Gent Jazz 2026 - Van ingetogen luistermuziek, José González, naar dansende benen, Dressed Like Boys, en broer en zus, Angus & Julia Stone, die liefdevol op het podium
Gent Jazz 2026
Bijlokesite
Gent
2026-07-03
Jasper Vanassche en Michiel De Meyere
De tweede festivaldag begon zoals een zomerdag hoort te beginnen: veel zon, weinig haast. Het publiek druppelde binnen, de tent vulde zich pas laat op de dag echt. Van ingetogen luistermuziek naar dansende benen en broer en zus die liefdevol op het podium.
Marble Sounds - Aan Marble Sounds de taak van de opener. Deels ondankbaar, want het publiek was nog matig aanwezig, en dat voel je op zo'n groot podium. De band, het geesteskind van de Vlaamse singer-songwriter Pieter Van Dessel, trok zich daar echter weinig van aan. Het samenspel van instrumenten en lichtontwerp zat mooi in elkaar, en er bleef zelfs ruimte voor een improvisatiemoment dat je bij deze band niet altijd verwacht. De glasheldere stemmen van de zangers droegen het geheel. Een ingetogen en zorgvuldige start.
Cassandra Coleman - Cassandra Coleman zorgde voor de soundtrack bij het eerste glas. De singer-songwriter uit Nashville brengt indiefolk en dreampop die je ergens tussen Florence Welch, Bon Iver en AURORA kan plaatsen, ingetogen en filmisch. Haar tonen dreven op de achtergrond terwijl mensen iets gingen bijhalen aan de bar en zich lieten opwarmen door dat zalige zonnetje. Niks mis mee: niet elke set hoeft de aandacht op te eisen. Ze bleef ondertussen interactief met het publiek, wat de losse, ontspannen sfeer alleen maar versterkte.
Dressed Like Boys - Hier ging de knop om. Dressed Like Boys is het soloproject van de Gentenaar Jelle Denturck, bekend van de indieband DIRK, en op het podium kwam dat binnen alsof het zo uit de jaren 80 was gestapt, outfits incluis. Zijn muziek leunt ergens in de buurt van Sufjan Stevens, Rufus Wainwright en Perfume Genius, en live vertaalt dat zich in songs met veel tempowisselingen en een mooie opbouw naar de climax. Het meest aangrijpende moment was "Jaouad", een eerbetoon aan Jaouad Alloul, de Belgisch-Marokkaanse acteur, schrijver, zanger en dragqueen die hij bezingt als iemand die simpelweg zichzelf durft te zijn. Ondertussen stond de tent helemaal vol. "Lies" kreeg het publiek na een intiemer stuk in beweging, "Pinnacle" hield dat vast, en met "Stonewall Riots Forever" als afsluiter zette hij er een punt achter dat bleef nazinderen. Een sterk optreden, het kantelpunt van de dag.
Lambert - Na dat feestje kwam Lambert de temperatuur weer wat terugdraaien. De pianist en componist, geboren in Hamburg en gevestigd in Berlijn, treedt altijd op met een gehoornd Sardijns masker. Zijn neoklassieke piano heeft diepe jazzwortels, en improvisatie staat er centraal. Dat verklaart de gezellige, bijna garden-style sfeer waar het publiek gezapig op doorbabbelde. Geen muziek die de zaal stillegt, wel muziek die een namiddag draagt, en op een jazzfestival zit die man met het masker helemaal op zijn plek.
José González - José González bracht het concert waar je even je adem voor inhoudt. De Zweeds-Argentijnse singer-songwriter uit Göteborg, zoon van ouders die de Argentijnse dictatuur ontvluchtten, begon ooit in punk- en hardcorebands en studeerde biochemie voor hij met zijn debuut ‘Veneer’ (2003) koos voor fluisterzang en klassieke gitaar. "Line of Fire" en "Killing for Love" zetten het publiek weer in beweging, en met zijn eigen "Crosses" en zijn befaamde cover van "Heartbeats", oorspronkelijk van The Knife, bewees hij nog eens hoeveel hij uit één gitaar en één stem haalt. Zijn versie van "Teardrop", naar Massive Attack, was een hoogtepunt, en hij sloot af met "Blackbird" van The Beatles. Knappe songs van een echte artiest, al bleef het eerder luistermuziek dan festivalmuziek. Prachtig, op voorwaarde dat je erbij stilstaat.
Angus & Julia Stone - En dan het slot. Angus en Julia Stone zijn broer en zus uit Sydney, kinderen van folkmuzikanten, en sinds hun doorbraak met ‘Big Jet Plane’ (2010) een van de mooiste duo's in het genre. Wat kan Julia eigenlijk níét: gitaar, trompet, mondharmonica, ze pakt het allemaal op. "Yellow Brick Road", met die regel "she shot me down with a revolver", en "Just a Boy" deden hun werk, en hun cover van Sam Smiths "Stay With Me" werd een meezinger met de hele zaal. Fans houden hen wel eens voor een koppel door die gedeelde achternaam, maar het is net de zichtbare band tussen broer en zus die het mooiste was. Ze amuseerden zich duidelijk terwijl ze speelden, en dat plezier stapte zo de zaal in. Het publiek genoot mee.
Conclusie
Dag twee had een duidelijke boog: van de ingetogen opener naar een uitverkochte tent, van dansmuziek naar fluisterstil luisteren en weer terug. Dressed Like Boys leverde de energie, José González de klasse, en Angus & Julia Stone de warmte om op af te sluiten. Zon, goede timing tussen de sets, en een publiek dat mee ademde.
Neem gerust een kijkje naar de pics op de site www.gentjazz.com
Organisatie: Gent Jazz
We volgen de Belgische formatie Splendidula al vanaf het prille begin, en hebben hen zien evolueren door de jaren heen. De laatste jaren - van 2022 tot nu - heeft de band heel wat woelige waters doorzwommen. Een understatement als je het ons vraagt.
Ze hebben de stormen doorstaan, en ze profileren zich nu binnen de sferische Black/Doom Metal. Het blijkt ook uit het recente album 'Absentia'. Een plaat waar de bijzondere stem van zangeres Kristien Cools nog meer op de voorgrond treedt.
Lees gerust het interview https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102446-splendidula-het-idee-om-de-release-show-in-een-kerk-te-doen-is-ontstaan-als-afscheids-ritueel-in-navolging-van-de-thema-s-van-de-plaat
Lees gerust de albumvoorstelling in Church 'Het Marca' in Maarkedal - https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102554-splendidula-splendidula-brengt-ons-in-een-wave-van-loslaten
Het sacraal mooi klinkende “Absentia” met inbreng van Tim Yatras komt heel hard binnen, de emoties borrelen op en de sfeer lijkt somber, maar ergens zie je steeds een lichtpuntje. In een weerbarstige finale, waarbij de frustraties hoogoplopend zijn, worden alle demonen een eerste keer verdreven.
“Echoes of Quiet Remain” met Aaron Staithrope klinkt zelfs nog intenser, alsof dat nog kon. “Donkerte” luidt een eerste Nederlandstalige song in. De grens wordt overschreden, de stem van Kristien bereikt hier een breekpunt. Grauw waar het grauw moet zijn, zalvend waar nodig. Telkens worden we tot een punt van waanzin gedreven door die opvallende stemvariaties van Kristien, zonder afbreuk te willen doen aan de instrumentatie.
Die lijn wordt verder doorgetrokken op “Dalkuldar” en het verbluffende mooie “Kilte”.
De band liet al weten dat ze meer de Black Metal toeren willen opgaan, hier komt het reeds naar boven. Geen satanische black, maar het soort Black Metal die de donkere ziel voedt en intrigeert; een duisternis die de donkere gedachte beschermt. Met “Let it come, to an End” wordt een eindpunt bereikt, waarbij de mens alle emoties loslaat, niet meer achterom kijkt en eindelijk de tunnel naar het licht kan bereiken.
Afrekenen met demonen, en vooral loslaten, is de rode draad doorheen deze prachtplaat. Live wist Splendidula ons tot tranen toe te bedwingen, ook het beluisteren van deze plaat brengt ons tot hetzelfde. De leegte die je voelt bij verlieservaringen komt op dit album in een schreeuw van pijn boven drijven. We voelden die pijn dus ook. Maar kregen vooral kracht om ook eindelijk alles los te laten… Zelfbevrijdend. Missie geslaagd.
https://www.youtube.com/watch?v=d56IoOv2x6U
Tracklist: Absentia 07:35 Echoes of Quiet Remain 09:36 Donkerte 05:51 Dalkuldar 03:05 Kilte 09:13 Let It Come to an End 07:37
Blackened/Doom
Absentia
Splendidula
We citeren: ‘Anke Verslype heeft een reeks eenvoudige en melodieuze stukken gecreëerd die tijdens een live studiosessie door middel van improvisatie tot stand zijn gekomen. Het album is in één doorlopende opname opgenomen en kan worden beluisterd als één lange reis, hoewel elk deel ook op zichzelf staat.
De muziek combineert vrije improvisatie met warme, toegankelijke melodieën die je bijblijven. Het album schakelt tussen verrassende klanken en eenvoudige, prachtige thema's en nodigt de luisteraar uit voor een spontane en oprechte muzikale ervaring.
Bron: https://verslypecornelisbuleshkaj.bandcamp.com/album/one-song-until-the-day-breaks ‘
We hebben de plaat dan ook in één ruk beluisterd. En inderdaad, elke song is een pareltje waar de muzikanten op intieme wijze laten horen wat voor een ingenieuze talenten ze wel zijn. Zachtmoedig waar het hoort op “Intro”, ook al klinkt in de verte iets mystieks en ongrijpbaars, alsof iets donkers nadert vanuit een schaduw. Zonder pijn te doen, want die zalvende klanktapijtjes zijn bedwelmend. Het maakt de overstap naar “Part one” en Part two (until the day breaks)”, het voelt aan als een wandeling die je met dit trio ondergaat, op het pad kom je de mooiste bloemen tegen, het siert de eenvoud van het leven en maakt het zo mooi! Dingen die we in de gejaagdheid van het leven vaak zijn vergeten.
Dee tocht wordt verdergezet bij “Part three” dat iets meer overstuurds klinkt dan de vorige songs. Maar daarom niet perse luidruchtiger. “Part four” op zijn beurt laat een iets meer 'experimenteel' en 'improviserend' kantje horen. Het gaat op die manier naar “Bells” en afsluiter “Part five', een slot dat mooi op dit alles aansluit.
Verslype/Cornelis/Buleshkaj bewandelen een uitgekiend zachtmoedig pad, waardoor je als een ander mens naar buiten komt. We moesten de versterker op sommige momenten zelfs wat hoger zetten, om het echt te voelen en ervoor te zorgen dat geen enkel ander storend geluid binnen kwam.
Een aanrader in deze tijden. Elke song ademt diezelfde intensiteit en tederheid uit, waardoor je best de plaat met de ogen gesloten op je laat inwerken. Wij geraakten alvast in een diepe trance en voelden ons na enkele luisterbeurten compleet zen worden.
