Havok, Blood Red Throne + guersts, Botanique (Museum), Brussel – Pics
Een razendsnelle en indringende thrashmetal-tournee met crossover-invloeden, onder leiding van Havok en hun nieuwe album
We kunnen alleen vooruit als we begrijpen wat eraan voorafging. Havok heeft de basisprincipes van de thrash volledig onder de knie, waardoor ze het genre het vuur van de toekomst in kunnen leiden. Het kwartet uit Colorado combineert keelsnijdende gitaren met razendsnelle ritmes en venijnige, bijtende zang. Na tientallen miljoenen streams te hebben verzameld en lof te hebben gekregen van Metal Hammer, Loudwire, Consequence of Sound en vele anderen, bracht de band in 2024 hun eerste onafhankelijke release uit, de ‘New Eyes’ EP.
Havok is altijd zonder excuses vooruitgegaan. Tot nu toe hebben ze een reeks bij fans geliefde albums uitgebracht, met als hoogtepunt ‘V’ uit 2020, een plaat waarvan Metal Hammer verklaarde: ‘Havok heeft de 21ste-eeuwse thrash perfect onder de knie’. Gaandeweg heeft de groep ook podia over de hele wereld veroverd tijdens tournees met onder andere Megadeth, Anthrax, Suicidal Tendencies, Testament, Killswitch Engage, Exodus, Sepultura, Kreator, Children of Bodom en nog veel meer.
Havok zet nu opnieuw een stap vooruit, en neemt het thrash genre met zich mee
VOOR FANS VAN: Testament, Annihilator, Exodus
Blood Red Throne
De Noorse deathmetalkoningen Blood Red Throne bestaan al bijna drie decennia en gaan nog steeds sterk door met hun twaalfde album, ‘Siltskin’, uitgebracht door Soulseller Records. De band werd opgericht door het nog steeds actieve lid Daniel ‘Død’ Olaisen (gitaar), toen hij in de jaren negentig bij Satyricon speelde. De oorspronkelijke drummer, Freddy ‘the Shred’ Bolsø, keerde in 2013 terug en Ivan ‘Meathook’ Gujic (gitaar) maakt sinds 2010 deel uit van de band. Stian ‘Clammy Hackett’ Gundersen (bas) kwam er in 2018 bij. Tot slot nam Sindre Wathne Johnsen in 2023 de zang voor zijn rekening.
Blood Red Throne staat bekend om hun energieke en meeslepende liveshows en heeft de afgelopen 25 jaar getoerd in vele delen van de wereld. Zowel als headliners, maar ook als voorprogramma voor Dimmu Borgir, Enslaved, Suffocation, Cryptopsy, … om er maar een paar te noemen. Ze hebben op grote festivals gestaan, zoals Wacken, Hellfest, Bloodstock, 70.000 Tons of Metal en Brutal Assault, en hebben getoerd door de VS, Zuid-Amerika, Azië, Europa en Scandinavië. Ze hebben zelfs in Dubai en Mongolië gespeeld.
Xonor
De Zwitserse thrashband Xonor kwam tijdens de pandemie op en wist in korte tijd een diverse, wereldwijde aanhang op te bouwen dankzij hun unieke geluid, waarin provocerende teksten worden gecombineerd met meeslepende songstructuren en pakkende refreinen. Het geduchte viertal heeft sindsdien een lange weg afgelegd: ze traden op tijdens het Destroyer Fest in Kiev op het hoogtepunt van de Russische invasie, deelden het podium met legendes als Messiah, Nervosa en Sodom, en groeiden uit tot een van de grootste thrashacts op TikTok.
Hun debuutalbum ‘All Honor Lost’, dat halverwege 2024 uitkwam, is al meer dan 1,2 miljoen keer gestreamd op Spotify, en ze hebben tot nu toe meer dan 65 shows gespeeld terwijl ze werken aan hun langverwachte tweede album.
Eradikated – vierde act
(bron: Botanique, Brussel)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Havok
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10269-havok-13-09-2026?Itemid=0
Blood Red Throne
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10270-blood-red-throne-13-09-2026?Itemid=0
Xonor
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10271-xonor-13-09-2026?Itemid=0
Eradikated
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10272-eradikated-13-09-2026?Itemid=0
Org: Botanique, Brussel
She’s Green - We zijn eigenlijk al onze toekomstplannen aan het realiseren, en dat is onze muziek over de hele wereld verspreiden, beter worden in wat we doen en het goed doen
She’s Green - We zijn eigenlijk al onze toekomstplannen aan het realiseren, en dat is onze muziek over de hele wereld verspreiden, beter worden in wat we doen en het goed doen.
Alsjeblieft, iemand: vraag het hen! Slowdive: mogen we jullie voorprogramma doen?
Als de jonge garde de smaak te pakken heeft en er in slaagt om de jaren 80’ terug tot leven te brengen met daarbovenop een sausje uit 2026 weet je dat ook de jeugd van tegenwoordig interesse krijgt in dit soort van muziek. Het uit Minnesota afkomstige She’s Green brengt indie rock met een sausje van dream wave en ja op vraag van een twaalfjarige meisje kwam er zelfs een interview van, weliswaar bijgestaan door een vijftiger die de jaren 80’ actief meemaakte.
Lees gerust Live 2026 She's Green + Blue Robin - De revival van de dreamwave en de 80’s
Een klassieke startvraag: waar komt de naam van de band vandaan?
She’s Green: We waren aan het nadenken over namen en wilden iets dat een beetje een veganistische insteek had. We wilden iets dat verbonden was met Moeder Natuur, dus een groene dame kwam aardig in de buurt van wat we zochten. We dachten ook aan culturele en historische figuren en uiteindelijk zijn we voor She’s Green gegaan.
Dat brengt me bij “Dear Ivy”, een van jullie nummers. Heeft dat te maken met Poison Ivy, aangezien zij ook een in het groen geklede dame is die de natuur en gif gebruikt als wapen (zie Batman)?
She’s Green: Ja, inderdaad. In dit nummer hebben we het over bitter onkruid, als metafoor voor corruptie, de overheid… Maar het is ook een soort brief aan mijn jongere nichtje, die met beide voeten op de grond moest blijven staan, maar toch van het leven wilde genieten. Het is een diepgaand nummer met verschillende lagen.
We merkten dat jullie in jullie bio naar Tolkien verwijzen als inspiratiebron. Waarom hebben jullie dan niet gekozen voor folk in plaats van indie rock/dream wave?
She’s Green: Wel, we gunnen onszelf een soort vrijheid om te ontdekken en vinden het leuk om verschillende genres te verkennen. Sommige delen zijn eigenlijk al een beetje folk en het zou tof zijn om wat meer die richting uit te gaan. Misschien doen we dat in de toekomst wel.
Nu we het over vrijheid hebben: hoeveel kunnen jullie zelf beslissen? Welke nummers jullie uitbrengen, hoe het zal klinken en andere beslissingen?
She’s Green: Tot nu toe hebben we ons nog niet in een situatie bevonden waarin dat een probleem was. We hebben echt geluk met ons label, omdat we op dezelfde golflengte zitten. Daar hoeven we ons geen zorgen over te maken. Soms twijfelden we of ze akkoord zouden gaan met het uitbrengen van een bepaald nummer, maar we zijn echt gezegend met hen. Soms hebben ze andere ideeën, maar uiteindelijk komen we altijd op dezelfde lijn uit. Ze vertrouwen ons echt. We kunnen zelf de richting kiezen die we willen uitgaan.
Hoe is de band ontstaan? Kenden jullie elkaar al?
She’s Green: Het is allemaal heel langzaam ontstaan. Twee van ons woonden samen in een huis (Zofia Smith en Liam Armstrong). We waren met muziek bezig en Teddy Nordvold kwam bij ons in de kelder drummen. We jamden veel en uiteindelijk hebben we volgens mij aan een paar demo’s gewerkt en geprobeerd die live te spelen. We kenden elkaar uit de muziekscene en dat maakte het gemakkelijk. Alle concertzalen waren ook gewoon op wandelafstand van waar we woonden, dus het was gemakkelijk om elkaar te vinden en naar optredens te gaan. Ik wilde altijd al deel uitmaken van de muziekscene en daar is de vonk eigenlijk ontstaan.
En hoe zit het onderling binnen de band? Heeft iemand ooit bezwaar gemaakt tegen iets?
She’s Green: We zijn daar heel proactief in. We staan heel open tegenover elkaar, dus iedereen krijgt de kans om zijn of haar ideeën te proberen. We proberen het uit en kijken of het werkt of niet. Als iemand ergens echt enthousiast over is, respecteren we dat allemaal.
Wat is voor jullie het leukste aan touren?
She’s Green: Verschillende plaatsen en landen zien, mensen ontmoeten en met hen communiceren. Nieuwe indrukken opdoen…
Hebben jullie al tijd gehad om Brussel te bezoeken?
She’s Green: Helaas helemaal niet. We zijn vandaag zelfs wat laat aangekomen en vanavond vertrekken we alweer naar de volgende halte.
We zijn net terug uit Schotland en zagen Slowdive live op het podium. Het is duidelijk dat zij jullie hebben geïnspireerd. Hebben jullie nooit gedacht om samen iets met hen te doen?
She’s Green: We kennen hen en hebben Rachel in het verleden ontmoet. We hebben gepraat over hoeveel ze voor ons betekenen en hoeveel we van hun concerten genieten. Het was echt een heel tof moment.
Durfden jullie niet te vragen of het mogelijk was om samen iets te maken?
She’s Green: Oh, dat zou geweldig zijn als het ooit zou kunnen gebeuren. Zij staan op een veel hoger niveau dan wij, maar het zou fantastisch zijn.
Of misschien als voorprogramma van hen?
She’s Green: Je leest onze gedachten! Dat zou geweldig zijn. Alsjeblieft, iemand: vraag het hen! Slowdive: mogen we jullie voorprogramma doen?
Hebben jullie zelf de supportact van vanavond (Blue Robin) gekozen omdat ze zo goed bij jullie passen? Kenden jullie hen al?
She’s Green: Onze booker heeft dat geregeld. We zijn niet echt bekend met de bands hier, maar we gaan ze zeker bekijken. Het is leuk om bands te leren kennen en ze tijdens een tour te ontdekken.
Zijn jullie tijdens deze tour al aan nieuwe nummers aan het werken? Of gaan jullie daar pas na de tour aan beginnen?
She’s Green: We kijken ernaar uit. Dat is eigenlijk een van de nadelen van onderweg zijn. Er is momenteel geen tijd voor, maar we hebben al een paar demo’s. Op dit moment zijn die alleen instrumentaal. De teksten worden langzaam geschreven, dus het is nog volop in ontwikkeling. Zodra we thuis zijn, zullen we alles afwerken. We zijn er enthousiast over.
Hoe zouden jullie jullie muziek omschrijven aan mensen die jullie nog moeten ontdekken?
She’s Green: Alsof je door een regenachtig bos loopt, maar met niet té veel regen. Geen miezerregen, gewoon een goede hoeveelheid regen.
Cranes wordt op het internet ook genoemd als een invloed en ik moet zeggen dat het nummer “Bleed” behoorlijk dicht bij hun sound komt. Of heb ik het mis?
She’s Green: Ik denk niet dat Cranes een invloed is, maar ik kan in dit nummer wel horen waarom mensen die link leggen. We zijn eigenlijk wat te jong om hen live gezien te hebben. Misschien moeten we hen wat beter leren kennen.
Wat zijn jullie ervaringen tot nu toe in de muziekwereld? Alleen al een goed label vinden is moeilijk. Hoe is dat bij jullie gegaan?
She’s Green: Het label heeft ons gecontacteerd. Een kerel kwam helemaal uit New York om ons te zien spelen tijdens een optreden in een kelder. Het was leuk en we werden meteen vrienden. We voelen ons goed bij het label en het mooiste is dat ze ons niet onder druk zetten. We hebben onze vrijheid en dat is iets wat we er enorm aan waarderen. We worden omringd door een geweldig team.
Het was een gelukstreffer
She’s Green: Inderdaad. We hadden ook met andere labels contact gezocht en kregen enkele reacties. Op een bepaald moment stonden we zelfs bijna op het punt om een contract te tekenen, maar uiteindelijk verwaterde dat. Andere labels lieten dan weer niets van zich horen. Sommige voelden gewoon niet als een goede match en dat is voor ons heel belangrijk.
Welk nummer op het nieuwe album, of van jullie eerdere nummers, is speciaal voor jullie en waarom?
She’s Green: Het laatste nummer op ons nieuwe album, “Close Your Eyes”, is echt speciaal voor ons. We hebben er behoorlijk lang aan gewerkt. Het nummer ontstond als een droom en het heeft ons drie jaar gekost om het uit te werken tot we er tevreden mee waren. Het nummer was als een droomwereld die we verder hebben uitgewerkt en uiteindelijk in een song hebben omgezet.
