Maquina - Dansen in de rockkroeg, pogoën in de dansclub
We starten met een valse noot. Bothlane is een Belgische elektroprutser die een irritante mix verspreidt van botsauto-techno, chaotische drums en een enerverend geluid dat doet denken aan een hopeloos kapotte dieselmotor. Bothlane wil zijn publiek in een dansmodus brengen maar mist volledig zijn doel, de meesten geraken eerder in een nakende hartstilstand-modus. Als bij wonder vallen hier geen slachtoffers.
Is MAQUINA een rockband die de dansvloer doet ontploffen of is het een dance-act die rockt als de beesten?
Beiden, verdomme, neem dat van ons aan, want dit Portugese trio is gewoon geweldig, ultra aanstekelijk en bijzonder prikkelend. Een soort uiterst opwindende body-electronic muziek met immer stuwende gitaren.
Die kerels weten in geen tijd van Le Grand Mix een kolkende dansclub te maken, dit met hun unieke en bewogen mix van stomende industrial-techno, ontspoorde kraut-rock en immer bruisende rave-rock. En wat het allemaal nog indrukwekkender maakt, ze verschuilen zich niet achter allerlei elektronische panelen maar halen hun explosieve sound gewoon uit de klassieke bas-gitaar-drums opstelling.
Met daarbovenop uiteraard een shitload aan effectenpedalen, dat kan ook niet anders. Mitrailleur-riffs meten zich met pompende beats en overstuurde vocals, het resultaat is uiterst energiek en immer opzwepend. Geen mens die kan blijven stil staan bij pulserende tracks als “Pressure/Pleasure”, “Body Control” en “kontakte”, stuk voor stuk songs die zichzelf steevast naar een kokende climax stuwen en zo Le Grand Mix gedurig in vuur en vlam zetten.
Een explosief feestje. Dit is van het meest opwindende dat we dit jaar mochten meemaken.
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Future Palace - Drie eigen gezichten, één gedeelde ontlading
Future Palace
De Casino
Sint-Niklaas
Datum: 2026-10-11
Erik Vandamme
Beoordeling: 8
Stevige muziek kan een uitlaatklep zijn voor gevoelens die zich moeilijk in woorden laten vatten. Bij Future Palace krijgen die emoties vorm in een samenspel van zware riffs, elektronische klanken en melodieuze passages.
De Berlijnse band rond zangeres Maria Lessing bracht met ‘Resurgence’ bovendien een recent hoofdstuk mee naar De Casino in Sint-Niklaas.
Met het Britse As Everything Unfolds en het Finse Luna Kills als voorprogramma stonden drie bands op de affiche die elk op hun eigen manier de verbinding zochten tussen muzikale slagkracht en gevoeligheid. Ze keken dezelfde richting uit, maar benaderden die vanuit een opvallend andere hoek.
Luna Kills (**** ) koos nadrukkelijk voor melodie, maar klonk tegelijk opvallend gebald en krachtig. De band gaf de combinatie van melodieuze zang en stevige metal een eigen gezicht en straalde daarbij veel energie uit. Dat zetten de Finnen vanaf opener “Deep cuts”, gevolgd door “Love u” en “Slay ur enemies’, stevig in de verf. Die power sloeg ook over op het publiek, waar al een eerste voorzichtige moshpit ontstond.
Luna Kills legde meteen de fundamenten voor de rest van de avond: een intens, zweterig cluboptreden waarbij band en publiek elkaar voortdurend van energie voorzagen. Zo kregen we al vroeg een eerste hoogtepunt. Met een straf “Fever dream” en een overdonderend “LEECH” sloot de band overtuigend af.
De lont zat in het kruitvat en de lat lag meteen hoog voor de twee volgende bands.
Setlist: deep cuts // love u // slay ur enemies // supervillain // LOWER // fever dream // LEECH
As Everything Unfolds (*****) deed er nog een schep bovenop. Nog meer vuurkracht, met een charismatische frontvrouw die haar publiek voortdurend aansprak: een ware wervelstorm trok door De Casino. Met “Denial”, “Set in Flow” en “Felt Like Home” deelde de band meteen enkele ferme uppercuts uit. De heldere, hoge zangstem van Charlie Rolfe gaf de gebalde songs een melodieuze glans, terwijl het publiek steeds verder werd meegesleept. Vuisten gingen de lucht in en de temperatuur steeg.
Die aanstekelijke knaldrang vertaalde zich in enkele stevige moshpits en een wall of death. De energie spatte alle kanten uit.
As Everything Unfolds haalde verschroeiend hard uit en liet ons na afloop even verweesd achter. Voor ons de sterkste band van de avond.
Setlist: DENIAL // SET IN FLOW // Felt Like Home // Twilight // Flip Side // WHAT YOU WANTED // GASOLINE // Ultraviolet // On the Inside
De podiumopstelling bij Future Palace (****) deed het beste verhopen. Lichtgevende attributen achteraan, de drums op een verhoogd podium en veelkleurige boxen vooraan gaven het geheel een haast epische uitstraling. Zelfs de microfoon was fraai versierd. Het oog wil ook wat.
Na een aanstekelijke intro tapte Future Palace uit hetzelfde vaatje als zijn voorgangers, maar met een meer epische en bombastische invulling. Zangeres Maria Lessing heeft een glasheldere stem waarmee ze ook stevig kon uithalen. Bovendien spoorde ze haar publiek voortdurend aan. Een emotionele oproep versterkte het gevoel van verbondenheid in de zaal, met zwaaiende gsm-lichtjes als bijzonder beeld. Op andere momenten kreeg de fysieke energie dan weer vrij spel in de moshpit.
De band kwam vooral zijn nieuwe plaat ‘Resurgence’ voorstellen. Die songs klonken stevig en gepolijst: met “Deep Blue”, “The Shades” en “Uncontrolled” zette Future Palace meteen krachtig in.
Toch dreigde de set op enkele momenten wat te gezapig te worden en verslapte onze aandacht. Telkens herpakte de band zich echter net op tijd. Het hoogtepunt van de hele avond kwam tijdens “The Echoes of Disparity”, waarvoor Charlie Rolfe van As Everything Unfolds Maria op het podium vervoegde. De wisselwerking tussen beide stemmen gaf de song extra dynamiek en emotionele kracht. Hier viel alles samen. As Everything Unfolds had ons als band net iets meer overtuigd, maar in dit gezamenlijke moment vonden beide acts elkaar op hun sterkst.
Met het intieme “Defeating Gravity” bezorgde Maria ons later een krop in de keel en werd de finale ingezet. “Dead Inside” liet die opborrelende emoties uitmonden in een vurige mokerslag die elke negatieve gedachte leek te verbrijzelen. Afsluiter “Malphas” zette daar nog een stevig uitroepteken achter.
Future Palace liet horen over een eigen gezicht en flink wat groeipotentieel te beschikken. Hier en daar is er nog ruimte om de spanning wat aan te scherpen, maar de overtuiging en uitstraling zijn er volop.
Voor ons zou 2026 weleens het begin van een grotere doorbraak kunnen betekenen.