Een mediatieve totaalbeleving, zonder meer!
https://www.ankeverslype.com/verslype-cornelis-buleshkaj
Tracklist: Intro 03:42 Part One 03:40 Part Two (Until the Day Breaks) 05:07 Transition ### 03:49 Part Three (Lilies) 03:49 Part Four (I've Come Home) 05:50 Bells 01:16 Part Five (Outro) 02:49
The Electrozixx is een duo uit Floreffe. Met deze EP zijn ze niet aan hun proefstuk toe. Als ik het goed voor heb is dit, naast enkele singles, hun vijfde EP sedert begin 2025. Ze zijn dus behoorlijk actief. Ze zitten op het EastLondon Recordings label waardoor ze ook regelmatig in London spelen. Vooralsnog zijn ze in onze Vlaamse contreien te onbekend. Fred zorgt voor het muzikale deel en Cat voor de vocals.
Deze EP bevat zes tracks en werd opgenomen in de Noise Factory Studio door Peter Rainman van People Theatre.
Er wordt geopend met “Paris-London”. Een typisch The Electrozixx nummer bestaande uit een mooi opgebouwde intro, naar 80’s neigende synthsounds, sfeervol en melancholische zanglijnen. “Mystery” vind ik nog een stuk beter met de afwisseling in de vocals van hoog naar laag register en de intrigerende en uit meerdere algen bestaande synths. “Dreams” zou, net als “New Age”, met een gepaste mix zo een clubtrack kunnen zijn. “Echoes of the Past” is een sfeervolle en dromerige song. Persoonlijk vind ik de heel lage zanglijn hier en daar minder sterk uitkomen. Afsluiter “Tu N’en Finis Pas” is een heerlijke gezongen feel good track.
‘Frenzy Touch’ is een degelijke en goed opgebouwde EP waar liefhebbers van Vive La Fete, Eli & Jacno, Ladytron etc mogelijks ook van zullen houden.
https://theelectrozixx.bandcamp.com/album/frenchy-touch
Synthpop
Frenzy Touch EP
The Electrozixx
AB, Brussel programmatie + infootjes
Concerten
02-07-26 – Burning spear (Org: Greenhouse Talent)
10-07-26 – Artist in residence: All-Turn showcase
11-07-26 – Floris Francis Arthur (band) @Grote Markt (De Kleine Boterhammen)
30-08-26 – The whitest boy alive ‘20Y album ‘dreams’ (Org: Odessa Maison d’artistes)
01-09-26 – The Waterboys ‘fisherman’s blues’ revue (Org: Greenhouse Talent)
04-09-26 - Bedouine
05-09-26 – Yebba (Org: AB + Live Nation)
06-09-26 – Syd (Org: Live Nation)
08-09-26 – Ecca Vandal
16-09-26 – screening SON & live soundtrack
AB, Bozar en Kaaitheater slaan de handen in elkaar voor een uniek eerbetoon aan John Coltrane, een van de meest invloedrijke vernieuwers uit de jazzgeschiedenis. Coltrane ontwikkelde een volstrekt onnavolgbare signature sound. Naar aanleiding van zijn 100ste verjaardag in 2026, eren we zijn nalatenschap met een reeks dansvoorstellingen, concerten, screenings, lezingen en artist talks.
16 + 17 + 18-09-26 – John Coltrane 100: a love supreme – Salva Sanchis & Anne Teresa De Keersmaeker
21-09-26 - Beartooth
22-09-26 – Lime Garden
22-09-26 – 6lack, Johnny Venus (Org: Live Nation)
23-09-26 - Gans
23-09-26 – John Coltrane 100: James Brandon Lewis & Chad Taylor duo + Elin Forkelid
24-09-26 – Fulco (De Kleine Boterhammen)
24-09-26 – John Coltrane 100: Flat earth society – The Coltrane Mutatios @Bozar (ism Bozar)
24-09-26 – Jony (Org: Mayaguana)
25-09-26 – Shabaka presents ‘of the earth’
26-09-26 – John Coltrane 100: MIXMONK plays John Coltrane’s crecent + Raphael Roginski
27-09-26 – Humpty Dumpty records 20Y
28-09-26 – Alison Moyet (Org: Live Nation)
30-09-26 – I Prevail
30-09-26 – Sdban presents Jazz cats w/ Kuna Maze Live Band , FOUTLOOS
01-10-26– John Coltrane 100: Aaron Parks & Water Smith III @Bozar (ism Bozar)
02-10-26 – Yard act
03-10-26– John Coltrane 100: Harmony holiday meets John Coltrane @Bozar (ism Bozar)
04-10-26 – Dushime presents Inzozi Zanjye ft Cortex Ensemble
04-10-26 – Punk 50 movie screening ‘Repo man’ (1984) (ism Stadskanker)
04-10-26 – Alister Spence
05-10-26 - Simple Plan 25Y, Neck Deep @Vorst Nationaal
05-10-26 – The Afghan Whigs ‘soft control’ tour 40Y (Org: AB + Live Nation)
06-10-26 – Cory Hanson
06-10-26 – Jalen Ngonda (Org: AB + Live Nation)
08-10-26 – gala dragot
08-10-26 – Courtney Barnett
09-10-26 – Nectar Woode
10-10-26 – Guido Belcanto, ‘paviljoen der menselijke driften’ (ode aan Zangeres Zonder Naam)
11-10-26 - Finojet
11 + 12-10-26 – The sisters of mercy (Org: Live Nation)
12-10-26 – corto.alto
14-10-26 – The Hu
14-10-26 – BCUC @VK (ism VK)
14-10-26 – Echoes of Zoo presents Collective Intelligence
15-10-26 – Regan Bowering
16-10-26 – Benjamin Biolay, le disque bleu (Org: Next-Step)
17-10-26 – Lake Street Dive (Org: Greenhouse Talent)
18-10-26 – Allie X
18-10-26 - Goldford
18-10-26 – Sunday morning concert: Ignatz presents ‘I don’t know’
22-10-26 – Miki (ism Superkarma)
23-10-26 - Noonzy
23-10-26 - Walk off the earth (Org: Live Nation)
27-10-26 – Beast in Black (Org: FKP Scorpio)
27-10-26 – Tomoki Sanders
28-10-26 – 47ter (Org: Backinthedayz)
29-10-26 - IJsland
29-10-26 – Glenn Jones & Liam Grant
29-10-26 – Frans Kalf (De Kleine Boterhammen)
29-10-26 – Lane 8
30-10-26 - Elmer
30-10-26 – The Bausa
31-10-26 - Les Truttes 30Y (Org: Live Nation)
31-10-26 – Greg Mendez
01-11-26 – The Hu
02-11-26 – Puscifer (Org: Greenhouse Talent)
03-11-26 – Davina Michelle (Org: FKP Scorpio)
04-11-26 – The Ex Brass Band Unbound +Rempris/Adasiewicz/Corsano (ism Sound in motion)
04-11-26 – Bel Cobain
05-11-26 – Isaiah Falls
06-11-26 - Peet (ism Skinfama)
06-11-26 – Water damage
07-11-26 – The clockworks
08-11-26 – Against The Current
10-11-26 – Bonnie ‘Prince’ Billy presents ‘we are together again ‘
10-11-26 – Sunday chambers (Org: Intersection VZW)
11-11-26 - John Coltrane 100: Joe Lovano x Melissa Aldana x Nduduzo Makhathini, … @Bozar (ism Bozar)
12-11-26 – Wallace Cleaver ‘Marcel Tour’ (Org: Backinthedayz)
15-11-26 – Coke studio sessions: JEN
16-11-26 – Horse lords presents ‘demand tob e taken to heaven alive!’
16-11-26 – President (Org: Live Nation)
17-11-26 – Eluveitie (Org: Live Nation + Biebob)
18-11-26 – Rounhaa, Lutherantz ‘Sublime club’
18-11-26 - Pyo
19-11-26 – Luther ‘sublime tour’ (Org: Backinthedayz)
20-11-26 – Jessie Ware (Org: Live Nation)
21-11-26 – Joe Jackson ‘hope and fury’
23-11-26 – Sarah Julia
24-11-26 – Fatoumata Diawara
25-11-26 – José Gonzalez (ism Toutpartout)
26-11-26 – Kodaline ’farewell tour’ (Org: Live Nation)
26-11-26 – Juste Shani
26-11-26 – Camilo Donoso (De Kleine Boterhammen)
27-11-26 – Froukje ‘kijk je naar mij?’ album tour 2026 (Org: Live Nation + AB)
27-11-26 – Gotu Jim
28-11-26 - Ila
29-11-26 – Axelle Red
30-11-26 – Voila
01 + 02-12-26 – Pierre de Maere (Org: AB + Live Nation)
02-12-26 – Vernis Rouge (Org: SRL Eventside)
03-12-26 – Kaat Van Stralen
03-12-26 – Elmiene ‘sound for someone tour’ (Org: AB + live Nation)
04-12-26 - SLIFT
05-12-26 – AB x VK: Bilal @VK (ism VK)
05-12-26 - Gurries
06-12-26 – Trixie Whitley
07-12-26 – Polyphia (Org: AB + Live Nation)
08-12-26 - Blondshell
09-12-26 – Kids with Buns (Org: AB + Live Nation)
10 + 11 + 12-12-26 – Channel zero (the end of an era)
13-12-26 – Accept (Org: Biebob ism Live Nation)
13-12-26 – Sunday morning concert: Catharina Evens
14-12-26 – UB40 feat Ali Campbell (Org: Greenhouse Talent)
15 + 16-12-26 – Girls In Hawaii presents ‘eldorado’
17-12-26 – Michiel Libberecht (Mooneye) (De Kleine Boterhammen)
17-12-26 – Plain Jane (Org: SRL Eventside)
17-12-26 – Horace Andy & Dub Asante Band, Matic Horns & Youth ‘75th birthday party’
2027
14-01-27 – Suzane (Org: Live Nation)
15-01-27 – Imminence (Org: Biebob + Live Nation)
16-01-27 - The Music of Hans Zimmer & others (Org: Lancelot Productions/Unipessoal LDA) @Lord of the rings and The Hobbit
17-01-27 – Johan Verminnen ‘namiddagconcert’, afscheid van een zanger’
21-01-27 Black veil Brides
22 +23-01-27 – Bart Peeters & De Ideale Mannen: première ‘we zijn er mee bezig’-tour
23-01-27 – Hollywood porn stars
25-01-27 - J. Bernardt (Org: AB + Live Nation)
29-01-27 - Susobrino
02-02-27 – Iztok Koren & Raphael Roginski
02-02-27 – Marguerite (Org: Backinthedayz)
03-02-27 – Camille Yembe
05-02-27 - Eosine
06-02-27 – Isaac Roux
13-02-27 – Ferdi
14-02-27 – Bury tomorrow
18-02-27 – Alice Mae
19 + 20-02-27 – Zornik, ‘the ultimate birthday collection’ (Org: AB + FKP Scorpio)
26-02-27 – Thylacine (Org: Live Nation)
27-02-27 – Thylacine (Org: AB + Live Nation)
02-03-27 – Eivor
03-03-27 – Amble
04-03-27 – French 79 ‘close tot he giants tour’ (Org: Backinthedayz)
04-03-27 – Green Cow Collective
05 + 06-03-27 Trentemoller (Org: FKP Scorpio)
13-03-27 - NTO
14-03-27 – Sniper (Org: backinthedayz)
24-03-27 – Acid Arab (live)
27-03-27 – Sam Sauvage (Org: Live Nation)
29-03-27 – Nouvelle vague
01-04-27 – Jan Bas & Band (Org: vzw BRBF)
13-04-27 – Rodrigo Y Gabriela (Org: Live Nation)
24-04-27 – Herman Van Veen
25-04-27 – Herman Van Veen (matinée concert)
29-05-27 – Marko solo 46 jarige carrière
12-06-27 – Poulycroc 30Y (Org: AeM Project)
INFOS
- AB presenteert AB40 - het programma
- AB van programmator tot creator
- AB and the city: een open en divers huis
- AB zal het komende concertseizoen, samen met diverse organisaties, verder bijdragen aan een meer leefbare, verenigde en interessante stad voor inwijkelingen en doorwinterde Brusseleirs.