Toen ik “Smile” opnieuw beluisterde, deed het me een beetje denken aan Siouxsie and the Banshees. Zou dat een invloed kunnen zijn geweest? Hebben jullie hen ooit live gezien?
She’s Green: Nee, we zijn te jong om hen live gezien te hebben, maar dat zou geweldig zijn geweest. Maar we begrijpen wel waarom je het vraagt.
Waar staat de titel ‘Swallowtail’ voor? Is die afkomstig van de staart van de slang (Midgaard) die door Thor werd bespeeld en zijn eigen staart inslikte? Elders draagt die de naam van Ouroboros (staat symbool voor de eeuwige cirkel)
She’s Green: Nee, eigenlijk is het de naam van een vlinder. Maar we houden van die dubbele laag in de titel en de verwijzing naar dat eeuwenoude verhaal over de slang van de wereld die zijn eigen staart opeet. Dat laatste hebben we ons pas later gerealiseerd en we vinden het heel cool. Het past echt goed bij ons.
Klopt het dat jullie in China hebben gespeeld? Hoe is dat gebeurd en hoe was het?
She’s Green: Ja, inderdaad. Toen we in eerste instantie gecontacteerd werden, dachten we dat het een grap was. Uiteindelijk hebben we daar drie shows gespeeld. Er was tot onze grote verbijstering veel volk (alle drie waren uitverkocht of bijna uitverkocht). Dit was opnieuw een positieve verrassing voor ons. Het was ook een culturele shock. We zijn daar twee weken gebleven en hebben het land echt leren kennen. Het overtrof al onze verwachtingen. Dat was onze eerste tour als hoofdact, eigenlijk waar dan ook. Dus stel je voor wat voor impact dat op ons had.
Nu we het toch over een culturele shock hebben: hebben jullie tijdens jullie tours door de jaren heen nog andere culturele shocks meegemaakt, behalve in China?
She’s Green: Dat is een goede vraag. China was absoluut een culturele shock, maar Frankrijk ook. Het is best moeilijk om te wennen aan hoe de mensen in China zijn en aan de steden daar. Maar ook van het Verenigd Koninkrijk naar Frankrijk komen was voor ons een culturele shock. We zijn niet gewend aan Franstalige mensen.
Ik neem aan dat jullie op school geen Frans hoefden te leren, aangezien dat volgens mij alleen verplicht is in staten dicht bij Canada, terwijl anderen bijvoorbeeld Spaans moeten leren als ze dicht bij Mexico wonen?
She’s Green: Klopt. Helaas kregen we alleen Engels, maar Zofia spreekt Spaans. Je moet wel bepaalde studiepunten behalen door een vreemde taal aan te leren.
Het is een enorme markt voor jullie muziek en ik neem aan dat jullie hopen er op een dag terug te keren?
She’s Green: Natuurlijk, ze kunnen ons altijd opnieuw vragen.
Is er tijdens deze tour een plek geweest die jullie echt heeft verrast?
She’s Green: Parijs. Gisteravond was echt bijzonder. We hadden nog nooit in Parijs gespeeld en wisten niet goed wat we konden verwachten. We dachten dat het publiek misschien wat gereserveerder en verlegener zou zijn. Maar integendeel: het was het luidste publiek tot nu toe.
Hebben jullie een droomcollab?
She’s Green: Alex Scally van Beach House (de Amerikaanse dreampopband), Slowdive en The Cure.
Wat zal de toekomst jullie brengen? Wat zijn jullie toekomstplannen?
She’s Green: Wel, we zijn eigenlijk al onze toekomstplannen aan het realiseren, en dat is onze muziek over de hele wereld verspreiden, beter worden in wat we doen en het goed doen. Misschien gaan we werken aan iets waarmee we onze huidige tour visueel kunnen vastleggen. Na deze tour nemen we een kleine pauze en gaan we daarna aan meer muziek werken. Maar bovenal: ervan genieten.
Pics homepag: She's Green met Melania
Wel, heel erg bedankt. We hopen dat deze tour jullie zal inspireren en voel je vrij om op een dag terug te komen en Brussel eens echt te bezoeken. Bedankt voor jullie tijd en geniet ervan!
Ty Segall - Fuzz, feedback maar ook finesse
Ty Segall zit al 25 jaar in het vak en heeft in die tijd een indrukwekkende hoeveelheid muziek uitgebracht. Toch blijft de Amerikaanse garagerocker enigszins onder de radar, zonder dat zijn populariteit daaronder lijkt te lijden. Voor zijn passage in de Botanique was de Museum alvast volledig uitverkocht, waar hij met Chrome zijn inmiddels zeventiende album kwam voorstellen.
Het voorprogramma werd verzorgd door Annabelle Chairlegs, het project van de Texaanse Lindsey Mackin. Het viertal uit Austin bracht een mix van garagepop en rock, met catchy hooks, snedige gitaren en een vleugje surferrock. Mackin beschikt over een stevige podiumpresence, al was haar stem niet altijd even strak. Toch wist de band met enkele stevige songs en een energiek slot het al goed gevulde publiek op te warmen.
Ty Segall en zijn band begonnen met een lange opbouw van “Feel”, om vervolgens meteen stevig uit te pakken. De songs klonken snedig, luid en rauw, maar ondanks de vele fuzz en overdrive bleef alles opvallend helder, met Segalls stem steeds goed hoorbaar.
Ook de lange jams waarmee nummers als “Hospital”, “Finger” en “My Best Friend” werden ingezet, voelden nergens langdradig aan. Integendeel, ze bouwden telkens mooi spanning op voordat de band weer losbarstte. Voor het podium zorgden fans van het eerste uur ondertussen voor de nodige sfeer met moshpits en crowdsurfers, terwijl “Black Paint”, “Running to Nowhere” en “Let Go” de temperatuur nog verder opdreven.
Ook in de tweede helft bleef de band het hoge niveau vasthouden, zonder de set in een eindeloze muur van geluid te veranderen. Rustigere passages in “My Best Friend” en “Play Cowboys” gaven wat ademruimte, waarna “Chrome”, “Girlfriend” en “Separation” de gitaren opnieuw stevig lieten ronken.
Tussendoor was er ruimte voor wat speelsheid, met korte stukjes van The Doors en zelfs de soundtrack van Jurassic Park. “Wave Goodbye” vormde een smerige, bijna sludge-achtige afsluiter van de reguliere set, waarbij het publiek nog één keer volledig uit zijn dak ging.
De set was mooi gebalanceerd en liet naast de stevige garagerock ook ruimte voor melodie, experiment en onverwachte wendingen.
Onder luid gekrijs kwam de band terug voor de bisronde. “Oh Mary” zorgde opnieuw voor een stevige moshpit, waarna een cover van “L.A. Woman” van The Doors de avond afsloot.
Een echte uitschieter ontbrak misschien, maar de constante kwaliteit, het strakke samenspel en de energie van band én publiek maakten dit vooral een bijzonder degelijk concert.
Setlist: Feel - Hospital - Candy Sam - Thank God for Sinners - Finger - Black Paint - Running to Nowhere - Let Go - Glass - My Best Friend - Everything You’ve Been - Chrome - Play Cowboys - Girlfriend - Imaginary Person - Separation - Wave Goodbye - Oh Mary - L.A. Woman (The Doors cover)
Organisatie: Botanique, Brussel
Fear Factory, 30Y, + guests, Vooruit, Gent op 11 september 2026 - Pics
De industrial metal-pioniers Fear Factory hebben officieel hun terugkeer naar de Europese podia aangekondigd met de 'Cybernetic Domination Tour', en kwamen op 11 september in De Vooruit!
De tour is een krachtig en divers programma bevatten, waaronder de Japanse metalcore-kracht Crystal Lake, de Poolse blackened death metal-veteranen Hate en de donkere alternatieve act The Nocturnal Affair.
Al meer dan drie decennia blijft Fear Factory een van de meest invloedrijke bands in de heavy-muziek. Als pioniers van industrial metal heeft de band het genre opnieuw gedefinieerd door extreme metal naadloos te combineren met elektronische elementen en thema's te verkennen rond technologie, kunstmatige intelligentie en de toekomst van de mensheid.
Supports
The Nocturnal Affair is een dark/alternative rockproject uit Las Vegas, geleid door zanger en songwriter Brendan Shane. Ontdekt door Grammy-genomineerde John Moyer, laat de band zich inspireren door een speciale combinatie van alternatieve iconen als Type O Negative, HIM, David Bowie, Gary Numan en Nine Inch Nails.
De band heeft uitgebreid getourd in de VS, het VK en Europa, waarbij ze duizenden uren podiumervaring opdeden naast artiesten als Fozzy, Wednesday 13, NAILBOMB (Max Cavalera) en Pop Evil. Tegelijkertijd waren ze toegankelijk genoeg om het podium te delen met acts als 3 Doors Down, Black Stone Cherry en Alien Ant Farm.
In de herfst van 2024 kwam hun single 'Cross Me Out' uit, co-written door de Amerikaanse rocksongschrijver Johnny Andrews (Ice Nine Kills, Starset, Motionless In White). De track bereikte de Top 30 van de Billboard Mainstream Rock Radio chart, #3 op de SMR Radio Rock chart en verzamelde inmiddels meer dan 3 miljoen views op YouTube. Volgende singles zoals 'Benefit of Doubt' en hun heavy rock versie van Haddaway's klassieker 'What Is Love' hebben samen nog eens 7 miljoen views opgeleverd. Hun speciale visie en combinatie zorgt ervoor dat fans en critici zeggen: "Ze maken dit soort rock niet meer… tot nu toe."
Hate is een metal machine uit Warschau, Polen, die al actief is sinds 1990. De band werd opgericht door gitarist/zanger Adam 'ATF Sinner' Buszko samen met gitarist Quack en drummer Mittloff en combineert death metal met black metal invloeden.
In hun beginjaren bracht Hate een serie demo's uit, waaronder 'Aborrence' (1992), 'Evil Art' (1994) en 'Unwritten Law' (1995), voordat ze hun eerste album Daemon Qui Fecit Terram uitbrachten in 1996. Kort daarna volgde Lord Is Avenger (1998), waarmee ze hun plek op de Poolse extreme metalscene-kaart bevestigden.
Door de jaren heen werd de line up vaker gewisseld, maar Sinner bleef altijd aan het roer. De band ontwikkelde hun sound steeds verder, van pure death metal naar een meer blackened, atmosferische stijl en bracht klassiekers uit als Awakening of the Liar (2004), Anaclasis - A Haunting Gospel of Malice & Hatred (2005) en Erebos (2010).
Hate blijft actief en relevant binnen de extreme metalscene. Hun meest recente studiowerk, Bellum Regiis, verscheen in mei 2025 via Metal Blade Records en toont een band die nog altijd stevig, donker en uitdagend klinkt.
Crystal Lake is een metalcoreband uit Tokio die al sinds 2002 bezig is en zich door de jaren heen stevig heeft opgewerkt binnen de internationale scene. De band bestaat vandaag uit zanger John Robert Centorrino, gitaristen Yudai Miyamoto en Hisatsugu "TJ" Taji, bassist Mitsuru en drummer Gaku Taura (ex-Nocturnal Bloodlust). Van de originele bezetting is Miyamoto nog de enige die overblijft, wat wel iets zegt over hoeveel de band onderweg veranderd is.
In hun beginjaren bouwden ze vooral naam op in de underground met demo's en tours in Japan en daarbuiten, maar met hun eerste album Dimension (2006) begonnen ze echt door te groeien. Door de jaren heen deelden ze het podium met allerlei grote namen en speelden ze op festivals zoals Taste of Chaos en Knotfest Japan, waardoor hun bereik steeds groter werd.
De band kende ook heel wat veranderingen, met verschillende line-upwissels en het vertrek van originele leden, maar bleef zichzelf telkens heruitvinden. Met releases als The Sign (2015), True North (2016) en Helix (2018) groeiden ze uit tot een vaste waarde binnen de moderne metalcore. Singles zoals 'BlüdGod', 'Watch Me Burn' en 'Rebirth' lieten zien dat ze hun sound blijven vernieuwen en dat ze hun energie ook na twintig jaar nog steeds kunnen overbrengen.
Een nieuw hoofdstuk begon toen John Robert Centorrino zich in 2023 bij de band aansloot, na het vertrek van vorige zanger Ryo Kinoshita. Met die frisse line-up en een hernieuwde energie bleef de band vooruitgaan, wat uiteindelijk leidde tot hun zesde album The Weight of Sound, dat uitkwam in januari 2026. Daarmee laat Crystal Lake zien dat ze nog lang niet klaar zijn en nog steeds bouwen aan hun plek in de wereldwijde metalscene.
