ZZ Top – They still got the blues, maar … het wordt tijd dat de fakkel wordt doorgegeven
Donderdag ll was zo’n dag dat we met toch wat twijfels naar Vorst Nationaal trokken … Dé legendarische rock-blues band uit Houston , ZZ TOP, kwam spelen. Die mannen zijn al 57 jaar bezig en de vraag was toch wel, na de dood van Dusty Hill, of er sleet is op het trio.
Maar eerst even het voorprogramma. Het was er nu wel eens eentje die de moeite was, Laura Cox.
De Frans-Engelse rockgitariste stond met haar kwartet een half uur volle gas te geven op het podium. Potige rock’n’roll die in het begin wat rommelig overkwam, maar naarmate hun set vorderde, bewezen ze hun klasse. Drie prima muzikanten ondersteunden Laura bij de zang en haar krachtige, dynamische gitaarspel. Het publiek kon dit zeker smaken. Op 23 november komt ze als hoofdact naar het Koninklijk Circus. Een must-see!
Om 21u was het dan aan de oudjes van ZZ TOP. We wisten al langer dat Dusty Hill was vervangen door zijn gitaartechnicus Elwood Francis maar dat drummer Frank Beard wegens ziekte ook moest worden vervangen (door Michael Monahan) was voor ons toch wel een domper op de feestvreugde. En dat was te merken aan het toch wel wat makke concert.
De opkomst was nog met veel bombarie, Elwood had een basgitaar mee met wel zeventien snaren, ze zetten in met het spetterende “Got me under pressure” en de zo gekende synchrone moves deden veel moois verwachten.
Helaas is Gibbons niet meer zo goed bij stem. Regelmatig krakend en nauwelijks hoorbaar. Gelukkig is er op zijn gitaarspel nog weinig of geen sleet. Wat wel stoorde was de soms oorverdovende, ongepaste erg zware basstunes van Elwood in de nummers. We zijn zoekende naar de meerwaarde hier.
Het was dan pas bij hun grote hits “Gimme all your loving” , “Legs” waar de zo bekende wol-beklede gitaren werden gebruikt en “Sharped dressed man” dat de matig gevulde arena uit de bol ging.
Na een dik uur wou het trio al afscheid nemen maar er werd toch volop om meer geschreeuwd en dat kregen we o.a. met songs “Brown Sugar” en het helaas ingekorte “La Grange”.
Jammer maar de eindconclusie is toch: ‘de mot’ zit erin bij deze oude giganten, ‘they still got the blues’, het wordt hoog tijd om de eer aan zichzelf te houden en de fakkel over te laten …
Playlist: Got me under pressure; I thank you; Waitin’ for the bus; Jesus just left Chicago; Gimme all your lovin’; Pearl Necklace; I’m bad, I’m nationwide; I gotsta get paid; My head’s in Mississippi; Brown paper back; Cheap Sunglasses; Just gat paid; Sharped dressed man; Legs; Brown sugar; Tube snake boogie; Thunderbird; La Grange
Organisatie: Gracia Live
The Schizophonics - Waanzinnige rock-'n-roll
Het festivalseizoen mag dan al begonnen zijn, de 4AD blijft deze zomer stevig verder programmeren. Na het wegvallen van het gratis cultuurfestival Stad Onderstroom kwam er ruimte vrij en die werd gevuld met een reeks concerten waaronder enkele bijzonder interessante namen.
The Schizophonics mochten die reeks op gang trappen. Veel volk wist de groep niet naar de nochtans heerlijk koele zaal te lokken, maar wie erbij was, zal dit optreden nog lang heugen.
Opener van dienst was Yack, een exponent van Trans4muziq, een Europees project van 4AD en Les 4Écluses waarbij beide clubs een band begeleiden via een coachingstraject en wat speelkansen. Volgens de aankondiging brengt het viertal uit Duinkerke atypische progressieve rock. Wat dat dan ook precies mocht betekenen, het stond in ieder geval haaks op dat wat we van The Schizophonics mochten verwachten. Volgens sommige kenners is het enige positieve aan progrock dat het de geboorte van de punk als tegenreactie heeft uitgelokt. Zover zou ik het nu ook weer niet willen drijven. Zelf was ik in mijn prille tienerjaren ook even in de ban van progressieve rock maar al snel besefte ik dat rock-'n-roll veel meer mijn ding was. Toch was ik benieuwd of Yack mooie herinneringen aan die kortstondige liefde voor het genre weer tot leven kon wekken.
Dat viel met "Celui dont l'armée est affligée (aka Achille)" aanvankelijk behoorlijk tegen. Technisch viel er ongetwijfeld weinig op aan te merken maar het klonk toch vooral voorspelbaar. Van het aangekondigde ‘atypische’ was in geen velden of wegen sprake. Zo bleef het verder kabbelen zonder echt onaangenaam te worden, tot het vierde nummer me plots bij mijn nekvel greep.
In een lange compositie slaagde Yack er plots wél in een spanningsveld te creëren. Dit vindingrijke nummer dat minutenlang bleef fascineren deed me zelfs denken aan hedendaagse 'kosmische' groepen als Elkhorn. Na die tour de force kon Yack niet helemaal op dat elan verder borduren maar hun volledig instrumentale rock kreeg vanaf dan wel wat meer weerhaakjes. Het was vooral gitarist Xavier Muller die het laken naar zich toe trok, al klonk ook toetsenist Charles Fuchet bij momenten inventief, zeker wanneer hij zich even niet Keith Emerson waande. Verder bestond het kwartet uit François Morlot op een soms volvet klinkende bas en drummer Jérôme Coppens.
Veel potten zal Yack wellicht niet breken maar het mag op zich al een prestatie heten dat de band de handen van de aanwezige rock-'n-roll-fanaten toch vlot op elkaar kreeg.
Na hun fenomenale optreden in Café De Zwerver prijkten The Schizophonics vorig jaar helemaal bovenaan mijn eindejaarslijstje. Toch was ik er niet helemaal gerust op. Zou dit ook in een zaal werken of was het verrassingseffect na een tweede keer misschien verdwenen? Die twijfels werden meteen van tafel geveegd.
Pat Beers deed ons meteen vergeten dat we ons in een iets te ruim uitgevallen zaal bevonden terwijl zijn podiumpresence me opnieuw de adem benam. Bovendien bleek de setlist, voor zover die er al was, grondig hertekend met heel wat nummers uit de nieuwe plaat die binnen twee maanden zou uitkomen.
Als rock-'n-rollliefhebber kon ik meteen mijn hart ophalen want het trio uit San Diego trapte de set af met een furieuze versie van "Tiger man". Oorspronkelijk een nummer van Rufus Thomas, maar The Schizophonics haalden hun mosterd bij Elvis Presleys legendarische '68 Comeback Special. De song lijkt Pat Beers trouwens op het lijf geschreven: "I'm the king of the jungle, I'm the tiger man..." Al na dertig seconden ging hij door zijn knieën. Nauwelijks enkele tellen later drukte hij zijn gitaar in de handen van iemand uit het publiek waarna hij enkele sierlijke pirouettes draaide. Dit bleek slechts het voorspel van een fysieke uitputtingsslag waarin de spagaten en saltos elkaar meedogenloos opvolgden en Beers als een wervelwind over het podium én door de zaal raasde. Waar een normaal mens dit hooguit één nummer zou volhouden ging Beers er een hele show lang onverstoorbaar mee door. Nog opmerkelijker is dat hij tijdens al die acrobatische capriolen gewoon gitaar blijft spelen. Meestal zelfs met één hand, hoog op de gitaarhals, terwijl hij zijn instrument ook nog eens met diezelfde hand vasthoudt. Ooit zag hij Jimi Hendrix met één hand soleren tijdens "Wild Thing" op het Monterey Pop Festival. Dat moment vond hij zo indrukwekkend dat hij er uiteindelijk zijn handelsmerk van maakte. Intussen is zijn acrobatische speelstijl zodanig geëvolueerd dat hij Jimi Hendrix op dat vlak zelfs naar de kroon steekt.
