Craic Killers zijn wat wij part poopers noemen: de mensen die de fun uit het feestje halen. Het is ook de bandnaam van een duo/solo-act uit Londen, met Ierse roots. De eerste release van Craic Killers is net uit bij Subunderground CA, het label van Nederlander Hans Ford (van Ford’s Fuzz Inferno).
Craic Killers staat in de UK al even op de radar. De zwaar politieke singles (pro Palestina, tegen de BBC, tegen Trump (uiteraard), …) krijgen er aandacht en de band kan regelmatig optreden. Ze maakten al een single met Asthma Kids uit Canada en ze staan al op een digitaal verzamelalbum van Dammit Records (van ook The Mono Kids).
Het is niet helemaal duidelijk of we nog van ‘ze’ moeten spreken. Oprichter Mr. Craic is ergens onderweg het spoor kwijtgeraakt van DJ Miner, de andere oprichtende helft van het duo. Mr. Craic heeft voor optredens en interviews net zo’n roze balacava (bivakmuts) als de dames van Pussy Riot. Voorts zou de mosterd gehaald worden bij Bad Brains, Dead Kennedys en Circle Jerks. Dat is er niet altijd aan te horen. Als geheel hoor ik een huwelijk van Sleaford Mods en de jongste versie van Amyl and the Sniffers verenigd in een onwettige liefdsebaby aan een Ho99o9-infuus.
De helft van de songtitels op deze EP zijn in het Iers, omdat Mr. Craic een cursus schrijven in het Iers gevolgd heeft.
Dit is über-militant en opruiend en lekker rudimentair in muziek, met niet meer dan een heel eenvoudige, kale baslijn en soms wat zuinige ritmes erbij. Mijn favorieten zijn “Freaks” en “Ni Amárach”.
Punk/Rock
Who TF is Craic Killers
Craic Killers
https://craickillers.bandcamp.com/album/who-tf-is-craic-killers
Begin dit jaar was er het debuutalbum van Gare Noir, met twee leden van Red Zebra, de band die nog steeds op pauze staat. Na de vele positieve reacties komt er begin volgend jaar een tweede album van Gare Noir en daarvan mogen we al genieten van de eerste single.
“To Know You Is To Love You” is geen cover van de gelijknamige 60’s hit van Bobby Vinton, maar origineel eigen werk van dit Belgische duo. Net als de vorige singles biedt ook dit nieuwe materiaal sprankelende synthwave met een leuke lyric er over heen. Een beetje romantiek en wat mysterie, maar minder donker dan het eerdere werk, misschien.
Geschreven, gecomponeerd en geproducet door Frits Standaert en ingezongen door Sam Claeys. Als aanloop naar dat volgende album klinkt dit alvast veelbelovend.
https://www.youtube.com/watch?v=U-_IxJyqPkc
Omdat er wereldwijd wel meer rock en metalbands zijn met de bandnaam Hunter en omdat er een paar wijzigingen waren in de bezetting, veranderde de Belgische heavymetalband Hunter de bandnaam naar Hunter Omega. De naamsverandering valt samen met de release van de EP ‘Lake of Death’.
Als Hunter heeft deze band de voorbije tien jaar een mooie weg afgelegd, met als hoogtepunt hun passage op Alcatraz in Kortrijk. Alcatraz kwam net voor de release van het album ‘Rebel Angels Rise’ in 2023. Dat album werd bij ons en internationaal goed onthaald en sinds vorig jaar is het ook verkrijgbaar op vinyl. Na Alcatraz volgden nog een handvol kleinere festivals in België en veel clubconcerten in eigen land en Nederland, vaak als support van internationale bands.
