Op soundcloud kan je enorm veel muziek ontdekken: Onbekende artiesten, meer underground of lo-fi en in alle genres. Per toeval kom ik Ono Moloko tegen met het nummer “Smoke and Flames”. Ono Moloko is de muzikant Nejib Seddik en heeft als uitvalsbasis Gent. Voor de teksten werkt hij soms samen met Sarah Van Den Bossche. Hij is heel actief bezig want op soundcloud en spotify staan er dit jaar vrij veel releases van singles op.
Wat valt op? De sfeer die hij neerzet, de professionele opnames en mix. Daarnaast is “Smoke and Flames” een heel goed nummer met een zangeres dat hier schitterend werk aflevert. Een nummer in hetzelfde genre en stijl is “Only a Memory”.
Ik heb ook “A Real G Birthday” erbij geplaatst omdat dit nummer dan een iets andere kant toont van Ono Moloko. Maar de sfeer en vibes blijft wel in hetzelfde genre.
Als ik voor deze twee songs vergelijkingen of raakvlakken moet maken dan denk ik aan: Gorillaz, Twenty One Pilots, Morcheeba, Dido…
Pop/Electro/trip hop/lounge
Smoke and flames - A Real G Birthday -single-
Ono Moloko
https://soundcloud.com/onomoloko
https://music.youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_lCXVfqIahXO0zGZPe7pVJaxKYCvUCt_m0
https://open.spotify.com/artist/4ZA1z96B7kSTPmfvmRWTsN?si=7-YUilgiRnS4dOrUkX8kcg
Emma Rotsaert kwam als Parkaparaplu al de neus aan het venster steken tijdens de coronapandemie. Tijdens de lockdown studeerde ze nog en voor haar eindwerk heeft ze nummers geschreven en opgenomen en zelf videoclips gemaakt. De resulteerde in het album ‘De Dood Van Een Tuinkabouter’.
Sindsdien is er heel wat veranderd. Emma speelde in de tv-serie How To Kill Your Sister wat haar jeel wat media-aandacht opleverde en ze zit in Arbeid Adelt!, net als Geert Vanbever, haar compagnon de route in Parkaparaplu. Het opzet van Parkaparaplu is niet of nauwelijks veranderd: donkere Nederlandstalige poëzie op een bedje van dark, cold en new wave. Het ligt allemaal niet zo ver van bijvoorbeeld Nel & J.P.
“Liefde Is Dood” is een prima single, met de kille sound van de jaren ’80 (Sisters, Anne Clark, The Sound, Bauhaus, ..) en een intrigerende tekst over liefde en religie.
Misschien is die losjes geïnspireerd door de tv-reeks Godvergeten, maar het kan ook op eigen ervaringen gebaseerd zijn.
parkaparaplu - liefde is dood - Google Zoeken
Giöbia is een Italiaanse instrumentale spacerockband die al een paar keer in België kwam optreden. ‘X-Æon’ is hun zesde studio-album.
Hun sound is een mix van spacerock, psychedelische acid rock, synthrock en prog. De invloeden komen waarschijnlijk van bands en artiesten als een Mike Oldfield, Pink Floyd, Kayak, Hawkwind, Gong, Ozric Tentacles en Jean-Michel Jarre.
De progressieve elementen in de songopbouw en de kosmische facetten (dromerige riffs, zweverige synths, …) zijn knap uitgewerkt en krijgen veel plaats en ruimte op dit nieuwe album. Bij momenten klinkt dit wat retro, maar er zitten ook recentere invloeden bij. Wanneer die recentere invloeden benadrukt worden, hoor je vooral heavy, hypnotiserende psych. Niet altijd super-heavy, maar wel opvallend zwaarder en logger dan de andere stukken. Samen is het een boeiende mix van oud en nieuw, zonder breuklijnen tussen de tijdsgeesten. In “The Death Of The Crows” zit nog een extra genre dankzij een opvallende postpunk-vibe.
“L’Eau Fugitive” gooit mij terug naar het ietwat miskende album ‘Rubycon’ van Tangerine Dream uit 1975. Eén song op dit album (“1976”) heeft een lang gesproken gedeelte in het Engels, maar voor het overige is dit album volledig instrumentaal. Deze gesproken track doet mij wat denken aan de EP ‘Intersatelital’ van Vinnum Sabbathi en andere tracks doen mij wat denken aan de Duitse Spacelords, maar deze Italianen zijn wel degelijk authentieke pioniers in het genre van de cosmic psychrock.