Setlist: Deep Blue // The Shades // Uncontrolled // Ebb and Flow // Supernova // The Echoes of Disparity (met Charlie Rolfe) // Nixy // Heads Up // Cyclone // Resurge // Disintegrate // Tidal Waves // Nightfall // Defeating Gravity // Paradise // Dead Inside // Malphas
Deze kleurrijke avond toonde alvast hoe drie verschillende benaderingen van stevige muziek konden samenkomen in één gedeelde ontlading.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Future Palace
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10332-future-palace-11-10-2026?Itemid=0
As everything unfolds
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10333-as-everything-unfolds-11-10-2026?Itemid=0
Luna Kills
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10334-luna-kills-11-10-2026?Itemid=0
Organisatie: Biebob ism De Casino, Sint-Niklaas
Monolord + Dopelord - Night of the Lords
De Casino mocht zich schrap zetten voor een avond slopende doom-metal met twee bands die voluit gingen voor een massief geluid dat zich manifesteerde als een ondoordringbare middeleeuwse burcht.
Twee acts die hun invloeden duidelijk gehaald hebben bij Electric Wizard. En bijgevolg dus ook bij Black Sabbath, want in dit genre leiden alle wegen uiteindelijk altijd naar Sabbath.
Het Poolse Dopelord is een band die de cliché’s van het genre niet schuwde. De satans, de witches en de doodskoppen vlogen ons om de oren, maar dat deerde niet, want Dopelord donderde als een pletwals genadeloos door hun met loodzware riffs en snedige solo’s dichtgemetselde set. Aanvankelijk deden ze dat met log en zwaar sloopwerk (“Children of The Grave”, “The Witching Hour Bell”), maar iets verder in de set mocht het iets sneller, met zowaar een paar zijstapjes richting hardcore (“Reptile Sun”). Een zeer stevige en potige set, dat mocht gezegd, maar het ontbrak wel een beetje aan nuance en diepgang.
Die nuance en diepgang waren er wel bij het Zweedse Monolord, een band die al even moordlustig en vermorzelend uit de hoek kwam, maar tussen al dat beukwerk door ook wel een gevoelige snaar wist te raken. En dat kan voor een groot stuk toegeschreven worden aan een stel puike songs uit hun nieuwe album ‘Neverending’. Zo ontpopte “Oozing Wound” zich tot een hoogtepunt van de avond, een briljante kippenvelsong die zowel zalfde als hevig open barste, met schitterend gitaarwerk van frontman Thomas Jäger in een hoofdrol. En “Inside a Collider” was ook zo een nieuwe sensitieve sleper die ze helemaal tot het einde hadden opgespaard om ons met een dromerig gevoel huiswaarts te sturen, het soort song waar ook een band als Pallbearer een patent op heeft. Ook het wat oudere “Larvae” (uit ‘No Comfort’) drong op die manier tot diep in de ziel door, een innemende ballad met een verslavende impact.
Maar laat ons niet vergeten dat Monolord daar tussenin ook meermaals hun meedogenloze sloophamer bovenhaalde. Onder meer in het instrumentale riffmonster “Audhumbla” werd er vernietigend uitgehaald met een portie zwaargebouwde en verschroeiende doom-metal. En natuurlijk mocht hun paradepaardje (nou ja, paardje, zeg maar stevige knol) “Empress Rising” hier niet ontbreken. Een allesverslindende lange moordsong, bloeddorstig, beukend en avontuurlijk.
Het momentum werd verdergezet met nog twee van die almachtige klassiekers, “The Last Leaf” en “Rust”, twee van die kanjers waarin geweld en gevoel het van elkaar overnamen middels slagvaardige riffs en spitsvondige solo’s.
Monolord liet vanavond met een serieuze impact hun verpletterende bulldozer over de Casino walsen, maar ondertussen hebben ze hier en daar ook wat bloemetjes uitgegooid. Fijnbesnaarde doom-metal, noemen wij dat dan.
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Monolord
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10330-monolord-09-10-2026?Itemid=0
Dopelord
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10329-dopelord-09-10-2026?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Ever Present - Tijl Piryns - Het dagelijkse leven als verbindende draad
Met Ever Present geeft saxofonist en componist Tobias Volckaert dagelijkse indrukken en overpeinzingen een muzikale stem. Op het debuut ‘Alledaagse gedachten’ krijgen speelsheid en hoop evenveel ruimte als twijfel en verwondering.
De plaat kon ons alvast bijzonder bekoren, lees gerust Alledaagse gedachten
De live voorstelling was in de Rataplan in Borgerhout. Samen met Nicolas Van Belle op gitaar, effecten en stem, Emanuel Van Mieghem op contrabas en Robbe Broeckx op drums bracht Tobias zijn composities tot leven, met ruimte voor improvisatie en de belangvolle inbreng van elke muzikant.
Tijl Piryns opende de avond met een voorstelling waarin interviews, percussie en elektronica verschillende toekomstbeelden met elkaar verbonden.
De afwisseling tussen speelsheid, hoop en twijfel bleek de rode draad doorheen de volledige avond.
Ook Tijl Piryns (****) vertrok vanuit verhalen en beelden, waarbij hij een klankentapijt uitspreidde die de vertellingen een extra gevoelslaag gaven. Grappige anekdotes kregen een speelse, ongedwongen muzikale invulling, terwijl bij twijfel en onzekerheid een dreigende ondertoon binnensloop.
De gefilmde interviews waren op zich al bijzonder boeiend. Ze zetten aan tot nadenken of toverden een glimlach op onze lippen. Het meest intrigerende verhaal kwam van een man die vertelde over zijn buurman, die op 76-jarige leeftijd overleed. Zonder televisie of krant leefde die op zijn boerderij, helemaal in zijn eigen kleine wereld. Volgens de verteller was hij de gelukkigste mens die ooit had geleefd. Schuilt daarin het geheim van geluk? Een sluitend antwoord kregen we niet.
Maar Tijl gaf de verhalen muzikaal zo treffend vorm dat er ruimte ontstond om onze eigen antwoorden te zoeken. Een bijzondere ontdekking, die helaas slechts een halfuur duurde. Wat ons betreft had dit gerust veel langer mogen duren. De combinatie van multi-instrumentale speelsheid en boeiende verhalen leverde beelden en klanken op die nog lang bleven nazinderen.
Hetzelfde gebeurde bij Ever Present (****), maar dan zonder beelden op het scherm. De sympathieke Tobias Volckaert gaf zijn muzikanten alle ruimte, wat resulteerde in een aanstekelijk samenspel waarin improvisatie en avontuur hand in hand gingen. Wanneer hij met zijn sprankelende saxofoon inpikte, plaatste hij zich niet boven de anderen: zijn klanken vonden hun plek tussen gitaar, contrabas en drums.
Hoewel Tobias de bindteksten verzorgde, profileerde Ever Present zich vooral als een volwaardige band. Die wisselwerking bracht de verhalen die ons op plaat al aanspraken nog meer tot leven. Zacht geneurie en lichtvoetige passages zorgden voor intimiteit, terwijl kleine wervelstormen ontstonden wanneer alle instrumenten samenkwamen. De drum- en gitaarsolo's en de groovy saxofoonlijnen gaven telkens een andere kleur aan Tobias' alledaagse gedachten. Daardoor leek het alsof we die gedachten nog iets beter begrepen, met ruimte om er onze eigen ervaringen in te herkennen. Naast speelsheid en levensvreugde klonken ook ontgoocheling en verdriet door. De band wist die uiteenlopende gevoelens treffend instrumentaal uit te beelden.