De nieuwe muziek dan. “Ghost of Anarchy” begint met enkele agressieve riffs om dan over te gaan op snelle, klassieke heavy metal. De tempowisselingen in dit nummer zijn leuk en vormen het peper en zout van het nummer, naast de knappe gitaarsolo. Ook de lyrics gaan ergens over, al blijft het ook wat mysterieus. “Lake of Death” begint ook al scherp en snel. En op dit nummer houden ze bij Hunter Omega het gaspedaal de hele tijd ingedrukt. “Knight of the Black Rose” – een verwijzing naar Lord Seth uit Dungeons & Dragons - is op deze EP al aan zijn derde deel toe. Delen 1 en 2 staan op de eerder uitgebrachte full albums.
Voor wie deze band van bij het begin volgt, is het leuk om zoiets als rode draad doorheen het oeuvre te hebben. Ook voor wie de voorgeschiedenis niet kent, is dit nog steeds een leuk nummer. Al gaat het in het begin dan traag en wordt er meer verteld dan gezongen. Heerlijk hoe er gespeeld wordt met de spanningsboog. Pas na 3 minuten worden de donderende drums ingezet en ze gooien er nog een nette gitaarsolo achteraan. Dit is veruit mijn favoriet van de vier nummers op deze EP. “FAFO” is de afkorting van F*ck around and find out. Er zit wat punkrock en wat oude Motörhead in dit nummer, dat opnieuw heel hard en strak gebracht wordt. Het gaat over opkomen voor jezelf en alles wat daarbij hoort.
Dat een naamsverandering en bezettingswissel gepaard kan gaan met een nieuwe release is mooi meegenomen. Dan geef je als band meteen je visitekaartje af. Deze ‘Lake of Death’ heeft de energie en tegelijk de maturiteit van voorganger ‘Rebel Angels Rise’ en toch klinkt dit net iets anders.
https://musiczine.net/index.php/nl/item/104205-hunter-omega-een-goede-band-verandert-en-evolueert-door-de-jaren-heen-daar-is-niets-mis-mee-zolang-iedereen-gelooft-in-wat-hij-doet
https://musiczine.net/index.php/nl/item/91716-rebel-angels-rise
https://www.youtube.com/watch?v=usvQYbc6ubo&list=OLAK5uy_nJMPAza7ACIOZWo7zWGnabOnIGnHXxpbg
De Zweedse rock-'n-rollband MÄRVEL nodigt je uit in ‘Sanctemonium’, een Halloween-EP vol gemaskerde mannen, slechte bedoelingen en een soundtrack voor de donkerste nacht van het jaar. Met twee bekende griezelverhalen uit het eerdere werk van Märvel, twee zorgvuldig gekozen covers en het allereerste nummer van de band in het Zweeds, bundelt ‘Sanctemonium’ vijf verhalen over monsters, het kwaad en dingen die 's nachts in het donker rondspoken.
De EP opent met Alice Coopers jaren 80-klassieker “He’s Back - The Man Behind The Mask”. Drie gemaskerde mannen die een nummer over een gemaskerde man onder handen nemen: de casting lijkt zichzelf wel te schrijven. Special guest Olle Hedenström (Dead Lord, Kongh) vervoegt The King op leadgitaar, waardoor deze bijzondere Halloweenreünie nog beter past. Olle speelde namelijk de hoofdrol in Märvels videoclip voor “Danish Rush”. Ze hebben het origineel helemaal naar hun eigen hand gezet. Luister maar eens naar het origineel. Geniet van de vurige gitaarsolo's, de coole zang en ja, je zult het ontbrekende synthesizer geluid uit de jaren 80 niet missen. Wat een knaller van een versie!
“Alla Helgons Blodiga Natt” maakt zijn debuut als het allereerste Zweedstalige nummer van Märvel en geeft het feestgedruis een uitgesproken lokaal tintje. De titel betekent “De Bloedige Nacht van Allerheiligen” en het nummer luidt een nieuw hoofdstuk in de muzikale taal van de band in. Of bewijst het juist dat taal er niet toe doet als je rockt zoals zij dat doen!
Vervolgens waagt Märvel zich aan “Where Evil Grows” van The Poppy Family, waarmee de band nog een onheilspellend nummer aan de verzameling toevoegt. Maria Bergström (The Pusjkins) neemt de duetvocalen voor haar rekening en geeft het nummer extra emotie met haar krachtige stem.