- AB documenteerde afgelopen seizoen ook volop de volwassenwording van de Brussels/Belgische hiphop die duidelijk een breed publiek aansprak.
- Misschien wel de opvallendste trend: de opmars van global sounds in het AB-programma.
- AB blikt vooruit met een nieuwe look en een focus op jong talent en kwetsbare doelgroepen (nieuw fonds ‘Vrienden van AB), alsook Youth l’AB (info zie site)
- AB presenteert Nouvelle Belgique
- AB lanceert traject voor jonge videomakers
- AB & Liveurope present: a historic deal on Creative Europe (2021 - 2027) - info zie site
Liveurope ondersteunt meer dan 4200 concerten in moeilijke tijden voor de livemuzieksector
- Producties op het kruispunt van opera, hedendaagse dans en theater
- HipHop 50: HipHop viert 50 jaar dwarse (sub)cultuur: The augmented experience
- Black history month: kracht en culturele rijkdom van de Zwarte gemeenschap in België: new beginnings: celebrating resurgence
- Sound Track
VI.BE (voorheen Poppunt) en livesector organiseren samen ambitieus kansenparcours voor nieuw talent
Ancienne Belgique, Poppunt, Clubcircuit vzw, Formaat en de Brusselse Jeugdhuizen, Cactus Muziekcentrum, Het Depot, Muziekodroom, muziekclub N9, Trix, De Casino, Democrazy, De Zwerver, Het Entrepot, Nosta, Wilde Westen en 4AD presenteren Sound Track, een live- en kansenparcours voor artiesten met talent en ambitie. Met Sound Track gaan spelers uit de Vlaamse en Brusselse muzieksector samen op zoek naar de sound van hun regio.
Sound Track is een laagdrempelige manier om het talent uit de regio’s naar boven te stuwen. Een nieuwe generatie kan zich aanmelden via VI.BE platform.
Finale in de AB
BRDCAST april
BRDCST is terug van weggeweest. AB’s meest avontuurlijke en genrefluïde festival geeft in april een podium aan het spannendste wat avant-garde pop, futuristische hiphop, Afrikaanse black metal, electronica, jazz en improvisatie te bieden heeft.
Met om en bij de 50 namen oogt het programma van BRDCST 2026 overweldigend. Van vrijdag 3 tot en met maandag 6 April verwelkomt BRDCST jullie in AB, cinema Palace en de kunstgallerij VanhaerentsArtCollection. Gastcuratoren Keeley Forsyth, Ichiko Aoba en Stephen O’Malley zetten er elk op geheel eigen wijze een avond naar hun hand. De programmatorische tentakels reiken daarbij van Bolivië tot Zuid-Korea en kennen geen grens qua genre. Op BRDCST gaan hiphop, freejazz, ambient en artpop hand in hand. Alle acts hebben daarbij één gemene deler: een unieke sound, die algoritmes doet spaak lopen
Programma zie site .
AB en Kunstenfestivaldesarts presenteren de wereldpremière van ‘Chou’, een creatie van Chassol KU Leuven x AB talks - Music cities are better cities
Boterhammen in de stad en Feeërieën
AB sluit de zomervakantie traditiegetrouw af met haar twee legendarische en gratis festivals. Het strijkt opnieuw neer in Gare Maritime op de site Tour & Taxis. Van Boterhammen in de Stad mag je over de middag Nederlandstalig entertainment verwachten, terwijl Feeërieën elke avond een muzikaal smorgasbord serveert.
Nieuw pop-up restaurant & café Mabelle strijkt neer in voormalig AB Café
Gelukkig Zijn sessies - info zie site
Solidair ticket - meer dan 40000 euro voor mensen in kansarmoede
AB en Volta presenteren nieuwe residentie samenwerking ABVolta
- Artists in Residence - info zie site
- AB lanceert tweede seizoen van podcast Guestlist
- AB gaat voor gendergelijkheid en ondertekent samenwerking met Keychange
- AB en Bolt lanceren crowdlending voor zonnepanelen
- AB lanceert 20% studentenkorting om cultuur toegankelijker te maken
Music Tech Belgium
Ancienne Belgique, VIERNULVIER, Les Ardentes, Reflektor, OM, VI.BE, Wallifornia en Wilde Westen richten samen Music Tech Belgium op. Met dat initiatief willen de organisaties technologische innovatie in de muzieksector stimuleren.
AB at Night: open muziekhuis – reguliere concerturen aan een jong Brussels collectief
AB – Bolt: samenwerking met duurzaam partnership
Open call: Nightlab: Blck Mamba en AB zoeken de dj’s van morgen
Vernieuwd gebouw in de Steenstraat
INFO https://www.abconcerts.be
Trix, Antwerpen - events
- 17 sept: Overpass
- 18 sept: Maddie Ashman
- 27 sept: Thee Sinseers
- 01 okt: Eli Oaks
- 01 okt: Hifive: Infinity knives & Brian Ennals
- 02 okt: Matt Meason (new date)
- 03 okt: Samurai Pizza, Babybeard
- 03 okt: Cola
- 07 okt: Tje, Niels Orens
- 08 okt: Wu Lyf
- 09 okt: Imarhan
- 10 okt: Celebration of life
- 15 okt: Hifive:Maha
- 16 okt: Celebration of life
- 17 okt: My new band alive
- 20 okt: Big special
- 21 okt: Dave East
- 21 okt: Hifive:Plainhead
- 22 okt: Néomi, The Howling
- 25 okt: Angine De Poitrine
- 28 okt: Personal trainer, Library card
- 28 okt: Slayyyter, Kalika (ism FKP Scorpio)
- 28 okt: Hifive: Grote Geelstaart
- 29 okt: Cardinals
- 30 okt: IJsland
- 30 okt: Naomi Sharon
- 31 okt: Reünie M-Kids (ism Universal)
- 01 nov: Ryan Beatty
- 03 nov: Goldie Boutilier
- 04 nov: Leblanc
- 04 nov: Hifive:Ain’t
- 06 nov: Fatal move EP release ‘fubar’ supprts Bun Dem Out, Johnny unstopaable, Impact
- 07 nov: Brian Fallon & The Painkillers , Chris Farren
- 10 nov: Psychedelic Porn Crumpets
- 11 nov: The Veils
- 11 nov: Lily Seabird
- 12 nov: Cassi, Lemon Gelato tour
- 13 nov: Inside the circle
- 14 nov: Nick Hakim
- 18 nov: Blu samu
- 19 nov: Noor
- 20 nov: Jembaa groove
- 25 nov: Lisette, Catbug (double bil)
- 25 nov: Hifive:Grommet
- 26 nov: Kid Kapichi 'down the rabbit hole tour'
- 26 nov: Snelle (ism House Of Entertainment)
- 27 nov: Benny sings
- 28 nov: Ronker, Coilguns
- 30 nov: Horsegiirl
- 03 dec: Gren Lung, High On Fire, Gnome (ism Biebob)
- 04 dec: Jet Van Der Steen
- 05 dec: Spare kid
- 09 dec: Hiqpy
- 09 dec: Hifive: Internet girl
- 09 dec: Thrown, Counterparts, No Cure, Heavensgate
- 12 dec: Isabel Usher
- 15 dec: Chelsea wolfe + A.A. Williams (ism Live Nation)
- 17 dec: Hifive: Cowboyy
2027
- 23 jan: Wage War, Invent Animate & Wind walkers
- 24 jan: White chapel, Sylosis, 200 stab wounds, Tribal gaze
- 31 jan: Amorphis, Insomnium, Unto others (ism Biebob)
- 05 febr: Dagny
- 09 febr: Dead Poet Society
- 17 febr: Tramhaus
- 20 febr: Ila
- 25 febr: The Halo Effect, Lacuna coil (ism Biebob)
- 26 febr: The Reytons
- 20 maart: De Heideroosjes
- 03 + 04 april: Samhain 2027 : Fluisteraars, Uktha, Spirit possession
INFOS
Trix opent nieuw proefproject in een oude brouwerij als werkplek voor artiesten - info zie site
Trix presenteert: 'WE SHOULD TALK' - een klankbord in donkere dagen, voor muzikanten
18 en 30 jaar. Info via de site
De Nieuwe Lichting
Desertfest (ism Metadrone) - info zie site
filter festival
Filter festival filtert opnieuw de beste pop, rock, indie, en electronica uit het gigantische aanbod waarmee je om de oren wordt geslagen, en zetten die acts op één affiche en de diverse podia die Trix rijk is.
WE ARE OPEN
We organiseren naar jaarlijkse gewoonte ons Belgisch showcasefestival We Are Open. Gedurende twee avonden programmeren we alleen maar Belgische acts die je op vier verschillende podia aan het werk kan zien. In totaal zullen meer dan 40 acts zich aan het grote publiek komen voorstellen.
Lineup
De lineup bestaat enkel uit het beste dat ons Vaderland te bieden heeft
Sound Track - Poppunt en livesector organiseren samen ambitieus kansenparcours voor nieuw talent
Poppunt, Clubcircuit vzw, Ancienne Belgique, Formaat en de Brusselse Jeugdhuizen, Cactus Muziekcentrum, Het Depot, Muziekodroom, muziekclub N9, Trix, De Casino, Democrazy, De Zwerver, Het Entrepot, Nosta, Wilde Westen en 4AD presenteren Sound Track, een live- en kansenparcours voor artiesten met talent en ambitie. Met Sound Track gaan een ongezien aantal spelers uit de Vlaamse en Brusselse muzieksector samen op zoek naar de sound van hun regio. Alle info via sound-track.be
Trix gaat op zoek naar Antwerps muziektalent
Alle info en inschrijvingen via www.trixonline.be/dezes
Trix lanceert ‘Doe maar’, een organisatie traject voor jonge organisatoren
Trix lanceert multidisciplinair co-creatietraject voor jonge makers
Muzikale zomerkampen
Absolute beginners - workshops zomervakantie
Handlangers: multidisciplinaire projecten met muziek als invalshoek
Business as usual: gratis infosessies voor jong muzikanten
Artists in residence : zie info site
Samenwerkingen met De Roma
FRAPPANTPOP
ACTIVITEIT - Workshops
‘Absolute beginners’: muziek maken is voor iedereen - een seizoen vol workshops voor jongeren
Trix en Rataplan smeden muzikale banden
Meer info op trixonline.be
TRIX ZAAL = voormalig Hof ter Lo !!