Je kan eigenlijk niet genoeg benadrukken hoe hard Fear Factory zijn stempel heeft gedrukt op metal. Al meer dan 30 jaar brengen ze zware, invloedrijke platen uit en worden ze gezien als één van de meest vernieuwende bands binnen extreme metal. Ze hebben hun geluid keer op keer opgebouwd, afgebroken en opnieuw uitgevonden en die sound hoor je ondertussen in allerlei subgenres terug, thanks to Fear Factory.
De band heeft zowat alles gedaan: grote festivals headlinen, prijzen pakken en touren met legendes zoals Black Sabbath, Slayer, Iron Maiden en Metallica. Maar wat hen echt onderscheidt, is dat ze altijd extreem en trouw aan hun eigen visie zijn gebleven. Daardoor hebben ze een vaste plek in de metalgeschiedenis veroverd, van klassiekers zoals Demanufacture tot latere releases zoals Genexus. Hun muziek voelt vaak bijna filmisch aan. Het klinkt als een soundtrack voor een dystopische toekomst, een beetje zoals in sci-fi verhalen of films als Blade Runner.
Hun verhaal begon in 1992 met Soul of a New Machine. Dat was een tijd vol chaos: rellen in L.A., controverses op tv, ziektes en de opkomst van nieuwe muziek en games. Die sfeer van onrust, paranoia en kritiek op de maatschappij hoor je ook terug in hun muziek. Met Demanufacture (1995) brak Fear Factory echt door. De hele "mens vs machine"-vibe gaf het ook een herkenbare sfeer en omdat die combinatie van metal en industrial toen nog vrij nieuw was, voelde het alsof ze ineens een compleet nieuwe sound hadden neergezet waar later massa's bands op zijn verder gegaan.
(bron: Democrazy)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Fear Factory
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10265-fear-factory-11-09-2026
Crystal Lake
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10266-crystal-lake-11-09-2026
Hate
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10267-hate-11-09-2026
The Nocturnal Affair
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10268-the-nocturnal-affair-11-09-2026
Org: Democrazy, Gent
Cactus Club, Brugge - concerts
2026
03/09 House of time x Cactus music: Hot stuff (ism House of time): Abel Ghekiere
18-09 Humo’s rock rally 2026, voorronde W-Vlaanderen
22-09 John Carroll Kirby (ism Kaap)
23-09 Cory Hanson (new date)
24-09 Fisher-Z (ism Stricto Tempo)
27-09 Sergeant, Klein Volk
27/09 Only the poets + Alex Spencer
02/10 WERF records night: Compro Oro, Helena Casella, Kunde, Margritte , … (ism Kaap)
03/10 Sub. Merge (Org: Do vzw)
06-10 Berre
07-10 Ploegendienst, Grgy
10-10 Benenwerk indoor - classix edition
09/10 Bizkit Park (Org: Show-Time)
10/10 Benewerk indoor (ism Stricto tempo)
11-10 Bizkit Park extra concert (Org: Show-Time)
12-10 Fat White Family
13/10 The Lemonheads
14-10 Spain plays ‘the blue moods of Spain’, Stadsschouwburg, Brugge (ism CC Brugge)
15-10 High Hi
18-10 Devotchka, Sons of town hall (ism Stricto Tempo)
24-10 Teenage Fanclub, Euros child
25-10 Bruges is doomed: Wolves in the throne room, Worm, Final dose
27-10 Breaking waves: Personal Trainer, Spike Fuck
28-10 Kirk Fletcher (ism Stricto Tempo)
29-10 Zap mama + K.Zia, Troy
30-10 St. Paul & The Broken Bones
31-10 Icoon like a prayer’, Halloween edition (Org: Lucky Lemon)
01/11 Breaking waves: Flawed Mangoes
04/11 Tsar B
05-11 Portland
06-11 Dub Revolution: Mad Professor w/ Sister Aisha, …
07-11 De Staat, Hiqpy
09-11 Horse jumper of love
10-11 Spike and the gimme gimmes (ism MCLX)
10-11-Breaking waves: Coh3 (Soyuz)
11-11 Joan as police woman, 20 Y ‘real life’
13-11 Felix da Housecat (ism Stricto Tempo)
16-11 Breaking waves: Shaki Tavi, Honey I’m home
19 + 20-11 Ao
21-11 Nubiyan Twist (ism CC Brugge)
22-11 Luka Bloom @Stadsschouwburg (ism Cultuurcentrum Brugge)
24/11 Breaking waves: Shaking Hand
25/11 Patches, Amaea Rae
26-11 Jah Wobble plays ‘metal box rebuilt in dub’
27/11 ACDC by High Voltage (Org: Show-Time)
02-12 Lézard
07-12-Breaking waves: The Tubs
13-12 Duyster. festival: Sophia, Jake, Xerxes Fussell, Camille Camille, This is the kit, Will Samson & Roomer, …
2027
23-02 Yin Yin
24-02 Ila
27-02 The Reytons
27-03 Pokey Lavarge
31-03 Saul Williams (ism kaap)
21-04 Oko Yono, we are stardust, we are golden, the women of the 60s and 70s (ism CC Brugge) (new date)
30-04 De Zwaarste Band (Org: Show-Time)
INFOS
Sound Track
Cactus draait op zonne-energie (en iedereen kan mee investeren)
Poppunt, Clubcircuit vzw, Ancienne Belgique, Formaat en de Brusselse Jeugdhuizen, Cactus Muziekcentrum, Het Depot, Muziekodroom, muziekclub N9, Trix, De Casino, Democrazy, De Zwerver, Het Entrepot, Nosta, Wilde Westen en 4AD presenteren Sound Track, een live- en kansenparcours voor artiesten met talent en ambitie! Met Sound Track, als opvolger van Westtalent, gaan we op zoek naar de sound van onze regio! Je hebt muzikaal talent en je staat te trappelen om je te laten begeleiden naar een roemrijke carrière? Inschrijven is de boodschap!
Meer weten? www.sound-track.be
Too many keys: gloednieuw pianofestival (ism Concertgebouw Brugge) – info zie site
Cactusfestival www.cactusfestival.be
Moods!
Benenwerk
In augustus wordt de Brugse binnenstad opnieuw omgetoverd tot één grote dansvloer tijdens de editie van Benenwerk 'Ballroom Brugeoise'. Op verschillende podia kan het publiek een hele avond proeven van een uitgebreid aanbod aan dansstijlen en dat volledig gratis. Het evenement is door de jaren heen dan ook uitgegroeid tot een vaste waarde.
Brugge Centraal Open Air van 05 augustus t-m 13 augustus 2026
https://www.cactusmusic.be
Trix, Antwerpen - events
- 04 sept: Soul Diet
- 17 sept: Overpass
- 18 sept: Maddie Ashman
- 27 sept: Thee Sinseers
- 01 okt: Eli Oaks
- 01 okt: Hifive: Infinity knives & Brian Ennals
- 02 okt: Matt Meason (new date)
- 02 okt: B-Phace & Frilps Joe
- 03 okt: Samurai Pizza, Babybeard
- 03 okt: Cola
- 07 okt: Tje, Niels Orens
- 08 okt: Wu Lyf
- 09 okt: Imarhan
- 10 okt: Celebration of life
- 11 okt: Pip Millett
- 14 okt: Piffy
- 15 okt: Hifive:Maha
- 16 okt: Celebration of life
- 16 okt: Bellaire
- 17 okt: My new band believe, Jasper Llewellyn
- 20 okt: Big special
- 21 okt: Dave East
- 21 okt: Hifive:Plainhead
- 22 okt: Néomi, The Howling
- 25 okt: Angine De Poitrine, Gros mené
- 28 okt: Personal trainer, Library card
- 28 okt: Slayyyter, Kalika (ism FKP Scorpio)
- 28 okt: Hifive: Grote Geelstaart
- 29 okt: Cardinals
- 30 okt: IJsland
- 30 okt: Naomi Sharon
- 31 okt: Reünie M-Kids (ism Universal)
- 01 nov: Ryan Beatty
- 03 nov: Goldie Boutilier
- 04 nov: Leblanc
- 04 nov: Hifive:Ain’t
- 06 nov: Fatal move EP release ‘fubar’ supprts Bun Dem Out, Johnny unstopaable, Impact
- 07 nov: Brian Fallon & The Painkillers , Chris Farren
- 10 nov: Psychedelic Porn Crumpets
- 10 nov: Full circle
- 11 nov: The Veils
- 11 nov: Lily Seabird
- 12 nov: Cassi, Lemon Gelato tour
- 13 nov: Inside the circle
- 14 nov: Nick Hakim
- 14 nov: Lowye, VHS
- 18 nov: Blu samu
- 19 nov: Noor
- 19 nov: Nemezzz
- 20 nov: Jembaa groove
- 22 nov: Violent Vira
- 25 nov: Lisette, Catbug (double bil)
- 25 nov: Hifive:Grommet
- 26 nov: Kid Kapichi 'down the rabbit hole tour'
- 26 nov: Snelle (ism House Of Entertainment)
- 27 nov: Benny sings
- 28 nov: Ronker, Coilguns
- 30 nov: Horsegiirl
- 02 dec: Nieva Ella (ism Live Nation)
- 03 dec: Gren Lung, High On Fire, Gnome (ism Biebob)
- 03 dec: Cabal, Employed to serve, Cold culture
- 04 dec: Jet Van Der Steen
- 05 dec: Spare kid
- 09 dec: Hiqpy
- 09 dec: Hifive: Internet girl
- 09 dec: Thrown, Counterparts, No Cure, Heavensgate
- 12 dec: Antoon (ism Live nation)
- 12 dec: Isabel Usher
- 15 dec: Chelsea wolfe + A.A. Williams (ism Live Nation)
- 17 dec: Hifive: Cowboyy
2027
- 14 jan: Floor Jansen (ism Live Nation)
- 20 jan: Comeback kid, Haywire, Whispers, Speedway
- 23 jan: Wage War, Invent Animate & Wind walkers
- 24 jan: White chapel, Sylosis, 200 stab wounds, Tribal gaze
- 29 jan: Almost Monday
- 31 jan: Amorphis, Insomnium, Unto others (ism Biebob)
- 03 febr: IJsland
- 04 febr: Milolaathetlukken
- 05 febr: Dagny
- 09 febr: Dead Poet Society
- 10 febr: Chat Pile
- 17 febr: Tramhaus
- 19 febr: Maan (ism Live Nation)
- 20 febr: Ila
- 25 febr: The Halo Effect, Lacuna coil (ism Biebob)
- 26 febr: The Reytons
- 07 maart: Sign of the swarms, Ten 56., Oceans ate Alaska, Face Yourself
- 17 maart: Stella Lefty
- 20 maart: De Heideroosjes
- 03 + 04 april: Samhain 2027 : Fluisteraars, Uktha, Spirit possession, Alcest, Agriculture, This gift is a curse, WAKE
- 14 april: Emma Ruth Rundle, Cinder well
- 15 april : Jake Bugg
- 15 april: Ibibio sound machine
INFOS
Trix opent nieuw proefproject in een oude brouwerij als werkplek voor artiesten - info zie site
Trix presenteert: 'WE SHOULD TALK' - een klankbord in donkere dagen, voor muzikanten
18 en 30 jaar. Info via de site
De Nieuwe Lichting
Desertfest (ism Metadrone) - info zie site
filter festival
Filter festival filtert opnieuw de beste pop, rock, indie, en electronica uit het gigantische aanbod waarmee je om de oren wordt geslagen, en zetten die acts op één affiche en de diverse podia die Trix rijk is.
WE ARE OPEN
We organiseren naar jaarlijkse gewoonte ons Belgisch showcasefestival We Are Open. Gedurende twee avonden programmeren we alleen maar Belgische acts die je op vier verschillende podia aan het werk kan zien. In totaal zullen meer dan 40 acts zich aan het grote publiek komen voorstellen.
Lineup
De lineup bestaat enkel uit het beste dat ons Vaderland te bieden heeft
Sound Track - Poppunt en livesector organiseren samen ambitieus kansenparcours voor nieuw talent
Poppunt, Clubcircuit vzw, Ancienne Belgique, Formaat en de Brusselse Jeugdhuizen, Cactus Muziekcentrum, Het Depot, Muziekodroom, muziekclub N9, Trix, De Casino, Democrazy, De Zwerver, Het Entrepot, Nosta, Wilde Westen en 4AD presenteren Sound Track, een live- en kansenparcours voor artiesten met talent en ambitie. Met Sound Track gaan een ongezien aantal spelers uit de Vlaamse en Brusselse muzieksector samen op zoek naar de sound van hun regio. Alle info via sound-track.be
Trix gaat op zoek naar Antwerps muziektalent
Alle info en inschrijvingen via www.trixonline.be/dezes
Trix lanceert ‘Doe maar’, een organisatie traject voor jonge organisatoren
Trix lanceert multidisciplinair co-creatietraject voor jonge makers
Muzikale zomerkampen
Absolute beginners - workshops zomervakantie
Handlangers: multidisciplinaire projecten met muziek als invalshoek
Business as usual: gratis infosessies voor jong muzikanten
Artists in residence : zie info site
Samenwerkingen met De Roma
FRAPPANTPOP
ACTIVITEIT - Workshops
‘Absolute beginners’: muziek maken is voor iedereen - een seizoen vol workshops voor jongeren
Trix en Rataplan smeden muzikale banden
Meer info op trixonline.be
TRIX ZAAL = voormalig Hof ter Lo !!