De tracklist wordt vervolledigd met twee eerder uitgebrachte originele nummers van Märvel. Eerst is er “A Beautiful Corpse”, afkomstig van het meest recente album ‘Brain Drain Diaries’: een mooi en bijzonder typisch Märvel-nummer.
Als laatste krijgen we “Slasher With a Broken Heart”, oorspronkelijk verschenen op ‘Graces Came With Malice’. Een schattig nummer, Valentijn in omgekeerde richting. Ik ben dol op de teksten en vind ze bijna grappig. Het gitaarspel is ronduit verrukkelijk.
Of je nu verkleed op pad gaat of gewoon op zoek bent naar iets passend duisters als soundtrack voor dit seizoen, ‘Sanctemonium’ biedt vijf uitstekende redenen om de lichten aan te laten.
Deze EP laat bovendien zien waarom je deze gasten in de gaten moet houden als je houdt van rock met een donker randje. Ze hebben opnieuw puik werk afgeleverd!
MÄRVEL BESTAAT UIT:
https://www.facebook.com/marveltheband
https://www.youtube.com/watch?v=Rvf4Qzot-ks&list=RDRvf4Qzot-ks
Wie The Schizophonics al eens live aan het werk gezien heeft, weet dat deze band op zijn zachtst gezegd een sensatie is. En dat heeft alles te maken met zanger/gitarist Pat Beers, een wildebras die telkenmale te keer gaat als een jonge uitgelaten James Brown die de ene spriet na de andere salto uit zijn energetische lijf perst en ondertussen de meest explosieve gitaarsolo’s blijft afvuren. Kunnen Schizophonics die ongebreidelde energie ook op plaat persen, vragen wij ons af.
Toch wel, zo blijkt. ‘Burning Floor’ is ondertussen al het vierde album, en het is wederom een wild, furieus, driftig en elektrisch geladen plaatje vol met snerende fuzzy garage-rock. Geen stijlbreuken in vergelijking met vorige platen, en dat is maar goed ook. De levendige ingrediënten zijn alweer de onstuimigheid en de furie van MC5, de morsige prille garage-rock van The Sonics en de onuitputtelijke energie van Jon Spencer. En wie zich nog de onvolprezen Dirtbombs herinnert zal ook wel een belletje horen rinkelen in de soulvolle en swingende garage-rock van “Knock It Down”.
“Coyote” heeft dan weer een en paar Iggy-krijsen in zich, zoals de the man himself het deed in zijn beste Stooges tijden, en ook de gitaar wordt hier gegeseld met ware Ron Asheton-allures. Allicht wel, natuurlijk zijn The Stooges alomtegenwoordig in de bruisende sound van Schizophonics, dat kan ook niet anders.
Het tempo nog een beetje opdrijven? Geen probleem, “Little Cobra” raast als een tornado en “Out in the Wilderniss” is een windhoos die door de jungle briest.
Het hele album is eigenlijk een adrenaline-injectie die een dik half uur non-stop doordendert.
Nu Ozzy de pijp uit is, is de rest van Black Sabbath met welverdiend pensioen. Met uitzondering van Tony Iommi, zowat de meest invloedrijke gitarist ooit in het metal-genre. Die heeft, na Ozzy’s trip naar het donkere hiernamaals, hoegenaamd niet stil gezeten en komt nu met ‘From the Dark’ aanzetten.
Iommi is hier bij momenten geweldig op dreef en hij tovert een stel bronstige riffs en straffe solo’s uit zijn duivelsmouw, maar wij vragen ons meermaals af of hij er wel goed aan gedaan heeft om zanger Jorn Lande in huis te halen. Deze laatste lijkt maar met één ding bezig te zijn, ‘hoe hard kan ik mijn best doen om op Ronnie James Dio te lijken’. Daardoor ligt het album dus ook veel dichter bij ‘Heaven and Hell’ en ‘The Mob Rules’ dan bij de eerste 5 iconische Sabbath platen. In de metalwereld kan je ‘Heaven and Hell’ en ‘The Mob Rules’ wel als twee essentiële albums beschouwen, maar veel Sabbath-DNA dragen ze niet echt in zich, het zijn vooral Dio’s platen.
