Vaya Con Dios is back! In 2004 hoorden we van Dani Klein een nieuw teken van leven en stond ze er opnieuw met muzikanten van vroeger en nieuwe muzikanten uit de jazzwereld. Aan de plaat ‘The promise’ werd een ‘Ultimate collection’ verbonden. Maar het is vooral het recente ‘Comme on est venu’, die de inmiddels 55 jarige (meertalige) zangeres in de spotlights plaatste. Enkele spraakmakende oudjes als “Just a friend of mine”, “Puerto Rico”, “Nah Neh Nah”, “What’s a woman” en “Heading for a fall” werden in een aangepast kleedje gestopt. De plaat werd geproduceerd door haar zoon Simon Schoovaerts, die de vroegere Latijns-Amerikaanse sound koppelde aan de muzikale leefwereld van Piaf, Brel, Gainsbourg en Arno, wat zorgde voor een uiterst sfeervolle plaat van het Franse chanson, pop, jazz en soul. Haar ‘douce france’ komt ideaal tot z’n recht binnen de tour van de culturele centra’s en schouwburgen.

De fans zijn alvast Dani Klein niet vergeten, want de clubtour wordt succesvol onthaald. Ook in Brugge vanavond kon ze met haar balorkest rekenen op een ticketje uitverkocht.
Uiterst sfeervol en ingetogen werd van start gegaan met de single “Les voiliers sauvages de nos vies” en “20 ans” … Een ‘du vin – du pain’ uitstraling in een pittoresk decor. De songs kwamen tot hun recht in een instrumentarium van piano, akoestische en flamencogitaar, contrabas en mondharmonica, breder omlijst door viool, strijkers, toetsen en dubbele percussie en ademden een sfeer uit van een donkere kroeg van gedempte lichtjes. Het oudje “Puerto Rico”, al vroeg in de set, had een verfrissende tint en kreeg een lichte swing. Een eerste keer werd het refrein lichtjes meegezongen. En op een song als “La vie ce n’est pas du gâteau” leek - door het virtuoze gitaarspel - alsof Philip Catherine van op de plaat, van de partij was.
Ze wisselde het oude met het nieuwe materiaal af. “Heading for a fall”, “Johny” en “Just a friend of mine” hadden doorsnee pop en zwier om het lijf tav de intieme “Pauvre rutebeuf”, “Le compte à rebours”, “La pirogue de l’exode” en “Il restera toujours”. Tussenin was er het broze “Charly’s song”, een hymne aan haar pa. Naar het eind stak ze er met haar band meer groove in en klonken songs als “Matelots” en “Le pauvre diable” krachtig en aanstekelijk; het gaf elan … danspasjes werden gemaakt en op ongedwongen wijze groeide de interactie met het publiek, die moeiteloos de refreinen neuriede en handclaps en vingerknips maakte.

Vaya Con Dios werd erg warm onthaald wat voor de ganse crew een hart onder de riem was. We kregen in de bis nog de jazzy crooner “What’s a woman”, die haar vocale sterkte onderstreepte, en het dynamische “Nah neh nah”, mooi uitgesponnen in een stevige swing.
Kijk, Dani Klein is op die manier in één adem op te noemen met die andere meertalige chansonniere Jo Lemaire; ze zijn twee perfecte ambassadrices … Wat kan die ‘La douce France’ toch mooi zijn he …

Organisatie: Cultuurcentrum, Brugge

Eerst even een korte historiek tot de nieuwe plaat  …Vaya Con Dios werd opgericht in 1986. Dani Klein kwam in de belangstelling als guestvocaliste van Arbeid Adelt en samen met Dirk Schoufs en Willy Willy(Willy Lambregt) richtte ze Vaya Con Dios op. Ze maakten aanstekelijke popgroove van jazz, pop en zigeunermuziek, waarin heel wat Spaanse invloeden zaten. Ze braken door met de cd’s ‘Vaya Con Dios’ en ‘Night Owls’ en scoorden grootse hits als “Just a friend of mine”, “Puerto Rico”, “Nah Neh Nah”, “What’s a woman”, “Time flies” en “Sally”. Willy Willy vertrok en met het overlijden van Schoufs (tgv aids) klonk bij Vaya Con Dios vanaf ’92 de tristesse meer door. Ze liet zich omringen door een totaal nieuwe band en gaf de soul en de Latijns-Amerikaanse sounds meer ruimte. ‘Time flies’ kon nog rekenen op een sterke respons en “Heading for a fall” en de titelsong waren in de hitparade te vinden. De groep was erg populair in Duitsland, Frankrijk, Scandinavië en Z-Amerika.
In ’96 was Dani burnt-out van de muziekbusiness en liet het even voor wat het was. In 2004 werd de band opnieuw opgericht, verscheen eerder een onbeduidende plaat en werd aan de comeback een ‘Ultimate collection’ verbonden.
De meertalige Dani Klein, 55 intussen, liet zich voor de nieuwe plaat inspireren door het Franse chanson. Ze koppelt een Piaf, Brel en Gainsbourg aan Arno’s muzikale leefwereld en haalt pop, soul en jazz aan in de uiterst sfeervolle songs op ‘Comme on est venu …’. Ze kon rekenen op professionele muzikanten uit de jazzwereld en haar zoon Simon Schoovaerts producete de cd. De songs hebben een ‘du vin - du pain’ uitstraling en de klemtoon komt op de piano, akoestische gitaar, contrabas en mondharmonica en is breder door strijkers, toetsen en strijkers. De single “Les voiliers sauvages de nos vies” vormt het uitgangsbord van de sfeervolle plaat. “Matelots”, “Le compte à rebours” en de titelsong volgden. Intiemer klinken “Vingt ans” en “La vie ce n’est pas du gateau”, samen met Philip Catherine. Op “Il restera toujours” speelde Toots mondharmonica en “A en mourir pas”, “Il suffisait d’y croire” en “Pauvre diable” zijn krachtiger door de groove. Flamenco horen we op “La piropgue de l’exode”.
Het maakt van de Franse cd een uiterst gevarieerde plaat binnen zijn stijl. Dani Klein is op die manier in één adem op te noemen met die andere meertalige en ‘La douce France’ chansonniere Jo Lemaire , wat maakt dat het twee perfecte ambassadrices zijn …