Info: www.trixonline.be
Het Depot Leuven - concertinfo 2026
events
05-09 Buskers boulevard: Tom Helsen, Lady Linn, Frances Soen, Blum, Emma Hessels, Floris Frances Arthur, Jen
09-09 Cool presents Arrested Development
11-09 Daft Funk live
12-09 TP Le green
16-09 Todd Rundgren
19-09 The Longest Johns
23-09 The Mission
24-09 Holy holy
25-09 Black stone cherry
26-09 Leuven pride, closing party
28-09 gala dragot
01-10 Kaizers Orchestra
02-10 Donny Benét
05-10 Tje
09-10 Dub unit: Touch above, Brian da Lion & Highwayman, Elimb’ AmboaKingstep soundsystem
13-10 Buffalo Tom
14-10 Birthe
15-10 Sanada Maitreya
18-10 Levellers ‘35Y ‘levelling the land’
22-10 Different class: Overdrive: eendags indoorfestival – info zie site
24-10 Bizkit Park
28-10 Zap mama & K.Zia
29-10 High Hi
30-10 Camille Camille ‘enchanted sea’
01-11 Frazey Ford
06-11 Fischer-Z 50Y
07-11 Son mieux
08-11 The Del Fuegos
10-11 New wave night: Crash Course In Sciecne + afterparty The Whatevers, Malcolm Nix
11-11 Iskander moon
13-11 Frank Boeijen
14-11 Utopia: felix da Housecat
18-11 The Scene x Syb Van Der Ploeg
19-11 Andries Beckers
20-11 Psychonaut, The Guru Guru
21-11 Breaking barriers presents The Kids 50
21-11 Youngblood Brass Band
24-11 Baby Lasagna
25 + 26-11 Ao
27-11 Monto space
28 + 29-11 Merol (ism Live Nation)
04-12 Bimdek
05 + 06-12 Sofie Lemaire
07-12 Lézard
08-12 Hiqpy
09/12 Jeroen Baert
12-12 Sons of the culture clash
15-12 Milow
19-12 De Mens x-mas show
2027
16-01 Young gun silver fox
20 + 21-01 Xander De Rycke
26-01 Happy Mondays
27-01 Roel Steeno
28-01 Steven Mahieu
06-02 The Bootleg Beatles
08-02 The tallest man on earth
09-02 Heather Nova
10-02 Radio Guga
12-02 Fleddy melculy 10Y
17-02 Ila
18-02 Ariel Posen
20-02 Wouter Deprez & Tcha Limberger
22 + 23 + 24 + 25-02 Lieven Scheire ‘Robots’
05 + 06-03 Hetty Helsmoortel
15-03 Pokey Lafarge
01-04 Roosbeef
02 + 03-04 Wim Helsen
14-04 Jan Verheyen
15-04 Belpop Bonanza Songfestival Special: Jan Delvaux & DJ Bobby Ewing
23 + 24-04 Stan Van Samang 20
25-05 Jeroen Leenders
Wetenswaard
Het Depot en Stad Leuven werkten samen aan nieuwe bruisende plek in Leuven voor muziek, events en nachtcultuur! Het stadsbestuur van Leuven besliste om het gebouw van Domo Meubelen in de Bondgenotenlaan aan te kopen. De stad sluit nu met muziekcentrum Het Depot een samenwerkings- en een erfpachtovereenkomst af voor de invulling, de uitbating en de verbouwing van het pand.
Sound Track
Sound Track! Heb je een band, ben je singer-songwriter of heb je een coole solo act? Heb je ambitie of wil je speelkansen, nationale exposure en begeleiding? Make some noise! Nieuw muziektalent uit Vlaanderen en Brussel.
45Toeren finalisten - zie site
NIEUWE ARTIST IN RESIDENCE - zie site
Elk jaar haalt Het Depot een aantal interessante bands en muzikanten in huis. Wie het kwaliteitslabel 'artist in residence' krijgt opgeplakt, geniet van de know-how van Het Depot om de muzikale carrière een duwtje in de rug te geven.
Depot Academy - zie info site
COOL Festival
COOL Festival zet de meest prominente figuren en beloftevolle talenten van de genres funk, soul, afrobeat, jazz en hip-hop in de kijker! Come groove with us …
Info Cursussen - Workshops - check de site
M-idzomer - M-IDZOMER is een eigenzinnige muziek- en cultuurfestival stopt na 14 onvergetelijke edities in 2026
Open mic - zie info site
Depot & Muziekgieterij lanceren samenwerking rond talentontwikkeling – album bij V2 records
Info https://www.hetdepot.be
Jah Wobble – Van Radio Cairo tot Mystic Liverpool: muziek kent geen grenzen
Op Mystic Liverpool: The Beatles’ Psychedelic Psongbook geeft Jah Wobble samen met zijn zonen John en Charlie Wardle, oftewel TIAN QIYI, een nieuwe invulling aan het psychedelische repertoire van The Beatles.
CD review 2026 Mystic Liverpool - The Beatles' Psychedelic Psongbook
Live 2025 Jah Wobble & The Invaders Of The Heart – Een galmende ‘dub’ waas van jammende, bezwerende, dromerige, groovy sounds + Rebuilt van ‘Metal box’
We hadden het over een ‘zengevoel met een groove’, zware bastonen, traditionele Aziatische instrumenten en een muzikale droomwereld die generaties met elkaar verbindt. Het bleek meteen ook de ideale aanleiding voor een gesprek met de voormalige bassist van Public Image Ltd. Een interview met Jah Wobble laat zich echter moeilijk in een strak keurslijf dwingen. Wat begon bij digitalisering en zijn fascinatie voor muziek uit het Midden-Oosten, groeide uit tot een gesprek van ruim een uur over Radio Cairo, wereldmuziek, boeddhisme, George Harrison, zijn familie, havensteden, punk, abstracte schilderkunst en de vraag waar muziek eigenlijk vandaan komt.
Uiteindelijk belandden we zelfs bij vers brood, Franse boter en Belgisch bier. Jah Wobble antwoordt niet in rechte lijnen, maar neemt je mee op reis.
Lees met ons mee het resultaat
Je bent ondertussen al verschillende decennia actief in de muziekwereld. Wat is volgens jou, los van de digitalisering, de grootste verandering geweest in de manier waarop muziek wordt gemaakt en beleefd?
Streaming heeft de grootste invloed gehad. Toen we niet langer duizenden fysieke producten zoals cd’s en vinylplaten konden verkopen, werd het bijzonder moeilijk om financieel te overleven van opgenomen muziek. PledgeMusic verzachtte die klap een tijdje, omdat mensen geld konden toezeggen om een plaat te kopen en het opnameproces te ondersteunen. Uiteindelijk kwam ook dat financiële model in de problemen. Tegelijkertijd is de digitale revolutie fantastisch geweest. Ik kan thuis in mijn eentje goede muziek maken op mijn iPad. Ik hoef niet eens naar mijn kleine muziekkamer te gaan; ik kan gewoon vanuit de zetel werken of zelfs op een bus in Londen muziek opnemen. Digitale technologie — en streaming in het bijzonder — is daarom zowel de duivel als een god geweest. Zelf ontdek ik via streaming ook nieuwe ambientmuziek. Als iemand me plots zou vertellen dat ik voortaan afzonderlijk voor al die platen moet betalen, zou ik daar waarschijnlijk niet gelukkig mee zijn. Je kunt dus niet alles tegelijk hebben. Het is een zegen en een vloek, net zoals ik via mijn iPhone mijn zaken kan regelen terwijl sociale media tegelijkertijd mijn concentratie ondermijnen. Blijkbaar keren nogal wat jongeren zich tegenwoordig van smartphones af. Veel succes ermee.
Doorheen je carrière ontwikkelde je een sterke band met Arabische en Midden-Oosterse muziek. Voor mij is dat nog een vrij onbekende muzikale wereld. Wat trok je aanvankelijk aan in die klanken, en waar zou iemand zoals ik volgens jou het best beginnen luisteren?
Wat wij het Midden-Oosten noemen, omvat een enorme verscheidenheid aan muziek: onder meer Noord-Afrikaanse, Egyptische, Iraanse en Perzische tradities. Trek je verder Afrika in, dan kom je Ethiopische, Somalische en Malinese muziek tegen, naast de hele griottraditie. Zelfs de Chinese provincie Xinjiang alleen al is het bestuderen waard. Door de Zijderoute vind je er Oeigoerse, Tadzjiekse en Perzische invloeden. Mijn zonen hebben een Chinees-Mongoolse achtergrond en beschikken over een grondige kennis van sommige van die toonladders. Mijn eerste kennismaking met muziek uit het Midden-Oosten was vermoedelijk de Egyptische zangeres Umm Kulthum. Ik hoorde haar via de kortegolfradio. Ik luisterde naar die radiogolven om in slaap te vallen; ze klonken dromerig, alsof je de sterren van miljoenen jaren geleden hoorde spreken. Toen mengde Radio Cairo zich plots tussen die geluiden en leek die ongelooflijke muziek uit een ander universum te komen. Umm Kulthum werkte samen met de grote Egyptische componist Mohammed Abdel Wahab. Dat zijn alvast twee namen die het ontdekken waard zijn. Via Radio Teheran hoorde ik ook wat volgens mij soefimuziek was. Ik hield er enorm van. Als ik in een islamitisch land was geboren, was ik vermoedelijk een soefi geworden — en had ik mezelf waarschijnlijk in de problemen gebracht. Ik ben van nature nieuwsgierig. Als iemand mij Armeens brood aanbiedt, wil ik daarvan proeven. Wanneer ik Tottenham ga bekijken — wat altijd een deprimerende ervaring is — eten we misschien Jamaicaans, Turks of Somalisch. Ik hou van fusion in de keuken. Muzikaal voelt het voor mij even natuurlijk om een Midden-Oosterse toonladder te nemen, die een dubgevoel te geven en er iets nieuws mee te creëren.
Toch vind ik het vreemd dat we hier in het Westen zo weinig over Midden-Oosterse muziek weten. Hoe verklaar je dat?
In de jaren negentig bestond er een tijdlang bijzonder veel belangstelling voor wereldmuziek. Ik bracht zelf fusionplaten uit en speelde op festivals zoals WOMAD. Het was een vrij kleine markt, maar de mensen die ermee bezig waren, ondersteunden de muziek echt: ze bezochten festivals, lazen tijdschriften zoals Songlines en Folk Roots en kochten platen. Destijds leek het alsof wereldmuziek en fusion verder zouden blijven groeien, maar volgens mij is die scene uiteindelijk verschrompeld. We hebben nu cultuuroorlogen, alles is versnipperd geraakt en hier in Groot-Brittannië heeft de brexit sommige mensen nationalistischer en meer naar binnen gericht gemaakt. Ze reizen misschien nog naar Spanje om op het strand te liggen, maar dat betekent niet noodzakelijk dat ze belangstelling hebben voor de cultuur van een ander land. De wereldmuziekscene is nooit verdwenen, maar ontwikkelde zich niet verder zoals we ooit hadden verwacht. ;Vandaag bestaat er ook een compleet andere onlinewereld. Sommige muzikanten zijn bij het grote publiek nauwelijks bij naam bekend, maar halen honderdduizenden views op Instagram of YouTube. Mijn zonen zijn eveneens erg actief op Instagram. De muziek en haar publiek zijn een vormeloze, versnipperde massa geworden. Wanneer ik met mijn zonen speel, voelt het vermengen van culturen volkomen natuurlijk aan. Ze luisteren naar jazzmuzikanten zoals John Coltrane, maar voegen net zo spontaan drones en Mongoolse invloeden toe om die vervolgens een dubgevoel te geven. Het behoort tot onze familiecultuur om dub met Mongoolse en Ierse muziek te combineren. Alles begint als fusion. Iets is aanvankelijk nieuw en opwindend, maar krijgt uiteindelijk een vaste vorm en wordt traditie. Neem nu coq au vin: ooit besloot iemand een oudere kip in wijn te bereiden en ontdekte vervolgens dat sjalotten beter werkten dan uien. Een experiment groeide uit tot de vaste manier waarop het gerecht wordt klaargemaakt. Openstaan voor iets nieuws betekent niet dat ik traditie afwijs. Als iemand een traditionele Franse kok wil zijn, jazzstandards wil spelen of zoals Rembrandt wil schilderen, vind ik dat prima. Fusion windt mij persoonlijk gewoon het meest op. Dat was ook de geest van de vroege punk: alles was mogelijk. Je kon doen wat je zelf wilde en er gewoon voor gaan.