Jorn Lande lijdt aan dezelfde kwaal als zijn grote voorbeeld, hij overdrijft, en nog geen klein beetje. De prominent aanwezige vocals zorgen soms voor een overdaad aan pathos en wringen zo de songs al eens de nek om. Lande waant zich in de finale van ‘The Voice’. Hij lijkt wel de Christiano Ronaldo van de metal-zangers, hij is zodanig op zichzelf gericht dat ie vergeet dat hij voor een team staat te spelen.
Maar goed, het is uiteindelijk nog altijd Tony Iommi zelf die de Dio-copycat als zanger heeft aangeduid, dus hij zal het wel zo gewild hebben, en wie zijn wij om de keuze van de grootmeester in twijfel te trekken. Op vroegere platen “Seventh Star” (1986) en ‘Fused’ (2005) ging Iommi zelfs in zee met Glenn Hughes, wiens vaak irritante falsetto-stemmetje nu ook niet bepaald voor een doomsfeer zorgde.
Doom-metal adepten zullen met ‘From the Dark’ trouwens ook op hun honger moeten blijven zitten, maar oldschool heavy metalfans mogen dan weer geregeld likkebaarden. Want Tony Iommi redt keer op keer de meubelen met een resem monsterrifs en snedige solo’s, en dat zorgt ervoor dat het album alsnog overeind blijft. Binnenkomer “Over the Violent Sun” mag er zeker zijn, Tony Iommi plant hier een stomende stoner-riff neer en gooit er iets verder nog een fijne solo achterna. En de trage sleper “Black Times” weet evenzeer te overtuigen, het is een soort valse ballad waarin regelmatig een snedige Sabbath-gitaar weerklinkt. Afsluiter “Legacy” heeft ook wel die onheilspellende en sluimerende atmosfeer in zich die we kennen van Sabbath.
Allemaal zeer potig en verdienstelijk, maar we kunnen er niet aan doen, we missen Ozzy. Niet dat diens solo platen zo een hoogvliegers waren, want het was vooral het magische combo Iommy/Osbourne die een chemische reactie teweegbracht (zie ook Lennon/ Mc Cartney, Jagger/Richards of Morrison/Manzarek).
Met Ozzy aan de microfoon en een wat smeriger productie was dit absoluut een waardige opvolger geweest voor Sabbath’s laatste wapenfeit ‘13’, nu is het gewoon een oerdegelijke oldschool metal-plaat.
Vincent Starwaver is terug met een nieuwe single. “Starsong 2” is het visitekaartje van het album ‘What About The Poetry?’ dat we ergens begin volgend jaar mogen verwachten.
Afgaand op deze single zal dat derde album netjes in het verlengde liggen van ‘Goodnight Honeybun’ en ‘Godspeed’. Een beetje de indie-rocksound van de jaren ’90 en ’00, met wat productionele accenten die heel aanwezig zijn en tegelijk niet te veel op de voorgrond komen, ergens tussen dEUS en Hooverphonic in. Er zitten zuinig wat vrouwelijke vocalen in deze single, en dat dat mooi aanvult bij Bart’s stem, dat wisten we natuurlijk al van zijn vorige bands en projecten.
Je vindt deze digitale single op Spotify en Apple Music.
https://www.youtube.com/watch?v=0Y0uTIu37hs
Unzucht (te vertalen als ontucht) wordt door sommigen bij de groep van de Neue Deutscher Härte (NDH) gerekend en door anderen dan weer niet. Muzikaal zitten ze er niet zo heel ver van en ze deelden al het podium met NDH-bands als Eisbrecher en Megaherz.