Zo kregen we twee verschillende manieren van verhalen vertellen te horen. Tijl Piryns verbond gesproken getuigenissen en beelden met muziek; Ever Present liet de instrumenten spreken.
Beiden prikkelden de verbeelding en stemden tot nadenken, met het dagelijkse leven als verbindende draad.
Organisatie: Rataplan, Borgerhout (Antwerpen)
The Afghan Whigs - Een rotvaart aan stekelige pletwalsriffs en melodramatische powerballads
De subversieve gitaren van Sub Pop én de gestileerde soul van Motown in één band? Wat in de prille jaren ’90 zowel artistiek als commercieel een onmogelijke combinatie leek, groeide uit tot hét handelsmerk van The Afghan Whigs. Vier decennia later blijken diezelfde inspiratiebronnen nog lang niet opgedroogd, en heeft frontman Greg Dulli nauwelijks aan bezieling ingeboet.
Toch heeft de tand des tijds wel degelijk iets weggeknaagd op het recente 10de studio album ‘Soft Control’: de boosheid van weleer lijkt geblust en heeft plaats gemaakt voor berusting.
Zou de inmiddels 61-jarige Dulli die relatieve rust ook uitstralen op het podium? We zijn twee songs ver tijdens de set in de AB en het antwoord is een staalharde ‘nee’. Het op een monolitische pletwalsriff drijvende “Parked Outside” en de nerveuze grunge van “I’m Her Slave” slaan de meute veertigers en vijftigers meteen met verstomming. The Afghan Whigs willen tijdens de laatste halte van hun Europese tour koste wat het kost de strijd tegen de verleiding van het social media-algoritme winnen. Wie elk van de 22 in snel tempo afgevuurde songs immers écht wilde beleven, kreeg weinig of geen tijd om contact te leggen met de buitenwereld. Anderhalf uur zonder ‘Dutch Disease’: ja, dat was echt lang geleden.
Met zijn licht ontvlambare persoonlijkheid is het altijd even afwachten of Dulli in een goedgeluimde dan wel in een pissed-off bui verkeert. Een enthousiast “Good evening AB!” veegde alle twijfels meteen weg: de rauw raspende strot had er duidelijk zin in, gunde de fans hun meezingmomentje tijdens “Going To Town”, en knalde er meteen dé Whigs signature song “Debonair” achteraan. Dulli is en blijft echter een man van zijn stuk. Zonder pardon bliksemde hij een aantal fans neer die hun blitse cameraflits wat te gretig op de man hadden gericht. Tja, wie een ticket koopt om de prince of dark romance aan het werk te zien, had misschien wel beter moeten weten.£
Door anderhalf uur lang de spotlight letterlijk én figuurlijk op Dulli te richten, bleven zijn vier kompanen wat in diens schaduw steken. Medeoprichter en bassist van het eerste uur John Curley is zijn vaste stek op de tweede rij inmiddels gewoon, maar anders verging het multi-instrumentalist Rick Nelson — die eerder op de avond ook al even support act Ed Harcourt had vergezeld — toen hij en zijn viool tijdens het epische “The Slide Song” een zeldzaam momentje met alle aandacht gingen lopen. Alleen jammer dat dit soort melodramatische slepers niet de ruimte kregen om de spanningsboog wat langer aan te houden, waardoor onze emo-honger niet altijd even afdoende werd gestild.
Ook over het ‘Elton John moment’ van de avond, toen Dulli zijn oververhitte gitaar inruilde voor een piano, waren de meningen ongetwijfeld wat verdeeld. “The Deepest Part Of The Darkest Shadow” bevestigde zijn status als één van de emotionele highlights van het nieuwe album ‘Soft Control’, maar met de tenenkrullende powerballad “Domino and Jimmy” begaf de groep zich op wel erg glad ijs. Het bleef gelukkig bij die ene uitschuiver, die prompt werd doorgespoeld met de claustrofobische riff die van “Fountain And Fairfax” nog steeds één van de onbetwiste hoogtepunten uit Whigs-klassieker ‘Gentlemen’ (’93) maakt. Voor het eerst klonk Dulli ook écht zoals we hem het liefst horen: afwisselend jankend en krijsend als een gewonde prooi in een wolfijzer. Ook de band leek nu helemaal losgeslagen en vervolgde met een retestrak “My Enemy” en de oudste song van de avond, het broeierige “Son Of The South” uit Sub Pop-debuut ‘Up In It’ (’90) . Precies dit nummer illustreerde overigens treffend hoe diep de adoratie van een piepjonge Dulli voor The Gun Club al zat ingebakken.
Tijdens deze Europese tour breekt de band opvallend genoeg met de traditie om na het hoofdmenu nog wat encores te serveren. In plaats daarvan werkten de Whigs 22 songs lang gestaag naar een melodramatisch orgelpunt, dat werd ingezet met de vlijmscherpe liefdesbrief “Summer’s Kiss” en de epische powerballad “Into The Floor” die deze maal wél de rillingen over onze ruggengraat liet gieren.
De crooner in Dulli kreeg finaal volledig vrij spel in een slight return versie van überclassic “Miles Iz Ded”. Toegegeven, het mantra ‘Don’t forget the alcohol’ klonk in deze versie wat minder urgent, maar hey, de man heeft buitensporig gebruik van genotsmiddelen nu eenmaal al lang afgezworen. Meer nog, wellicht mede dankzij deze opoffering haalden The Afghan Whigs zonder al te veel kleerscheuren hun 40ste verjaardag. Keep on going, ‘Gentlemen’!
Neem gerust een kijkje naar de pics @Kristof Acke
De Roma
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10335-the-afghan-whigs-04-10-2026?Itemid=0
Ancienne Belgique
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10336-the-afghan-whigs-05-10-2026?Itemid=0
Ed Hardcourt
De Roma
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10340-ed-hardcourt-04-10-2026?Itemid=0
Ancienne Belgique
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10341-ed-hardcourt-05-10-2026?Itemid=0
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Band of Horses - Nostalgie met enkele rafelrandjes
Twintig jaar geleden zette Band Of Horses met’ Everything All The Time’ een stevige voet tussen de deur van de indierock. Met “The Funeral” groeide de band rond Ben Bridwell al snel uit tot een vaste waarde, maar twee decennia later valt vooral op hoeveel van die beginjaren nog overeind staat.
Voor hun jubileumtour keerde de Amerikaanse band terug naar De Roma, met een avond die volledig in het teken stond van hun rijke verleden. Al zou niet alles uit die twintig jaar even fris uit de verf komen.
