Hoewel Tim Finn en zijn jongere broer Neil doorheen de jaren tal van pareltjes aan pop- en rocksongs hebben geschreven en gecomponeerd, is het merendeel van de aandacht van pers en publiek toch steeds naar Neil gegaan, niet in het minst door het wereldwijde succes van Crowded House.

Nochtans mag het belang van Tim Finn niet onderschat worden. Zo richtte hij exact 35(!) jaar geleden samen met enkele studiegenoten de op artrock en new wave gestoelde groep Split Ends (later omgedoopt tot Split Enz) op dat vooral in thuisland Nieuw-Zeeland en in Australië een legendarische status bereikte. Ook Neil Finn trad later toe tot deze formatie maar in 1983 besloot Tim Finn na de release van zijn debuutalbum de band te verlaten en een solocarrière te beginnen. Split Enz werd een jaar later ontbonden en broer Neil richtte vervolgens samen met drummer Paul Hester Crowded House op. Tim probeerde intussen met erg wisselend succes een solocarrière uit te bouwen.

Later zouden de twee broers nog enkele malen samenwerken, met mooie platen als `Finn' (1995) en `Everyone Is Here' (2004) als resultaat. Tim Finn werd zelfs eventjes lid van Crowded House en schreef samen met zijn broer een paar memorale nummers voor het klassieke album `Woodface' (1991). Midden de daaropvolgende tour stapte Tim uit de groep maar gelukkig voor ons gebeurde dit ná hun schitterende doortocht langs de Gentse Vooruit (een gebeuren waar Tim Finn trouwens ook tijdens zijn huidige concert - met de hulp van het publiek - eventjes naar refereerde).

Ondertussen was er ook nog een samenwerking met Hothouse Flowers' zanger Liam O'Maonlai en met Andy White waarbij het project werd omgedoopt in ALT (samengesteld uit de eerste letter van de voornaam van de drie muzikanten) en vorig jaar verscheen zijn zevende soloalbum `Imaginary Kingdom', zijn eerste plaat in vijf jaar en misschien wel zijn beste tot nu toe. Hoewel precies dit album de directe aanleiding tot een wereldtournee vormde en die Tim Finn dus ook naar de Gentse Handelsbeurs bracht, werd meteen duidelijk dat met het concert ook volop teruggeblikt zou worden op vroeger werk, en dit in alle facetten.

Zo werd de set toch wat verrassend geopend met ?Currents? uit zijn soloalbum `Say It Is So' uit 2000, kwam daarna ?Weather With You? afkomstig van de voormelde Crowded House plaat `Woodface' aan de beurt en werd via het ten tijde van Splitz Enz neergepende ?Poor Boy? nog meer naar het verleden teruggegrepen. Het daarop volgende nummer ?Song Line? uit `Feeding The Gods' noemde Tim zelf een obscuriteit.

?Astounding Moon? was het eerste nummer uit zijn recentste album `Imaginary Kingdom' en meteen een voltreffer. Het werd intens gebracht door een achter synth/piano plaatsnemende Tim en het zou achteraf een van de weinige echt rustige momenten vormen. Met ?Couldn't Be Done?, de eerste single getrokken uit dit album (als we het jammer genoeg niet in de setlist opgenomen ?Winter Lights? uit de soundtrack van `The Chronicles Of Narnia' buiten beschouwing laten), bewees Tim Finn het nog steeds niet verleerd te zijn om mooie drieminuten pop te schrijven.

Het dartel en op cartooneske wijze gespeelde ?Dirty Creature? maakte vervolgens nog eens duidelijk hoe eclectisch Split Enz indertijd trachtte te zijn en ?Persuasion?, een gewezen single, werd akoestisch ingeleid door Tim en kreeg een mooi met piano omkleed slot mee.