Het bekendste feit waarmee Unzucht al de pers haalde, was het vertrek van hun zanger Daniel Schulz (Der Schulz) naar Oomph!. Hij wordt sinds 2024 bij Unzucht vervangen door Timm Hindorff.
‘Neon Dom’ is het eerste album waarop die te horen is. Muzikaal gaat ‘Neon Dom’ nog net iets meer naar de metal dan eerdere releases: zwaarder, agressiever en met meer nadruk op de gitaren. De sound klinkt alsof hij gemaakt is op maat van de grote stadion-arena’s. De dark gothic rock van vroeger zit er ook nog wel stevig in (denk aan HIM), maar het voelt alsof deze band iets te bewijzen heeft en daarom een tandje bij steekt. Alsof ze zichzelf naast het veel populairdere Oomph! willen zetten.
Inzake onderwerpen – alle lyrics zijn in het Duits - blijft Unzucht bij de dark romance in het algemeen en het leven in de schaduw van de maatschappij. “Nachtschatten 1” loopt bijna geruisloos over in “Nachtschatten 2”. Het is het meest ambitieuze luik van dit album, waarop de band inzake muzikale techniciteit, songopbouw en productie alle sluizen open zet.
Voor mij zijn de beste tracks “Katharsis”, “Neon Dom” en “Krieger”.
Voor de liefhebbers bestaat dit album ook in versie met remixen van onder meer Vlad in Tears en Death Valley High en met instrumentale karaoke-versies van alle nummers.
https://www.youtube.com/watch?v=S3YnLoyXV6w
Rockband Triggerfinger bracht zopas hun nieuwe album ‘Tarmac’ uit, maar vond ook nog de tijd om een bijzondere cover op te nemen die niet op dat album staat: “Wannsee” van Die Toten Hosen.
Met dat nieuwe album gaat Triggerfinger opnieuw op tournee en dan staat Duitsland nog maar eens op de agenda. In het verleden werd Triggerfinger door de punkpioniers van Die Toten Hosen al meermaals uitgenodigd als support voor grote stadionconcerten en die band heeft zo een belangrijke bijdrage geleverd aan het succes van de Belgen in Duitsland.
Deze cover is daarbij de welgemeende ‘dankuwel’ van Triggerfinger. In onberispelijk Duits gezongen door Ruben Block, met een perfecte mix van Greg Gordon en een pak mysterieuzer dan het origineel. Bij Die Toten Hosen gaat het over een zomers liefdesverhaal en een ode aan de buitenwijken van Berlijn. Triggerfinger kleurt daar een mysterieus, duister randje rond.
Misschien niet zo catchy als hun kopjes-en-mes-cover van “I Follow Rivers” van Lykke Li, maar wel opnieuw knap gedaan, deze “Wannsee”.
https://www.youtube.com/watch?v=pvu9sLv2RPs
Het is al van 2024 geleden dat we inzake releases nog een teken van leven kregen van Transistor, de band die we toen hard vergeleken met De Mens en andere Nederlandstalige rockbands van de jaren ’90. Maar kijk, daar zijn ze terug, met een knappe cover.
Het is niet de eerste cover die Transistor brengt. Ze maakten al een leuke mash-up van “Oh Darkness” van Admiral Freebee (vertaald naar “Oh Duisternis”) en “Soms Vraagt Een Mens Zich Af” van Gorki. Deze keer gaan ze aan de haal met “Door De Wind”, het nummer van Stef Bos waarmee Ingeborg in 1989 naar het Eurovisie Songfestival trok. Ze eindigde in Zwitserland op de 19de plaats, maar in Vlaanderen werd het nummer een hit. De aanleiding is dat Ingeborg haar 60ste verjaardag viert.
In de versie van Transistor krijgt “Door De Wind” een rockend jasje aangemeten en dat past deze song perfect. Ik zou willen denken dat deze rockversie in 1989 het misschien wel beter zou gedaan hebben dan het origineel. Voor mijn part had Transistor deze cover zelfs nog met ‘vuiler’ mogen brengen.