Ook muzikaal blijft Hendrix een grote invloed, naast de hitsige funk van James Brown en de rauwe protopunk van MC5 en The Stooges. De gitaar klonk venijnig scherp en leek geregeld te verzuipen in feedback, terwijl de zang hijgerig klonk alsof Beers voortdurend op zijn adem trapte. Je zou voor minder, natuurlijk. Met al die fysieke krachttoeren leek het soms een kwestie van tijd voor hij uit de bocht zou gaan, maar zover kwam het uiteindelijk niet. Hij werd dan ook stevig in het gareel gehouden door een bijzonder gretig doordenderende ritmesectie: vrouwlief Lety op drums en de ravissante Sarah Linton (ex Death Valley Girls) op bas, die net de geneugten van een Picon had ontdekt.
Veel songs, op de nieuwe single "Dirt Dog" na, heb ik niet herkend. Vermoedelijk kregen we heel wat nieuw materiaal te horen en dat belooft alvast veel goeds voor de nieuwe plaat. Eindigen deden ze zoals ze begonnen: met een zinderende lap rock-'n-roll, waarin meermaals "shake, shake, shake" weerklonk en die zo uit de koker van Little Richard of Jerry Lee Lewis leek te komen.
Met zo'n slot had ik zonder meer vrede kunnen nemen, maar de batterijen van Pat Beers bleken nog lang niet leeg. Er volgde een geweldige bis waarin nog één keer alles uit de kast werd gehaald. Dit keer kregen we een echte cover van Little Richard: "Bama Lama, Bama Lou" waarin ook flarden James Brown ("Papa's got a brand new bag") en MC5 verweven zaten.
Het werd de ultieme apotheose van een waanzinnige set van één van de hardst werkende rock-'n-roll bands.
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Prins S. en De Geit - Great Gigs In The Park - Een gek avondje alle remmen los
De Great Gigs In The Park-reeks zet dit weekend een punt achter een geslaagde editie. Op zondag 5 juli volgt nog een gratis slotfeest met de plaatselijke helden Steppin' Tone, die ongetwijfeld voor een flinke dosis reggae- en dubvibes zullen zorgen.
Voor ons lag de laatste afspraak echter op zaterdagavond. De affiche beloofde een feest van begin tot einde, met als absolute publiekstrekker Prins S. en De Geit. Het Nederlandse collectief staat bekend om zijn onweerstaanbare cocktail van rauwe dancebeats, pompende elektronica en spitsvondige, licht absurde Nederlandstalige teksten. Een combinatie die al talloze clubs, concertzalen en festivalweides volledig op hun kop zette. Alsof dat nog niet volstond, stond ook het afscheid van Willy Organ op het programma. De Gentse cultfiguur, die de voorbije jaren een haast mythische livefaam opbouwde met zijn compromisloze en heerlijk eigenzinnige optredens, zou nog één keer de toetsen beroeren. Alle ingrediënten voor een memorabele festivalavond waren dus aanwezig.
We zouden dit verslag kort kunnen houden en meteen besluiten: dit was de meest absurde avond van de hele reeks. Die absurditeit bleek immers de rode draad.
Willy Organ, getooid in een jeansvest zonder mouwen vol badges en een opvallende short, mocht de spits afbijten. Helemaal in zijn gekende stijl. Schlagers brengen en die overgieten met een flinke dosis humor en jolijt. Hij kreeg moeiteloos de handen op elkaar. Sommigen waren zelfs speciaal voor deze unieke farewell show afgezakt naar Sint-Niklaas. Nog één keer het dak eraf laten gaan, dat was duidelijk de boodschap. Meermaals bewees deze grappenmaker pur sang bovendien dat hij ook een aardig stukje kan zingen én brullen. Maar vooral: hij weet als geen ander hoe hij zijn publiek moet bespelen. Je haat het of je houdt ervan. Hij haalde grappen en grollen uit, ging zelfs op de grond gaan rollen en op het einde van de set mochten fans mee op het podium.
Dat hij als enige voorprogramma van de volledige Great Gigs In The Park-reeks nog een extra bisronde mocht draaien, zegt eigenlijk alles.
Stoppen vóór je een karikatuur van jezelf dreigt te worden: dat leek de onderliggende boodschap. En daarin is Willy Organ met glans in geslaagd.
Wat een heerlijk feestje, met het verstand volledig op nul. Het ga je goed, Willy. Misschien tot bij een volgend project?
Absurditeit op Hollandse wijze: het is eens iets anders. Bands als Goldband spelen met die ingesteldheid moeiteloos grote zalen plat en prijken hoog op de affiches van de grootste festivals. Prins S. en De Geit voegen er nog een flinke scheut punkattitude aan toe, en dat kunnen wij alleen maar smaken. Feesten staat centraal; het leven is al ernstig genoeg.
De bijzonder spraakzame frontman neemt zijn publiek vanaf de eerste noot mee in een compleet losgeslagen sfeer. Daarbij worden alle klassieke concertclichés bovengehaald: een sit-down, van links naar rechts bewegen tijdens “Kinderboerderij”, meerdere keren de handen massaal de lucht in ... Maar de band komt er moeiteloos mee weg.
Muzikaal valt Prins S. en De Geit nauwelijks in een hokje te stoppen. Als er dan toch een etiket op moet, dan misschien ‘pretpunk’, al dekt ook dat de lading niet volledig. De groep speelt zijn set alsof ze voor een afgeladen festivalweide staan, en dat siert hen. Opvallend genoeg was er deze avond immers minder volk aanwezig dan je op basis van de affiche zou verwachten. Daar was tijdens het optreden echter niets van te merken. Het aanwezige publiek ging zo enthousiast tekeer, aangestuurd door een band die zelf minstens even speels uit de hoek kwam. Zelfs een moshpit tijdens “Bidden in de Moshpit”, waarbij de frontman doodleuk tussen het publiek ging staan, zorgde voor een extra hoogtepunt.
Prins S. en De Geit zorgden voor een gek avondje alle remmen los, volledig volgens de beste Hollandse traditie. Met humor, kwinkslagen en een dosis absurditeit werd het een feestavond die nog lang zal nazinderen.
Deze muzikale België-Nederland-ontmoeting eindigde op een mooi gelijkspel. Beide acts bleken in hun compleet eigen universum even sterk. Klasse.