Dat brengt ons bij Mystic Liverpool: The Beatles’ Psychedelic Psongbook. Wat trok je aan in de psychedelische kant van The Beatles? Was er ook een spirituele band?
Absoluut. Het voelde natuurlijk aan, omdat zoveel muziek van The Beatles door India werd beïnvloed. George Harrison was oprecht spiritueel. Wanneer hij “My Sweet Lord” zong, meende hij dat werkelijk. Ik werd boeddhist omdat die manier van denken en leven voor mij het meest geschikte pad leek. Tegelijk noem ik mezelf soms een “Atman-smokkelaar”. Het boeddhisme leert anatta, het ontbreken van een permanente ziel, maar toch geloof ik dat er een soort universele goedheid bestaat — en Harrison stond daarmee in verbinding. Op dit familiealbum is de klank niet zozeer Arabisch als wel Mongools. Mijn zonen houden van drones, die je ook in Ierse folkmuziek en Indiase muziek aantreft. Voor mij roept zo’n drone een waarnemende aanwezigheid op: onder al onze individuele identiteiten bevindt zich een universele brom of resonantie. Daardoor wordt de muziek van het persoonlijke naar het onpersoonlijke getild. Ik vergelijk het soms met een golf die de kust nadert. De golf vreest dat hij zal sterven wanneer hij breekt, maar kan niet werkelijk sterven omdat hij deel uitmaakt van de oceaan. Via de drone proberen we iets van dat absolute gevoel te vatten. Cirkelvormige ritmes, baslijnen en soms ook de zang functioneren vervolgens als mantra’s, die de luisteraar hopelijk in een tranceachtige toestand brengen. Er zit eveneens een element van bhakti, of devotie, in. Daardoor nemen we afstand van die egoïstische vraag: “En ik dan?” Wij gaven die oosterse invloed een Mongoolse interpretatie. Charlie bespeelt de erhu, een Chinees strijkinstrument, maar ook de Mongoolse morin khuur. Dat instrument roept de steppen en graslanden op waaruit het afkomstig is.
Wat me tijdens het beluisteren opviel, is dat je nooit louter nummers van The Beatles lijkt te coveren. Songs zoals “Tomorrow Never Knows” en “Strawberry Fields Forever” worden haast composities van Jah Wobble. Hoe belangrijk was het om ze naar jouw hand te zetten zonder de geest van de originelen te verliezen?
Je moet trouw blijven aan de melodie. Soms kwam ik in de verleiding om de baslijnen te veranderen en ze nog meer als mezelf te laten klinken, maar zodra je te slim probeert te zijn, dreig je het nummer kwijt te raken. Ik wilde dat mensen onmiddellijk herkenden dat dit “Strawberry Fields Forever” of “Tomorrow Never Knows” was. De melodieën zijn uitstekend, dus er bestaat geen reden om ze niet te respecteren. We hebben de ritmes opnieuw uitgevonden, zodat ze bij onze Mongoolse benadering en onze dubstijl pasten. Dub was belangrijk omdat The Beatles de psychedelica verkenden en dub zelf eveneens een vorm van psychedelica is. De grootste fout zou zijn geweest om te hard ons best te doen. We moesten ontspannen blijven en zien wat er ontstond.
Het album voelt als een ontmoeting tussen verschillende culturen. Na je verkenningen van dub, postpunk, jazz en muziek uit alle hoeken van de wereld: denk je nog in genres, of is muziek voor jou één enorme taal geworden?
Muziek voelt voor mij grenzeloos aan. We hebben labels en taalkundige omschrijvingen nodig, maar proberen er tegelijk altijd aan voorbij te gaan. Hoeveel ik ook over muziek kan vertellen, de daadwerkelijke scheppingsdaad vindt ongelooflijk snel plaats — misschien zelfs nog vóór het bewuste denken. Dat gevoel heb ik al sinds ik bij Public Image Ltd. begon te spelen. Ik kan bewust beslissen om met de stippen op de hals van mijn basgitaar een bepaalde vorm te maken, maar wanneer de muziek echt ontstaat, kan ze zo uniek aanvoelen dat ik me afvraag: “Waar is dit in godsnaam vandaan gekomen?” Ik beweer niet dat ik een sjamaan of medium ben. Het gaat eenvoudigweg om de verwondering dat je iets aanboort wat al vóór het bewustzijn lijkt te bestaan.
Dit is ook een familieproject, waaraan jezonen John en Charlie en hun moeder Zi Lan Liao meewerken. Is muziek maken met je kinderen anders dan samenwerken met muzikanten met wie je geen familieband hebt?
Het is prachtig en voelt volkomen natuurlijk aan. Ik hou van de muzikale keuzes die ze maken en niets voelt geforceerd. John heeft een eigen stijl, maar zijn benadering doet me denken aan Jaki Liebezeit van Can, die ik altijd bewonderde. Jaki was geen bombastische drummer. Hij kon een droog, ingehouden geluid creëren en speelde met enorm veel nederigheid en concentratie. John bezit diezelfde aandacht. Jaki was als een beoefenaar van krijgskunst: in plaats van honderd slagen te spelen, speelde hij honderd reeksen van telkens één slag. Iedere slag was bewust. John kan soms druk spelen, maar blijft altijd beheerst. Dat maakt het een absoluut plezier om met hem samen te werken. Mijn zonen weten waarvan ik hou, terwijl ze hun eigen smaak en persoonlijkheid behouden. Het generatieverschil vormt nooit een hindernis.
Er schuilt iets moois in verschillende generaties die nummers interpreteren die zelf al meerdere generaties hebben overleefd. Ben je door de samenwerking met je zonen anders naar The Beatles gaan luisteren?
Ze hebben de keuze van de nummers zeker beïnvloed. Songs zoals “Rain” en “Norwegian Wood” waren hun ideeën. John ontdekte zelfs een instrumentaal Beatles-nummer waarvan ik het bestaan niet kende. Ze voelden meteen dat ze die songs in hun eigen stijl konden interpreteren. Iedereen wilde “Tomorrow Never Knows” spelen, terwijl “Within You Without You” zich vanzelf voor de drums leende. De twee nummers die ik er absoluut bij wilde, waren “Strawberry Fields Forever” en “I Am the Walrus”. Gelukkig konden zij zich ook in die keuzes vinden.
Liverpool staat centraal in de albumtitel, hoewel je zelf in Londen bent opgegroeid. Wat betekent Liverpool voor jou, los van het feit dat The Beatles er vandaan kwamen?
Ik kom uit Oost-Londen, dat eveneens een havengebied was. Mijn familie bestond uit watermen en lightermen; mijn grootvader en de generaties vóór hem werkten met binnenvaartschepen en in de dokken. De arbeiders- en havencultuur van Liverpool voelt daardoor vertrouwd aan. Een vergelijkbare sfeer vind je in steden zoals Rotterdam of Oostende. Historisch waren dat ruige plekken vol dokwerkers en dronken zeelui, al werken er door de automatisering tegenwoordig veel minder mensen op schepen en in de havens. Mijn vrouw kwam op dertienjarige leeftijd vanuit China in Liverpool terecht, nadat ze als klein meisje met een rode vlag nog het einde van de Culturele Revolutie had meegemaakt. Stel je voor dat je zonder Engels te spreken op een harde arbeidersschool aankomt en leerlingen hun leerkrachten openlijk ziet tegenspreken. Voor haar betekende dat een enorme cultuuromslag. Liverpool is onderdeel geworden van mijn gezinsleven. Mijn oudste zoon woont er, mijn schoonfamilie is er gevestigd en ik heb er goede vrienden. Wij wonen in de buurt van Manchester, op slechts ongeveer drie kwartier rijden. Het East End waarin ik opgroeide, is grotendeels verdwenen. Mijn uitgebreide familie woonde ooit binnen dezelfde vierkante mijl; vandaag woont niemand van ons daar nog. Londen is, zoals men weleens zegt, binnenstebuiten gekeerd. Veel oorspronkelijke Londenaren verhuisden naar de buitenste zones of nog verder. Steden en bevolkingen veranderen voortdurend, omdat mensen nu eenmaal op zoek gaan naar een beter leven. Het voordeel van ouder worden is dat ik die veranderingen gewoon kan observeren. Wanneer vrienden me vragen wat ik aan een politiek probleem zou doen, antwoord ik: “Ik hoef helemaal niets te doen. Ik ben maar een bassist.”
je komt uit een generatie die met punk en postpunk de muzikale regels verscheurde, maar grijpt nu terug naar muziek van de generatie vlak vóór jou. Heeft het ouder worden je kijk op traditie veranderd — en misschien ook op het idee van rebellie tegen het verleden?
De jaren zeventig vormden een bijzonder hard decennium in Groot-Brittannië, gekenmerkt door armoede en politieke onrust. Ik ben in 1958 geboren, in een periode waarin beter onderwijs en sociale huisvesting arbeiders meer kansen boden. Daardoor ontstond in de jaren zestig een explosie van schrijvers en muzikanten uit de arbeidersklasse. The Beatles kwamen grotendeels uit dat milieu en later gold hetzelfde voor punk. Tegen de jaren zeventig was rock grandioos en pseudovirtuoos geworden. Progressieve rock was technisch complex, maar miste vaak groove. Ik hield meer van zwarte muziek, reggae, bluebeat en ska. Punk vormde een woedende reactie tegen het establishment van de oude rockers. Ironisch genoeg kon de muziek zelf behoorlijk conservatief zijn — vaak niet veel meer dan elementaire rock-’n-roll — maar de houding was kwaad, grappig en oneerbiedig. Malcolm McLaren, John Lydon en de mensen rondom die scene leken soms op de Marx Brothers: ze lachten met het establishment terwijl ze het tegelijkertijd provoceerden. Vóór Public Image Ltd. woonde ik alleen in een kraakpand, met een basgitaar maar zonder versterker. Die had ik verkocht, waarna ik mijn instrument tegen het hoofdeinde van een bed drukte om te kunnen spelen. Zelfs toen dacht ik al aan iets abstracters: baslijnen gecombineerd met synthetische geluiden en geschreeuwde of gesproken vocalen. Nadat ik uit het kraakpand was gezet en tijdelijk opnieuw bij mijn ouders woonde, vroeg John me om bij PiL te komen. Beeldende kunstenaars lijken nieuwe ideeën vaak eerder te bereiken dan muzikanten. Binnen de postpunk stonden wij dichter bij de abstract-expressionisten uit de jaren vijftig. We waren kwaad en nihilistisch, verzetten ons tegen traditie en zochten naar een andere vorm van expressie. Ik kan me perfect voorstellen dat Metal Box bij een schilderij van Rothko wordt afgespeeld: een compromisloze geluidsmassa die zich niet zoals een conventioneel verhaal netjes van links naar rechts ontvouwt. Ze beweegt evenzeer verticaal als horizontaal.
Toen je Metal Box hielp creëren, kon niemand vermoeden dat mensen bijna een halve eeuw later nog altijd over die muziek zouden praten. Vraag je zich soms af welke muziek van vandaag over vijftig jaar nog een vergelijkbare impact zal hebben?
Ik veronderstel dat die muziek er zal zijn, maar ik kan me echt niet voorstellen hoe ze zal klinken. Misschien wordt het iets microtonaals, zoals de muziek van dat Frans-Canadese duo — Angine de Poitrine, geloof ik? Misschien ontstaat er een beweging weg van de diatonische muziek. Ook ritmisch spelen ze bijzonder slim. Hun muziek is gebaseerd op loops in regelmatige maatsoorten, maar door de accenten die ze leggen, suggereren ze allerlei onregelmatige maatsoorten. Ze hebben duidelijk hard en haast obsessief gewerkt aan wat ze doen.
Na meer dan vier decennia vol dub, postpunk, jazz, wereldmuziek en experiment: zoek je nog altijd actief naar klanken die u kunnen verrassen?
Absoluut. Ik wil nog altijd aangenaam verrast worden. Dat kan evengoed met eten als met muziek gebeuren. Onlangs at ik vers brood dat nog een beetje warm was, met heerlijke boter uit Bretagne en enkele goede ansjovissen. Zoiets eenvoudigs kan je doen denken: “Wauw, dit is het beste wat er ooit heeft bestaan.” Muziek kan mij nog altijd op precies dezelfde manier treffen en plots hemels klinken. Ik probeer te bewaren wat zenleraar Shunryu Suzuki de geest van de beginner noemde: “In de geest van de beginner zijn er veel mogelijkheden, maar in die van de expert slechts enkele.” Ik wil de bas benaderen als een beginner, alsof ik het instrument nog nooit eerder heb bespeeld. Dan kan alles opnieuw als nieuw aanvoelen.