Leuk, maar nu wachten we op nieuw eigen materiaal van Transistor.
https://www.youtube.com/watch?v=jaXaBR97v5Y
https://musiczine.net/index.php/nl/item/96326-vriendelijke-groeten
Vorig jaar verraste The Great White Nothing ons met een fijn debuutalbum dat vol stond met atmosferische, soms filmische en tegelijk heel intense postmetal. Pas volgend jaar komt er met ‘Passage II’ een vervolg op ‘Passage I: Melancholia’.
Om de liefhebbers niet te lang op hun honger te laten zitten, is er nu de EP ‘Live at Motormusic’, met drie nummers.
De drie nummers zijn live in de studio opgenomen, zonder (hoorbaar aanwezig) publiek. Daardoor krijg je als luisteraar een beter idee van hoe deze band live klinkt. Bovendien zijn op twee tracks rustige pianofragmenten toegevoegd, als om het contrast met de luidste passages nog te versterken. Voor de luisteraars is dit om duimen en vingers bij af te likken.
Een extra cover of een nog niet uitgebracht nummer was zeker ook welkom geweest als extraatje, maar op deze manier is dit ook al een leuk en interessant tussendoortje.
https://www.youtube.com/watch?v=1Nd17fKdJPk
Met Suecide High vinden muzikanten uit verschillende hoeken van de Belgische muziekscene elkaar in een gedeelde liefde voor stevige riffs en een rauwe sound. Op ‘Chaos Has Its Charm’ combineert de band heavy metal en blues met rechttoe rechtaan rock en gruizige stoner. Denk aan de donkere gloed van Black Sabbath en de ongepolijste energie van AC/DC, maar met een voldoende eigen smoel. De titel past alvast bij die kruisbestuiving: het mag schuren en wringen, zolang de songs hun slagkracht behouden.
Bezieler Renaud Mayeur is van veel markten thuis. Naast zijn muzikale verleden bij o.m. La Muerte en Hulk heeft hij ervaring met filmmuziek. Samen met Stéphane Panozzo op gitaar, Fabrice Giancinto op bas en Charly Cornez op drums begint hij met Suecide High aan een nieuw avontuur.
De opener “Suecide High” laat meteen horen waar het gezelschap voor staat: aanstekelijke riffs die uitnodigen tot headbangen en luchtgitaar spelen. Het voelt vertrouwd aan, maar klinkt nergens gedateerd. De band geeft de bekende ingrediënten een frisse invulling.
Die aanpak trekt zich door in “Feel the Flames”, “I'm Miracle” en het titelnummer “Chaos Has Its Charm”. Naast de rechtstreekse slagkracht horen we geregeld een donkere, haast mystieke ondertoon. Soms krijgt de muziek voor ons ook iets filmisch, waardoor Mayeurs achtergrond in die wereld lijkt door te schemeren. Het geeft de songs extra kleur en onderstreept de veelzijdigheid van het gezelschap.
Suecide High durft bovendien buiten de vertrouwde paden te treden. Op “Thousand Years” komen verschillende invloeden samen, waardoor strakke genregrenzen al snel vervagen. Daar ligt een belangrijke troef van deze plaat: zowel liefhebbers van alternatieve rock als heavy metalfans kunnen hier hun gading vinden. Ook wie graag een avontuurlijk zijpad met een donker kantje bewandelt, wordt op zijn wenken bediend.
“Let the People Ride On” sluit mooi aan bij die brede aanpak. Tegelijk verliezen de muzikanten de toegankelijkheid nergens uit het oog. Het bijzonder aanstekelijke “Devastating Man” en “Man of Principle” hebben zelfs een hitgevoelig kantje. “Somewhere Else” en “Nowhere Home” houden onze aandacht vast, waarna “The Hard Way” de plaat op een rustige manier afsluit.