Als geheel is dit album een verkenning van het onbekende, zowel in het muzikale als in de songtitels. De wereld die we kennen is verloren en de band gaat next level om ons mee te nemen hetgeen wat zou kunnen volgen. Als Giöbia daarbij de soundtrack mag leveren, is het einde van de wereld misschien toch niet zo afschrikwekkend.
Zoals voor veel instrumentale bands is het bij Giöbia één van de uitdagingen om spannend te blijven zonder lyrics, maar dat lukt prima op X-Æon. De leukste tracks zijn voor mij “Les Ferromagnétaux” en “Fractal Haze”.
Giöbia komt in februari van volgend jaar naar het tweedaagse Heavy Psych Sounds Fest in het Brussel, samen met Conan, Belzebong en Lord Elephant. Giöbia was er overigens ook al bij op het eerste Belgische festival van hun label, in 2019 in Magasin 4. Toen speelden ze met onder meer Black Rainbows.
https://www.youtube.com/watch?v=VZCTrMucz4Q
Na twee goed ontvangen albums (‘Chimera’ en’ Parallel Lives’) is Paul Numi al terug met ‘Wired on Wonder’, zijn derde album in vijf jaar tijd. Dat hoge tempo betekent niet dat er ingeboet wordt inzake kwaliteit.
Voor ‘Wired on Wonder’ stapt Paul Numi het veld op met een nieuwe ploeg. Eén van de bekendste in het team is drummer Mario Goossens. Dat is inderdaad de Mario van Triggerfinger. De vaste producer van Triggerfinger is de Amerikaan Greg Gordon en die deed de mix van ‘Wired on Wonder’. We vermelden ook Bart Van Huyck, die in het verleden al meespeelde op een album van Lords of Acid. Voorts mag de pianist van Chimera terugkeren in de opstelling en werd een beroep gedaan op een koor uit Nigeria. Ook opvallend: Paul Numi neemt hier voor het eerst meer rollen op dan op de twee vorige albums. Hij zingt (ook de backings) en speelt bas en gitaar en hij is uiteraard ook de songschrijver, waar hij op vorige albums grofweg enkel de zanger en songschrijver was.
Namedropping is een leuk spel, maar niet altijd leveren bekende namen ook een degelijk album op. Hier wel. ‘Wired on Wonder’ is ondanks alle hulp van buitenaf het meest persoonlijke album van Paul Numi. En dan niet omdat hij muzikaal het laken naar zich toe trok. De lyrics zijn persoonlijker, graven dieper en nemen al eens een maatschappelijk standpunt in of tonen meer persoonlijke emoties (er komen twee vrouwennamen langs). Dit is ook het eerste album sinds het overlijden van Paul Numi’s broer, die een belangrijke rol speelde in zijn artistieke bestaan.
De stevige rocker “To What Seems” doet in de intro wat denken aan Echo & The Bunnymen. Verderop schuift het nummer wat op naar de Manic Street Preachers. De zang klinkt misschien net wat heser en dunner dan op de vorige albums, maar tegen de natuurwetten van de ouderdom is niemand opgewassen. “Don’t Let The Old Man In” legt de vinger op de wonde inzake ouder worden en “AI Gets Deal Fever” houdt onze generatie een spiegel voor op een leuke melodie. De lyrics daarentegen graven op dit album merkelijk dieper, voor wie de tijd wil nemen om die te ontdekken.
“What We Believe” start als een pianoballad van Elbow of Smith & Burrows en met dat gospelkoor erbij krijg ik meteen een Kerst-gevoel. “Someone” heeft een Departement S-vibe. “Phoebe My Dear” is in lengte, songtitel en akoestische aanpak een knipoog naar een track van de Stone Roses op hun debuutalbum. Een leuke knipoog, maar als je die context niet kent, is het misschien eerder een wist-je-datje. “Guide Me Towards The Light” moet heel zwaarwichtige lyrics op de schouders dragen, maar blijft wel nog overeind. Liever wat diepzinniger dan al te luchtig. “A Roving Still” is Paul’s antwoord op het gedicht So We No More Go A Roving Still van dichter Lord Byron.