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP)
Danny Vera - Great Gigs In The Park - Tussen een crooner en een rasechte rocker
De Nederlandse singer-songwriter Danny Vera schrijft al sinds zijn tienerjaren liedjes over het leven, de liefde en de dood. In 2019 scoorde hij met “Roller Coaster” een gigantische hit, waarna heel Nederland hem in het hart sloot. Intussen speelt hij moeiteloos uitverkochte zalen en is hij ook volop bezig Vlaanderen te veroveren. Geen wonder dus dat zijn optreden op Great Gigs in the Park in Sint-Niklaas zo goed als uitverkocht was.
Danny Vera beweegt zich moeiteloos tussen de charme van een crooner en de kracht van een rasechte rocker. Die unieke combinatie maakt hem tot een artiest die zowel kan ontroeren met ingetogen ballads als het publiek kan meeslepen met een stevige portie rock-'n-roll.
Jan Bas is songwriter, gitarist en rock-'n-rollromanticus, met het hart op de juiste plaats. Met een sound in americana, soul en roots bouwt hij aan een eigen, doorleefde sound, ergens tussen Richard Hawley, Leon Bridges en de jonge Bruce Springsteen in. Zijn debuutalbum verschijnt pas in 2027, maar live bewijst hij nu al zijn kunnen.
Met enkel zijn gitaar en zijn doorleefde stem doet hij zijn uiterste best om het talrijk opgekomen publiek te ontroeren. Dat vergt aanvankelijk wat inspanning, maar gaandeweg krijgt hij het park wonderwel stil. Met eigen nummers, covers van onder meer Chris Isaak en Bruce Springsteen én een eigen song geïnspireerd op Elvis Presley oogst hij moeiteloos applaus.
Toch bewijst Jan Bas vooral over een eigen smoel te beschikken. Hij laveert tussen melancholie en aanstekelijke americanarock, precies de stijl waarvoor het merendeel van het publiek naar Sint-Niklaas was afgezakt.
Op 1 april 2027 stelt hij zijn debuutalbum ‘Sundust’ voor in de AB Club. Dat is allerminst een aprilgrap, maar wel een concert om nu al naar uit te kijken.
De charismatische crooner en hartenbreker Danny Vera zorgt vervolgens voor een zwoele zomeravond vol kippenvelmomenten. Zijn songs raken de gevoelige snaar en zetten aan tot enkele danspasjes bij valavond. “Night of a 1000 Lights”, “Sound of Long Ago” en vooral het prachtige “The Devil's Son” komen sterk binnen.
Terwijl een zachte avondbries over het park waait en de temperaturen eindelijk wat draaglijker zijn na de hittegolf van de voorbije weken, doen Vera en zijn uitstekende begeleidingsband de temperatuur figuurlijk opnieuw richting kookpunt stijgen. Ruim negentig minuten lang - en zelfs iets langer - houdt hij het publiek volledig in zijn greep. Enkele technische problemen met de boxen vooraan zorgen wel voor wat ergernis, maar kunnen de pret nauwelijks drukken. Danny Vera is een ras entertainer die zich niet snel uit zijn lood laat slaan en zijn publiek moeiteloos meeneemt in zijn verhalen. Soms worden zijn bindteksten wat langdradig, maar dankzij zijn ontspannen charisma stoort ook dat nauwelijks.
Met nummers als “Make It a Memory” en de prachtig gebrachte cover van “Zijn het je ogen” doet hij menig hart smelten onder de ondergaande zon. Net als de persoonlijke ode aan een overleden vriend, “Bye Bye Eddie”, laat ook dat nummer niemand onberoerd.
De hele avond blijft Vera balanceren tussen dansbaar en intiem. Hij weet perfect wanneer hij gas moet terugnemen en wanneer hij net een versnelling hoger moet schakelen. Die afwisseling werkt aanstekelijk, waardoor het concert voorbij lijkt te vliegen. Songs als “Morning Dawns Again”, “Livin' Proof”, “Pressure Makes Diamonds” en “Sugah Rush” illustreren het perfect.
Er volgt nog een bisronde. Eerst krijgt Danny Vera het park muisstil met een bijzonder persoonlijke song, solo gebracht met enkel gitaar. Daarna trekt hij samen met zijn band nog één keer alle registers open in een meeslepende americanawervelstorm, met onder meer “Roller Coaster”, “If You Want Me To” en “Folsom Prison Blues”.
Als een volleerd entertainer bewandelt hij de lijn tussen een hartveroverende crooner en een pure, rasechte rocker. Een kunst!
Setlist : Night of a 1000 Lights - Sound of Long Ago - The Devil's Son - Plastic Jesus - Morning Dawns Again - Livin' Proof - All Night Long - Zijn het je ogen (Koos Alberts-cover) - Bye Bye Eddie - Switchblade - Make It a Memory - Pressure Makes Diamonds - Road Rhythm Blues - Sugah Rush - Honey South - Roller Coaster - If You Want Me To - Folsom Prison Blues
Pics homepage @Tim Vermoens
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP)
Robyn – ‘The Sexistential Tour’ - Grote artiest in (te) grote arena
Robyn (+Smerz)
Na 15 (!!) jaar eindelijk terug de eer een Robyn solo-concert in ons land te mogen verwelkomen. België heeft lang moeten wachten op de Zweedse elektropop-prinses en ‘The Sexistential Tour’ werd een meer dan degelijke comeback met vooral een ijzersterke tweede helft. Dat het merendeel van Robyn’s hits al van 2 decennia geleden dateren, benadrukt haar stempel op de huidige muziekindustrie. Stadium-uitverkopers Charli XCX & Lorde geven beiden toe voor een groot deel geïnspireerd te zijn door platen ‘Body Talk (2010)’ en ‘Robyn (2005)’. Of nieuwste album ‘Sexistential’ ook generaties zal inspireren is nog af te wachten, maar een reminder dat ze nog niet toe is aan ‘best of’ concerten is het zeker wel.
Met Smerz stond een mede-Scandinavische (Noorse) band geprogrammeerd om het publiek te verwelkomen. Aan critical acclaim geen tekort, recentste plaat ‘Big City Life’ verdient volgens Pitchfork en Metacritic zeker een plekje tussen de sterkste platen van 2025. Vooral “You Got Time And I Got Money” kwam sterk door live. Toch laat het grote commerciële succes na 10 jaar nog steeds op zich wachten. Of ze op 30 juni in de ING-Arena veel mensen overtuigd hebben, betwijfel ik. Een genre-clash met de elektronische nummers van Robyn zorgde misschien voor een net iets anders ingesteld publiek dat dan ook grotendeels door de set heen praatte. Op Dour binnen 2 weken een herkansing!
Robyn’s huis-dj LIL C vulde het halfuurtje voor haar opkomst op met zomerse remixes. Laten we dat vanaf nu voor elk concert verplichten? Dat er geen uitverkocht bordje kon uitgehangen worden en ook Ticketswap de laatste dagen volstroomde met half-priced tickets was verrassend, maar helaas wel te merken in de zaal. De ING-Arena is al groot, maar als deze dan ook nog zoveel open ruimte laat, inclusief afgesloten tribunedelen, valt dit nog meer op. Genoeg hierover, want Robyn liet het niet aan haar hart komen. Van achter een wit doek kregen we om negen uur stipt een herkenbare schaduwpostuur te zien. Een trucje dat we nog nooit eerder zagen? Allesbehalve, maar het werkte wel. “Blow My Mind” en “Fembot” lijken op papier misschien niet de meest aangrijpende opening tracks, maar de electronic vocals & industriële ondertoon werden vanaf het begin perfect overgebracht. Dat de soundmix in de evenementenhal op de Heizel het soms laat afweten is een onoverkomelijke struikelblok. Extra jammer is het dan dat een aantal dagen voor Rock Werchter een arenatour geboekt is en geen hoge Barn-spot later deze week. Met grote radiohit van het album “Talk To Me” (voelt overdreven met nog geen tien miljoen streams) vergaten we de sound issues even, een sterk dansbaar nummer dat live zeker overeind blijft.