De band begon wat later dan voorzien, maar nam met “The First Song” meteen een vliegende start. Geen verrassing verder want de debuutplaat werd mooi van voor naar achter in de juiste volgorde gespeeld. Verder was de steelgitaar prominent aanwezig en “Wicked Gil” klonk zacht en scherp tegelijk, terwijl Bridwell goed bij stem was. Na het snedige “Our Swords” werd de spanning voor “The Funeral” bijna tastbaar. Bridwell bouwde het nummer met een loop langzaam op, waarna het uitgroeide tot een absoluut hoogtepunt. Ook “The Great Salt Lake”, luidkeels meegezongen door de zaal, en “Monsters”, dat met banjo en een trage opbouw heerlijk loskwam, behoorden tot de hoogtepunten. Met “St. Augustine” sloot de bezwete Bridwell het eerste deel solo en in opperste concentratie en schoonheid af.
Na de pauze begon de band opnieuw met “Is There a Ghost”, dat meteen volop werd meegezongen en de bassist wild liet gaan. Ook “Islands on the Coast” kreeg een speelse en energieke tweede helft, terwijl “No One's Gonna Love You” als publieksfavoriet zacht en zuiver werd gebracht.
Daarna begon de set wat terug te zakken. “NW Apt.” leed onder een galmende mix waarin Bridwells stem geregeld verdween, terwijl “Factory”, “Crutch”, “Infinite Arms”, “For Annabelle” en “Dilly” de boel overeind hielden. Vooral “For Annabelle”, een tedere ode aan zijn dochter, zorgde voor een mooi rustpunt.
Met het aangekondigde nieuwe album in het vooruitzicht bracht de band ook “Little Suspect”, een atypische song met een donker randje, die voorlopig wat verloren ging in de set.
Naar het einde toe vond de band opnieuw wat meer scherpte. “Laredo” werd door velen herkend en enthousiast onthaald, terwijl het verzoeknummer “Hag” met de nodige branie werd gespeeld. Voor “Ode to LRC” ging Bridwell solo en legde de rest van de band het nummer vervolgens zacht neer, waarna “The General Specific” met tamboerijn en volle overgave voor het slot zorgde.
Toch bleef de geluidsmix een zwakke plek: vooral de zang kwam niet altijd helder door en sommige instrumenten klonken te schel. Daardoor was het eerste deel, waarin ‘Everything All The Time’ integraal en met enkele duidelijke hoogtepunten werd gespeeld, uiteindelijk het sterkste luik van de avond.
Setlist 1: Everything All The Time - The First Song - Wicked Gil - Our Swords - The Funeral - Part One - The Great Salt Lake - Weed Party - I Go to the Barn Because I Like The - Monsters - St. Augustine
Setlist 2: Is There a Ghost - NW Apt. - Islands on the Coast - No One's Gonna Love You - Factory - Crutch - Infinite Arms - For Annabelle - Dilly - Little Suspect - Laredo - Hag - Ode to LRC - The General Specific
Organisatie: Live Nation + De Roma, Antwerpen
The Afghan Whigs - Zeven optredens, zeven herinneringen, met De Roma en de AB als herinneringen op het netvlies gebrand
2026-07-11 - Cactusfestival, Brugge
2026-09-24 - O2 Shepherd's Bush Empire, London
2026-09-27 - Le Trabendo, Paris
2026-09-28 - Paradiso, Amsterdam
2026-10-03 - Come As You Are / Effenaar, Eindhoven
2026-10-04 - De Roma, Antwerpen
2026-10-05 - Ancienne Belgique, Brussel
Sommige bands luister je graag. Sommige bands volg je. En dan zijn er bands die op een bepaald moment zo verweven raken met je eigen leven dat een concert veel meer wordt dan alleen maar een optreden.
The Afghan Whigs zijn voor mij zo'n band.
Mijn verhaal met The Afghan Whigs begon ergens in de jaren negentig. Ik was er al vroeg bij en zag de band voor het eerst live op Torhout-Werchter in 1996. Sindsdien ben ik hen blijven volgen.
Na de reünie in 2012 ging dat volgen alleen maar intensiever. Concerten werden bestemmingen en bestemmingen werden soms halve reizen. Als het even kon, trok ik naar een volgende stad om Greg Dulli en zijn kompanen opnieuw aan het werk te zien.
In 2021 ging ik daarin misschien wel het verst. Ik reisde helemaal naar New York om The Afghan Whigs daar live te zien. Alleen liep dat avontuur anders dan gepland: op het allerlaatste moment werd het concert afgelast. Covid, u raadt het al.
Maar goed, we spoelen door naar 2026.
Voor deze tournee, die in het teken stond van de 40ste verjaardag van de band én van de release van hun meest recente album “Soft Control”, besloot ik alle registers open te trekken. Van “Soft Control’ kan u trouwens ook een aparte bespreking vinden.
Lees gerust Soft control .
De nieuwe nummers die in de setlist staan overtuigen alvast ook.
De eerste afspraak kwam er in eigen land, op het Cactusfestival in Brugge. The Afghan Whigs waren speciaal voor het festival naar Brugge afgezakt. Het was een optreden in een echte openluchtfestivalsetting, onder de zomerhemel van Brugge. Over dat optreden schreef ik al een afzonderlijk verslag. Lees gerust Cactusfestival 2026 – van 10 juli t-m 12 juli 2026 - Sfeer, gezelligheid, zonovergoten weer … én goede muziek, aangename verrassingen en ontdekkingen!
Dat was in juli.
In september keerde de band terug naar Europa voor een uitgebreidere tournee door het Verenigd Koninkrijk en het Europese vasteland. België speelde daarbij een opvallend centrale rol, met concerten in Antwerpen en Brussel als twee van de hoogtepunten van het Europese luik.
Voor mij zou het uiteindelijk een ware Afghan Whigs-marathon worden: zeven optredens in totaal. Twee daarvan vonden plaats binnen een festivalcontext: Cactusfestival in Brugge en ‘Come As You Are’ in Eindhoven. De andere vijf waren reguliere zaalconcerten in Londen, Parijs, Amsterdam, Antwerpen en Brussel. En geen twee avonden zouden helemaal hetzelfde blijken.
Het Britse gedeelte van de tournee telde zes concerten. Ik koos er uiteindelijk voor om naar Londen te trekken, simpelweg omdat dat voor mij het makkelijkst bereikbaar was. Achteraf bekeken bleek het een uitstekende keuze.
The Afghan Whigs speelden in de O2 Shepherd's Bush Empire en gaven er voor mij het beste concert van de hele tournee. Niet noodzakelijk omdat de setlist er de meest bijzondere was, maar vooral door de combinatie van speelplezier, interactie met het publiek en pure entertainmentwaarde.
De band straalde een enorme energie uit. Het was duidelijk dat de muzikanten plezier hadden in wat ze aan het doen waren, en dat plezier sloeg over op de zaal.
Ook de manier waarop Greg Dulli met het klassieke concept van een bis omgaat, blijft heerlijk eigenzinnig. The Afghan Whigs weigeren simpelweg om het podium af te stappen om vervolgens het obligate spelletje van applaus en ‘we want more’ te spelen. Geen geveinsd afscheid, geen verdwijnen achter de coulissen. De band kondigt gewoon aan dat het optreden normaal gezien zou eindigen en vraagt of het publiek nog enkele nummers wil horen.
Natuurlijk willen we dat.