Info: www.trixonline.be
Live is Live 2026 - van 27 juni t-m 29 juni 2026 - Een legendarische Iron Maiden zonder sleet
Live Is Live 2026
Middenvijver Park
Antwerpen
2026-06-29
Stijn Raepsaet
De derde en laatste festivaldag van Live is Live in het Antwerpse Middenvijverpark stond volledig in het teken van metal. Met Doro, Testament, Epica en als absolute headliner Iron Maiden, had de organisatie een affiche samengesteld waar menig metalhart sneller van ging slaan. Het publiek kreeg bovendien nog een flinke portie zomerse hitte voorgeschoteld, waardoor het een dag werd waarop vuur, zweet en klassiekers hand in hand gingen.
De Duitse metalqueen Doro had er geen enkel probleem mee om het mondjesmaat toestromende publiek op temperatuur te brengen. Alsof de resterende hittegolf nog niet voldoende was, werd opener “I Rule The Ruins” (cover Warlock) begeleid door imposante vuurfonteinen. In haar compacte maar krachtige set passeerden verder onder meer “Burning the Witches”, “Raise Your Fist in the Air” en “Für Immer” de revue. Afsluiten deed ze met het onvermijdelijke “All We Are”, dat door het inmiddels talrijker aanwezige publiek luidkeels werd meegezongen.
Vervolgens was het de beurt aan Testament, zonder twijfel de zwaarste band op de affiche. Toch bleek al snel dat de gemiddelde Iron Maiden-fan ook wel raad wist met een stevige portie San Francisco Bay Area thrash metal. De immer sympathieke Chuck Billy leidde zijn band door een kolkende set met onder meer “Into The Pit”, “Demonic Refusal” en “Sins of Omission”. Als afsluiter werd “Over The Wall“ de weide ingeknald. Testament leverde een bijzonder strakke prestatie af, waarbij ook de indrukwekkende stagep(r)op – een dreigend skelet dat hoog boven het publiek uittorende – de aandacht trok.
Het Nederlandse Epica had vervolgens weinig moeite om de inmiddels goed gevulde festivalweide verder van de nodige metal te voorzien. Opener “Cross The Divide” kampte nog met enkele fout afgestemde geluidsinstellingen, maar zodra “Sensorium” werd ingezet, was dat euvel helemaal vergeten. Wat een fenomenaal nummer blijft dat live. In een set die op veel festivals moeiteloos headlinerwaardig zou zijn, sprongen vooral “Cry for the Moon”, “Unchain Utopia” en het epische “Consign to Oblivion” eruit. Daarnaast viel vooral de warme interactie tussen de bandleden op, met toetsenist Coen Janssen als vrolijke sfeermaker die voortdurend het publiek wist te entertainen.
Omstreeks negen uur brak dan eindelijk het moment aan waar iedereen voor gekomen was: Iron Maiden. Met hun ‘Run For Your Lives Tour’ focust de band uitsluitend op nummers uit de eerste negen studioalbums (1980-1992), een periode die door veel fans wordt beschouwd als de absolute gouden jaren van de band.
De openingscombinatie van “Murders in the Rue Morgue”, “Wrathchild” en “Killers” zorgde meteen voor een stevige dosis nostalgie. Opvallend blijft hoe ongelooflijk energiek de bandleden op hun inmiddels respectabele leeftijd nog steeds over het podium razen. Waar andere bands misschien af en toe naar een zuurstoffles zouden grijpen, leek Iron Maiden alleen maar sterker te worden naarmate de avond vorderde. Van enig krachtverlies in Bruce Dickinsons stem was geen sprake en Janick Gers demonstreerde opnieuw zijn kenmerkende elegante gitaaracrobatiek. Iron Maiden lijkt simpelweg niet te verouderen.
Na een weergaloze uitvoering van “Phantom of the Opera” volgde met “The Number of the Beast” de eerste massale zangstonde van de avond. Het publiek zou nog vaak uit volle borst mogen meebrullen. “Infinite Dreams” haalde door zijn relatieve onbekendheid tijdelijk wat vaart uit de set, maar stelde muzikaal geen seconde teleur.
Toen vervolgens een gigantische piramide op de videowall verscheen, wist iedereen wat eraan zat te komen. “Powerslave” blijft persoonlijk een van mijn favoriete Maiden-nummers en Bruce Dickinson, gehuld in een imposant verenmasker, nam het publiek moeiteloos mee naar het oude Egypte.
Het persoonlijke hoogtepunt van de avond was echter zonder twijfel “Rime of the Ancient Mariner”. Het ruim dertien minuten durende meesterwerk, gebaseerd op een gedicht van Samuel Taylor Coleridge, kreeg dankzij de indrukwekkende videobeelden een extra dimensie. Antwerpen beleefde dit epische nummer zichtbaar intens. Daarna volgde “Seventh Son of a Seventh Son”. Hoewel het eveneens een monumentaal nummer is, voelde het door de opeenvolging van lange instrumentale passages net iets te snel geprogrammeerd na “Rime of the Ancient Mariner”. Het enige kleine minpuntje in een verder haast perfecte set.
Vanaf dan was het enkel nog raak met klassieker na klassieker. Voor de bisronde kregen we nog “The Trooper”, “Hallowed Be Thy Name” en “Iron Maiden”, waarbij een levensgrote Eddie letterlijk uit de videowall leek te kruipen.
Tijdens de bisronde gingen we eerst de lucht in met een magistrale uitvoering van “Aces High”, gevolgd door een meeslepende “Fear of the Dark”, waarbij Dickinson met een lantaarn door het donkere podium dwaalde onder een volle maan. Als afsluiter werd het podium omgetoverd tot een futuristische tijdsmachine voor “Wasted Years”, een perfecte afsluiter van een indrukwekkende avond.
Bruce Dickinson bedankte het Antwerpse publiek nog uitvoerig en liet verstaan dat we binnenkort nog nieuws over Iron Maiden mogen verwachten. Dat vooruitzicht alleen al deed duizenden fans tevreden huiswaarts keren. Iron Maiden bewees opnieuw waarom de band al bijna een halve eeuw tot de absolute wereldtop behoort. Ze zijn niet zomaar een legende. Ze blijven er één.
Ook de organisatie van Live is Live verdient een welgemeende pluim. Alles verliep bijzonder vlot, de logistiek zat goed in elkaar en ondanks de grote opkomst bleef de festivalsfeer de hele dag aangenaam.
Tot volgend jaar!
In beeld @Live Is Live
PRESS - Dropbox
dag 1, dag 2, dag 3
Organisatie: Live Is Live (ism FKP Scorpio)
Cactus Club, Brugge - concerts
2026
Cactusfestival 2026, Minnewaterpark, Brugge van 10 juli t-m 12 juli 2026
Rooftop street food, van 04 juli term 30 aug 2026
31-07 House of time x Cactus music: Hot stuff (ism House of time): Tje
Brugge Centraal Open Air van 05 augustus t-m 13 augustus 2026
05-08 Raymond V/H Groenewoud
06/08 Tom McRae
07-08 Kraantje Pappie, ’t Hof van commerce, S10, NAFT, Blu samu
12/08 Emmy d’Arc
13/08 Alfa mist
07/08 Benenwerk
14/08 House of time x Cactus music: Hot stuff (ism House of time): Fenne Kuppens (Whispering sons)
03/09 House of time x Cactus music: Hot stuff (ism House of time): Abel Ghekiere
18-09 Humo’s rock rally 2026, voorronde W-Vlaanderen
22-09 John Carroll Kirby (ism Kaap)
23-09 Cory Hanson (new date)
24-09 Fisher-Z (ism Stricto Tempo)
27-09 Sergeant, Klein Volk
06-10 Berre
07-10 Ploegendienst
10-10 Benenwerk indoor - classix edition
11-10 Bizkit Park (Org: Show-Time.be)
13/10 The Lemoheads
14-10 Spain plays ‘the blue moods of Spain’, Stadsschouwburg, Brugge (ism CC Brugge)
15-10 High Hi
18-10 Devotchka, Sons of town hall (ism Stricto Tempo)
24-10 Teenage Fanclub
25-10 Bruges is doomed: Wolves in the throne room, Worm, Final dose
27-10 Breaking waves: Personal Trainer
28-10 Kirk Fletcher (ism Stricto Tempo)
30-10 St. Paul & The Broken Bones
29-10 Zap mama + K.Zia
04/11 Tsar B
05-11 Portland
07-11 De Staat, Hiqpy
10-11 Spike and the gimme gimmes (ism MCLX)
10-11-Breaking waves: Coh3 (Soyuz)
11-11 Joan as police woman, 20 Y ‘real life’
13-11 Surprise (ism Stricto Tempo)
19 + 20-11 Ao
21-11 Nubiyan Twist (ism CC Brugge)
22-11 Luka Bloom @Stadsschouwburg (ism Cultuurcentrum Brugge)
24/11 Breaking waves: Shaking Hand
25/11 Patches
26-11 Jah Wobble plays ‘metal box rebuilt in dub’
02-12 Lézard
07-12-Breaking waves: The Tubs
13-12 Duyster. festival: Sophia, Jake, Xerxes Fussell, Camille Camille, …
2027
24-02 Ila
27-02 The Reytons
27-03 Pokey Lavarge
21-04 Oko Yono, we are stardust, we are golden, the women of the 60s and 70s (ism CC Brugge) (new date)
INFOS
Sound Track
Cactus draait op zonne-energie (en iedereen kan mee investeren)
Poppunt, Clubcircuit vzw, Ancienne Belgique, Formaat en de Brusselse Jeugdhuizen, Cactus Muziekcentrum, Het Depot, Muziekodroom, muziekclub N9, Trix, De Casino, Democrazy, De Zwerver, Het Entrepot, Nosta, Wilde Westen en 4AD presenteren Sound Track, een live- en kansenparcours voor artiesten met talent en ambitie! Met Sound Track, als opvolger van Westtalent, gaan we op zoek naar de sound van onze regio! Je hebt muzikaal talent en je staat te trappelen om je te laten begeleiden naar een roemrijke carrière? Inschrijven is de boodschap!
Meer weten? www.sound-track.be
Too many keys: gloednieuw pianofestival (ism Concertgebouw Brugge) – info zie site
Cactusfestival www.cactusfestival.be
Cactusfestival 2026, Minnewaterpark, Brugge van 10 juli t-m 12 juli 2026
10/07 The Afghan Whigs, Zwangere Guy, Action Bronson, Stone, SONS, High Hi
11/07 Goose, Madness, Aldous Harding, Dry cleaning, Kevin Morby, Nusantara Beat, Joshua Idehen (excl concert), Lézard
12/07 Editors, The Haunted Youth, Osees, Ao, Los Bitchos, Hiqpy, Jehnny Beth + Madra Salach
Moods!