Met flashy rode hakken en een been-sleeve (enkelvoud) in panterprint werden de iets zomersere “Ever Again” en “Honey” (beiden live zeer sterk) afgewisseld door het nieuwe “Dopamine”. Waar deze eerste twee uitblinken in hoe anders ze zijn dan Robyn’s diepere repertoire, zit “Dopamine” vol van cliché’s. Aangevuld met een act op draaiend platform dat zomaar uit een Zweedse Eurovision act had kunnen komen, zien we er de charme van in. We krijgen te zien hoe Robyn zich on stage omkleedt. Geen intermezzo’s, geen lange wachtpauzes, deze show gaat als een sneltrein vooruit. We zijn nog geen halfuur ver en al 7 nummers zijn gepasseerd.
Een eerder zwak onderdeel met “Life” en “Love Is Free” volgt, als er dan al een toilet break zou moeten gekozen worden, raad ik deze tandem aan. “I’m so happy to have you”, een eerste interactiemoment van de avond. Titeltrack “Sexistential” wordt ingezet met meteen de meest experimentele sound van de plaat. Sterk, neigt soms naar techno. Met “Love Kills” volgt een eerste hoogtepunt. Een tweede laat niet lang op zich wachten, want voor een piano-versie van “Be Mine!” wordt support act Smerz nog eens teruggeroepen. Als enige ballad op de setlist kan deze wel tellen. Na een drietal iets minder opmerkelijke nummers van het nieuwe album zijn we duidelijk toe aan de hits.
“With Every Heartbeat”, één van de beste elektronische nummers ooit gemaakt? Niet alleen muzikaal een uitblinker in Robyn’s repertoire, maar ook visueel overtuigde de staging nu volledig. Met windmachines werden de witte doeken die tijdens de intro nog als schaduw-opvangers gebruikt werden nu volledig de zaal in gestuurd.
Een live decibelmeter vroeg om meer commotie om het Zweedse icoon nog voor drie nummers terug te roepen. “Missing U” en “Call Your Girlfriend”, bewezen allebei waarom ze zonder een gigantisch aantal streams toch tot de encore van de set behoorden. Bijzonder sterk live. Afsluiten met je grootste hit, altijd een goed idee toch? Zeker als die naar de naam “Dancing On My Own” luistert. Een eerste refrein volledig a-capella door het publiek, een emotioneel moment van stilte en applaus erna, een grote uitbarsting inclusief vuurwerk wanneer de instrumental er terug bijkomt. Alle cliché’s werden bovengehaald en dan vergeet ik nog te vermelden dat ze zich met glitters insmeerde voor het laatste refrein. Kippenvel! Laat ons niet nog eens 15 jaar wachten Robyn, dank U wel.
Setlist: Blow My Mind – FEMBOT – Talk To Me – Hang With Me – Never Again – Dopamine – Honey – Life – Love Is Free – Sexistential – Really Real – Love Kills – Be Mine! – It Don’t Mean A Thing – Sucker For Love – Light Up – With Every Heartbeat – ENCORE – Missing U – Call Your Girlfriend – Dancing On My Own
Neem gerust een kijkje naar de pics @Kristof Acke
Robyn
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9916-robyn-30-06-2026?Itemid=0
Smerz
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9917-smerz-30-06-2026?Itemid=0
Organisatie: Live Nation
Elvis Costello & The Imposters - En of die veelzijdige ouwe rot het nog kan!
Elvis Costello & The Imposters – Radio soul! The early songs of Elvis Costello
Een introtune die herinneringen opriep, “Ghostrider” van Suicide knalde door de boxen. Elvis Costello was het dus niet vergeten, dat tumultueuze en legendarische concert in de AB in 1978 met die iconische band van Martin Rev en Alan Vega in zijn voorprogramma. Een groep die zijn tijd ver vooruit was, maar die op zijn zachtst gezegd niet echt gesmaakt werd door het geërgerde publiek, waardoor Costello zelf ook kwaad werd op zijn fans en zijn eigen set terugschroefde tot een half uurtje. Gevolg, een rel van jewelste, en een concert dat voor eeuwig geboekstaafd staat als een stukje AB geschiedenis. Het was ook nog in volle punkperiode, moet je weten, de toenmalige opschudding paste dus perfect in de tijdsgeest.
Maar liefst 48 jaar later stond er een goedgeluimde, spraakzame en alerte Elvis Costello op datzelfde podium. Hij had met The Imposters én Charlie Sexton, die heel wat diensturen bij Bob Dylan op de teller heeft staan, een stel ervaren rotten meegebracht. Nog beter nieuws, met deze tournee greep Costello terug naar de beginperiode van zijn rijkgevulde carrière, laat ons zeggen zowat de eerste 10 jaar. Dit kon dus niet misgaan.
Costello toonde zich van zijn meest veelzijdige kant, we kregen zowel de frisse rocker, de soulzanger, de jazzcrooner als de intieme singer/songwriter. En telkens was het er pal op, dankzij een 72-jarige rasperformer wiens immer herkenbare stem ook nog steeds uitmuntend en ongeschonden klonk.
Na een gemoedelijke inloopronde met “Radio Sweetheart” en “Watch Your Step” werd Costello zijn elektrische gitaar aangereikt en was “Mystery Dance” een korte stroomstoot die zijn doel niet miste, het greep ongegeneerd terug naar de prille punkjaren. Daarna kregen we meteen een topper met een onverwachte insteek. Middels wat creatief plak-en knipwerk had Costello van “Watching The Detectives” een verrassende doch geslaagde medley gemaakt met “Help Me” van Sonny Boy Williamson. Vanuit die gekende reggae riff werd plots overgeschakeld naar een brok authentieke blues, inclusief een fijne harmonica solo van the man himself. Dat hadden we Costello nog nooit zien doen, zich compleet overgeven aan de blues, en dan nog midden in één van zijn grootste hits, maar hij kwam er fantastisch mee weg.
Een terugkerend fenomeen vanavond, Elvis Costello die er werk van maakte om zijn eigen songs binnenstebuiten te keren en die een frisse nieuwe weg te doen inslaan zonder ze daarbij de nek om te wringen, dit is Bob Dylan niet.
Van achter zijn piano croonde hij zo “Every Day I Write a Book” naar eenzame jazzy hoogtes. En een fris klinkend “Clubland” kreeg zowaar een samba sausje over zich heen. Ook “Honey Are You Straight or Are You Blind” kreeg een intieme 18 karaatsversie mee die niet vies was van een streepje blues.