De leukste tracks op ‘Wired on Wonder’ zijn voor mij de vooruitgeschoven singles “Caroll An” en “Love Still Sleeps In Futuropolis” en “To What Seems”.
https://www.youtube.com/watch?v=ZM5Cp-pDc4w
Tributebands … Er zijn er die het heel goed doen, die soms zelfs misschien te hard hun best doen, maar er zijn er ook bij waarbij het niet verder lijkt te gaan dan inspiratieloos naspelen van populaire bands om de eigen kassa te spijzen. Maar soit, iedereen mag kiezen hoe hij zijn publiek of geld verdient. Er bestaat ook duidelijk een publiek voor. Bovendien zijn tributebands vaak de enige manier om de muziek van overleden of gestopte artiest of band nog live te kunnen horen.
Black Sabbitch is een Amerikaanse Black Sabbath-tributeband met enkel dames in de rangen. Op zich al een leuk concept. En ze hebben lak aan de conventies van de tributes. De zang lijkt niet echt op die van wijlen Ozzy en de gitariste doet niet veel moeite om Tony Iommi te proberen evenaren. Dat laatste is natuurlijk maar weinig gitaristen gegeven. En heel vaak is het bij Black Sabbitch een heel verdienstelijke poging. Een paar songs worden een tandje trager gespeeld dan de originelen, meer naar een gemiddeld stoner-ritme. Toch behandelen de vier dames de songs met veel respect. Songstructuur en lyrics worden niet verkracht. Ze doen er wel hun eigen ding mee, liever dan alles perfect te willen naspelen. Herkenbaar, maar soms ergens in een andere dimensie.
‘Unrest in the West’ is hun eerste live-album en geeft een perfect beeld van hoe de dames live klinken. In de songkeuze zie ik opnieuw veel respect voor hun voorbeelden. Ze hebben geen “War Pigs” of “Paranoid” op dat album gezet. Nochtans zou dat heel wat twijfelende Sabbath-fans over de streep kunnen trekken als die het vinyl vastnemen en/of beoordelen in hun lokale platenwinkel of webwinkel.
En ze spelen die twee songs, net als het ook al populaire “N.I.B.”, wel altijd in hun set. Maar ze kiezen voor deze release liever voor songs die misschien wat minder bekend zijn bij het brede publiek. Voor de Sabbath-fans zijn het allemaal klassiekers: “The Wizard”, “Children Of The Grave”, “Into The Void” en “Wheels Of Confusion”.
Black Sabbitch heeft een heel uitgebreide setlist en op ‘Unrest in the West’ krijgen we daar nog maar een fractie van te horen. Op een manier hoop ik dat de verkoop van dit tribute-album het zo goed doet dat hier een vervolg op komt.
https://www.youtube.com/watch?v=d0sRqQh4I6M
Het Naragonia Quartet bestaat sedert 2006 en ze zijn met ‘Nehalennia’ aan hun vierde album toe. Ze hebben intussen met deze band al heel Europa rondgetoerd. In de Europese folk zijn ze intussen een begrip geworden.
Zoals op de vorige albums is dit album gevuld met bij momenten sfeervolle en soundtrackachtige als eerder opzwepende nummers. Hierbij staan melodie en gevoel centraal net als het gebruik van analoge en oude muziekinstrumenten als daar zijn: De diatonische accordeon, een akoestische gitaar, viool, doedelzak, sax of whistle…
Bij het gebruik van de doedelzak op “Heppiestep” ruik je Schotland en zie je beelden van ridders tussen de Schotse hooglanden die voor je ogen voorbij passeren. Het nummer breekt dan open en dan waan je je op een dansfeest van één of andere middeleeuwse koning. Het titelnummer is dan weer een rustige en gevoelige song vol melodie en melancholie. “Jowjef” klinkt als Vlaamse folk/kleinkunst en op “We All Steal From Andy and We Love It” kunnen we gerust een volksdansje doen. En zo krijgen we op dit tien nummers tellende album een verzameling van authentieke en verhalende muziek dat aan verschillende folk stijlen refereert maar er zijn eigen draai aan geeft.
Het album heeft, ondanks zijn variatie, een geheel eigen sound.