Benenwerk
In augustus wordt de Brugse binnenstad opnieuw omgetoverd tot één grote dansvloer tijdens de editie van Benenwerk 'Ballroom Brugeoise'. Op verschillende podia kan het publiek een hele avond proeven van een uitgebreid aanbod aan dansstijlen en dat volledig gratis. Het evenement is door de jaren heen dan ook uitgegroeid tot een vaste waarde.
Brugge Centraal Open Air van 05 augustus t-m 13 augustus 2026
https://www.cactusmusic.be
Robyn – ‘The Sexistential Tour’ - Grote artiest in (te) grote arena
Robyn (+Smerz)
Na 15 (!!) jaar eindelijk terug de eer een Robyn solo-concert in ons land te mogen verwelkomen. België heeft lang moeten wachten op de Zweedse elektropop-prinses en ‘The Sexistential Tour’ werd een meer dan degelijke comeback met vooral een ijzersterke tweede helft. Dat het merendeel van Robyn’s hits al van 2 decennia geleden dateren, benadrukt haar stempel op de huidige muziekindustrie. Stadium-uitverkopers Charli XCX & Lorde geven beiden toe voor een groot deel geïnspireerd te zijn door platen ‘Body Talk (2010)’ en ‘Robyn (2005)’. Of nieuwste album ‘Sexistential’ ook generaties zal inspireren is nog af te wachten, maar een reminder dat ze nog niet toe is aan ‘best of’ concerten is het zeker wel.
Met Smerz stond een mede-Scandinavische (Noorse) band geprogrammeerd om het publiek te verwelkomen. Aan critical acclaim geen tekort, recentste plaat ‘Big City Life’ verdient volgens Pitchfork en Metacritic zeker een plekje tussen de sterkste platen van 2025. Vooral “You Got Time And I Got Money” kwam sterk door live. Toch laat het grote commerciële succes na 10 jaar nog steeds op zich wachten. Of ze op 30 juni in de ING-Arena veel mensen overtuigd hebben, betwijfel ik. Een genre-clash met de elektronische nummers van Robyn zorgde misschien voor een net iets anders ingesteld publiek dat dan ook grotendeels door de set heen praatte. Op Dour binnen 2 weken een herkansing!
Robyn’s huis-dj LIL C vulde het halfuurtje voor haar opkomst op met zomerse remixes. Laten we dat vanaf nu voor elk concert verplichten? Dat er geen uitverkocht bordje kon uitgehangen worden en ook Ticketswap de laatste dagen volstroomde met half-priced tickets was verrassend, maar helaas wel te merken in de zaal. De ING-Arena is al groot, maar als deze dan ook nog zoveel open ruimte laat, inclusief afgesloten tribunedelen, valt dit nog meer op. Genoeg hierover, want Robyn liet het niet aan haar hart komen. Van achter een wit doek kregen we om negen uur stipt een herkenbare schaduwpostuur te zien. Een trucje dat we nog nooit eerder zagen? Allesbehalve, maar het werkte wel. “Blow My Mind” en “Fembot” lijken op papier misschien niet de meest aangrijpende opening tracks, maar de electronic vocals & industriële ondertoon werden vanaf het begin perfect overgebracht. Dat de soundmix in de evenementenhal op de Heizel het soms laat afweten is een onoverkomelijke struikelblok. Extra jammer is het dan dat een aantal dagen voor Rock Werchter een arenatour geboekt is en geen hoge Barn-spot later deze week. Met grote radiohit van het album “Talk To Me” (voelt overdreven met nog geen tien miljoen streams) vergaten we de sound issues even, een sterk dansbaar nummer dat live zeker overeind blijft.
Met flashy rode hakken en een been-sleeve (enkelvoud) in panterprint werden de iets zomersere “Ever Again” en “Honey” (beiden live zeer sterk) afgewisseld door het nieuwe “Dopamine”. Waar deze eerste twee uitblinken in hoe anders ze zijn dan Robyn’s diepere repertoire, zit “Dopamine” vol van cliché’s. Aangevuld met een act op draaiend platform dat zomaar uit een Zweedse Eurovision act had kunnen komen, zien we er de charme van in. We krijgen te zien hoe Robyn zich on stage omkleedt. Geen intermezzo’s, geen lange wachtpauzes, deze show gaat als een sneltrein vooruit. We zijn nog geen halfuur ver en al 7 nummers zijn gepasseerd.
Een eerder zwak onderdeel met “Life” en “Love Is Free” volgt, als er dan al een toilet break zou moeten gekozen worden, raad ik deze tandem aan. “I’m so happy to have you”, een eerste interactiemoment van de avond. Titeltrack “Sexistential” wordt ingezet met meteen de meest experimentele sound van de plaat. Sterk, neigt soms naar techno. Met “Love Kills” volgt een eerste hoogtepunt. Een tweede laat niet lang op zich wachten, want voor een piano-versie van “Be Mine!” wordt support act Smerz nog eens teruggeroepen. Als enige ballad op de setlist kan deze wel tellen. Na een drietal iets minder opmerkelijke nummers van het nieuwe album zijn we duidelijk toe aan de hits.
“With Every Heartbeat”, één van de beste elektronische nummers ooit gemaakt? Niet alleen muzikaal een uitblinker in Robyn’s repertoire, maar ook visueel overtuigde de staging nu volledig. Met windmachines werden de witte doeken die tijdens de intro nog als schaduw-opvangers gebruikt werden nu volledig de zaal in gestuurd.
Een live decibelmeter vroeg om meer commotie om het Zweedse icoon nog voor drie nummers terug te roepen. “Missing U” en “Call Your Girlfriend”, bewezen allebei waarom ze zonder een gigantisch aantal streams toch tot de encore van de set behoorden. Bijzonder sterk live. Afsluiten met je grootste hit, altijd een goed idee toch? Zeker als die naar de naam “Dancing On My Own” luistert. Een eerste refrein volledig a-capella door het publiek, een emotioneel moment van stilte en applaus erna, een grote uitbarsting inclusief vuurwerk wanneer de instrumental er terug bijkomt. Alle cliché’s werden bovengehaald en dan vergeet ik nog te vermelden dat ze zich met glitters insmeerde voor het laatste refrein. Kippenvel! Laat ons niet nog eens 15 jaar wachten Robyn, dank U wel.
Setlist: Blow My Mind – FEMBOT – Talk To Me – Hang With Me – Never Again – Dopamine – Honey – Life – Love Is Free – Sexistential – Really Real – Love Kills – Be Mine! – It Don’t Mean A Thing – Sucker For Love – Light Up – With Every Heartbeat – ENCORE – Missing U – Call Your Girlfriend – Dancing On My Own
Neem gerust een kijkje naar de pics @Kristof Acke
Robyn
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9916-robyn-30-06-2026?Itemid=0
Smerz
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9917-smerz-30-06-2026?Itemid=0
Organisatie: Live Nation
Elvis Costello & The Imposters - En of die veelzijdige ouwe rot het nog kan!
Elvis Costello & The Imposters – Radio soul! The early songs of Elvis Costello
Een introtune die herinneringen opriep, “Ghostrider” van Suicide knalde door de boxen. Elvis Costello was het dus niet vergeten, dat tumultueuze en legendarische concert in de AB in 1978 met die iconische band van Martin Rev en Alan Vega in zijn voorprogramma. Een groep die zijn tijd ver vooruit was, maar die op zijn zachtst gezegd niet echt gesmaakt werd door het geërgerde publiek, waardoor Costello zelf ook kwaad werd op zijn fans en zijn eigen set terugschroefde tot een half uurtje. Gevolg, een rel van jewelste, en een concert dat voor eeuwig geboekstaafd staat als een stukje AB geschiedenis. Het was ook nog in volle punkperiode, moet je weten, de toenmalige opschudding paste dus perfect in de tijdsgeest.
Maar liefst 48 jaar later stond er een goedgeluimde, spraakzame en alerte Elvis Costello op datzelfde podium. Hij had met The Imposters én Charlie Sexton, die heel wat diensturen bij Bob Dylan op de teller heeft staan, een stel ervaren rotten meegebracht. Nog beter nieuws, met deze tournee greep Costello terug naar de beginperiode van zijn rijkgevulde carrière, laat ons zeggen zowat de eerste 10 jaar. Dit kon dus niet misgaan.
Costello toonde zich van zijn meest veelzijdige kant, we kregen zowel de frisse rocker, de soulzanger, de jazzcrooner als de intieme singer/songwriter. En telkens was het er pal op, dankzij een 72-jarige rasperformer wiens immer herkenbare stem ook nog steeds uitmuntend en ongeschonden klonk.
Na een gemoedelijke inloopronde met “Radio Sweetheart” en “Watch Your Step” werd Costello zijn elektrische gitaar aangereikt en was “Mystery Dance” een korte stroomstoot die zijn doel niet miste, het greep ongegeneerd terug naar de prille punkjaren. Daarna kregen we meteen een topper met een onverwachte insteek. Middels wat creatief plak-en knipwerk had Costello van “Watching The Detectives” een verrassende doch geslaagde medley gemaakt met “Help Me” van Sonny Boy Williamson. Vanuit die gekende reggae riff werd plots overgeschakeld naar een brok authentieke blues, inclusief een fijne harmonica solo van the man himself. Dat hadden we Costello nog nooit zien doen, zich compleet overgeven aan de blues, en dan nog midden in één van zijn grootste hits, maar hij kwam er fantastisch mee weg.
Een terugkerend fenomeen vanavond, Elvis Costello die er werk van maakte om zijn eigen songs binnenstebuiten te keren en die een frisse nieuwe weg te doen inslaan zonder ze daarbij de nek om te wringen, dit is Bob Dylan niet.
Van achter zijn piano croonde hij zo “Every Day I Write a Book” naar eenzame jazzy hoogtes. En een fris klinkend “Clubland” kreeg zowaar een samba sausje over zich heen. Ook “Honey Are You Straight or Are You Blind” kreeg een intieme 18 karaatsversie mee die niet vies was van een streepje blues.
Het sierde Costello dat hij niet zomaar voor een greatest hits show ging, hij greep regelmatig naar minder bekende tracks die uiteindelijk verborgen parels bleken te zijn. Zo werd “Lovers Walk” een weerspannige, venijnige en tegendraadse rocksong waarin Costello en Sexton duelleerden op zijn Velvet Undergrounds. Ook “Poor Napeleon” kreeg een stel ruwe en ongepolijste gitaren over zich heen.
De gevoelige snaar werd ook meermaals geraakt. Met “Who Will Be the Next Fool to Be” kwam de jazz-crooner in Costello naar boven en “Indoor Fire Works” flirtte met de grens van de country meligheid maar bleef net aan de juiste kant ervan. “Alison” was natuurlijk de tearjerker die voor het nodige kippenvel zorgde en de hartjes van de aanwezige oudjes sneller deed slaan, de defibrillators mochten collectief aan het werk.