Het sierde Costello dat hij niet zomaar voor een greatest hits show ging, hij greep regelmatig naar minder bekende tracks die uiteindelijk verborgen parels bleken te zijn. Zo werd “Lovers Walk” een weerspannige, venijnige en tegendraadse rocksong waarin Costello en Sexton duelleerden op zijn Velvet Undergrounds. Ook “Poor Napeleon” kreeg een stel ruwe en ongepolijste gitaren over zich heen.
De gevoelige snaar werd ook meermaals geraakt. Met “Who Will Be the Next Fool to Be” kwam de jazz-crooner in Costello naar boven en “Indoor Fire Works” flirtte met de grens van de country meligheid maar bleef net aan de juiste kant ervan. “Alison” was natuurlijk de tearjerker die voor het nodige kippenvel zorgde en de hartjes van de aanwezige oudjes sneller deed slaan, de defibrillators mochten collectief aan het werk.
Tijd voor een versnelling, “I Don’t Wanna Go To Chelsea” en “Pump It Up” werden in hun meest energieke vorm aan elkaar genaaid en gingen naadloos over in het absolute hoogtepunt van de show, de pure en ongeslepen diamant “I Want You”. Hierin was Costello’s stem in bloedvorm en daarbovenop toverde hij een stel rauwe gitaarsolo’s uit zijn hoed, en hij had die niet eens op. Zo soleerde hij die prachtsong naar ongekende hoogtes. Je moet het maar durven, Charlie Sexton in je groep opnemen om dan zelf doodleuk uit te pakken met de meest briljante gitaarpartijen van de show.
Na een gedreven en snedig “What’s so Funny ‘Bout Peace, Love and Understanding” werd de band getrakteerd op een uitzinnig applaus, maar Costello wou het momentum nog even verderzetten. Toen zijn band nog volop het applaus dankbaar in ontvangst nam zette hij alweer “Oliver’s Army” in waarop de anderen zich moesten reppen om hun baasje bij te benen. “Oliver’s Army” was zo de ultieme eindsprint van een rit die onderweg eigenlijk al lang gewonnen was.
Een geweldig concert. We hadden inderdaad, zoals een paar morrende fans, kunnen klagen over de krakers die hij niet gespeeld had. Maar dit is Elvis Costello, een songschrijver die kan terugvallen op een duizelingwekkend repertoire. Hij had ook 60 songs kunnen spelen in plaats de 23 stuks die hij er nu met klasse, gevoel en toewijding gedurende twee volle uren doorjoeg, maar dan waren we nu nog niet thuis.
Organisatie: Live Nation
Monza (try-out) - Great Gigs In The Park 2026 - De Vlaamse Beatles!
In het rijtje 'Belgische bands die Nederlandstalige muziek in de schijnwerpers hebben geplaatst', hoort Monza ook thuis. Hun debuut 'Van God Los'; 25 jaat terug, is uitgegroeid tot een ware klassieker.
Monza viert in 2026 het 25-jarig jubileum van hun legendarische debuutalbum 'Van God Los' met een grootschalige comeback. De iconische plaat is opnieuw uitgebracht (digitaal en op vinyl) en de band brengt een gloednieuwe, kwartierlange 'Very Extended Version' van de titelsong.
In kader van ''The holy garden sessions' speelde de band anderhalve week terug voor een openluchtgig in Kortemark. Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103271-monza-try-out-nederlandstalige-pop-op-z-n-best-van-een-fijne-band-even-warm-onthaald-door-een-fijn-publiek. Een aangename, overtuigende return!
In een goed gevuld Park in de Casino, Sint-Niklaas deed Stijn en C° het nog eens over. Spraakwaterval Stijn Meuris is een woordkunstenaar ‘pur sang’ die de meeste aandacht naar zich toetrok, maar hij een combo rond zich die de (oude) songs naar een hoger level brengen.
On stage hadden we Stijn Meuris (Zang) - David Poltrock (Toetsen) - Mario Goossens (Drums) - Piet De Pessemier (Gitaar) - Tom Coghe (Basgitaar - vervangt wijlen Bart Zegers).
Support-act was de jonge getalenteerde troubadour Camilo Donoso (****). Met zijn warme stem, begeleid door zijn gitaar en een tweede lid op keys, wist hij meteen de juiste sfeer te creëren. Zijn persoonlijke songs kwamen straight from the heart, breekbaar, ontroerend als scherp, onfronterend.
Een hedendaags kleinkunsttovenaar kon je zeggen van deze beloftevolle artiest; hij bracht een warme gloed over het park. Jammer genoeg een keuvelend publiek, waardoor de innemende songs minder overkwamen, maar hij liet zich geen moment uit zijn lood slaan. Het welgemeende applaus na de set maakte duidelijk dat hij sterk geapprecieerd werd.
Monza (*****) vloog er meteen in met “Naïviteit” en “Scheiding van Kerk en Staat”. Met een flinke dosis droge humor, subtiele steekjes tussenin en muzikaal een aanstekelijke mix van Nederlandstalige pop en rock, kregen Stijn Meuris en C° het publiek moeiteloos mee. “De ogen van Jenny”, een nummer over gemis en de vraag ‘waarom’, kreeg de set een meer ingetogen wending. Opnieuw werd duidelijk dat Stijn Meuris een rasentertainer is. Zijn bindteksten, de anekdotes zijn gevat, geestig en schuwen de controverse niet. De vaart wordt niet uit het optreden gehaald erdoor.
Monza is een sterk geoliede machine . Ze zijn sterk op elkaar ingespeeld en elk krijgt voldoende ruimte, in messcherpe gitaarpartijen, stuwende baslijnen, sfeervolle piano- en keys van David Poltrock en het energieke drumwerk van Mario Goossens.
“Tegenstand = Mooi” en “Wie Danst Er Nog” zijn favorietjes.
De frisse, speelse en enthousiasmerende aanpak in een nostalgische blik sierde. Het wisselde maar steeds in dynamiek en ingenomenheid, van het energieke “Parvenu” naar het broeierige “Alleen Zijn en Hoe Er Mee Om Te Gaan tot het emotionele “Alles Half”. Met een lang uitgesponnen versie van “Van God Los” bereikte de set een hoogtepunt. De massaal meegezongen ‘oo's’ en ‘aa's’ zorgden voor kippenvel en trokken de klassieker naar een hoger niveau. Een prachtig eind van de reguliere set, waarna “De Stad Kan Zo Koud Zijn” als bis werd gespeeld.
Mooi is hoe Stijn telkens wat insteeks uitdeelt over Sint-Niklaas of errond heen, o.a. van Hooverphonic. Alex Callier stond in het park en zocht Stijn even op aan het podium. Tot groot jolijt van het publiek.
Monza bewees in Sint-Niklaas dat deze come-back meer is dan een nostalgische blik op het iconische debuutalbum.
De band klinkt fris, gretig en vooral hecht. Stijn Meuris is en blijft een ras entertainer omringd van muzikanten die met vakmanschap en spelplezier Monza her updaten, waarin elk nummer dezelfde energie en overtuiging ademt als 25 jaar terug.
Door de uitgekiende setlist is en blijft Monza naast Stijns Noordkaap een blijvende relevantie in de Nederlandstalige rock. De Vlaamse Beatles. Een jubileumtour om U tegen te zeggen , eentje die nog niet is uitgezongen … Op naar Rock Werchter … en meer van dat . U was een fijn publiek!