Wederom weten Luc Pilartz ( viool), Maarten Decombel ( akoestische gitaar), Pascale Rubens( diatonische accordeon en viool) en Toon Van Mierlo ( sax, diatonische accordeon, doedelzak…) een prachtig en kwalitatief album in het genre neer te zetten die naar alle waarschijnlijkheid weer heel goed onthaald zal worden.
Folk/volksmuziek
Nehalennia
Naragonia Quartet
België mag er een veelbelovende nieuwe band bij rekenen: GASMM uit Aalst. Hun muziek zit vol energie en contrast: melodieuze passages worden afgewisseld met harde, rake klappen die je meteen bij de keel grijpen. Invloeden van bands als Steak Number Eight, Nirvana, Phoxjaw en Failure klinken door, maar GASMM weet er een eigen stempel op te drukken.
Eerder dit jaar lieten ze van zich horen met “Black Holes In The Sky”, een debuutsingle die meteen positieve reacties oogstte. Tijdens hun optreden in Trix liet de band als nieuwkomer zien wat ze in huis hebben.
Hun nieuwste nummer “Fall Down” laat een donkere kant zien: een verhaal over een toxische relatie, over het verliezen van jezelf en de emoties die daaruit voortkomen. De woede en frustratie komen rauw naar voren, maar de melodie blijft steeds aanwezig en meeslepend. Met dit nummer laat GASMM horen dat ze klaar zijn voor grotere podia en een beloftevolle toekomst.
Live te zien op:
14/11 – Gent, Muziekcentrum Kinky Star met Het Nieuwe Normaal
19/12 – Aalst, Cimorné ep-release party
07/03/26 – Mechelen, DE KELDR. met L’Itch
Instagram
JJ zette ooit muziekrecensies op papier voor De Gentenaar, maar bij Fig Trees krijgt die kritische blik een nieuwe vorm. Hij zingt over de bands die hem raken. Captain Oats, ADM en And They Spoke In Anthems verschijnen in zijn nummers als mythische figuren op een soort muzikale odyssee die tegelijk speels en introspectief aanvoelt.
“Look For The Hook” is een eigenwijs en energiek nummer dat meteen opvalt. Waar eerdere releases van JJ een knipoog naar Bon Iver bevatten, klinkt deze single stevig indierock met een Beatlesque twist. Het is pop met een hoek af zoals Beck het zou doen, een nummer dat zowel melodieus als verrassend blijft.
De productie laat niets te wensen over. Opgenomen in Number Nine Studios bij Sebastian Omerson, gemixt door Ian Clement en gemasterd door Karel Debacker. Ook de muzikale bezetting is indrukwekkend. Sylvester Vanborm van Wallace Vanborn, Kris Auman van Strand of Oaks, Lowie Clapéron van PINGPONGCLUB en Reinhard Vanbergen van Charlotte & Reinhard leveren stuk voor stuk vakwerk.
Met “Look For The Hook” zet Fig Trees een nummer neer dat hart en hoofd grijpt. Het is een single die nieuwsgierig maakt naar het aankomende album Room 22 en bewijst dat JJ en zijn band klaar zijn om op te vallen in de Belgische indierockscene.
https://soundcloud.com/figtreesmusic/look-for-the-hook/
In 2026 verschijnt het nieuwe ( derde) album ‘Zwarte Siroop’ van ons nachtorkest De Delvers. Het album verschijnt via het Gentse en eigenzinnig label Wagonmaniac music. De eerste single hieruit is “Hoor de Kinderen”. De tekst is zwaarmoedig en lijkt een verwijziging naar de talrijke oorlogen die heden ten dage woeden in de wereld.
Muzikaal neigt het naar een Mexicaanse orkest gemixt met een Europese indierock band. Zo krijgen we een song die langzaam aanzwelt en zich op gang trekt.
“Hoor de Kinderen” is gitzwart maar de blazers maken het verteerbaar. Ze is rijk aan harmonieën en samenzang. We kijken nu al uit naar het nieuwe album.
Hier een teaser voor hun komende plaat: https://www.youtube.com/watch?v=MjErDsfgqkQ
Tristesse en schoonheid liggen vaak dicht bij elkaar. Met Lost In September hadden Alain Quateau en Renilde Gees dan ook geen betere naam kunnen bedenken. Hun muziek doet onverwijld denken aan de herfst, een seizoen dat wat aanvoelt als afscheid nemen, maar ook de pracht van de natuur accentueert.