Tijdens een van de laatste nummers kwam Dulli opnieuw met een van zijn bekende muzikale uitstapjes. Hij verweeft wel vaker muziek van andere artiesten in zijn eigen nummers, maar deze avond liet hij zich uitgebreid gaan met een uitgesponnen passage uit “The End” van The Doors.
Het was goddelijk.
Een van die momenten waarop je als toeschouwer even beseft waarom je überhaupt honderden kilometers reist om een band aan het werk te zien.
Na Londen was het slechts een paar dagen wachten voor The Afghan Whigs Parijs aandeden.
Het concert in Le Trabendo werd voor mij misschien wel het gevoeligste en meest emotionele optreden van de hele tournee.
Greg Dulli leek duidelijk onder de indruk van de opkomst. De zaal zat goed vol en het was mooi om te zien hoe hij de reactie van het publiek in zich opnam. Ik stond bovendien bijzonder dicht bij het podium, op amper een meter van Dulli.
Het hoogtepunt kwam tijdens “Algiers”, afkomstig van ‘Do to the Beast’. Dat nummer kwam die avond zo hard binnen dat het me letterlijk tot tranen toe bewoog.
Waarom precies? Wie zal het zeggen. Misschien was het die nabijheid. Misschien was het de muziek. Misschien was het gewoon het moment.
Muziek werkt soms op manieren die je achteraf moeilijk kunt uitleggen. Je kunt een nummer tientallen keren beluisteren en het ene moment raakt het je nauwelijks, terwijl het op een bepaalde avond, in een bepaalde zaal, op een bepaalde afstand van de muzikant, plots recht naar binnen gaat.
Parijs was zo'n avond.
Er was trouwens ook een klein moment van verwarring in de setlist. “Catch a Colt” stond op de papieren setlist, maar werd uiteindelijk overgeslagen. Dulli leek het echter zelf ook te beseffen en maakte het goed door “Domino and Jimmy” aan de set toe te voegen.
Een vergissing die niemand in de zaal uiteindelijk erg vond.
De dag erna stond Amsterdam al op het programma. Paradiso zat afgeladen vol, al was de zaal officieel niet volledig uitverkocht. Op de balkons was het net iets minder druk dan beneden, waar de sfeer er meteen goed in zat.
Het optreden zelf was strak en opnieuw met veel overgave.
Amsterdam was voor mij bovendien meer dan alleen een concert. Het werd ook een weerzien met een aantal fans die ik tijdens eerdere Afghan Whigs-concerten had leren kennen. Twee vriendinnen die ik al bij eerdere optredens had ontmoet, waren deze keer zelfs speciaal terug vanuit de Verenigde Staten naar Europa gereisd om The Afghan Whigs nog maar eens aan het werk te zien. Dat op zich zegt veel over de aantrekkingskracht van deze band en over hoe ver de Afghan Whigs-familie zich uitstrekt.
En deze keer had ik ook mijn twee zonen meegenomen. Zij waren maar al te graag meegekomen en zo werd het voor mij een bijzonder concert om ook om familiale redenen.
Intussen begonnen zich ook wat patronen af te tekenen in de setlists.
Hoewel een groot aantal nummers avond na avond terugkeerde, wisselde de band geregeld enkele songs af. “Debonair” en “Gentlemen” leken bijvoorbeeld een soort alternatief voor elkaar te vormen: wanneer het ene nummer werd gespeeld, verdween het andere uit de set.
Ook “66”, “The Slide Song”, “Catch a Colt”, “Algiers”, “Somethin' Hot”, “Oriole”, “Loose Talk” en enkele andere nummers doken afwisselend op.
Dat maakte de concerten interessant. Je wist ongeveer wat je kon verwachten, maar nooit helemaal wat er zou komen.
En precies daardoor voelde ieder optreden toch opnieuw als een eigen gebeurtenis.
Na Amsterdam volgden enkele dagen zonder Afghan Whigs. Daarna was het tijd voor Eindhoven, waar het ‘Come As You Are’-festival plaatsvond.
In tegenstelling tot Cactusfestival in Brugge was dit geen openluchtfestival. Het concert vond plaats in de grote zaal in de Effenaar, maar maakte wel deel uit van de festivalprogrammatie. Daarmee was Eindhoven de tweede van de twee festivaloptredens die ik tijdens deze tournee meemaakte.
Voor dit optreden wordt een apart verslag voorzien, dus ik ga hier niet te uitgebreid op in. De omstandigheden waren ook anders dan bij de reguliere zaalconcerten. De set was teruggebracht tot ongeveer een uur.
Toch slaagde de band erin om in die beperkte tijd maar liefst zeventien nummers te spelen.
Het resultaat was een optreden dat je misschien het best als gebald kunt omschrijven. Geen ruimte voor overbodige tussenstukken of lange uitweidingen: strak, intens en aan een rotvaart.
Een festivalset als deze heeft natuurlijk een andere dynamiek dan een volwaardig zaalconcert. Toch bewezen The Afghan Whigs dat ze ook binnen die beperkingen hun publiek moeiteloos konden meenemen.
De dag na Eindhoven stond Antwerpen op het programma. De Roma bleek een bijzondere halte op deze tournee. Niet alleen omdat de zaal volledig uitverkocht was, maar ook omdat de band hier een aantal verrassingen uit de kast haalde.
Vier nummers die ik tijdens de eerdere concerten van deze tournee nog niet had gehoord, verschenen plots in de set: “Light as a Feather”, “Toy Automatic”, “It Kills” en “Please, Baby, Please”.
Vooral dat laatste nummer was een schot in de roos.
Ik vermoed dat de band iets speciaals wilde doen in De Roma. Het was een van de weinige zalen op deze Europese tournee die effectief volledig uitverkocht was en dat leek ook bij Greg Dulli niet onopgemerkt te blijven.
Al vroeg in het concert vroeg hij om de lichten in de zaal aan te laten. Hij wilde het publiek kunnen zien en er duidelijk van genieten. Dat zorgde voor een bijzondere sfeer. De klassieke afstand tussen podium en publiek leek even te verdwijnen.
Tijdens het laatste nummer gebeurde er trouwens nog een klein incident. Greg Dulli dook het publiek in om de gemoederen te helpen bedaren. Iemand had de slipper van een vrouw afgepakt en op het podium gegooid. De vrouw in kwestie wilde vervolgens het podium op klimmen om haar schoeisel terug te eisen. Het zorgde even voor verwarring en een korte onderbreking.
Maar zoals zo vaak bij The Afghan Whigs was het incident uiteindelijk slechts een voetnoot bij de muziek. Dulli ging na de korte onderbreking nog even door en verliet vervolgens, zoals hij dat wel vaker doet, het podium om de rest van de band het finale akkoord te laten spelen.
Alweer een fantastisch optreden.
En toen was het tijd voor de afsluiter. The Afghan Whigs in de Ancienne Belgique. Brussel. Mijn favoriete band in mijn favoriete zaal. Veel meer hoefde er voor mij eigenlijk niet te gebeuren. En toch slaagde de band erin om zichzelf opnieuw te overtreffen.
Dat heeft veel te maken met de manier waarop de setlist tijdens deze tournee telkens een beetje veranderde. De grote pijlers bleven overeind, maar van de opener tot verschillende nummers verderop in de set werd er voortdurend geschoven.