Na alles wat je hebt meegemaakt — PiL, Invaders of the Heart, samenwerkingen over culturele grenzen heen en nu muziek maken met je familie — wat kan muziek je nog leren?
Ik beschouw leren niet als het louter opstapelen van intellectuele informatie. Dat kan oppervlakkig en haast materialistisch worden. Muziek brengt ons dichter bij iets wat vóór het bewustzijn bestaat. Net zoals je van die boter proeft en alleen maar “wauw” denkt, kan muziek de denkende geest even stilleggen. Binnen spirituele tradities kan een leerling voortdurend om meer informatie vragen in de hoop de verlichting te bereiken, terwijl precies die zoektocht hem gevangenzet in het gewone denken. Daarom kan een zenmeester een leerling plots met een sandaal slaan: gedurende één ogenblik stopt het denken en blijft alleen het naakte bewustzijn over. We zijn getraind om voortdurend informatie op te nemen en krijgen zelden de tijd om ons te herpakken. Muziek kan die cyclus doorbreken. Ze geeft ons niet noodzakelijk nog een antwoord; soms leert ze ons iets door de vragen en het denken even te laten zwijgen.
Pics homepag @David Guttridge
Bedankt voor het fijne interview
Jah Wobble is in november 2026 live te zien in de Cactus Club, Brugge (26 november 2026)
Female Fronted Violence Fest 2026 - Een kleurrijke ontdekkingstocht straight to hell!
Female Fronted Violence Fest 2026
Club Hell
Diest
Erik Vandamme
2026-09-04 t-m 2026-09-06
Sommige organisatoren lijken over een glazen bol te beschikken wanneer het over jong en nieuw talent gaat. We ontdekten al dikwijls op een concert een interessante band, om achterna vast te stellen dat die een jaar eerder al op het podium van Club Hell in Diest stond. Helaas waren we er toen nooit bij.
We proberen in onze muzikale ontdekkingstocht er verandering in te brengen. Van 4 t-m 6 september was Club Hell de verzamelplaats voor liefhebbers van metal, met vrouwen aan het roer. De tijd waarin de metalwereld uitsluitend als een mannenbastion werd beschouwd, ligt gelukkig achter ons. Mooi. Het werd tijdens deze driedaagse overtuigend bevestigd.
Ons verslag.
dag 1 - vrijdag 4 september 2026- De eerste duivels worden ontbonden
De Brusselse symfonische-metalband Skeptical Minds (****) is al actief sinds 2002 en combineert een melodieuze zang met elektro-industrial, gothic en metal. In Club Hell levert dit een energieke en gevarieerde set op, waarin speelsheid en een gezonde dosis humor de rode draad vormen. Zangeres Karolina Pacan heeft een veelzijdige stem, alsook een sterke itstraling. Het ene moment duister en dreigend, het andere speels en ongedwongen. Haar charisma is bepakend. Clichés als ‘handjes in de lucht’ horen erbij, het werkt; het publiek gaat gretig mee in haar verhaal. Missie geslaagd!
Shatterheart (****1/2) is een symfonische-metalband uit Göteborg, die vorm kreeg in 2023. In het voorjaar nu verscheen via Art Gates Records het debuutalbum ‘Infernal Symphony’. Dat de band nog maar aan het begin van haar verhaal staat, valt op het podium nauwelijks te merken.
Shatterheart gaat tekeer als doorwinterde muzikanten. Met een zelfverzekerde aanpak laat het de Club Hell op zijn grondvesten daveren. Kleurrijk was de prominente inbreng van de keys.
Kon het nog beter? Jazeker! De volgende formatie Ancient Settlers (*****) werd in 2020 in San Sebastián opgericht door muzikanten met Venezolaanse wortels. De groep verkent de grenzen van de moderne melodieuze deathmetal en bouwde met ‘Our Last Eclipse - The Settlers Saga Pt. 1’ (2022) en ‘Oblivion's Legacy - The Settlers Saga Pt. 2’ (2024) een eigen verhaal op.
Met de komst van de Braziliaans-Italiaanse zangeres Mylena Monaco begon in 2026 een nieuw hoofdstuk. Haar inbreng is een schot in de roos. Muzikaal voelt het optreden aan alsof we voortdurend tegen een geluidsmuur botsen. Mylena's rauwe vocals zorgen voor deugddoende huiver. Haar vocals gaan alle richtingen uit, terwijl het verpulverende drumwerk en de vlijmscherpe riffs de laatste restjes weerstand slopen. Het hoogtepunt van deze openingsdag, zonder twijfel!
Afsluiter Hellcats (****) werd in 2003 in Ljubljana opgericht door de zussen Saša en Sonja Zagorc en schreef geschiedenis als de eerste volledig vrouwelijke metalband uit Slovenië. Een vurige bandnaam die het niet zoekt in hel en duisternis , maar in pure, ongecompliceerde rock-'n-roll. Het wordt onderstreept in covers als “Breaking the Law” van Judas Priest en een eigenzinnige uitvoering van AC/DC's “T.N.T.”. Ook in de Club Hell kiest Hellcats voor rechttoe-rechtaan hardrock en heavy metal, met riffs die aanstekelijk inwerken.
Enkele technische problemen halen tijdelijk de vaart uit de set, maar de dames laten zich erdoor niet uit hun lood slaan.
Met zichtbaar spelplezier en een sterke podiumuitstraling trekken ze het optreden opnieuw op gang.
Ancient Settlers mag dan onze persoonlijke winnaar zijn vandaag, Hellcats zorgt zonder meer voor de perfecte afsluiting.
dag 2 - zaterdag 5 september 2026 - Onbekend is niet onbemind
'Onbekend is niet onbemind' is een uitspraak die perfect bij deze tweede festivaldag past. De affiche staat vol bands die voor ons nog een onontgonnen terrein vormen …
Beginnen doen we met Metaforya (****). Deze formatie uit Istanbul werd opgericht in 2012 en maakt vooral indruk door de veelzijdige stem van Hilal Türker. Heel wat variatie in diepe grunts en heldere, cleane vocals. De muzikanten sluiten vakkundig aan met verpulverend drumwerk en messcherpe riffs.
Opvallend zijn de subtiele folkloristische invloeden uit hun land van herkomst, die het geheel een eigen karakter geven. Het plaatje is ermee compleet. Metaforya blijkt alvast een aangename ontdekking en een band om in het oog te houden.
Abstracted Mind (*****) ontstond in 2020 in Buenos Aires rond zangeres Juli Hope en gitarist Yamil Ladner en verhuisde later naar Nederland. De groep combineert symfonische metal met progressieve en moderne elementen. Psychologische thema's en persoonlijke verhalen worden in de instrumentatie als in de vocals op een bombastische, haast sprookjesachtige manier uitgebeeld. Er borrelen voortdurend uiteenlopende emoties op en het optreden krijgt bij momenten de allure van een rockopera.
Opmerkelijk is ook de vocale wisselwerking tussen Juli Hope en Yamil Ladner. De gitarist neemt enkele zanglijnen voor zijn rekening en zorgt voor extra afwisseling en contrast. Abstracted Mind zet dan ook geen doorsneeconcert neer, maar een fantasierijk muzikaal schouwspel dat de verbeelding voortdurend prikkelt.
De alternatieve-metalformatie Lokead (****) uit de omgeving van Parijs bouwt haar muziek op rond tegenstellingen: organisch tegenover elektronisch, licht tegenover duisternis en melodieuze passages tegenover groove en agressie. Die veelzijdigheid vergt aanvankelijk enige inspanning door het beperkte contact en nog wat op gang komen. Maar eenmaal op dreef, is Lokead echter niet meer te stuiten en rinkelt het muzikaal tussen hemel, vagevuur en hel.
Een voorzichtige moshpit en een gezamenlijke sit-down gebeurt. De muziek klinkt rauw en toont een melodieus kantje waar nodig. Een intrigerende, boeide afwisseling.
Ontdekkingen kunnen helaas ook op een stevige ontgoocheling uitdraaien. Arluna (**) wordt aangekondigd als een Nederlandse symfonische-metalband die een orkestrale sfeer, een melodieuze zang en stevige riffs samenbrengt. Een omschrijving, die verwachtingen biedt , maar die spijtig genoeg nauwelijks werden ingelost. Aan inzet en gebaren ontbrak het niet, maar achter de bombast schuilt weinig om te beklijven. De nummers klinken pijnlijk voorspelbaar en missen de spanning en emotionele kracht die dit soort muziek nodig heeft. Arluna had het niet (vandaag). Een teleurstelling.
Gelukkig volgt met Lyra's Hell (*****) een ferme kentering. De Spaanse gothic-metalband dompelt de Club Hell onder in een sfeer die angstaanjagend als woest is, gedragen door bezwerende vocals en zware ritmes.
Sinds de oprichting in 2024 gaf de groep met singles als “Silence” al een overtuigend visitekaartje af. Live neemt Lyra's Hell ons mee op een donkere trip die perfect aansluit bij de intieme en vurige omgeving van de club. Toch draait het niet uitsluitend om duisternis en pijn: er blijft voldoende ruimte om het leven uitbundig te vieren.
Lyra's Hell gebruikt de hel niet als een verstikkende poel van eeuwige verdoemenis, maar ook als speeltuin van uitbundige feestjes. Dat enthousiasme dragen de muzikanten na hun optreden ook uit aan de bar, tussen de fans en bij de andere bands.
Muzikaal grijpt de groep geregeld terug naar de oorspronkelijke, onstuimige hardrock waarmee The Runaways en Girlschool ooit hoge ogen gooiden, maar dan verpakt in een eigentijds en donkerder jasje.
Deze Spaanse furies brachten vuurkracht in ontwapenend spelplezier. Het hoogtepunt van de tweede festivaldag, zonder enige twijfel!
Underwaves (*****) is al sinds 2017 bezig en boekte na het verschijnen van debuutalbum ‘Hiatus’ in 2019 een vroege overwinning tijdens Rock'n'Iasi. Daarna volgden optredens op grotere festivals als Rockstadt Extreme Fest.
Van de speelse hel van Lyra's Hell blijft weinig over: donkere wolken pakken zich samen aan de horizon en brengen ons terug naar de harde realiteit. Underwaves raast als een pletwals, gedragen door zware distortion, agressieve riffs en percussieve mokerslage.
De frêle verschijning van zangeres Ana Ignis staat in schril contrast met de enorme vocale kracht die ze ontwikkelt. Ze trekt alle registers open met een heldere zang en rauwe uitbarstingen. De instrumentatie doet de rest. Er ontstaat een stevige moshpit en zelfs een heuse wall of death. Kortom: Underwaves klonk verpulverend.
De heavymetalformatie Scarblade (*****) onderstreept de diversiteit van het festival. De spirit van Judas Priest, Warlock, Accept en W.A.S.P. waart voortdurend rond in de klassieke riffs, opzwepende ritmes en de uitgesproken heavymetalattitude. Toch beschikt het combo over een eigen smoel en geeft de vrouwelijke insteek en de vertrouwde stijl extra dimensie. Hier worden de nekspieren aangesproken en er is de denkbeeldige gitaar. Hoewel de groep consequent binnen het klassieke kader blijft, stoort dit geen moment. Integendeel: net die ongecompliceerde oldschoolaanpak en het onvervalste spelplezier vormen de grote kracht van het optreden.
Scarblade bewijst dat klassieke heavy metal nog altijd springlevend is, zolang het genre met voldoende overtuiging en vuur wordt gebracht.
Afsluiter FlowerLeaf (*****) werd in 2017 in Brazilië opgericht door zangeres Vivs Takahashi en bassist Marcelo Kaczorowsky, maar is tegenwoordig gevestigd in Duitsland. De moderne symfonische metal van de band combineert orkestraal arrangement met toegankelijke melodieën en krachtige riffs.
Muzikaal bevindt FlowerLeaf zich in hetzelfde vaarwater als Nightwish en Within Temptation, al ligt de nadruk nog sterker op de operazang. De hoge sopraanstem van Vivs en de bombastische instrumentatie spreken sterk tot de verbeelding.
De groep beschikt voorlopig nog niet over een internationale uitstraling en grandeur van die grote voorbeelden, maar compenseert het ruimschoots met overtuiging, schoonheid en een geheel eigen charme. FlowerLeaf ontpopt zich tot een symfonische parel die ons heerlijk doet wegdromen.
Een brede, kleurrijke ontdekkingstocht was het, die je een warm, blij gevoel gaf.
dag 3- zondag 6 september 2026 - Duistere misvieringen en piratenfeesten
De zondag beginnen we met traditionele heavy metal uit Barcelona, iets anders dan een traditionele misviering. Wicked Leather (*****) werd opgericht in 2023 en combineert de klassieke heavy metal met rauwe kracht, een donkere sfeer in een occulte ondertoon.