In 2026 brengt het duo zijn eerste plaat uit met warme songs vol schoonheid, melancholie en verlangen. De eerste single “Dreams” toonde ons de dromerige kant van Lost In September met een sound die heerlijk knipoogt naar Spain en Sparklehorse zonder dat het retro klinkt.
De tweede single “What If I Told You” brengt je naar de essentie die muziek kan zijn, eenvoudig verpakt zoals ook Van Morrison en James Taylor dat soms doen. Het nummer gaat over het hardnekkige streven naar perfectie. We willen niets aan het toeval overlaten om hier en nu gelukkig te zijn. Tot we beseffen dat geluk zelden iets is dat je op het moment zelf ervaart. Geluk is meestal een herinnering.
“What If I Told You” nodigt je uit om het perfectionisme los te laten en tevreden te zijn met wat er is. ‘I don't wanna change a thing’, klinkt het.
Lost in September | Spotify
Ontdek Lost In September live op het podium:
27/10 Gent, Minardschouwburg
07/11 Gent, Geheel De Uwe (Luminous Fest)
15/11 Sint-Antelinks, Kerk
27/11 Geraardsbergen, The Preacher
29/11 Gent, Vlierefluiter
18/12 Aalst, Den Babbelaer
‘Heretics & Lullabies’ is het derde album van het Amerikaanse duo Frayle. Live en ook in de studio is de band uiteraard meer dan een duo, maar het zijn toch vooral zangeres Gwyn en gitarist Sean die de muzikale koers uitzetten.
Dit derde album is hun eerste voor een ‘groot’ label als Napalm Records. De band is dan ook één van de snelst opkomende sterren in de doommetal wereldwijd. Doompuristen zullen misschien hun neus ophalen voor Frayle of voor dit album, omdat ze bij Frayle hun doommetal mengen met elementen van postmetal, gothic rock en zelfs dreampop. Dat Gwyn behalve met haar fluwelen zanglijnen en de lyrics ook heel hard bezig is met het visuele aspect van de band, zal voor sommige puristen eveneens een doorn in het oog zijn.
Wat je Frayle wel moet toegeven: hun versie van doom is heel toegankelijk. De donkere en koele fluisterzang, de drukkende gothic sfeer als gemene deler, de warme catchy melodieën en de gitaren die als een laag over de melodie gedrapeerd worden, de slepende drum-ritmes, zuinig wat horror-elementjes in de productie, … Dit is gesneden koek voor de Netflix-generatie. Stadion-doom voor de fans van pakweg Ghost of Powerwolf.
Inzake lyrics en compositie houden ze bij Frayle vast aan hun succesformule. De lyrics gaan over heel herkenbare onderwerpen als liefdesverdriet, innerlijke demonen en donkere mystiek. Slaapliedjes waar tegelijk je haar van recht komt. Dat zorgt voor een heel consistent album, maar ook eentje waarbij je niet altijd doorhebt of je nog naar hetzelfde nummer aan het luisteren bent of al bij het volgende zit. Uitzonderingen zijn de Lana del Rey-cover “Summertime Sadness” en Halloween-themalied “Boo” (met grunts als vocale tegengewicht voor de frêle zang van Gwyn). De ritmes, zanglijnen en laagjes zijn bij momenten heel inwisselbaar. Mijn favoriet is het heavy “Heretic”, met “Walking Wounded” op een dichte tweede plaats.
Frayle zette al de stap van Desertfest naar Alcatraz. ‘Heretics & Lullabies’ zal het leger fans zeker en vast nog doen groeien, terwijl de fans van het eerste uur misschien zullen afhaken.
https://www.youtube.com/watch?v=QVAkrvi4RW8
Begin vorig jaar waren we al serieus onder de indruk van ‘Langspeelplaat’, het debuutalbum van de Nederlandse band Groot Onderhoud, omwille van de referenties naar het beste van de Nederpop uit de jaren ‘80. Ondertussen zijn we een tijd verder. Er volgden nieuwe nummers en nieuwe mensen in de bezetting van de band. En nu is er “Verkeerde Rij”, een beest van een single.