‘Chaos Has Its Charm’ toont verschillende kanten van heavy metal, rock, blues en stoner, zonder dat de samenhang verloren gaat. De ervaring van de muzikanten vertaalt zich in songs die vertrouwd klinken en toch voldoende verrassen.
Een boeiende plaat die ons nieuwsgierig maakt naar de livevertaling. Een psychedelische trip met een hoek af? We zouden er niet van opkijken.
Itv 2026 Suecide High - Eenvoudige muziek spelen met lef en overtuiging, dat is de echte basis van rock’n’roll
Tracklist: Suecide High // Feel the Flames // I'm Miracle // Thousand Years // Chaos Has Its Charm // Darkness Falls // Let the People Ride On // Devastating Man // Man of Principle // Somewhere Else // Nowhere Home // The Hard Way
Singülar is een internationaal trio bestaande uit Pascal Schumacher, Edward Perraud en Sebastian Studnitzky. Op hun gelijknamige debuut verweven ze akoestische jazz, improvisatie en elektronische elementen tot een sfeervol klanklandschap. De muziek geeft een rustgevende invloed en bevat voldoende beweging en nuances om de aandacht vast te houden.
Opvallend is de lange speelduur van sommige composities. Na de twee minuten durende opener “Premier Matin” neemt het titelnummer meteen ruim achttien minuten de tijd. Toch verveelt het nergens. Binnen een intieme sfeer ontvouwen de muzikale motieven zich geleidelijk. Twinkelende klanken brengen ons haast onder hypnose, terwijl zachte pianotunes en af en toe wat opzwepend trommelgeroffel voor afwisseling zorgen.
Het tempo gaat lichtjes omhoog, zonder dat het trio de ingetogen sfeer doorbreekt.
Die beleving laat zich vergelijken met een wandeling door het bos: de stilte wordt telkens even doorbroken door natuurgeluiden die je aandacht trekken. Ook hier schuilt de aantrekkingskracht in kleine verschuivingen, waarbij de jazzinvloeden nadrukkelijker naar boven komen. Een ritme dat aan een kloppend hart doet denken, rondt het titelnummer bijzonder mooi af. Ook “Liaima” begint sober en zacht. Zodra we de ogen sluiten, opent zich een sprookjesachtige wereld. Synthesizers en andere elektronische elementen vloeien naadloos samen met de akoestische basis.
Die wisselwerking vormt een rode draad doorheen het album en krijgt ook in het ruim twintig minuten durende “Radio Supernova” alle ruimte.
Singülar laat de muziek ademen: afzonderlijke motieven krijgen de tijd om zich te ontwikkelen, waardoor de lange speelduur eerder uitnodigt tot aandachtig luisteren dan een struikelblok vormt. Met “La Fin d'un Monde” zet het trio zijn gevoel voor sfeervolle soundscapes nog eens in de verf.
Dit debuut vraagt wel enige overgave van de luisteraar. Wie zich laat meenemen, ontdekt hoe rijk die ogenschijnlijk sobere klankwereld is. De kracht schuilt in de subtiele wisselwerking tussen ambient - jazz, en in de manier waarop kleine accenten onze aandacht blijven prikkelen.
Na elke luisterbeurt blijft een aangenaam gevoel van rust hangen, samen met de zin om deze muzikale trip opnieuw te beleven.
Tracklist: Premier Matin 2:00 // Singülar 18:09 // Liaima 7:29 // Radio Supernova 20:35 // La Fin d'un Monde 5:38
Het Mexicaanse gitaarduo Rodrigo y Gabriela verbindt de vurigheid van rock en metal met Latijns-Amerikaanse ritmes, folk en flamenco-invloeden.
Op hun zevende studioalbum ‘OurHome’ zoeken Rodrigo Sánchez en Gabriela Quintero opnieuw de mogelijkheden van akoestische instrumenten op, na de nadrukkelijker elektrische aanpak van ‘In Between Thoughts … A New World’.