Setlist: Naïviteit // Scheiding kerk en staat // De ogen van Jenny // Naar men zegt // Tegenstand = mooi // Wie danst er nog? // Adolescent Sex (Japan cover) // Parvenu // Alleen te zijn en hoe er mee om te gaan // Alles half // Van God los //
Encore: De stad kan zo koud zijn
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Monza
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9884-monza-29-06-2026?Itemid=0
Camilo Donoso
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9883-camilo-donoso-29-06-2026?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP)
Froukje – Solo tour 2026 - Ze wou het simpel houden, maar gelukkig lukte dat niet...
Een eerste keer in het OLT Rivierenhof binnenwandelen en een eerste Belgische akoestische show van Froukje, het kon niet anders dan een prachtige avond worden. Buiten tikte het op vrijdag 26 juni in sommige hoeken van het land de 40 graden aan, maar in het muzikale bos was het zalig schaduwrijk vertoeven.
Najaar 2026 staan Froukje’s clubshows rond nieuwe album ‘Kijk Je Naar Mij?’ met waarschijnlijk net iets meer pit gepland, maar net vóór de festivalzomer (waar de Nederlandse opvallend voor de eerste keer in jaren geen deel van uitmaakt) strijkt ze toch nog eens neer om ons te herinneren hoe poëtische Nederpop moet klinken. Er werd ons beloofd dat Froukje alles alleen ging doen en dat ze het simpel ging houden, dat eerste maakte ze waar, maar simpel hield ze het gelukkig niet.
Als publieksopwarmer (lees afkoeler in dit weer) had Froukje de Nederlandse singer-songwriter Morpheus meegebracht. Ondanks de dramatisch melancholische ondertoon die snel aan een typische Eurosong-balad deed denken, viel vooral een sterke stem op tussen de Antwerpse bomen. Het OLT was al goed gevuld en afsluitnummer “Burning in Paris (I Wish I Would Have Taken You To France)” kreeg de volledige tribune voor een eerste keer stil.
Om eerlijk te zijn bleef geen van Morpheus’ songs echt hangen achteraf, maar een algemeen gevoel van appreciatie was wel op z’n plaats.
Dat de organisatie koos voor een hitte-maatregel waardoor Froukje’s eerste noten pas om 22u ingezet werden, bleek een uitstekende beslissing. Een frisse wind maakte de avond een stuk draaglijker dan de rest van de dag en een even frisse Froukje kwam zonder inleidende beats of aankondiging plots doodgewoon met gitaar in de handen het podium opgewandeld. ‘Hallo’ zei ze en het nieuwe “Feest” werd ingezet. Naast een intieme sfeer werd al snel duidelijk dat de fans vandaag ook op een eerlijk optreden getrakteerd zouden worden.
Toen de Nederlandse toegaf dat haar opzet om het solo te doen en het simpel te houden maar deels gelukt was, werden de S10 fans in de tribune even enthousiast, maar het was duidelijk het tweede deel van haar belofte die niet ingelast bleek. ‘Ik wou het echt heel simpel houden, maar het is absurd hoeveel werk (incl. Nachtmerries (!)) ik hierin heb gestoken’.
Het verhalende element van de show werkt al snel charmerend. We leren over Froukje’s eerste shows op trouwfeesten en zelfs de bindteksten klinken dankzij prachtige woordkeuzes als poëtische opvoeringen. Nog extra charmant wordt het wanneer ‘solo-tour’ ook slaat op instrumentverhuizingen. Het doet denken aan een circusact hoe plots een keyboard en later ook een drumstel door haar alleen het podium op en af gerold worden.
Tijdens “Naar Het Licht” komt er voor de eerste keer ook een beat bij dankzij de loop-plaat en we vergeten even dat we tickets voor een akoestische show hebben. Na een uitgebreide uitleg over hoe die loop-plaat in z’n werk gaat en welk gevoel opgewekt wordt met elk van de nu op het podium aanwezige instrumenten, beginnen nu ook de lichten tussen de bomen mee te dansen op de maat. “Zonder Gezicht” en nieuwste StuBru hitje “Jaar Na Jaar” gaan verder op deze full band (die nog steeds enkel door Froukje zelf bemand wordt) sfeer en sluiten een eerste luik van de show mooi af.
Een ingetogen anekdote over verdriet/frustratie tijdens haar relaties uit angst om haar partner te verstikken leidt “Iedereen Gaat Vreemd” in. Sterk hoe ze zelfs tijdens dit soort verhalende elementen het publiek ook meermaals aan het lachen weet te maken, de link naar een cabaretière zoals Brigitte Kraandorp wordt snel gelegd en wordt ook bevestigd door de daaropvolgende kleinkunst opvoering “C-majeur”. Wat begint als een grappend pianostukje over hoe graag ze uit luiheid in c-majeur speelt ontpopt zich tot een 1e hoogtepunt van de avond.
Een inkijk in het leven van een, toch in NDL en BE, wereldbekende artieste, maakt duidelijk dat ze totaal geen idee heeft wat ze zou doen als ze geen songwriter zou zijn. Klinkt logisch, maar als ze de link legt naar daardoor amper in andere dingen geïnteresseerd te zijn of minder toenadering van vrienden te voelen, krijgt ze het publiek stil door introspectie. “Niets Bijzonders” benoemt ze het gevoel waar mensen die haar op feestjes tegenkomen waarschijnlijk mee achterblijven. Het moment wordt abrupt onderbroken door een luid kwakende kikker. ’WAT IS DAT?’ roept Froukje, de snelle afwisseling tussen ingetogenheid en humor creërt een 2e hoogtepunt.
Een beklijvend meezingmoment tijdens “Licht En Donker”, met meteen erna een fan-on-stage moment tijdens “Ik Haat Hem Voor Jou” zorgt alweer voor een sterk constract en houdt alles spannend. De fan vroeg een shout-out naar de ex van haar moeder. Toen ze vertelde dat ze deze haat omdat hij haar vader is en nooit is komen opdagen, lost Froukje een mogelijks awkward moment op door de hit snel in te zetten.
Een slot met “Je Moet Bij Hem Weg”, een nieuwe song waarin de Nederlandse toegeeft zich als David Guetta te voelen en “Niets Tussen” lijkt het publiek vol energie huiswaards te sturen. Maar het zijn “Een Teken” en “Onbesproken” die in hun ingetogenheid met een knipoog naar het begin van de set de cirkel rond maken en om een halfuurtje voor middernacht afscheid nemen van de fans.
Wat was dit een sterk optreden. Het doet alleen maar meer uitkijken naar de albumshows in het najaar, tot dan Froukje.
Setlist: Feest – Leeg Restaurant – Liever Met Jou – Geen Rem – Naar Het Licht – Als Ik God Was – Een Man Die Nooit Meer Huilt – Zonder Gezicht – Jaar Na Jaar – Iedereen Gaat Vreemd – C-Majeur – Wereld, Slaap Zacht – Ik Ben Bang – Licht En Donker – Ik Haat Hem Voor Jou – Je Moet Bij Hem Weg – Niets Tussen – Een Teken - Onbesproken
Organisatie: Live Nation ism OLT Rivierenhof, Deurne
Sun Kil Moon - Great Gigs In The Park 2026 – Mijmeren over ’t leven rond het kampvuur
Er waren meer zitplaatsen voorzien met hoge tafeltjes en stoelen op deze intussen 9de avond Great Gigs In The Park; het had in grote mate te maken met de komst van verhalenverteller Sun Kil Moon. Een Amerikaanse folkrockband uit San Francisco, opgericht in 2002, een voortzetting van de opgeheven indie rock band Red House Painters.