Nu verscheen het debuutalbum ‘Season of the Witch’. Ook in de Club Hell sluit de band geen enkel compromis: vuil, vuurkrachtig en liefst zo luid mogelijk worden alle registers opengetrokken. Centraal staat de roodharige frontvrouw Yami, die zich ontpopt tot een demonische verschijnin. Wanneer ze aan het einde in een rode jurk met kap verschijnt, verandert de Spaanse furie in een kruising tussen Roodkapje en een verleidelijke vamp.
Voor een jonge band klinkt Wicked Leather overweldigend en zelfverzekerd. Een indrukwekkende start van de slotdag.
Ook Orchid Sanction (***1/2) staat nog maar aan het begin van zijn verhaal. De vijfkoppige band uit Luik ontstond in 2023 en is in vergelijking met Wicked Leather nog wat krampachtig en zoekend. Aan inzet ontbreekt het niet en de glimlachende frontvrouw heeft een mooie sprookjesachtig stem. Orchid Sanction verkent de gotische en mysterieuze kant van het genre, maar blijft voorlopig wat te braaf om volledig te overtuigen. Meer podiumervaring en een extra punch kan verandering brengen. De subtiele fantasieprikkels laten ons echter niet onberoerd: wie zich openstelt voor hun ingetogen wereld, ontdekt wel degelijk iets moois.
De Nederlandse black- en folkmetalband Vrøde moet op het laatste moment afhaken en wordt vervangen door Entropic Dissonance (****). Deze jonge Nederlandse formatie brengt sferische en progressieve (extreme) metal samen in technische precisie, melodie en gecontroleerde chaos. Zangeres Nina Boele verschijnt gemaskerd op het podium. Wanneer het masker afgaat, beweegt ze zich op hypnotiserende wijze tussen een bosnimf en kwelduivel. Ook muzikaal prikkelen de vele contrasten.
Geprojecteerde beelden hadden deze bevreemdende wereld nog sterker kunnen maken, maar zelfs zonder visuele effecten voert Entropic Dissonance ons mee naar de sprookjes van Grimm: diepe bossen waarin demonen, kwelgeesten en elfen naast elkaar leven. Een bijzonder intrigerende vervanger.
Behind The Veil (*****) volgen we al sinds het prille begin en de band heeft ons nog nooit ontgoocheld. Sinds de komst van zangeressen Sofie Foster en Delphine De Vusser ontstond een kruisbestuiving die zich nauwelijks in woorden laat vatten. ‘A match made in hell’ komt nog het dichtst in de buurt. De kleuren rood en zwart worden niet alleen zichtbaar in hun kledij, maar ook hoorbaar in hun stemmen. Delphines rauwe en demonische vocals staat tegenover de emotioneel geladen en bezwerende vocals van Sofie. Wanneer Delphine het publiek intrekt alsof ze vers bloed zoekt, biedt Sofie het perfecte tegengewicht.
De muzikanten geven een stevig fundament en openen in wisselende intensiteit de deuren tussen hemel en hel.
Behind The Veil neemt ons volledig mee in die prachtige botsing tussen donker en licht. Wat een totaalbeleving opnieuw!
"We sluiten af met een feestje", lijkt het motto van Pirate Queen (****). De internationale, volledig vrouwelijke formatie combineert symfonische power metal met piratenverhalen, fantasie en kleurrijke kostuums.
Persoonlijk zijn we niet de grootste liefhebber van carnavaleske acts als Alestorm en Electric Callboy, maar het doet niets af aan de kwaliteit van de muziek, de klasse van de muzikanten en het doordachte spektakel.
De dames amuseren zich zichtbaar en krijgen ook het publiek moeiteloos mee. Muzikale diepgang is misschien niet het voornaamste doel; plezier maken des te meer.
De theatrale presentatie en de uitgesproken piratenlook geven Pirate Queen bovendien een eigen gezicht. Dit was ‘feestmetal” die iedereen een brede glimlach bezorgde.
De perfecte feestelijke afsluiter van drie boeiende dagen in de (Club) Hell.
(Met dank aan Musika)
Organisatie: Club Hell, Diest
Mac DeMarco, OLT Rivierenhof, Deurne op 7 en 8 september 2026 – Pics
Na een uitverkocht Koninklijk Circus, najaar 2025, komt Mac DeMarco, indie-icoon bij uitstek, twee avonden in het magische Rivierenhof, om zijn nieuwe album ‘Guitar’ én alle hits voor te stellen.
Mac DeMarco is een selfmade multi-instrumentalist en producer afkomstig uit Edmonton (Canada), die tegenwoordig in Los Angeles vertoeft. Sinds zijn doorbraak met '2' en 'Salad Days' heeft hij een trouwe fanbase opgebouwd met zijn dromerige sound en ontwapenende eerlijkheid.
New York Times omschreef de zanger als "The Lovable Laid-Back Prince of Indie Rock". Het album 'Guitar' is een ingetogen en uiterst persoonlijk werk waarin hij bijna alles (schrijven, opnemen en mixen) zelf deed in zijn thuisstudio in Los Angeles.
"I think 'Guitar' is as close to a true representation of where I'm at in my life today as I can manage to put to paper." - Mac DeMarco
Live staat DeMarco garant voor ongedwongen sfeer, eigenzinnige humor en natuurlijk een flinke dosis muzikaal vakmanschap. Laat je meevoeren door de chille vibes van Mac DeMarco in OLT Rivierenhof, twee avonden!
(bron: Live Nation/OLT Rivierenhof)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Mac Demarco
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10264-mac-demarco-07-09-2026?Itemid=0
Vicky Farewell
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10263-vicky-farewell-07-09-2026?Itemid=0
Org: OLT Rivierenhof, Deurne ism Live Nation
Sonic city festival 2026 – van 6 november t-m 08 november 2026 –complete
Sonic City Festival 2026 - 6 – 8 november 2026
Sonic City serveert steeds een line-up om je vingers bij af te likken: een pittige mix van rijzende sterren, doorgewinterde artiesten en gloednieuwe acts – allemaal verspreid over drie dagen vol muzikale chaos. Verwacht verrassingen, veel goede nieuwe muziek en veel ambiance. Verwacht verliefd te worden op minstens één nieuwe band.
Sonic City nodigt uit voor het spannendste indoorfestival van het jaar.
Sonic city festival 2026 - 06/11 t-m 08/11 @Depart
2026 – curators Marie Davidson & Dirty Three - From pulsing electronics and razor-sharp storytelling to sweeping post-rock and folk melancholy… no genre is safe
For its 18th edition, Sonic City leans further into the night. Three days stretched at the edges—where club pulse meets something more unguarded, more cinematic. The programme moves like a slow burn: new names, cult figures, and artists just arriving, threaded together into this year's line-up.
This year’s edition unfolds under the guidance of Marie Davidson and Dirty Three—two curatorial voices that don’t naturally settle in the same room, which is exactly the point. Davidson’s world is precise, rhythmic, wired for the body: a lineage of minimal wave and techno that sharpens repetition into something sensual and slightly confrontational. Her orbit brushes acts like Soulwax, where electronics gain weight, friction, and a certain late-night propulsion.
Dirty Three come from elsewhere entirely. Their music—fragile, sprawling, wordless—leans into tension and release, where silence carries as much weight as sound. Through Warren Ellis and his long-standing dialogue with Nick Cave, their universe stretches toward film scores and devotional intensity, where emotion lingers and unravels in real time.
2026 – curators Marie Davidson & Dirty Three - From pulsing electronics and razor-sharp storytelling to sweeping post-rock and folk melancholy… no genre is safe
COMPLETE
Curated by Dirty Three: Bleak Squad, Caroline No, Charles Hayward, Jess Ribeiro, Maddison Windfarm + Alex Rex, Christina Carter, Dirty Three, Maxine Funke, Zoh Amba
Curated by Marie Davidson: .618, Curses LIVE, Feu St-Antoine, goat (JP), Leo Vincent, Lord Spikeheart, Marie Davidson LIVE with Nick Verstand, Natasha Pirard, Paranoid London
Curated by Sonic City: DIIV, Dry Cleaning, Elias Rønnenfelt, Juana Molina, Loma, Melt-Banana, PISS, Shearwater + Anna von Hausswolff, Billy Fuller, keiyaA, Louis Ottley, Mandy, Indiana, Pigeon, PVA, Rosie Stuart, The Kind
www.soniccity.be
line-up per dag
www.soniccity.be
www.wildewesten.be
She's Green + Blue Robin - De revival van de dreamwave en de 80’s
She’s Green
Als je 12-jarige dochter je meesleept naar concerten van bands die je doen denken aan die van je jeugd uit de jaren ’80 dan weet je dat je goed zit. In dit geval hebben we het over het Amerikaanse She’s Green uit Minneapolis (denk aan Slowdive, Cranes, Siouxsie and the Banshees en Cocteau Twins) net als het Belgische voorprogramma: Blue Robin.
Beide groepen passen overigens goed bij elkaar.
Place to be is de Witloof Bar in de Botanique, Brussel
De cirkelvormige opstelling zorgt ervoor dat iedereen vrij dicht bij de band staan, wat hier wel een pluspunt is. De zaal kan net alle fans aan, net want naarmate de avond zal vorderen krijgen we als maar meer de indruk dat het hier nokvol zit en dat de temperatuur best hoog ligt.
Je zou denken dat Blue Robin de druk zou voelen, maar deze jonge band speelt alsof het een headliner is: correct, met verve en inzet en zonder zenuwen. Dit is alvast een mooi compliment naar Blue Robin toe. De zangeres (Lore) heeft een fenomenale stem, de andere bandleden doen elk hun ding, zonder foutjes en met vuur en passie. De set begin rustig, langzaam aan opbouwend (“Pomegranata Stain”). Een beetje bezwerend, af en toe hard en af en toe fluisterend of ingetogen. Bovenal betoverend mooi. Moeilijk te geloven dat dit maar de openingsband is, we onderstrepen het nog eens.
Met “Persephone” brengen ze iets meer beweging in de set, waarna er ook wat nieuwere nummers passeren: “Wildflowers” is een pareltje. Met “Passerby” en “Rats” gaat het een versnelling hoger en drijft zo de set naar een hoogtepunt. We kunnen hierna hun muziek omschrijven als indie rock, over dreamwave en bluesy rock.
Er zat een mooie balans in de set: zweverige nummers, maar ook plaats voor breekbaarheid, fragiliteit, emoties, vuur en passie.
Lore bewees dat ze het allemaal aankan De nieuwe nummers slaan ook aan (ook al speelde ze deze maar een kéér of drie voorheen). Een dikke aanrader en mogen volgende keer zeker ergens opduiken als headliner!
She’s Green is net aan een tour doorheen Europa bezig en weet vrij snel te overtuigen. Eerst met “Locket” een korte en dromerige soort intro, nadien met “Keeper” waarmee ze uitpakken met hun typische dreamwave sound (als de jonge versie van Slowdive).
Net als bij de vorige groep zit er voldoende variatie in de set, weten ze iedereen te boeien en moeten we zeggen dat het tempo hoger ligt en bij momenten ook steviger klinken dan onze Belgische helden. De gitaristen spelen hier letterlijk de pannen van het dak, terwijl de drummer net doet wat hij moet doen zonder oorverdovend luid te klinken.
Zofia danst veel en tracht goed de hele cirkel aan te doen met haar betoverende blik. Ze slagen er zelfs in om iedereen op en neer te laten springen. Het publiek geniet ervan, met volle teugen. Wij verliezen onszelf in de sfeer, de nummers en keren pas terug bij de realiteit als ze “Mandy” aankondigen met “Fuck Ice”, waarin het gaat over controleren of het goed gaat met iemand omdat je je zorgen maakt, waarmee we nu weten op welk vlak ze zich in dit nummer zorgen maken.
Eindigen doen ze met een nummer die ze tijdens ons interview omschreven als het meest bijzondere nummer op hun album: “Close Your Eyes”. Live bewijzen ze dan ook waarom dit zo bijzonder is. Dit is een dreamwave pareltje welk nog lang zal nazinderen en ons op een wolkje brengt. De fans schreeuwen om meer, maar het zal hierbij blijven (ze moeten overigens vrij snel vertrekken voor hun volgende concert).
Het was haast een openbaring. Twee groepen die op een hoog niveau spelen, de jaren 80’ tot leven brachten, twee vrouwen die kunnen bekoren en betoveren en muzikanten die echt op en top zijn. Wederom zijn we een goede herinnering rijker. De volgende talenvolle golf was hier aan de slag.
Nog even nagenieten aan de hand van hun recent werk en dan afsluiten voor het volgende concert, niet zonder een ferme dank u aan de bands en aan de Botanique.