En vanaf dan steeg ook duidelijk zichtbaar het speelplezier van Tim Finn. Zo werd ?Still The Song? opgebouwd uit samenzang en handgeklap, waarbij de inmiddels 54 jarige Tim enthousiast rondhuppelde op het podium en bij ?Chocolate Cake? dat in vergelijking met het Crowded House tijdperk ongepolijst en ontdaan van technische snufjes, werd gespeeld, verzocht Tim het publiek mee te zingen.

Na het door piano aangedreven ?Not Even Close? uit het `Tim Finn' album, waarbij Tim liet weten het nummer al jaren niet meer live te hebben gebracht, ging het tempo crescendo via enerzijds ?Six Months In A Leaky Boat?, dat indertijd door de BBC werd verbannen omdat de titel als provocatief werd beschouwd ten tijde dat het Britse leger met de Argentijnen een oorlog in The Falklands aan het uitvechten was, en via anderzijds `So Precious'.

Met ?It's Only Natural? werd voor de derde keer een nummer gebracht uit het `Woodface' album en de lekker rockende en swingende versie kon het publiek erg smaken, getuige het daverende applaus.

Vervolgens vond een eerste bisronde plaats in de vorm van ?Unsinkable?, een song geschreven nadat zijn achtjarige zoontje Harper een boek over de Titanic aan het lezen was. Maar in tegenstelling tot het werkelijke verhaal en tot de versie op plaat, beklijfde dit iets minder. Het nog steeds sterke ?Parihaka? uit het `Tim Finn' album deed dat wél. Deze song lijkt op het eerste gehoor een onschuldige popsong maar verwijst tekstueel naar de gelijknamige Maorigemeenschap en aan haar stamhoofd Te Whiti, die zich op het einde van de 19^de eeuw vreedzaam wou verzetten tegen het op onwettige wijze in beslag nemen van heel wat Maoriland door het toenmalige beleid in Nieuw-Zeeland.

Terwijl twee dagen voordien de set in Keulen onder meer werd beëindigd met ?Dead Flowers? uit het album `Imaginary Kingdom', werd het Belgische publiek getrakteerd op opnieuw twee Split Enz nummers. Zo bracht de groep op snedige wijze ?Shark Attack?, waarbij Tim - de natuurpracht van Nieuw-Zeeland indachtig - een grapje maakte over de `afwezigheid' van stranden in België en nadat er nog even herinnerd werd aan de recent, op zestigjarige leeftijd overleden Australische rockzanger Billy Thorpe, die heel wat invloed heeft gehad op diverse Australische muziekgroepen, werd de avond afgesloten met ?So Long For Now?.

Hoewel Tim Finn enkele van zijn bekendere nummers en we denken daarbij in de eerste plaats aan ?Fraction Too Much Friction?, aan de andere kant van de wereld had gelaten, belette dit hem niet om het aanwezige publiek te overtuigen van de Finn-kwaliteit, mede door zijn mooie stem en geruggensteund door de jonge begeleidingsgroep, bestaande uit Matt Eccles (drums), Mareea Paterson (bass), Brett Adams (gitaar) en de Noor Simen (keyboard).

Fans van (Tim) Finn die niet het geluk hadden om vorig jaar down under de reünietournee van Split Enz mee te maken, maakten dus best van de gelegenheid gebruik om naar de Handelbeurs af te zakken, vooral ook omdat Tim Finn wellicht niet van de partij zal zijn bij de nu al aangekondigde reünie van Crowded House en dus ook niet tijdens de daarop volgende tournee. Ik heb het me alvast niet beklaagd.

Organisatie: Handelsbeurs, Gent

Damien Rice, een Ierse singer/songwriter, onderscheidde zich op een paar jaar tijd met twee cd's. De klasse song ?9 Crimes? maakte van hem een groots artiest, misschien zonder dat hij het heeft verwacht. De meeste van z'n optredens zijn nu al uitverkocht.

Rice brengt met een `troubadour mentality' ontroerende, melancholische breekbare songs, doordrenkt van (Ierse) freefolk, intiem pakkend, potig, stevig of bombastisch. Om kippenvel van te krijgen! Rice wordt geruggensteund door o.a. celliste Vyvienne Long en second voice Lisa Hannigan.