De plaat werd opgenomen in Tokio, met bijdragen van o.a. voormalig Megadeth-gitarist Marty Friedman en jazzpianiste Hiromi Uehara. Japan vormt daarbij meer dan een decor: het is voor het duo een plek van inspiratie, bezinning en hernieuwde creativiteit.
De titel verwijst naar thuiskomen bij jezelf. Een mooie gedachte die op deze plaat ook muzikaal betekenis krijgt.
Met de titeltrack stappen we een vertrouwde wereld binnen, maar vervelen doet die allerminst. Rodrigo y Gabriela weten hun typische Latijns-Amerikaanse invloeden nog steeds iets magisch mee te geven. Het gitaarspel straalt zowel warmte als vurigheid uit. Juist de wisselwerking tussen die aanstekelijke energie en de rust die tussendoor ontstaat, maakt ‘OurHome’ zo bijzonder.
« Somos Como Tú » voegt daar een opvallend nieuw element aan toe: voor het eerst krijgt een eigen nummer van het duo een gezongen tekst. Het thema van migratie, ontheemding en gedeelde menselijkheid krijgt een levendige groovende muzikale omlijsting.
In deze barre tijden kunnen we wat zomerse positiviteit gebruiken. Ook met de winterdagen in aantocht verspreidt het duo een warmte. Die warmte neemt bij het weemoedig aanvoelende « Akatsuki » een andere gedaante aan. Dankzij de bijdrage van Hiromi horen we Oosterse kleuren die ons bij dit duo voordien minder waren opgevallen. Het verruimt hun klankwereld en sluit tegelijk mooi aan bij hun gevoeligheid voor melodie en sfeer.
Rodrigo y Gabriela durven buiten hun comfortzone te treden, terwijl hun herkenbare karakter behouden blijft. Een avontuurlijke aanpak die we bijzonder kunnen appreciëren.
Bij « Flying Underground » komt dan weer dat vertrouwde huwelijk tussen rock en Latijns Amerikaanse invloeden naar voren. Het is die combinatie die hun muziek zo toegankelijk maakt voor luisteraars uit uiteenlopende muzikale hoeken. Ook bij « Quicksand » en « Monster » voelen we hoe soepel het duo tussen verschillende invloeden beweegt. De samenwerking met Marty Friedman sluit bovendien aan bij iets wat we al langer weten: Rodrigo y Gabriela zijn niet bang om de metalkaart te trekken. De gedrevenheid van dat genre vindt ook binnen hun akoestische aanpak een plaats.
Toch draait ‘OurHome’ om meer dan virtuositeit of het samenbrengen van stijlen. De veelzijdigheid gaat hand in hand met emoties die telkens een andere kleur krijgen. Van « MADitation » tot « Hinomaru Twins » horen we een duo dat nieuwsgierig blijft naar nieuwe mogelijkheden. Een knipoog naar andere culturen en momenten van bezinning geven de plaat extra diepte, zonder de spontane speelvreugde te verdringen.
Rodrigo y Gabriela hadden gemakkelijk kunnen voortbouwen op een vertrouwde formule. Op ‘OurHome’ kiezen ze ervoor hun muzikale blik verder te verruimen. Vurigheid en rust, herkenning en ontdekking vinden elkaar op een plaat die ons zowel in beweging brengt als laat wegdromen. Ze vinden zichzelf opnieuw uit, met hun roots stevig verankerd in het geheel. Een bijzonder mooie schijf.
Volgens de aangekondigde tourplanning doet het duo volgend jaar de Benelux aan voor twee concerten: op 13 april in de AB in Brussel en op 14 april in Paradiso in Amsterdam. Op basis van deze warme, avontuurlijke plaat kijken we daar alvast naar uit.
Latijns-Amerikaanse folk/Acoustic rock
OurHome
Rodrigo y Gabriela
Tracklist: OurHome // Somos Como Tú // Akatsuki // Flying Underground // Quicksand // Monster // Astrum in Corpore // Is In Your Pocket // MADitation // Hinomaru Twins // Simurgh
Nederlands 
Français 