Setlist: Locket – Keeper – Purple – River – Paper Thin – Smile Again – Graze – Willow – Bleed – Mettle – Mandy – Close Your Eyes
(She’s Green - Indie rock, shoegaze, dream pop)
Organisatie: Botanique, Brussel
Oil City Band - Dr. Feelgood tribute
Nadat Oil City Band eerder dit jaar een optreden in de Boegie Woegie in laatste instantie had moeten afzeggen, stond de groep dit keer wél op het podium. Plaats van het gebeuren was BARTje Tverzet, een zomerbar op de LandMarck site in Kortrijk. Het was er best gezellig, maar toch vond ik het niet meteen de meest geschikte plek voor de vuige pubrock van Dr. Feelgood. Die associeer ik eerder met donkere, rokerige kroegen die stinken naar zweet en verschaald bier. Maar ik ga niet klagen: de lucht was er gezond, de muziek heerlijk en we kregen er ook nog een gratis koekje bij.
Oil City Band is een Frans Belgische groep uit de omgeving van Kortrijk. De drummer bleek geen onbekende: Rik Masselis, die ooit de vellen roerde bij P.I.G.Z. en Definitivos, twee legendarische namen uit de Belgische punkgeschiedenis. Oil City Band is een pure tributeband, een concept waar ik normaal gezien met een wijde boog omheen loop. Maar wanneer het om een relatief kleine band, zonder echte hits, als Dr. Feelgood gaat maak ik graag een uitzondering.
Ik had bovendien ook heel wat lovende commentaren over ze opgevangen, en daar bleek geen woord van gelogen. De zanger had de juiste gemene snauw in zijn stem en leek bovendien zelfs fysiek op Lee Brilleaux. De gitaar klonk nochtans messcherp maar kwam toch niet in de buurt van de exceptionele stijl van Wilko Johnson. Maar dat is geen verwijt: ook Wilko's opvolgers bij Dr. Feelgood geraakten daar nooit.
De setlist putte uit de eerste zeven jaar van Dr. Feelgood en bevatte zelfs een deep cut: de Fats Domino-cover "My Girl Josephine" die alleen op de boxset ‘All Through The City’ staat. Het werk van na 1982 liet Oil City Band wijselijk links liggen. Een mooie en gedurfde keuze, waarbij gekendere nummers als "Milk And Alcohol" of "Back In The Night" werden overgeslagen.
Soms moest een nummer twee keer worden ingezet en bij "Drives Me Wild" raakten de zanger en de gitarist het aanvankelijk niet eens over hoe die gitaar nu precies moest klinken. Gebrek aan optredens wellicht, maar het maakte niets uit: de sfeer werd er alleen maar ongedwongener door.
Oil City Band bleef het erg strak houden en had enkele topnummers achter de hand gehouden voor een zinderende finale. Die begon met "She Does It Right", mijn favoriete Dr. Feelgood-song die ze alle eer aan deden met een vlijmende gitaar die door merg en been sneed.
Nog maar nauwelijks bekomen van "She Does It Right", kregen we meteen een nieuwe oplawaai met "Roxette" en "You Shouldn't Call The Doctor (If You Can't Afford The Bills)". Het geroep om een bisnummer bleef eerder beperkt, maar met die magere opkomst - het was nochtans gratis - was dat niet echt verwonderlijk. Toch kwamen ze nog eens terug en trakteerden ons royaal op twee covers die ook op het repertoire van Dr. Feelgood stonden. Eerst was er de Leiber-Stoller-song "I'm A Hog For You", die The Coasters in 1959 als eersten op plaat zetten.
Om vervolgens af te sluiten met het intussen stilaan platgecoverde "Route 66", tot groot jolijt van de kerel in een Route 66-T-shirt.
Achteraf vroeg ik me af of de huidige Dr. Feelgood - de band bestaat nog altijd, zij het zonder originele leden - het even goed zou doen.
Organisatie: BARTje Tverzet, Kortrijk
Wilde Westen, Kortrijk – events
Concerten
2026
03/09 Béton Armé, Listed
04-09 The Orielles
05/09 Darken the moon XVIII
12/09 Muzikale wandeling in Sint-Denijs Zwevegem – 5 korte concerten (Berlinde Deman, Fabian Coomans, Sonore Quartet, DOWLNDRAKE, Dok Saxophone Quaret)
19/09 BOUGIE: gratis muziekfestival: Dermot Henry, Teun, Plakband @Conservatoriumpark
20/09 Jazzcats: Glass Museum @Hof
24 + 25/09 Wannes Cappelle ‘verstaanbaar’ (try-out) @Concertstudio
26/09 Dub up session w/ Channel One
26/09 Spoetnik@DAK
01/10 Integrity + Ringworm + World I Hate (ism Mendville) ‘hard-metalcore’
02/10 Legends of Rock Tribute festival: coverbands van o.a. Pearl Jam, Green Day, Nirvana
03/10 Coroner (ism Alcatraz)
08/10 Axel Rudi Pell (ism Alcatraz)
09/10 The Wolf Banes
10/10 Bizkit Park, A small district
14/10 Buffalo Tom @Depart
16/10 The Mission
17/10 Club night: ‘Eighties’ is back!
17/10Liars, Onrust @Atelier Nooitgedacht
18/10 Curbside Lambsear + Niykolaes & Daniël Paul
22/10 Sparta, Hammok
23/10 Ronker, It it anita
25/10 Jazzcats: Vanessa Mathys Quartet @Hof
30/10 High Hi ‘noonday demon’, nieuw album
31/10 Dave Clarke 15Y King Kong Club
06/11 t-m 08/11 Sonic city festival 2026 @Depart – zie info verder COMPLETE
2026 – curators Marie Davidson & Dirty Three - From pulsing electronics and razor-sharp storytelling to sweeping post-rock and folk melancholy… no genre is safe
11-11 Macy Gray ‘the trouble with the truth tour’ @Depart
15)11 Home front
20-11 Portland, new album 'champain'
21/11 Lézard, album ‘que se passe t-il’
22/11 Pothamus, Hippotraktor
27/11 Matthew And The Atlas ‘temple 10th anniversary tour’
29/11 Jazzcats: This is the omen @Hof
04/12 La Jungle, nieuw album ‘an order of things’
08/12 Ebbb
10/12 Widowspeak, John Andrews & The Yawns
13/12 Jazzcats: Julien Tassin @Hof
2027
21-02 Pool of sound: Nemo ensemble – info zie site
09-03 Tramhaus ‘making it happen since 2020’
13-03 Jazz cats
20-03 De Zwaarste Band ‘de zwaarste lijst van StuBru, live
INFO
Kortrijkse concert- en festivalorganisatoren Wilde Westen en Muziekcentrum Track openen het nieuwe Evenementenplein 'Depart XXL' in Kortrijk vanaf 2021
Wilde Westen lanceerde in juni met de 'Buiten Westen' concertreeks als eerste concertclub een ''Stad Kortrijk biedt ons met Depart XXL een unieke kans om opnieuw grootschalig te organiseren en Wilde Westen grijpt die graag met beide handen.
On stage with - zie info site
Synthlab - zie info site
Sound Track - Gloednieuw live- en kansenparcours
Sound Track is de opvolger van de vroegere provenciale pop- en rockconcours zoals Westtalent. Bij deze nieuwe talentenjacht bundelt Poppunt de krachten met de Vlaamse en Brusselse clubs waaronder Wilde Westen. Je kan je via vi.be inschrijven voor het concours! Alle genres, van rock tot jazz zijn welkom. Alleen of in groep, instrumentaal of in eender welke taal, zolang het maar live is!
Festival Van Vlaanderen
Festival Kortrijk 2026
Festival Kortrijk 2026 opent z’n deuren vol goesting. De Sint-Elisabethkerk vormt zich om tot een spiegelpaleis waar je hedendaags klassieke muziek ontdekt.
Met een zorgvuldig samengesteld programma van bijzondere combinaties artiesten houdt Festival Kortrijk een muzikale spiegel voor. Op de planning: double en triple bills die de blik verruimen — en het hart raken.
www.festivalkortrijk.be
Matineeconcerten
Artist in Residence, Lotto Wild Talent - Wilde Westen
Jazz cats
Jazz Cats: het nieuwe Kortrijkse jazzfestival georganiseerd door Wilde Westen, Muziekcentrum Track, Pand.A en Parkjazz lanceert een reeks Jazz Cats Club Shows en voorziet jazzliefhebbers van een flinke dosis jazz in een gezellig kader.
De Jazz Cats Club Shows willen zowel jong, beloftevol (inter)nationaal talent, als gevestigde waarden een podium geven.
De visie blijft de Jazz Cats festivalvisie: programmeren zonder oogkleppen, met een hele ruime kijk op jazz als muziekgenre en een belofte die een gezonde mix van traditionele jazz en heel veel ruimte voor experiment garandeert.
Klinkende Stad
Young curators
Wilde Westen startte een zoektocht naar 'Young Curators'. Jongeren tussen 18 en 26 jaar konden kandideren om een jaar lang hun ding te doen binnen onze programmatie. Uit een grote groep kandidaten selecteert Wilde Westen vijf mensen.
Ze krijgen tijdens het concertseizoen volledig carte blanche om enkele avonden naar hun voorkeur in te vullen. Zowel de programmatie, de communicatie als de productie van hun concertavonden ligt volledig in hun handen. Young Curators aan de macht, uiteraard met de hulp van Wilde Westen: die hen doorheen dit traject zal begeleiden met workshops en advies.
Wilde Westen wordt partner van nieuw Europees project 'Sounds Now'
Een nieuw samenwerkingsproject rond curatorschap en integratie in hedendaagse muziek en geluidskunst
Sounds Now is een grootschalig vierjarig Europees samenwerkingsproject, geleid door een consortium van muziekfestivals en productiehuizen, gericht op de verspreiding van hedendaagse muziek en cultuur. Het project is het resultaat van een jarenlange collectieve discussie en reflectie over onze rol als curatoren en de sociaal-politieke verantwoordelijkheden die dat met zich meebrengt.
Sounds Now richt zich op de manier waarop curatorschap steeds hervalt in dezelfde patronen van macht en uitsluiting op alle niveaus in onze samenleving. Het project draait rond het actief stimuleren van diversiteit binnen ons vakgebied. Op die manier wil Sounds Now een brede waaier aan ervaringen en perspectieven creëren die zowel de geluidskunst als hedendaagse muziek in de toekomst zullen definiëren.
Het project omvat een reeks acties, waaronder congressen, onderzoek, labs voor curatoren van buiten de new music wereld, mentorschapsprogramma's van curatoren, componisten en experts, producties met betrokken kunstenaars met vraagstukken als diversiteit, ...
Sounds Now wordt ondersteund door het Creative Europe-programma van de Europese Unie.
Projectpartners
Blender – Zomerse muzikale mix in Kortrijk www.blenderconcerts.be
Met Blender transformeren Wilde Westen en Schouwburg Kortrijk idyllische Bolwerksite tot een paradijs voor eclectische muziekminnaars. Verwacht je aan een smeltkroes van stijlen, van klassiek tot hiphop, van pop tot punk en van elektronische beats tot jazz.
Wilde Westen: Samenwerking Schouwburg Kortrijk
Sonic City Depart, Kortrijk
Sonic City Festival 2026 - 6 – 8 november 2026
Sonic City serveert steeds een line-up om je vingers bij af te likken: een pittige mix van rijzende sterren, doorgewinterde artiesten en gloednieuwe acts – allemaal verspreid over drie dagen vol muzikale chaos. Verwacht verrassingen, veel goede nieuwe muziek en veel ambiance. Verwacht verliefd te worden op minstens één nieuwe band.
Sonic City nodigt uit voor het spannendste indoorfestival van het jaar.
2026 – curators Marie Davidson & Dirty Three - From pulsing electronics and razor-sharp storytelling to sweeping post-rock and folk melancholy… no genre is safe
COMPLETE
Curated by Dirty Three: Bleak Squad, Caroline No, Charles Hayward, Jess Ribeiro, Maddison Windfarm + Alex Rex, Christina Carter, Dirty Three, Maxine Funke, Zoh Amba
Curated by Marie Davidson: .618, Curses LIVE, Feu St-Antoine, goat (JP), Leo Vincent, Lord Spikeheart, Marie Davidson LIVE with Nick Verstand, Natasha Pirard, Paranoid London
Curated by Sonic City: DIIV, Dry Cleaning, Elias Rønnenfelt, Juana Molina, Loma, Melt-Banana, PISS, Shearwater + Anna von Hausswolff, Billy Fuller, keiyaA, Louis Ottley, Mandy, Indiana, Pigeon, PVA, Rosie Stuart, The Kind
www.soniccity.be
Wat is Wilde Westen?
De Kreun en Festival van Vlaanderen Kortrijk vormen sinds 1 januari 2017 samen een nieuwe muziekorganisatie: Wilde Westen vzw.
www.wildewesten.be
INFO https://www.wildewesten.be
Nederlands 
Français 