Daardoor voelt een concert van The Afghan Whigs, zelfs wanneer je de band meerdere keren tijdens dezelfde tournee ziet, nooit helemaal hetzelfde.
Ook in de AB werd het opnieuw een strakke set, met veel vaart. De Ancienne Belgique hanteert bovendien een strikt einduur van 22.30 uur, waardoor de klok genadeloos doortikt.
Je zag en voelde dat de band voor dit laatste concert van het Europese deel van de tournee nog één keer alle energie uit zichzelf perste.
John Curley op bas. Rick G. Nelson als multi-instrumentalist op viool, piano en gitaar. Christopher Thorn, die we kennen van Blind Melon, ook op gitaar en Brian Lee Brown achter de drums. Brown verving Patrick Keeler, die momenteel met Jack White op tournee is.
Samen vormden ze een machine die avond na avond bleef draaien. En in Brussel leek die machine nog één keer een extra versnelling te vinden.
Lees gerust ook het verslag @Geert Huys
The Afghan Whigs - Een rotvaart aan stekelige pletwalsriffs en melodramatische powerballads
De vijf reguliere zaalconcerten van de Europese tournee werden telkens voorafgegaan door Ed Harcourt. Een ongelofelijk talent, met fantastische nummers als “Furnaces”, “Shadowboxing”, dat live nog beter klonk dan op plaat, “A Ghost Walked Through Me” en “Loup Garou”. Maar Harcourt bracht meer dan alleen zijn eigen nummers. Hij bracht ook een mooie ode aan Mark Lanegan met “One Way Street”.
Voor dat nummer kreeg hij gezelschap van Rick G. Nelson, die op het podium de viool voor zijn rekening nam. Het was een mooi moment dat perfect paste binnen de sfeer van deze tournee. Niet alleen omdat Harcourt zelf een uitstekende muzikant is, maar ook omdat er duidelijk ruimte was voor muzikale verbinding tussen de supportact en de hoofdact.
Zeven optredens. Eén openluchtfestival in Brugge, één festivaloptreden in een zaal in Eindhoven en vijf reguliere zaalconcerten in Londen, Parijs, Amsterdam, Antwerpen en Brussel.
Zeven keer The Afghan Whigs.
Vier fysieke setlists van The Afghan Whigs en één setlist van Ed Harcourt die mee naar huis gingen.
Een aantal plectrums.
De snaren van Greg Dulli's gitaar.
Een set drumstokken.
Een poster.
Een stapel platen.
Een T-shirt.
En vooral: heel veel herinneringen.
Maar misschien nog belangrijker: een aantal mensen die ik doorheen de jaren rond deze band heb leren kennen. Fans die vrienden werden, vrienden die samen concerten bezoeken en nieuwe mensen die ik tijdens deze tournee mocht leren kennen.
Dat is misschien wel het mooiste aan een band zo lang volgen. Je verzamelt niet alleen concerten. Je verzamelt verhalen.
De mislukte trip naar New York. De tranen tijdens “Algiers” in Parijs. Met mijn twee zonen in Paradiso. De twee vriendinnen die vanuit de Verenigde Staten naar Amsterdam reisden. De verrassingen in De Roma. De slipper op het podium. De laatste noten in de AB.
De muziek van Ed Harcourt in het halfduister. En telkens opnieuw diezelfde band die na al die jaren nog steeds iets kan losmaken.
Veertig jaar The Afghan Whigs. Voor mij zijn het er intussen dertig jaar als fan. Zeven optredens in één jaar. En ik ben duidelijk nog lang niet klaar. Ik kijk dan ook met veel plezier uit naar een mogelijk weerzien volgend jaar. Want sommige bands blijf je gewoon volgen. En sommige bands wil je gewoon blijven zien.
Neem gerust een kijkje naar de pics
The Afghan Whigs
De Roma
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10335-the-afghan-whigs-04-10-2026?Itemid=0
Ancienne Belgique
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10336-the-afghan-whigs-05-10-2026?Itemid=0
Ed Hardcourt
De Roma
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10340-ed-hardcourt-04-10-2026?Itemid=0
Ancienne Belgique
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10341-ed-hardcourt-05-10-2026?Itemid=0
Organisaties:
Cactus Club, Brugge, Live Nation UK, Radical Production, Paradiso, KINK presents/Effenaar, Live Nation + De Roma, Antwerpen + Ancienne Belgique, Brussel
Alister Spence - Dorothy Carlos – double bill - Subtiliteit en experiment als rode draad
Alister Spence - Dorothy Carlos
Hoe ver de klank van een vertrouwd instrument kan reizen, hoor je bij Alister Spence (****) en Dorothy Carlos (****). Het zijn twee artiesten samen die elk hun eigen antwoord op zoeken.
De Australische pianist en improvisator Alister verkent de mogelijkheden van toetsen en klank, terwijl Carlos haar cello met digitale bewerkingen nieuwe gedaantes laat aannemen. Twee verschillende vertrekpunten, verbonden met elkaar door de drang om te ontdekken wat er buiten de vertrouwde contouren van hun instrument ligt.
Met die nieuwsgierigheid zakten we af naar het AB Salon.
Dorothy Carlos is een experimentele celliste die actief is in Chicago en New York. Ze studeerde klassieke cello en antropologie aan NYU en behaalde daarna een master in geluidskunst in Chicago.
In haar werk verbindt ze vrije improvisatie met digitale bewerking. De cello blijft het vertrekpunt, maar de klank kan door die bewerkingen een heel andere gedaante aannemen. Ze onderzoekt daarbij hoe elektronica intimiteit en denkbeeldige werelden kan oproepen. Tijdens haar optreden bleef het fysieke karakter van de cello overeind.
De subtiele klankenpracht ging nergens verloren, ook wanneer knarsende tonen en mysterieuze weerhaakjes het geluid binnenslopen. Die gaven het instrument een haast sacrale gloed, die nu eens bedwelmend inwerkte en dan weer de grens van het oorverdovende opzocht, zonder die te overschrijden.
Subtiliteit en experiment vormden samen de rode draad. Precies in die wisselwerking school de schoonheid van haar optreden.
De Australische pianist, improvisator en componist Alister Spence werkte o.a. met Satoko Fujii, Myra Melford en Jim O'Rourke. In de AB Salon zat hij achter zijn opengelegde Rhodes-elektrische piano als een klankentovenaar. Met een bel, percussie en een strijkstok haalde hij de meest onverwachte geluiden uit het instrument, om vervolgens de toetsen te laten spreken.
Een klein uur lang opende Spence allerlei deurtjes. Herhaling, klankkleur en vrije passages boden telkens nieuwe aanknopingspunten. Een rechte lijn viel moeilijk te herkennen, maar chaotisch klonk het nooit. Onderhuids paste alles binnen één verhaallijn. Bedwelmende klanken wisselden af met indringende drones, waarbij ook de intensere passages hun subtiliteit behielden.
Het spel met klank en materiaal deed ons bij momenten aan Einstürzende Neubauten denken, zonder vocale inbreng of grootse gebaren. De warme elektrische pianoklanken gaven die avontuurlijke zoektocht een bijzonder tegengewicht.