Tijd voor een versnelling, “I Don’t Wanna Go To Chelsea” en “Pump It Up” werden in hun meest energieke vorm aan elkaar genaaid en gingen naadloos over in het absolute hoogtepunt van de show, de pure en ongeslepen diamant “I Want You”. Hierin was Costello’s stem in bloedvorm en daarbovenop toverde hij een stel rauwe gitaarsolo’s uit zijn hoed, en hij had die niet eens op. Zo soleerde hij die prachtsong naar ongekende hoogtes. Je moet het maar durven, Charlie Sexton in je groep opnemen om dan zelf doodleuk uit te pakken met de meest briljante gitaarpartijen van de show.
Na een gedreven en snedig “What’s so Funny ‘Bout Peace, Love and Understanding” werd de band getrakteerd op een uitzinnig applaus, maar Costello wou het momentum nog even verderzetten. Toen zijn band nog volop het applaus dankbaar in ontvangst nam zette hij alweer “Oliver’s Army” in waarop de anderen zich moesten reppen om hun baasje bij te benen. “Oliver’s Army” was zo de ultieme eindsprint van een rit die onderweg eigenlijk al lang gewonnen was.
Een geweldig concert. We hadden inderdaad, zoals een paar morrende fans, kunnen klagen over de krakers die hij niet gespeeld had. Maar dit is Elvis Costello, een songschrijver die kan terugvallen op een duizelingwekkend repertoire. Hij had ook 60 songs kunnen spelen in plaats de 23 stuks die hij er nu met klasse, gevoel en toewijding gedurende twee volle uren doorjoeg, maar dan waren we nu nog niet thuis.
Organisatie: Live Nation
Monza (try-out) - Great Gigs In The Park 2026 - De Vlaamse Beatles!
In het rijtje 'Belgische bands die Nederlandstalige muziek in de schijnwerpers hebben geplaatst', hoort Monza ook thuis. Hun debuut 'Van God Los'; 25 jaat terug, is uitgegroeid tot een ware klassieker.
Monza viert in 2026 het 25-jarig jubileum van hun legendarische debuutalbum 'Van God Los' met een grootschalige comeback. De iconische plaat is opnieuw uitgebracht (digitaal en op vinyl) en de band brengt een gloednieuwe, kwartierlange 'Very Extended Version' van de titelsong.
In kader van ''The holy garden sessions' speelde de band anderhalve week terug voor een openluchtgig in Kortemark. Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103271-monza-try-out-nederlandstalige-pop-op-z-n-best-van-een-fijne-band-even-warm-onthaald-door-een-fijn-publiek. Een aangename, overtuigende return!
In een goed gevuld Park in de Casino, Sint-Niklaas deed Stijn en C° het nog eens over. Spraakwaterval Stijn Meuris is een woordkunstenaar ‘pur sang’ die de meeste aandacht naar zich toetrok, maar hij een combo rond zich die de (oude) songs naar een hoger level brengen.
On stage hadden we Stijn Meuris (Zang) - David Poltrock (Toetsen) - Mario Goossens (Drums) - Piet De Pessemier (Gitaar) - Tom Coghe (Basgitaar - vervangt wijlen Bart Zegers).
Support-act was de jonge getalenteerde troubadour Camilo Donoso (****). Met zijn warme stem, begeleid door zijn gitaar en een tweede lid op keys, wist hij meteen de juiste sfeer te creëren. Zijn persoonlijke songs kwamen straight from the heart, breekbaar, ontroerend als scherp, onfronterend.
Een hedendaags kleinkunsttovenaar kon je zeggen van deze beloftevolle artiest; hij bracht een warme gloed over het park. Jammer genoeg een keuvelend publiek, waardoor de innemende songs minder overkwamen, maar hij liet zich geen moment uit zijn lood slaan. Het welgemeende applaus na de set maakte duidelijk dat hij sterk geapprecieerd werd.
Monza (*****) vloog er meteen in met “Naïviteit” en “Scheiding van Kerk en Staat”. Met een flinke dosis droge humor, subtiele steekjes tussenin en muzikaal een aanstekelijke mix van Nederlandstalige pop en rock, kregen Stijn Meuris en C° het publiek moeiteloos mee. “De ogen van Jenny”, een nummer over gemis en de vraag ‘waarom’, kreeg de set een meer ingetogen wending. Opnieuw werd duidelijk dat Stijn Meuris een rasentertainer is. Zijn bindteksten, de anekdotes zijn gevat, geestig en schuwen de controverse niet. De vaart wordt niet uit het optreden gehaald erdoor.
Monza is een sterk geoliede machine . Ze zijn sterk op elkaar ingespeeld en elk krijgt voldoende ruimte, in messcherpe gitaarpartijen, stuwende baslijnen, sfeervolle piano- en keys van David Poltrock en het energieke drumwerk van Mario Goossens.
“Tegenstand = Mooi” en “Wie Danst Er Nog” zijn favorietjes.
De frisse, speelse en enthousiasmerende aanpak in een nostalgische blik sierde. Het wisselde maar steeds in dynamiek en ingenomenheid, van het energieke “Parvenu” naar het broeierige “Alleen Zijn en Hoe Er Mee Om Te Gaan tot het emotionele “Alles Half”. Met een lang uitgesponnen versie van “Van God Los” bereikte de set een hoogtepunt. De massaal meegezongen ‘oo's’ en ‘aa's’ zorgden voor kippenvel en trokken de klassieker naar een hoger niveau. Een prachtig eind van de reguliere set, waarna “De Stad Kan Zo Koud Zijn” als bis werd gespeeld.
Mooi is hoe Stijn telkens wat insteeks uitdeelt over Sint-Niklaas of errond heen, o.a. van Hooverphonic. Alex Callier stond in het park en zocht Stijn even op aan het podium. Tot groot jolijt van het publiek.
Monza bewees in Sint-Niklaas dat deze come-back meer is dan een nostalgische blik op het iconische debuutalbum.
De band klinkt fris, gretig en vooral hecht. Stijn Meuris is en blijft een ras entertainer omringd van muzikanten die met vakmanschap en spelplezier Monza her updaten, waarin elk nummer dezelfde energie en overtuiging ademt als 25 jaar terug.
Door de uitgekiende setlist is en blijft Monza naast Stijns Noordkaap een blijvende relevantie in de Nederlandstalige rock. De Vlaamse Beatles. Een jubileumtour om U tegen te zeggen , eentje die nog niet is uitgezongen … Op naar Rock Werchter … en meer van dat . U was een fijn publiek!
Setlist: Naïviteit // Scheiding kerk en staat // De ogen van Jenny // Naar men zegt // Tegenstand = mooi // Wie danst er nog? // Adolescent Sex (Japan cover) // Parvenu // Alleen te zijn en hoe er mee om te gaan // Alles half // Van God los //
Encore: De stad kan zo koud zijn
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Monza
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9884-monza-29-06-2026?Itemid=0
Camilo Donoso
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9883-camilo-donoso-29-06-2026?Itemid=0
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP)
Werchter Parklife 2026 – Linkin Park, still alive and kicking …
Werchter Parklife 2026
Festivalterrein
Werchter
2026-06-28
Erik Vandamme
De organisatie van Rock Werchter kwam dit jaar ook met een nieuw concept, Werchter Parklife. Een festival gebouwd rond een één grote naam binnen de scene, met de focus op (alternatieve) rock. Met Linkin Park stond er een band op het podium die uit een heel diep dal is gekropen. Hoe vervang je een boegbeeld die het absolute gezicht was van een band, vroegen we ons luidop af toen Chester Bennington in 2017 overleed. Over Emily Armstrong als vervangster vlogen vooral op sociale media pro en contra’s door de lucht. De band heeft intussen bewezen er nog steeds te staan als een huis. Meer nog … Met een voorlaatste stop van hun 'From zero'-wereldtour hield Linkin Park opnieuw halt in Werchter.
Wij arriveerden net te laat voor de Franse formatie Landmvrks die ons vorig jaar met hun album ' The Darkest Place I've Ever Been' overstag maakte. Ze speelden scherp en snedig en zijn op Rock Werchter ook van de partij. Dan zijn we er!
Ook openingsact Phantogram misten we in deze case van aanvang .
Zwangere Guy (****) was een andere genre dan de doorsnee rock, die we vandaag kregen, wiens komst naar Werchter Parklife bij sommige fans de wenkbrauwen fronste. Nochtans is in de muziek van Linkin Park zijn er wat hip hop invloeden verweven. Dankzij de iconische raps van Mike Shinoda en scratching van DJ Mr. Hahn, combineert Linkin park net moeiteloos alternatieve rock, nu-metal met klassieke hiphopbeats, rhymes en turntablism. Dit even terzijde.
Zwangere Guy is een rasechte verteller, een rap poëet, een entertainer én een gevoelig mens, die goed met zijn publiek kan omgaan en hen tot ‘unite’, ‘verbinding brengt. “Gorik Pt 1” en “Wie is Guy” waren sterk . Zwangere Guy laat zich van zijn meest persoonlijke kant zien. De emoties in zijn vocals tonen aan dat hij meent wat hij zegt en zingt. Dit is het soort hip hop/rap waar wij ook overslag van gaan. Kommer en kwel, het bestrijden van demonen maken de brug naar een feestelijke stemming bij Zwangere Guy. “Papucho” zette de puntjes op de 'i'. Schitterend!
Met Clipse (***) stond een tweede rap/hip hop act op het podium Het duo Pusha T en No Malice hebben al wat in de scene bewezen. Dus dachten we, samen met het publiek hier een wervelend hiphop feest te zullen meemaken. Dat viel dik tegen. Er zat weinig ziel in hun hiphop style of music. Alles zat wat in diezelfde lijn, waardoor het gauw ging vervelen. Zelfs enkele kleppers van hen, die op herkenning applaus konden rekenen, brachten weinig soelaas.
Hier kon gerust een Belgische rock act gestaan hebben, die perfect aansloot op de closing bands
Niet getreurd, toen was er Papa Roach (*****) die ons vorig jaar op Pukkelpop sterk overtuigden en dit jaar opnieuw, in november, zullen te zien in zaal.
Na een knallende start met een nieuwe song “Even if it Kills me” haalde de band brutaal uit met “Bloodbrothers” en “Dead Cell”. De drijvende kracht is zanger Jacoby Shaddix die alle hoeken van het podium opzocht, zijn publiek er telkens bij betrok, en hen deed meezingen en genieten. “Getting Away with murder” - door duizenden meegebruld – werd een eerste hoogtepunt.
Jacoby had er zin in, en port steeds zijn band en het publiek aan. Een wervelend nu-metal feest dus in rauwheid en opwinding.
Onder die stoere bast schuilt echter ook een gevoelig kantje, toen de zoons van Jacoby in de spotlight kwamen op “See you in Hell” en “BRAINDEAD”. Het onderstreepte dat hij in de eerste plaats gewoon een papa is. Wat een emotioneel moment.
Papa Roach bleef doorknallen. Op “Help” met de vuist in de lucht, de tekst meebrullend die op het scherm verscheen. “Born for Greatness” was een volgende mokerslag.