Het is nu het project van zanger/gitarist Mark Kozelek die helemaal alleen op het podium stond op deze bloedhete avond.
Minder publiek dan anders, de intieme setting paste echter perfect als ’t gaat van mijmeren over ’t leven. Het publiek ging, naarmate de set vorderde, zo dicht mogelijk post vatten en hing aan zijn lippen. Het park werd er zelfs compleet stil van.
Maar eerst kregen we de jonge, talentvolle Blum (****). Op de website lezen we ‘Als Sound Track 2025-laureaat en resident in Het Depot komt Blum naar Great Gigs met songs die klein beginnen, maar opvallend dicht op de huid belanden.''
Op ontwapende wijze vertelt en zingt ze haar persoonlijk verhaal, zonder de controverse uit de weg te gaan. Een multi-gitaar instrumentaliste, die telkens een mooi klankentapijt creëert. De klankkleur wordt breder door keys en piano.
Vertwijfeling en humor kruisen elkaar, zachtmoedig, aanstekelijk, bij Blum, het is een gevecht tussen deze emoties. Een zelfconfrontatie. De response deed deugd.
Sun Kil Moon (****) - Mark Kozelek stond helemaal alleen op he podium, enkel met gitaar. Het gitaarspel , de vocals en zijn charisma zijn bepalend voor een sing/songwriter.
“Murals of Bruce Lee” en het prachtige “Carry my Ohio” zeten de avond alvast subliem in.
Sun Kil Moon heeft een ietwat 'grumpy reputatie', die doet denken aan een andere verhalenverteller Bob Dylan. Hij grapte met zijn publiek, en speelde zijn songs doorleefd Songs als “I watched the film the song remain the same” en het mooie “Can't live without my Mothers love” kwamen lekker binnen. Ontroerend, warmhartig en soms lekker strak uithalen.
Negentig minuten behield hij onze aandacht. In een badje van melancholie en weemoed gaat het van mijmeren over ’t leven rond het kampvuur. Folkrock op z’n best.
In de finale kregen we enkele uitschieters als “Somewhere”, een Leonard Bernstein cover en de Red House Painters song “Japanes to English”. “Mother and daughter” en “Alesund/Duk koo kim” waren binnen deze sing/songwritingstijl perfecte afsluiters.
Gezapig, eigenwijs, doordacht klonk het allemaal, integer, intiem als extravert
Setlist: Murals of Bruce Lee // Carry Me Ohio // I Watched the Film the Song Remains the Same// I Can't Live Without My Mother's Love // Richard Ramirez Died Today of Natural Causes // You Missed My Heart (Mark Kozelek & Jimmy LaValle cover) // Somewhere (Leonard Bernstein cover) // Japanese to English (Red House Painters cover) // Dogs // Mother and Daughter // Alesund / Duk Koo Kim
Pics homepag @Sven Dullaert
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP)
Turbonegro - Great Gigs In The Park 2026 – Een brok graniet
Er zijn zo van die bands die alle stormen, uit een diep dal kruipen en volle zalen hebben. O.m. door het opbouwen van een trouwe fanbase. De Noorse rockers van Turbonegro is er een mooi voorbeeld van. De Turbojugend (‘Turbojeugd’), de internationale fanclub van Turbonegro, heeft verschillende afdelingen over heel de wereld, die de band al sinds het prille begin op de voet volgen.
Actief sinds 1989 brengt de band een soort 'Death Punk', een wilde combinatie tussen hardrock, punk en rock-'n-roll. Intussen zijn er al wat line-up veranderingen geweest, en is de oorspronkelijke zanger Hank Von Hell overleden. De band staat er, onder leiding van bonkige frontman Tony Sylvester , ook bekend als ‘The Duke of Nothing’, echter nog steeds stevig als een huis. En hun fans waren er ook op Great Gigs In The Park. Al het ware vanuit alle hoeken van de wereld leken ze afgezakt naar Sint-Niklaas om er een wervelend rockfeestje van te maken. Turbonegro is nog steeds springlevend, zoveel is zeker!
The Sha-La-Lees (****) waren de support-act . Toen het optreden van Turbonegro last instant vorig jaar werd afgelast , waren ze ook voorzien. Er was al aardig wat publiek. Ze hebben ook al een pak fans.
The Sha-La-Lees werden in 2014 opgericht door gitarist en zanger Cedric Maes, eerder actief bij El Guapo Stuntteam en The Sore Losers en ook dj bij Radio Willy. Pure rock-'n-roll met een folky inslag. Een aanstekelijke sound , een energieke zang en de mondharmonica zorgen voor een zekere swing en zwier. Fijne opener.
Turbonegro (*****) vlogen er meteen in. “Hurry Up & Die” en “Back to Dungaree High” waren al twee uppercuts. Party. Het duurde niet lang of de eerste mosh pits en crowdsurfers ontstonden. Het publiek ging volledig overslag op het daarop volgende “Part III : Rock n Roll Machine” en “All My friends are dead”. Songs die nog steeds weerbarstig en speels werden gebracht als in de beginjaren.
Een band die speelt vanuit het buikgevoel. Los van het feit dat de oorspronkelijke zanger Hank Von Hell feitelijk onvervangbaar was, staat ook brulboei The Duke of Nothing als een brok graniet op het podium, te molenwieken met zijn armen of te zwaaien met een vlag. Turbonegro heeft er duidelijk zin in. Op “City of Satan”, “Boys from Nowhere” en “Prince of the Rodeo” ging het tempo nog meer naar omhoog. Even vreesden we zelfs dat het prieeltje letterlijk in elkaar zou stuiken.
Wat een energiebommetjes. Het gaspedaal bleef ingedrukt tot “Get it On”, die de set overweldigend besloot. We kregen nog “Special Education” met een korte toespraak in de bis, gevolgd door het door honderden meegebrulde “Fuck the world” en “I got Erection”. Als “The Age of Pamparius” maakte het plaatje compleet.
We waren op voorhand een beetje sceptisch hoe Turbonegro in deze bezetting er zou vanaf brengen, maar wat een chaotische 'deathpunk'-energie kregen we hier door de aanstekelijke mix van glam, hardrock en strak muzikaal vakmanschap.
Ze slagen er ook op Great Gigs In The Park in door ironische theater te combineren met een verpletterend liveoptreden. Een brok graniet zondermeer!
Setlist: Hurry Up & Die // Back to Dungaree High // Part III: Rock n Roll Machine // All My Friends Are Dead // Sell Your Body (To the Night) // Hot for Nietzsche // Selfdestructo Bust // City of Satan // Do You Do You Dig Destruction // Boys From Nowhere // Prince of the Rodeo // Get It On //
Encore: Special Education // Fuck the World (F.T.W.) // I Got Erection // The Age of Pamparius
Pics hoempag @Tim Vermoens
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP)
Stepmother - Met pieken en dalen
Met dergelijke temperaturen naar The Pit's trekken was vroeger een hachelijke onderneming. Maar intussen bleek mijn favoriete punkhol over de luxe van een functionerende airco te beschikken zodat de hitte er, binnen de perken bleef. Het was er zelfs beter binnen dan buiten. Het is ooit anders geweest.