In de jaren ’80 had dit geheid een hit geweest, maar ook vandaag moeten hier nog fans voor te vinden zijn: een hitsig ska-ritme dat uitnodigt tot een dansje en een grappige tekst in het Nederlands waar ook nog wat laagjes onder zitten. Dit kan zo op Radio 1 en 2.
Review
https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/93991-langspeelplaat
https://www.youtube.com/watch?v=MD_oOnsyOT4
Bob Mould heeft zijn band Sugar heropgevist. Er is een nieuwe single en volgend jaar volgen ook nog concerten van het trio.
Een hele tijd na Hüsker Dü richtte Bob Mould Sugar op. Hun debuutalbum ‘Copper Blue’ sloeg in 1992 in als een bom, met in Vlaanderen (of toch op Studio Brussel) radiohits als “A Good Idea”, “If I Can’t Change Your Mind”, “Helpless” en “Changes”. Een jaar later stond Sugar te blinken op het podium van rock Werchter. Daarna smolt de aandacht voor Sugar snel. De EP ‘Beaster’ kwam als opvolger al in 1993 uit maar werd niet zo ontvangen als ‘Copper Blue’ en in 1995 stopte het Sugar-avontuur.
Bij de Vlaamse fans bleef de interesse voor ‘Copper Blue’ wel altijd branden. Het soloconcert van Bob Mould in 2012 in de AB, met vooral werk van Sugar, was helemaal uitverkocht. En nu is er de reünie. Met de originele bandleden. Vanaf volgend jaar spelen ze opnieuw concerten en nu is er al de single “House of Dead Memories”. Die heeft opnieuw de rauwe energie vanop ‘Copper Blue’ en de dikke gitaarlagen in de sound. Of er nog meer nieuw werk – een nieuw album? – op komst is, dat is nog koffiedik kijken. Maar deze single stemt ons alvast hoopvol.
Voor de fans komt er een heruitgave van de vier singles uit ‘Copper Blue’ op vinyl.
https://www.youtube.com/watch?v=-S72djtUIFk&t=2s
‘Resuwrecked’ is het tweede album van de in Roeselare residerende band. Intussen is er heel wat gebeurd. Eerst moesten ze hun bassist vervangen en recenter hun drummer. Intussen zijn ze op elkaar ingespeeld en zijn ze de wisselingen goed te boven gekomen.
De titel is trouwens een samenvoeging van ‘resurection (herrijzenis)’ en ‘wrecked (afbraak)’; een gevoel dat ze overgehouden hebben na de interne wissels. De opnames van dit album dateren van 2023 en werd opgenomen in Gent. Lukas Grymonprez (Parts of Culture) nam de productie en de mix voor zijn rekening.
Het album opent met “Fool”, een catchy nummer dat qua stijl wat in het verlengde ligt van “What Goes Around”. Dat laatste was de tweede single uit het album en staat hier na “Fool”. Twee catchy en snedige songs om te openen. We zijn goed vertrokken.
“Air” begint met een gitaarintro en een synth. Het is een traditionele ballad met de mooie, zachte zang van Sharon Braye. Het moet gezegd worden dat ze verder is ontwikkeld als zangeres sedert hun debuut. Luister maar naar “S.O.S.” (met een mooi kontrast tussen de man- en vrouwenstem) of “The Edge”. “Final Fantasy” is een korte en, naar hun normen, een nijdige song. Echt een leuk nummer dat goed opgebouwd is. “Alive” is een song dat live ook wel kan rocken vermoed ik. Op “Ashes of the Past” horen we een band en zangeres in vorm. Een fijn nummertje.
Afsluiter “The Edge” is een nummer dat wat aanleunt tegen de progressieve rock. Het is een nummer dat veel variatie bevat. De bridge vind ik geweldig en heeft wat Oosterse invloeden. Voor mij blijft dit een toptrack.
Het album klinkt heel goed. De songs zitten goed in elkaar. Sharon zingt bij momenten de pannen van het dak. De synths en keys zorgen meestal voor de catchy elementen. De drums, bas en drums zijn de solide fundering van de songs. Een heel geslaagd album.
Rock/Wave/Indie
Resuwrecked
Subatomic Strangers
Nederlands 
Français 