Het werd een avond waarop subtiliteit en experiment elkaar voortdurend versterkten. Dorothy Carlos en Alister Spence behielden elk hun eigen klankwereld, maar deelden de gave om onverwachte geluiden tot een meeslepend verhaal te verweven.
Twee klankwizards die experiment tot kunst verhieven.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ikv BRDCST)
Dark Thoughts + Slovenians – Ramonescore
Met Dark Thoughts en Slovenians mocht The Pit's twee groepen verwelkomen die meermaals benadrukten hoe bijzonder ze het vonden om op deze legendarische plek te mogen spelen.
Terwijl ik me gelukkig mocht prijzen dat ik opnieuw twee uitstekende bands had ontdekt in mijn favoriete punkhol.
Bij een vluchtige check-up vooraf had ik Slovenians, die ondanks haar naam gewoon uit Brussel kwam, bij de hardcore gecatalogiseerd en dat is niet meteen een genre waar ik veel mee heb. Die definiëring leek toch wat voorbarig want als dit al hardcore was, dan toch een behoorlijk atypische vorm ervan. Zo liet de gitaar van Felix Provost zich alvast niet in dat keurslijf wringen en dwaalde geregeld af richting ouwerwetse hardrock. Samen met de bas van Guillaume Triplet en de drums van Laurent Joye smeedde ze explosieve punk die verrassend wendbaar uit de hoek kwam.
Maar het echte uithangbord van Slovenians was zonder twijfel zanger Logan Bronson. Met zijn getatoeëerde gezicht en zijn expressieve mimiek leek hij wel een droevige clown. Dat, terwijl zijn zang al even plastisch klonk. Het gebruikelijke zielloze geschreeuw maakte hier plaats voor levendige zang die voortdurend nieuwe, avontuurlijke oorden verkende.
Naast duidelijke rapinvloeden hoorde ik een breed spectrum aan stijlen die me zowel aan Jello Biafra, John Wright (No Means No) als Alex Harvey deed denken.
Ook de nummers zelf hadden geen gebrek aan variatie. De meeste waren geplukt uit hun kersverse plaat ‘Birds of Disgrace’ maar ook ouder werk zoals het Franstalige "Mobilehome" werd niet geschuwd.
Slovenians ontpopte zich tot een bijzonder aangename verrassing.
Dark Thoughts is een trio uit Philadelphia dat al ruim tien jaar aan de weg timmert en inmiddels vier platen op haar naam heeft staan. Toch had ik er nooit eerder van gehoord wat achteraf toch wel zonde bleek. Hun laatste plaat ‘Highway to the End’ uit 2025 duurt amper 16 minuten en hun set in The Pit's zal daar niet veel bovenuit zijn gekomen.
Maar die korte set was wel bijzonder intens met een reeks energieke nummers die nooit veel langer dan een minuut duurden. Dark Thoughts zweert bij het "snel, sneller, snelst"-principe en daar blijkt zowaar een term voor te bestaan: ramonescore.
Dat leverde pittige, melodieuze nummers op die voorbij waren voor je het wist. Daniel Cox op drums, de flegmatieke Amy Opsasnick op bas en zanger Jim Shomo op scheurende gitaar ontketenden een kleine, plaatselijke tornado die de aanwezigen maar al te graag trotseerden. Net toen de nummers wat te inwisselbaar dreigden te worden, schudden ze "With you" uit hun mouw. Geen T.C. Matic-cover, maar wel een perfecte oefening in de quiet-loud-dynamiek waarbij het gaspedaal even werd gelost en de heilige tweeminutengrens eraan moest geloven. Het bewees dat Dark Thoughts meer in haar mars had dan de gemiddelde punkband.
Na het laatste nummer bleven de drie wat bedremmeld op het podium achter. Ik vermoed dat Dark Thoughts niet het soort band is dat aan bisnummers doet. Maar in The Pit's moet je na het optreden eerst een weg door het publiek banen om van het podium af te komen. Dus kozen ze eieren voor hun geld en smeten er nog een Ramones/Chris Montez-cover tegenaan: "Let's Dance".
De avondklok werd niet gehaald, maar achteraf zag ik niets dan tevreden grijnzende gezichten. Meer moest dat blijkbaar niet zijn.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Little Barrie - Groovy en prikkelend
Met de vier bevallige dames van The Surfrajettes, gehesen in sixties minirokjes en witte laarsjes, werden we zomaar meer dan 60 jaar terug in de tijd gekatapulteerd. Hun instrumentale surfmuziek greep ongegeneerd terug naar de tonen van The Surfaris, The Ventures, Duane Eddy en Dick Dale. Het oogde en klonk even fris als retro. Hier hebben we best wel van genoten.
Barrie Cadogan kwam met zijn eigen band Little Barrie zo een slordige 20 jaar geleden een eerste keer zijn neus aan het venster steken met het fijne debuut ‘We Are Little Barrie’. Destijds zagen wij dit bijzonder frisse bandje een geweldig concertje geven op Pukkelpop, toen dit nog een cruciaal festival was voor de liefhebbers van de betere alternatieve muziek en nog geen toevluchtsoord voor vergankelijke popsterretjes en over het paard getilde tieneridolen.
Barrie Cadogan is in al die jaren een drukbezette gitarist gebleken, hij is de studio ingedoken en meermaals de hort op geweest met onder andere Liam Gallagher, Paul Weller, Johnny Marr en Primal Scream. En die gasten wisten natuurlijk welk vlees ze in de kuip hadden. Cadogan is immers een briljant gitarist, maar wel eentje die zijn instrument steeds in functie van het geheel stelt en zich nooit laat verleiden tot pocherig soleerwerk.
Vorig jaar zagen wij Little Barrie nog een prachtconcertje geven op het Tough Enough festival in de Brussels Botanique, toen met Malcolm Catto achter de drumvellen, de drijvende kracht achter het psychedelische jazz combo The Heliocentrics.
Catto voegde met zijn jazzy aanpak een bruisende groovy sound toe aan het geluid van Little Barrie, zoals die ook schitterde op ‘Quartermass Seven’ en ‘Electric War’, de twee albums die ze samen opnamen. Maar Catto zijn passage was maar tijdelijk en vandaag stond Little Barrie hier alweer met hun nieuwe, overigens ook weer schitterende, drummer Tony Coote op het podium, met wie ze ook al de studio waren ingedoken voor de kersverse plaat ‘Gravity Freeze’.
Een beetje jammer misschien dat Little Barrie geen enkele song speelde uit die twee avontuurlijke platen die ze met Malcolm Catto hebben ingeblikt, maar de jazzy en groovy invloeden die hij heeft toegebracht aan de sound zijn wel gebleven, zowel in de nonchalante en prikkelende songs van ‘Gravity Freeze’ als in de lekker rollende los-uit-de-pols live sound. Dit zorgde voor een bruisend botje britpop, jazz, blues, soul en funk.
Het album ‘Gravity Freeze’ passeerde haast integraal de revue, maar daartussen greep Little Barrie ook terug naar pareltjes uit het verleden, met het wondermooie “Why Don’t You Do It” op kop en de zinderende rockertjes “Eyes Were Young”, “I.5.C.A.” en het bluesy “Nothin’ Will Eliminate” dieper in de set. Cadogan pakte geregeld uit met zijn sierlijk gitaarvernuft, maar deed dat steeds met korte en tintelende solo’s, van overdrijven was er nooit sprake.