Damien Rice verzorgde maar liefst een twee en half uur durende set, waarbij hij putte uit z'n twee cd's `O' en `9', aangevuld met enkele opmerkelijke covers. Een fijne, aangename en overtuigende set van Rice en z'n begeleidingsband, die nummers konden uitsponnen en jammen; als real Irishman maakte hij zelfs in één nummer een fles wijn soldaat om de roes te onderkennen. Kortom, Damien Rice kwam, zag, dronk en overwon; hij stond garant voor een wervelende set.

Rice begon sober en ingetogen op piano met ?Accidental babies?; je hoorde haast een speld vallen; een gewaagde, gedurfde start, warm onthaald en gedragen door z'n pakkende stem. De band creëerde eerst een Woodstock gevoel, want twee leden, waaronder vocaliste Hannigan, zetten zich meteen neer op de grond, blik op oneindig. Samen met celliste Long nam zij een prominente rol in tijdens de set. Het lang uitgesponnen ?Volcano? had een sterke opbouw en een forsere aanpak. ?Me, My Joke en I?, een vissersverhaal met een Godsbeleven, vatte Rice aan in het Frans; de song, gekenmerkt door diverse tempowisselingen en een vleugje bombast, balanceerde, met de vocale hulp van Hannigan, tussen dEUS en PJ Harvey. Het spaarzaam begeleide ?Rootless? legde de klemtoon op Rice's intense pianospel. Hij vervormde z'n stem op ?Cheere darlin'?, en ?Amie?, die donker dreigend klonk, onderstreepte het samenspel van akoestische gitaar en cello.

Hoogtepunt in het eerste deel van de set was ?Eskimo? uit het `O' album: een broeierige opbouw, de fluisterzang van Rice en een refrein dat stilletjes werd meegezongen; een fijne song, die kon rekenen op een sterke respons.

Hij linkte het folkpopgetinte ?Toffee pop? aan Bruce Cockburns ?If I had a rocket launcher?. ?Canonball?, begonnen zonder zang versterking, hield Rice uiterst sober. Jacques Brels ?Ne me quitte pas? doopte hij om in een eigen ?If you were just leaving me now? ?was dit voor alle Belgen in de zaal?; dat belooft als hij binnenkort in het KC komt! In het nummer ontpopte hij zich als een jonge Arno!



Na een goed anderhalf uur speelden ze, als aanvang van de ruime bis, ?9 Crimes?, bepaald door piano, cello en de zang van Lisa en Damien. ?Cold water? was ingetogen, fel, snedig en noisy, waarbij Rice experimenteerde met z'n stem; dan kwam er een half uur jamming van ?Grey room? en ?I remember?; ?Grey room? was het dronkemanslied, waarbij Rice een fles wijn kraakte. Hij begon het nummer in het Frans en bracht het tot een schitterende apotheose. ?I remember?, akoestisch gestart, werd vocaal op z'n Sineads gezongen door Lisa; Rice sprong vocaal bij en liet de song krachtig en stevig klinken. ?The Blowers's daughter? besloot op intieme wijze de overtuigende lange set.

Damien Rice dompelde z'n songs onder in alle sfeerscheppingen en was op z'n eigen unieke manier de troubadour van de avond, die op elk moment, van de twee en half uur durende puike set, de aandacht van het publiek behield. Schitterend muzikaal vertoon van het zestal!

The Magic Numbers openden de avond. Deze sympathieke `Mama's en Papa's van 2007' gaven al toffe gigs de voorbije maand in Tourcoing en Brussel; en verve herhaalden ze dit met subtiele `feel good on the road' retropoprock en de helder, harmonieuze zang van Romeo, zus Michele en Angelo : ?This is a song?, ?Forever lost?, ?Slowdown?, die Kate Bushs ?Running up that hill? integreerde en een ?New song? (titel wordt nog gezocht!); ze gaven een `Magic' sound, op gepaste wijze besloten met ?Love me like you?.

Organisatie: FLP, Lille