De ode aan het nu-metal genre kregen we met “Blind/My Own Summer (Shove It)”/“Break Stuff”/”Chop Suey” hoefde misschien niet persé, maar zorgde er wel voor dat het publiek compleet overstag ging.
Het concert ging op hetzelfde elan door, tot de apotheose volgde met het onvoorwaardelijke “Last Resort”, waarbij de handjes in de lucht gingen en nog een keer alle registers werden opengetrokken. Wat een nu-metal uppercut …
Even bekomen was het, met een lekkere pasta en biertje…
De verwachtingen voor Linkin Park (****1/2) waren erg hoog gespannen. Een tiental minuten durende aftelling gebeurde op de tonen van “Duality” van Slipknot. De band haalde meteen verrassend, strak, vuurkrachtig uit met “Points of Authority”. Emily nam niet direct de bindteksten voor haar rekening, maar het was vooral Mike Shinoda die voor het nodige entertainment zorgde .
Echter, daar waar Chester al die aandacht - gewild of ongewild - naar zich toetrok, werd al vrij snel duidelijk dat elke schakel binnen Linkin Park nu nog belangrijker is geworden. Op “Up From the bottom”, “Somewhere I Belong” werd dat publiek nauw betrokken. Mike ging op een bepaald moment een jonge fan super gelukkig maken, door hem zijn pet te bezorgen; die jongen beleefde ‘the time of his life’.
Linkin Park heeft trouwens een opvallende jonge fanbase, aan de vele jonge fans met t-shirt te zien, al dan niet vergezeld van hun ouders, die ook wel uit de bol durfden te gaan. Linkin Park voor jong en oud dus.
We kregen knap materiaal, ''Burn it Down”, “Lying from you” en “Casulality”. De band houdt ervan ook buiten hun comfortzone te treden. “Numb” kreeg een reggae-eske versie. Het nieuwe “Heavy is the crown” werd door het publiek sterk ontvangen, een hit in wording … Kleppers waren natuurlijk “Bleed it out”, “Papercut”, “In the End” en “Faint” met veel confetti. Een waardig, overtuigend slot!
Linkin Park is still alive & kicking na het overlijden van hun spil Chester Bennington. Een muzikaal klinkende volmondige 'JA’.
Het event was al lang voor hun komst uitverkocht. De band werd zondermeer met open armen ontvangen. Wat een return, wat een come-back van deze Linkin Park. Deze Linkin Park 2.0 kon ons moeiteloos overtuigen. Eventueel scepticisme mag bij het grof vuil worden gezet.
Organisatie: Werchter Parklife (Live Nation)
Live Is Live 2026 – van 27 juni t-m 29 juni 2026 - Robbie Williams – Popentertainer bij uitstek!
Live Is Live 2026
Middenvijver Park
Antwerpen
2026-06-27
Erik Vandamme
Het concept van Live Is Live - vorig jaar een sabbat jaar - is lichtjes veranderd. De drie dagen zijn gebouwd rond een headliner, met enkele concerten die deels in dezelfde lijn op aansluiten.
Met maandag Iron Maiden en zondag Nick Cave and the bad seeds bleek het een schot in de roos. Op de eerste festival dag kregen we niemand minder dan Robbie Williams. Het was ook een beetje de heetste dag van de prille zomer, en met dreigende 'onweersberichten' die zorgden voor afgelaste festivals 'last minute'.
Ons respect gaat dan ook uit naar de duizenden fans die de hitte trotseerden, maar ook - en vooral - de vele vrijwilligers die zorgden dat de muziekliefhebber ondanks alles, toch een fijne concertdag konden beleven, steeds met de glimlach. Chapeau !
Wat de muziek betreft? Het werd al gauw duidelijk dat de meesten voor Robbie Williams waren gekomen, die zich naar goede gewoonte toonde als een entertainer 'pur sang'. Het werd een leuke dag met de andere acts erbij.
We pikten een stukje Cleymans & Van Geel (****) op als opener, die hun ervaring als theatermakers, TV persoonlijkheden en top talent als zanger/ entertainers toonden voor een al matig opgekomen publiek. Hun set vol aanstekelijke songs met een hoge dosis humor, brachten alsof ze het voor een volledige festivalweide deden. Petje af!
De bekoorlijke Davina Michelle (****) had een heuse 'huiskamer' geïnstalleerd op het podium met zitbankjes en en staande lampen. Het zorgde voor een gezellig, 'cosy', knus sfeertje. Ook in de set kwam het tot uiting. Ze straalt zelfzekerheid en vertrouwen uit. Davina spreekt voortdurend haar publiek aan, gaat hen opzoeken en neemt iedereen mee in haar verhaal. Ze spoort de fans ook aan mee te zingen, en slaagt er mooi in.
Davina heeft al wat hits op haar naam staan, en is op weg een grote naam te worden in de pop scene. Davina Michelle deed met haar huppelende act iedereen naar adem happen. Songs vanuit het buikgevoel. Klasse dame, zonder meer.
Ozark Henry (****) trotseerde evenzeer de hitte om zijn emotioneel beladen songs aan het brede publiek te brengen. Zijn warme stem en uitstraling deden de temperatuur stijgen. Opzwepende songs als “At Sea” en “I'm your sacrafice” deden iedereen zweven. Ozark Henry gaat zijn publiek ook letterlijk opzoeken. Muzikaal tussen melancholie, droom en groove, opwinding. Klasse ook wat hij bracht.
Op deze 'entertainment dag' mocht onze grootste Belgische entertainer niet ontbreken. Bart Peeters & De Ideale Mannen (****)hebben een rits hits uit, die elke Vlaming en Belg intussen wel kent. Bart en C° hebben een soort ‘jonge wolven speelsheid’. Een artiest met tonnen charisma verhalen vertellen. Aanstekelijke liedjes waarop de eerste danspasjes volgden en die door iedereen worden meegebruld. Sjiek.
We keken al een tijdje uit naar het duo Suzan & Freek (*****). Niet alleen om hun emotioneel beladen verhaal van het koppel, maar vooral ook hoe ze het in de nummers brengen vanuit hun gevoel. Persoonlijk weten ze de mensen diep te raken. Ondanks de wolk van weemoed, is dit geen volledige tristesse , maar ook één van hoop.
Suzan & Freek weten goed genoeg hoe pijn en vreugde zo dicht bij elkaar kunnen liggen, de ziekte van Freek staat in sterk contrast met de geboorte van hun kind. In hun bindteksten hadden ze het er ook over.
In hun songs zorgden ze voor knuffelmomenten en dynamiek. Op songs als “Niemand" had je de verwijzing naar de ziekte van Freek, waarbij hij het publiek opriep het leven te vieren. Op "NU en niet morgen" stonden we letterlijk met tranen in de ogen. Met “De Overkant” en “Honderd keer” werden de dansspieren dan aangesproken. Een mooie pianoballade, “Lichtjes branden” wisten ze ons diep te ontroeren. Wat een afwisseling in emotionele rollercoasters van het duo. Kippenvelmomenten pur sang!
Wat verpozing was meer dan interessant na deze magisch mooie set. Er was o.m. een tent waarin een DJ iedereen de mooiste tunes bracht. Het onderstreept de gemoedelijk, familiale sfeer op Live Is Live.
Met de Sugababes (***) stond een heuse hit machine op het podium. Keisha Buchanan, Mutya Buena en Siobhán Donaghy hebben soulvolle vocals en een diva uitstraling. Soul r&b hiptop z’n best.
Ze kregen het publiek moeiteloos mee in hun hits van weleer. Het vrij nieuwe “Jungle” kwam niet echt binnen. Eigenlijk verliep de hele set wat stroef. Ingestudeerde danspasjes die zo uit een video tape op YouTube leken te komen, brachten ook niet veel soelaas. Gelukkig zorgden opzwepende songs als “Ugly” - met een sterk emotionele tongval -, “Round round” en “Push the Button” voor beternis. Sugababes tenden voor een nostalgische trip, maar in het geheel ietwat te gezapig, oppervlakkig om iedereen te overtuigen.
En plots kon je overal neerzitten, want iedereen ging vooraan staan voor Robbie Williams (*****) die zich profileerde als dé popentertainer bij uitstek. Al vanaf “ Let me entertain you” kreeg hij iedereen mee. Robbie sprak zijn publiek voortdurend aan , dolde met de muzikanten en zijn fans. Hij bracht covers die iedereen kan meezingen. Het lijkt een makkelijke weg zoiets, maar hij brengt het allemaal charismatisch , ludiek , ontspannen, waardoor je aan zijn voeten gekluisterd blijft. Het trio “Song/Seven Nation Army” - prachtige basloop - en “Livin on a prayer” waren er een schoolvoorbeeld van. “Rocket” en “Rock DJ” lieten dé crooner én de rock ster in Robbie Williams zien. Pure groovende, opzwepende (nostalgie) pop. Zijn langdradige bindteksten namen we erbij. Met knappe songs als “Relight my fire” en “Millenium” werd dit muzikaal gevoel nog eens beklemtoond.
Hij introduceerde zijn band op ee unieke wijze. Telkens werd er één voorgesteld bij een nummer, met een toepasselijke intro; o.m. een flard “Are You Gonna Go My Way”/“Another One Bites the Dust”/”Paradise city”/”Respect”/”YMCA”/”Bohemian Rhapsody”/”Hey Jude”. Eigenwijs, respectvol voor het originele. En uiteraard door iedereen meegebruld.
“Come undone” en “Kids” waren evenzeer sterk. Maar het mooiste moment was toch toen een zekere Eefke, een fan die vooraan stond, in de spotlight kwam op “She is the one”. Een mooi beeld op het scherm was het, waarvan iedereen even intens genoot. Op “My Way”, (opgedragen aan zijn vader) met beelden uit zijn jeugd, kregen we Robbie’s emotioneel kantje; hij betrok er zijn publiek bij. Om met het duo “Feel” en “Angels” af te sluiten.
Missie geslaagd in ‘let me entertain you', ‘the King of Popentertainment
In beeld @Live Is Live
PRESS - Dropbox
dag 1, dag 2, dag 3
Organisatie: Live Is Live (ism FKP Scorpio)
Jera On Air 2026 – 32 ste editie - The hottest edition ever!
Jera On Air 2026
Festivalterrein
Ysselsteyn
2026-06-25 t-m 2026-06-27
Hans De Lee
Voor de 32ste keer werd het dorpje Ysselsteyn (NL) 3 dagen lang het epicentrum van alle liefhebbers van punkrock, metalcore, hardcore en aanverwante (sub)genres.
Tal wat topbands sierden dit jaar alweer de knap uitgebalanceerde affiche waaruit heel wat kwaliteit en diversiteit sprak!
Met als resultaat een frisse mix van gevestigde waarden, opkomende bands, lokaal talent en nieuwe spelers aan het hardcorefront. Al is ‘frisse’ hier misschien niet de meest geschikte omschrijving.