Toen drummer Kobi door kanker een teelbal verloor, doopten de twee andere groepsleden hem meteen liefkozend om tot Kobi One. De groepsnaam, Kobi One & The Full Sacks, lijkt me dan ook een logisch vervolg. Verder bestond het Gentse trio uit bassist 'Lucky' Lukas en zanger-gitarist Almo Gonzalez, die je zou kunnen kennen van Las Almorranas. Toen ze eraan begonnen, dook er achteraan het podium nog een vierde man op. Keurig in het pak en met zijn gezicht verscholen achter een bivakmuts bleef hij zich de hele set lang aan de meest fascinerende dansjes wagen. Heel lang duurde het niet voor hij helemaal vooraan stond en zich van jas en hemd ontdeed. Onvermoeibaar bleef hij alle aandacht naar zich toe zuigen waardoor je bijna vergat dat er achter hem ook nog een groep stond te spelen. Die brachten een compromisloze mix van garagerock en hardcore waarin weinig plaats was voor nuance. Dit klonk meestal lomp en dreunend als een losgeslagen goederentrein. Toch had de band best wel zijn momenten. Vooral de zang kon me bekoren, hoewel Almo Gonzalez zich tegen het einde wat te vaak verloor in hardcoremaniërismen. Ook zijn gitaarspel, dat een paar keer zelfs psychedelische trekjes vertoonde, maakte behoorlijk indruk. Of hij daar zelf tevreden mee was, blijft maar de vraag, want na de laatste noot sloeg hij zijn gitaar aan gruzelementen.
Vreemd slot van een al even vreemde set waarin een anonieme danser met de pluimen ging lopen.
Stepmother is een powertrio uit Melbourne rond Graham Clise die ook actief was en is in enkele andere bands: Annihilation Time, Rot TV, Lecherous Gaze en Witch. Die laatste band is een nevenproject van J Mascis waarin de gitaargeweldenaar van Dinosaur Jr. achter de drums kruipt. Een Amerikaanse band dus, net als Lecherous Gaze uit Oakland, Californië waarmee hij acht jaar geleden al eens in The Pit's speelde, zo meende Clise zich te herinneren. Of dat klopt weet ik niet, maar een duik in mijn archieven leerde me dat ik Lecherous Gaze, samen met Danava, al in 2011 in The Pit's aan het werk zag. Intussen ruilde hij de States voor Australië waar hij met Stepmother onlangs een tweede plaat, ‘Absurdus Manifestus’, uitbracht.
Graham Clise verscheen op het podium in een Blue Öyster Cult-T-shirt, wat niet meteen het beste deed vermoeden. De muziek van Stepmother wordt nogal eens omschreven als proto-punk maar dat zal de lading slechts gedeeltelijk dekken. Mijn definitie van proto-punk is harde, agressieve, rauwe en primitieve rock ontstaan uit de garagerock van de jaren zestig, waarin de eerste kiemen van de punk al hoorbaar waren. De bakermat bevond zich in Detroit met groepen als MC5, The Stooges en Death. De laatste keer dat ik de term proto-punk nog eens boven haalde was bij een optreden van The Schizophonics, maar die band lijkt toch weinig gemeen te hebben met Stepmother. Als invloeden verwijst Graham Clise graag naar groepen als The Damned, The Pink Fairies, Nervous Eaters of Blue Cheer. Vooral die laatste invloed leek me onmiskenbaar, al maak ik meteen de kanttekening dat Blue Cheer door velen wordt beschouwd als de eerste hardrockband.
Want Stepmother mag zich dan wel als een punkband profileren, de hardrock was nooit ver weg. Gelukkig bleef dat goed gedoseerd terwijl Clise voldoende lef had om af en toe flink buiten de lijntjes te kleuren.
Al vroeg in de set verraste hij met "El Gusano", een onversneden surfinstrumental en wat mij betreft het beste nummer van de avond. Stepmother was op zijn best wanneer het tempo werd opgedreven en het fuzzpedaal werd ingetrapt. Jammer genoeg vond Clise het nodig om de band op zijn t-shirt te eren met een paar tamme nummers, voorzien van wel erg gladde backing vocals. Gelukkig bleef het bij die twee uitschuivers en uiteindelijk bleek Stepmother een best genietbare band waarbij mijn sympathie vooral uitging naar de noest meppende drummer Lee Parker, en dat zeker niet alleen om zijn Dead Moon-T-shirt.
Het werd helemaal mooi met het afsluitende "Journey to the center of the mind", een bijzonder gesmaakte cover van The Amboy Dukes, de eerste band van een toen nog niet ontspoorde Ted Nugent.
Dit orgelpunt versterkte alleen maar het gevoel dat er meer in had gezeten, zeker omdat Stepmother het al na een krap halfuur voor bekeken hield.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
Dressed Like Boys – Blender - Entertainend, bevlogen, geëngageerd en muzikaal hoogstaand
Dressed Like Boys, Cisca Cisca
De locatie waar Blender zich bevindt is werkelijk mooi. Het is gelegen naast de Leie en de plaats zelf bestaat uit een tuintje en een overkapte buitenplaats. Het was ook niet grootschalig en dus overzichtelijk. Dus dat zat al goed.
Opener Cisca Cisca was afgezakt met enkel haar bassist die de bas inruilde voor een piano, omdat één van haar bandleden ziek was. Dit vingen ze beiden goed op en het maakte meteen ook duidelijk welke ferme zangstem ze heeft. Het was een ingetogen en intense passage dat een overgroot deel van het vroeg opgekomen publiek wist te smaken. Alleen een beetje jammer van de onrespectvolle luide babbelaars achteraan bij de toog.
Ze maakte ook nog reclame voor haar debuutplaat die in september verschijnt en waarvan ze nu reeds 9 exemplaren mee had in de merchandise stand.
Tenslotte was het de beurt aan Dressed Like Boys. Zanger Jelle Denturck begroette iedereen in het West-Vlaams. Voor hem was het bijna een thuismatch aangezien hij van het naburige Ingelmunster afkomstig is. Hij sprak ook een Britse fan toe die speciaal uit London was afgezakt voor dit concert.
Er werd geopend met “Nando” en daarna het prachtige “Healing”. “Agony Street” was een volgend ijkpuntje waarbij hij zingt over de gewelddadige en intense relatie van de Franse dichters Rimbaud en Verlaine. Zijn bindteksten tussen de songs waren duidend, zoals bij o.a. “Jaouad” en zinvol.
Een solomomentje van Jelle was er tijdens “And Then i Woke Up” waarna de registers opengetrokken werden voor “Lies” en “Pinnacles”. Die laatste werd naar het einde toe voorzien van een fantastische muzikale finale. Te vroeg was het concert gedaan.
Gelukkig kwamen ze terug voor twee songs. De eerste was “Margrietje”; een ode aan Johny Turbo en een heerlijk meezingmoment. Tenslotte werd er geëindigd met “Stonewall Riots Forever” waarbij Jelle de titel uitlegde ( inzake het Queer-gebeuren in de States in 1969).
We kregen een fantastische muzikale avond voorgeschoteld in deze gezellige setting.
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Nederlands 
Français 
