja live altijd wel iets apart … een grillige persoonlijkheid , die zijn muzikale triphopwereld in een rockconcept duwde , scherp en weerbarstig.
Organisatie: Agauchedelalune + Aéronef, Lille
Het Britse fenomeen Tricky is terug … en iedereen in het goed gevulde Hof ter Lo heeft het geweten, want de aparte songschrijver ontbond z’n duivels in een meer dan twee uur durende, stomende set. De ondoorgrondelijke mix van pop, blues, hiphop, r&b en drum’n bass, de dreigende geluidscollages en de tegendraadse ritmes (de zgn. triphopsound) kregen stevige rockinjecties, werden pittig gekruid en ondergedompeld in boeiende en intrigerende jams.
De intens broeierige spanning die binnen dit geluid past, kwam bij onze ‘Tricky Kid’ volledig tot ontlading. Een muzikale explosie! Z’n rauwe, half brabbelende rapstijl en de passionele fluisterstem van z’n verleidelijke vrouwelijke collega Veronika Coassolo gaven elan aan die unieke beklemmende, grimmige sfeersound en muzikale potpourri. Op het podium leek Tricky in contact met iets bovenaards; hij maakte allerlei bewegingen met z’n armen en maakte rondjes met z’n hoofd. Als het ware een psychoticus, die af te rekenen had met z’n eigen demonen. Tricky ging zelfs helemaal uit z’n dak, ondanks de beperktheid in het stappen, want hij zat met z’n been in verband.
Hij liet ons proeven van het recente ‘Knowle West Boy’ en putte naast enkele tracks van z’n debuut ‘Maxinquay’ (’95) uit z’n rijkelijk gevuld oeuvre.
Net als Portishead eerder dit jaar onderstreepte Tricky de muzikale evolutie van de triphop in een scherper, weerbarstig, voller meer ‘jumpend’ rockconcept. Een totale andere Tricky dan op Pukkelpop, maar het bevestigde nog maar eens z’n grillige persoonlijkheid en mans stemming …
Eigenlijk begon het allemaal redelijk basics, met de vertrouwde logge, monotone beats en rockende adrenalinestoten in een donker lichtdecor. Tricky sleepte ons eerst mee in dit ritme, maar gaf gaandeweg frisse, variërende wendingen. En de sfeer zat er goed in. We hoorden krachtige versies van “Excess”, “Black steel” , een snedig trippende “Puppy toy” en een donker dreigende “Past mistake”. “Where I’m from” en “Overcome” hielden nog even die spanning aan , maar vanaf het uitgesponnen “Girls” schoot Tricky met z’n band op scherp.
En toen iedereen op dreef kwam, hield Tricky er plots mee op, maar in de toegift (die btw meer dan een uur duurde!) hadden ze een metamorfose ondergaan. Tricky zette ons op het verkeerde been: het sfeervolle materiaal van op plaat kreeg een krachtig rockend concept, onverwachts avontuurlijke wendingen, gingen van zacht naar hard en werden lang uitgesponnen, omfloerst door strakke drumpartijen, een repeterende, diepe bas, een snedig gitaarloopje en hiphop/elektronicacollages; wat een apotheose, waarvan elke song z’n impact en emotie had, en één voor één een hoogtepunten waren. We noteerden: “Money greeding”, “Coalition”, “Cross to bear” en “Council estate”.
Alsof dit nog niet genoeg was, nodigde de toetsenist ons uit het podium te betreden; in een sober lichtdecor vatten ze een originele “Ace of spades” aan van Motörhead , en toen de roadie de drums hanteerde op “The money I fear”, speelde Tricy en de zijnen (met het publiek naast hun zij) een langgerekte jam, waarin we ergens een overgang hoorden naar “So slow”. “Overcome” mocht in het vertrouwde triphoplandschap de ronduit lekker klinkende, chaotisch gecontroleerde, opwindende en afwisselende set besluiten.
Net als geestesgenoten Portishead hield Tricky meesterlijk de kroon op zich binnen deze unieke stijl. Meesterlijk! Op handen gedragen en terecht enthousiaste reacties.
Organisatie: CC Luchtbal ism Trix, Antwerpen
De laatste cd van de grillige Tricky dateert al van 2003 ‘Vulnerable’, dat duister, beklemmend en broeierig klonk en waaraan de Italiaanse muze Constanza Francavila meewerkte. Tricky maakte in de jaren ’90 al furore onder Massive Attack en debuteerde in ‘95 met ‘Maxinquaye’. Samen met bands als Portishead stond hij aan de wieg van de triphopscene en gaf er eigen swing aan door donkere , dreigende geluidscollages, duistere elektronica en tegendraadse ritmes, in een ondoorgrondelijke mix van pop, blues, hiphop, r&b en drum’n’ bass, onder z’n half brabbelende rapstijl.
Met de jaren klinkt de sound wat lichter, luchtiger en directer. Het recente werkstuk ‘Knowle West Boy’ behoudt de link met z’n wonderbaarlijk debuut: “Puppy toy”, “Bacative”, “Joseph” en “Veronika”. Er zijn enkele sfeervolle songs - vooral op de tweede helft van de cd -, als “Past mistake”, “Cross to bear”, “Baligaga”, “Far away” en “School gates” en tenslotte horen we een tweetal snedige rockers: “C’mon baby” en “Slow”. “Council estate” is het meest avontuurlijke nummer, met een vleugje experiment en psychedelica.
Hij kon terug beroep doen op verschillende zangeressen, waaronder Veronika Coassolo, die er een verleidelijk tintje geven aan deze grimmige trippop. Producer was Bernard Butler trouwens.
’Knowle West Boy’ is een lekker klinkende, gevarieerde plaat, en misschien de welgemeende terugkeer binnen het popfront.
Nederlands 
Français 