Alvorens een bondig verslag te geven van wat zich muzikaal zoal afspeelde op de 5 beschikbare podia toch even een dikke pluim voor de organisatie van dit festival. Door de uitzonderlijk warme omstandigheden (Ysselsteyn was eerder Lauwwatersteyn of Ovensteyn) was de uitdaging nog groter dan vorige edities om alles veilig en gezond te laten verlopen. Het team van Jera slaagde met brio in dit opzet en stelde alles in het werk om het voor iedereen (fans, medewerkers, artiesten, perslui, VIPs enz.) zo aangenaam mogelijk te maken ondanks de verschroeiende hitte (eigenhandig 50,8° Celsius gemeten in de zon).
Het siert de mensen van dit festival dat ze jaar na jaar met de glimlach en met het nodige gezond verstand, telkens weer, voor elke uitdaging die zich stelt, met een prima oplossing komen en de ‘Jera machine’ op die manier altijd soepel weten te laten draaien.
En wat is het elk jaar een heerlijk weerzien met de immer vriendelijke dame die in de ‘perscontainer’ vlakbij de ingang haar opwachting maakt en alle leden van de pers/fotografen met een brede glimlach welkom heet en voorziet van de nodige toegangsbandjes, codes en badges. Dank u wel Renée! Al 16 jaar op post en hopelijk komen daar nog vele jaren bij. Cheers!
Maar genoeg sentiment! Terug naar de orde van de dag : music maestro!
dag 1 - donderdag 25 juni 2026
Dankzij 90 minuten extra sightseeing op de E17 om en rond Antwerpen werd het doel om het optreden van Quicksand als eerste mee te pikken helaas niet gehaald.
Bij het betreden van de weide konden we nog net horen hoe Set It Off heel pittig de laatste nummers van hun set loslieten op een goed gevulde Eagle tent. Deze band uit Florida is gekend voor zijn poppy punk en rocksongs en brachten sinds hun start in 2008 al 6 full cd’s uit. Afsluiter “Wolf in sheep’s clothing” is de perfecte illustratie van hun typische poprocksound.
Dan maar meteen tijd voor het grote geschut. De heren van Bury Tomorrow maakten hun opwachting in de ruime Vulture tent. Ontstaan in 2006 te Southampton (UK) is deze band opgeklommen tot één van de voornaamste metalcore acts uit Europa. Het massaal aanwezig publiek behoefde echt geen opwarming en daarom werd geopteerd om direct met de deur in huis te vallen en van bij de start meedogenloos te knallen met de fantastische opener “Choke” van het al even fantastisch album ‘Cannibal’. Het zweet dat zowel van de bandleden als van de enthousiaste fans gutste had niet de minste tijd om op te drogen want daar werd al “Abandon Us” en “Cannibal” geserveerd met een bijzondere intensiteit. Geen genade met het publiek en met de mensen van security, integendeel, een warme oproep om te crowdsurfen van frontman Daniel Winter-Bates die gretig werd opgevolgd. Intussen werd ondermeer “Boltcutter” explosief gebracht en gaf Bury Tomorrow een visitekaartje af voor de headlinetour die er begin 2027 aankomt in Europa, met Stick To Your Guns als support.
Wat is deze band toch uitgegroeid tot een waar metalcore boegbeeld : professioneel en met volle overtuiging gebracht en nummers die loeihard klinken maar toch blijven hangen dankzij een doorgaans heel catchy refrein.
De perfect op elkaar afgestemde zangpartijen tussen brulboei Daniel en zijn sidekick Tom Prendergast (clean vocals en keyboards) vormen de kern van de meeste composities. Getuige daarvan nummers als “Vilain Arc” en “Black Flame” die op het einde van het optreden een uitgeput maar voldaan publiek achterlaat in een kokende tent.
Vervolgens was het uitkijken naar de Canadese troepen van Alexisonfire, een uniek post-hardcore gezelschap dat al meer dan 20 jaar zijn eigen koers vaart (weliswaar met enkele jaren van inactiviteit) en sinds enige tijd toch weer zeer actief blijkt en zelfs concrete plannen heeft om tegen eind 2026 een nieuw album uit te brengen (vorige albums dateren van 2022 en 2009).
Een goed gevulde tent voor aanvang van het concert, al was het maar om dekking te zoeken voor de loodzware hitte en zon en om even te kunnen verkoelen in de wind die geproduceerd werd door de enorme ventilatoren. Het begin van de set kwam wat rommelig over maar eens de band vertrokken was klonk hun rauwe sound als een geslaagde mix van oldschool punk(rock) en (post) hardcore met een glansrol voor de beide zangers : George Petitt en Dallas Green.
Oude nummers werden afgewisseld met recenter materiaal maar voor de die-hard fans was het toch vooral wachten op het meest gekende epos van de band, het nummer dat hen definitief op de rockwereldkaart zette en voor veel radio airplay zorgde : “Young Cardinals” (2009), een krachtige en meeslepende rocksong die de typische Alexisonfire sound het best illustreert. Het is alvast uitkijken naar dat nieuwe album.
Met Trivium stond er zowaar een pure metalband op de affiche van de eerste festivaldag. Het toont aan hoe men bij Jera, over de grenzen van bepaalde muziekgenres heen, openstaat voor kwaliteit en diversiteit en niet zozeer vasthoudt aan een beperkt aantal genres of aan een bekrompen hokjesmentaliteit (zelfs Het Goede Doel mocht dit jaar aantreden!)
De band uit Orlando, Florida stelde absoluut niet teleur! Integendeel, de moderne metal die ze brachten onder leiding van opperninja Matt Heafy werd zeer positief onthaald. Matt hanteert zijn gitaar als een wapenstok en maakt met zijn strak afgetraind en fel ingekleurd lijf een heel frisse indruk. In een poging het publiek in het Nederlands toe te spreken stelt hij meermaals de vraag ‘Oe ghaat et?’
Sympathiek is het ongetwijfeld maar dan is de muziek die hij brengt toch van een veel hogere kwaliteit. “Pull harder on the strings of your Martyr” maakte meteen duidelijk waarvoor Trivium naar Jera gekomen was : perfect gebrachte metal, gespeeld in een rotvaart en met een ogenschijnlijk gemak dat je zou vergeten hoe technisch die nummers en dat gitaarspel wel niet zijn. Maar Trivium is een ervaren geheel, goed gerodeerd en steeds garant voor kwaliteit op het podium.
Nummers als “Down from the Sky” en “Like light to the flies” onderstrepen de vakkennis van dit energiek viertal en als kroon op het (warme) werk wordt een puike set afgesloten met het magistrale “In Waves”. Zonder meer een heel overtuigend optreden!
Aan de toeloop naar de Vulture tent te zien waren heel wat Jera bezoekers gekomen om de doortocht van Rise Against bij te wonen. Klokslag om 23u, toen voor het eerst die dag de temperatuur voelbaar iets minder tropisch werd, kreeg de band een oorverdovende ontvangst van de plaatselijke menigte die tot ver buiten de contouren van de tent reikte. De charismatische frontman Tim McIlrath was van bij het begin goed bij de les en bracht samen met zijn bandleden een overtuigende versie van “Re-Education (through labor)”. De populariteit van Rise Aganinst is na al die jaren duidelijk intact gebleven en heel wat festivalgangers zongen moeiteloos elk nummer van begin tot eind mee.
Jammer dat ook voor de bands hoog op de affiche de duurtijd van hun set beperkt was tot zo’n dikke 45 à 50 minuten. Rise Against had moeiteloos een dubbel aantal minuten kunnen volmaken en blijven boeien met talrijke steengoede nummers uit hun meer dan 25-jarig bestaan. Maar in realiteit werd na goed een half uur reeds de verwachte eindspurt ingezet en werd zweet nog energie gespaard om de tent helemaal te laten los gaan op gekende parels als “Prayer of the Refugee”, “Help is on the way” en het bloedmooie slotnummer “Savior”. Dit feest had best nog wat langer mogen doorgaan al was het onmiddellijk uitkijken naar Architects, die de eer hadden dag 1 van Jera 2026 naar de geschiedenisboeken te spelen.
Architects speelt al enige tijd op Champion League niveau in het metalcore wereldje. Het heerschap uit Brighton (UK) timmert sinds 2004 aan hun muzikale carrière. Eerst deden ze dat met vrij complexe en weinig toegankelijke metalcore maar gaandeweg trok de band meer en meer de kaart van melodieuse composities gericht naar een breder publiek. Vooral sinds het 6de (!) album uit 2014 ‘Lost Forever / Lost Together’ kwam de grote doorbraak en naamsbekendheid.
Niet dat hun muziek intussen minder intens en stevig was maar de technische complexiteit werd voortaan meesterlijk omgezet in zeer herkenbare en iets ‘lichtere/luchtigere’ songs van structuur. De dood van stichtend bandlid Tom Searle in 2016 zorgde voor een enorme klap maar de overige bandleden zetten door en met het nummer “Doomsday” (het laatste nummer waaraan Tom meeschreef) werd de 7de studioplaat (‘All Our Gods have abandoned us’) emotioneel ingeluid.
Intussen zit Architects aan 11 full albums en bereikt hun populariteit stilaan de hoogste toppen. De status van afsluiter op Jera kwam dan ook niet onverwacht en dreef heel wat fans naar Ysselsteyn.
De set van zo’n 60 minuten was een evenwichtig geheel van nieuwe nummers van de straffe recente langspeler ‘The Sky, The Earth & All Between’ en gekend ouder werk. Frontman en brulboei Sam Carter bewees een echte entertainer te zijn en trok alle aandacht naar zich toe. Hij bespeelde het publiek vakkundig en toverde met zijn stem de diepste grunts en de felste krijsen tevoorschijn, afgewisseld met cleane zangpartijen (niet altijd even zuiver). Het geluid stond bijzonder hard, de belichting en achtergrondbeelden waren verbluffend knap en het publiek laadde zich een laatste keer op om na een verschroeiende dag de band maximaal te ondersteunen.
Opener “Elegy”, gevolgd door “Whiplash” waren de ideale inleidende songs voor het reeds vernoemde “Doomsday”. Verbluffende metalcore, soms extreem, soms heel catchy, af en toe opgesmukt met wat elektronische invloeden maar altijd trouw aan hun eigen architectorische sound.
Luister naar “Curse” en “When we were young” en je begrijpt meteen waar het bij deze band om draait.
Het publiek was niet klein te krijgen. De resterende energie, die tijdens de dag niet was weggesmolten, werd enthousiast omgezet in topsport crowsurfing en moshpitting.
Architect sloot dankbaar af met het ijzersterke “Animals” en vele aanwezige Nederlanders trokken daarna voldaan maar met snelle tred richting huis of beeldscherm ergens ten velde om het nationaal voetbalteam te zien aantreden op het WK.
Volledige line up van donderdag : Architects / Rise Against / Trivium / Madball / Pennywise / Alexisonfire / Bury Tomorrow / Converge / Basement / Boundaries / Dying Wish / Fiddlehead / Nevertel / Quicksand / Set It Off / Speedway / The Ataris / The Menzingers / Wargasm / Ways Away
dag 2 en dag 3 volgen
Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9757-jera-on-air-2026?Itemid=0
Organisatie: Jera On Air
Nederlands 
Français 