In een uitgesponnen “Loggin Hurt”, een hoogtepunt uit die puike nieuwe plaat, was het dan eindelijk tijd om zich eens voluit te laten gaan. Cadogan maakte er een briljante jam van in een bruisende poel van funk, jazz en blues en met de gitaar in een glansrol. Maar guitar-hero allures waren hier niet aan de orde.
Een bijzonder sterk concertje van een stel sprankelende muzikanten die hun ego hadden thuisgelaten, al ze er al één hebben. Niet zo evident bij Britse bandjes.
Organisatie: Aéronef, Lille
Elisabeth Klinck Trio - Op zoek naar de oerkracht van de stilte
Elisabeth Klinck Trio
deSingel (studio)
Sommige muziek vraagt je om even stil te staan en aandachtig te luisteren. Toen we Klinck Trio (*****) in april op BRDCST aan het werk zagen, raakte vooral de wisselwerking tussen Elisabeth Klinck, Adia Vanheerentals en Maya Dhondt ons. Hun viool, saxofoon en piano vonden elkaar in muziek die zacht en intiem klonk, maar tegelijk vol kleur en beweging zat. "Een bijzondere kruisbestuiving tussen deze drie, een balsem voor ziel en gemoed", schreven we.
In een later gesprek met Elisabeth Klinck vertelde ze ons dat ze met het trio wilde terugkeren naar een akoestische klankwereld; twee muzikanten met wie het bijzonder goed klikt. Het trio bracht ‘Silent Soundscapes’ naar de Muziekstudio van deSingel.
Die stilte vormde opnieuw de rode draad, al nam de muziek verrassende wendingen. Er waren intieme passages waarin je een speld kon horen vallen. Soms ruiste de saxofoon als een zacht briesje. Even later ontstond een opwindend samenspel van viool en sopraansaxofoon dat zelfs obscuur durfde te klinken. Ook de piano liet zich van verschillende kanten horen. Af en toe zwol het geluid aan tot een verrassende kracht. Juist die beweging tussen verstilling en uitbarsting hield onze aandacht vast. De lange stukken bevatten zoveel uiteenlopende soundscapes. Experiment en improvisatie maakten van deze 75 minuten dan ook een bijzonder intense luisterervaring.
Een afzonderlijk hoogtepunt aanwijzen lukt ons nauwelijks. De kracht van dit concert zat juist in de samenhang: iedere klank, stilte en uitbarsting maakte deel uit van een trip die je als geheel moest ondergaan. Ook achteraf blijft vooral die totaalervaring hangen.
Wat is de oerkracht van de stilte? We denken daarbij terug aan de lange wandelingen van vroeger, langs plekken waar nauwelijks een mens kwam. Je hoorde er bladeren ruisen, vogels tussen de takken en soms een wild dier dieper in het bos. De schoonheid van die omgeving bleef nog lang op je netvlies kleven.
Precies die ervaring riep Klinck Trio op. Zonder grote woorden of gebaren lieten de drie muzikanten hun instrumenten spreken.
Toen we de zaal verlieten, voelde het even alsof we van zo'n wandeling terugkeerden: stiller vanbinnen en met nieuwe beelden in ons hoofd.
Organisatie: deSingel, Antwerpen
Alison Moyet bewijst haar tijdloze klasse
Met een zorgvuldig uitgekiend concept streek het Britse popicoon Alison Moyet op maandag 28 september neer in een volledig uitverkochte Ancienne Belgique. De missie van haar nieuwe tournee, ‘Songs of Yazoo, the minutes, Other’, was helder: breken met de traditionele hit-setlist en volop kiezen voor de elektronica. Het resultaat was een mooie, strakke en indrukwekkende geregisseerde showcase waarin nostalgie en ‘het nu’ elkaar sterk in evenwicht hielden.
Tijdens haar ‘Songs of Yazoo, the minutes & Other Tour’ kiest Alison Moyet bewust voor een minimalistische en krachtige bezetting om de elektronische touch te waarborgen. Ze staat niet met een traditionele rockband op de planken, maar wordt geflankeerd door haar vaste driekoppige liveband op keys en drums, Brendan Cox, Paul Jones en Sean McGhee (vaste muzikale compagnon en backing vocals) . Samen slagen zij erin om de rauwe, analoge jaren '80 synths van het vroege Yazoo-werk perfect te laten samensmelten met haar gelaagde, moderne productie van albums, zoals ‘The Minutes’ en ‘Other’.
Maw we kregen een ‘elektronisch erfgoed in een nieuw jasje’. Waar veel generatiegenoten blijven hangen in een soort 'greatest hits'-shows, nam Moyet haar publiek mee langs de elektronische rode draad van haar rijke carrière.
Het zwaartepunt lag enerzijds bij het vroegere synthpopduo Yazoo. Klassiekers van de legendarische albums ‘Upstairs At Eric’s’ en ‘You And Me Both’, nummers die buiten de korte reünies in 1982 en 2008 zelden live te horen waren, vormden het fundament.
Anderzijds sloot dit live-repertoire perfect aan op haar recentere solowerk. De tracks van haar veelgeprezen platen ‘The Minutes’ (2013) en ‘Other’ (2017), (met producer door Guy Sigsworth) bleken live even dwingend en dansbaar als haar vroege werk. De pompende baslijnen en strakke elektronica katapulteerden ons naar de broeierige 80s clubs.
Moyet heeft een stem, die blijft snijden. Haar stem heeft over de decennia niets aan zeggingskracht ingeboet. De rauwe, doorleefde soul en diepe warmte sneden live moeiteloos door de elektronische klanktapijten. Tijdens de meer ingetogen, breekbare songd, kreeg ze iedereen stil. Verder intrigeerden de vocale uithalen.
Wat de avond extra cachet gaf, was Moyets ontwapenende podiumpresentatie, en tussen de nummers door was ze gevat en typisch Brits humoristisch, met haar praatgrage anekdotes.
Alison Moyet bewees in de AB dat ze veel meer is dan een icoon uit het verleden. Haar repertoire werd getekend door belangvolle elektronica. Een levendige, artistieke muzikale prestatie, mede door haar unieke stem die door de jaren erg goed bewaard is gebleven.
Tijdloze klasse!
Tracklist: 1. Alive 2. Bad ConnecƟon (Yazoo song) 3. Ode to Boy (Yazoo song) 4. Nobody's Diary (Yazoo song) 5. Mr. Blue (Yazoo song) 6. I Germinate 7. Changeling 8. Midnight (Yazoo song) 9. Lover, Go 10. Winter Kills (Yazoo song) 11. Filigree 12. Anyone (Yazoo song) 13. Other 14. State Farm (Yazoo song) 15. BeauƟful Gun 16. Right as Rain 17. Only You (Yazoo song) 18. In My Room (Yazoo song)
Encore 19. Situation (Yazoo song) 20. Goodbye 70's (Yazoo song) 21. Don't Go (Yazoo)
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
