Benjamin Herman - Ik kan alleen adviseren, als je naar Japan gaat, zorg dat je niet in die ‘Food Trap’ terecht komt
 
Benjamin Herman is een veelzijdig jazz muzikant. Hij staat al drie decennia aan de top van de jazz, waarbij hij regelmatig de grenzen van het genre opzoekt en overschrijdt, onder meer met het gezelschap New Cool Collective.
In 2025 trok hij letterlijk de grens over met een reis naar Japan. Die tocht zit nu in de plaat, 'The Tokyo Sessions' … Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102768-the-tokyo-sessions
Naar aanleiding van deze release, zijn immense carrière en over wat ‘jazz nu in deze tijden betekent, hadden we een fijne babbel.
Uiteraard polsten we ook naar verdere plannen en ambities.

Je discografie telt meer dan vijftig albums met muziek die varieert van bebop, bigband, impro, surf, afrobeat, filmmuziek tot punkjazz. Het is duidelijk onmogelijk je muziek onder te brengen. Toch zit je onder ‘jazz’. Hoe komt het, denk je? Is het een probleem?
Dat komt gewoon door het instrument saxofoon, het jazz instrument bij uitstek. Ik vind het ook niet erg, en heb geen zin om er energie in te steken om te proberen een andere label op gekleefd te krijgen. Ik ben een vrij mens, en er van overtuigd dat ik nog steeds kan doen en laten in mijn leven. Als ik zin heb om een punkplaat te maken met Olav Van Den Berg waar ik zo naar opkijk? Een fantastische drummer met enorme staat van dienst. Dan doe ik dat gewoon -  (Benjamin Hermnan’s Bughouse).  En er zijn zowel aan de jazz als punk zijde mensen die zich in het hoofd krappen als ik dat doe, maar daar trek ik me lekker niets van aan.

Doorheen de jaren heb je al heel wat watertjes doorzwommen, een opsomming van hoogte- en dieptepunten is onbegonnen werk, maar zijn er dingen die je , weten wat je nu weet, anders had aangepakt en waarom ?
Het enige dat ik zou willen is dat ik de afgelopen vijfendertig jaar een beetje beter had opgelet wie de programmeurs zijn geweest op de plekken waar ik heb gespeeld. Ik heb meerdere boekers gehad die mijn optredens regelden en over de hele wereld gespeeld met mijn eigen groepen. Een boeker is natuurlijk super handig maar daardoor heb ik nu zelf helemaal geen netwerk. Maar goed, ik heb wel heel veel lol getrapt.

Je hebt ook meerdere prijzen gewonnen; recent de ‘Edison Jazz Oeuvreprijs’, zijn dat  elementen die bepaalde deuren kunnen openen?
Er staan best veel prijzen in m.n. kast. Zichtbaarheid is ontzettend belangrijk om entreekaartjes mee te verkopen en te zorgen dat mensen je muziek gaan checken. Daarom ben ik altijd blij met aandacht. Die Edison Oeuvre prijs is harstikke leuk maar dat is gewoon een beeldje en een gratis maaltijd op een gala. Daar moeten ze eigenlijk een flinke smak geld bij cadeau doen vind ik. Dan kan ik daar weer iets bijzonders mee maken

Ik had in een interview gehoord ‘ik vind mezelf niet echt talentvol’; ik moet dit toch tegenspreken of hoe best in te kaderen?
Geloof me, er loopt zoveel talent rond. Pubers met absoluut gehoor, fotografisch geheugen, muzikale sponzen die alles moeiteloos assimileren. Muzikanten die zonder moeite op hun gehoor de moeilijkste dingen kunnen naspelen. Vergeleken met dat soort talenten ben ik een doodgewone sterveling. Ik heb altijd heel hard moeten werken voor m’n skills. Niks is me komen aanwaaien. Ik had het geluk dat ik op mijn dertiende doorkreeg dat als ik elke dag saxofoon studeerde er dan allemaal leuke dingen gebeureden in mijn leven. Daarom heb ik volgens mij een gezonde werk ethiek en ben ik gewend om met vallen en opstaan door te ploeteren. Het is niet per se een voordeel om extreem begaafd te zijn hoor. Je moet in het echte leven ook dingen aankunnen die niet moeiteloos gaan. Daar lopen die mensen vaak vast.

Wat is jazz nu, volgens jou?
Jazz is zo breed geworden, dat je daar eigenlijk geen passend antwoord kunt op geven. Je kunt evengoed vragen, ‘wat is pop muziek heden den dage’ daar kun je ook geen passend antwoord op geven. Het gaat net als bij alle genres in golvende bewegingen. En mode verschijnselen. We hebben nu een meer spirituele jazz hype die volop aan het opkomen is. Met mooie dingen met fluit en harp en zo. dingen uit het verleden komen terug, daar wordt muziek dan weer door beïnvloed. Wat ik leuk vind is dat de afbakening niet meer zo duidelijk is. Er zijn veel jonge mensen die in  geïmproviseerde muziek geïnteresseerd zijn.  je hebt er die meer het straight-ahead jazz spelen, meer Bepop spelen of in dat spirituele hoekje zitten. en ik heb de indruk dat jonge muzikanten daar veel minder moeilijk over doen dan vroeger. Die scenes zijn in Nederland geen aparte werelden meer en dat vind ik best wel een goede evolutie..

Er wordt inderdaad heel wat spirituele muziek gemaakt, terwijl mensen steeds minder gelovig zijn; eeft dit te maken met de tijdsgeest waarin we leven?
Het ligt ook  heel parallel  de jaren ’60 , toen was o.a. de Vietnam oorlog aan de hand en de protesten en zo.. het zijn nu, door al die oorlogen en zo om ons heen, ook onzekere tijden. mensen zoeken een houvast. Ik ben wel benieuwd wat er daarna op ons afkomt. Want eind jaren ’70 hadden de mensen dan weer genoeg van die spiritualiteit, als je met die dwarsfluit aankwam , kon dat plots niet meer. Toen kwamen The Lounge Lizards, James Chance en al die mensen uit de New Yorkse down Town scene. Super leuke tijd waar beslist geen hippies bijzaten

Ik ondervind als journalist ook dat de jeugd inderdaad houdt van ‘voortdurend geprikkeld worden’ en toch is het zo moeilijk voor de jeugd om overdie drempel heen te komen om jazz concerten te bezoeken; hoe komt het, denk je zelf?
Dat is helemaal niet zo, de jeugd vind die weg naar jazz wel. Maar het zijn de dure prijzen in concertzalen die jonge mensen tegenhouden om daadwerkelijk naar jazz concerten te gaan. Jonge mensen kunnen vaak geen 25 euro spenderen voor een jazz concert. In Amsterdam en Rotterdam zijn er echter kleine bars waar jazz gespeeld wordt. Of bepop tot experimentele muziek. Die goedkoop of zelfs gratis zijn, en daar komen heel veel van die jongen mensen wel op af. Het is dus het prijskaartje wat jonge mensen tegenhoudt, niet de desinteresse in het genre.

Over de plaat, de ‘Tokyo sessions’ … Die Oosterse cultuur is heel bijzonder, en spreekt al heel mijn leven tot mijn verbeelding; wat spreekt er jou aan in die cultuur?
Ik ben voor het eerst in Japan geweest toen ik 19 was, dat is ook al even geleden (haha). In de jaren ’90 ben ik daar weer naartoe geweest om er te spelen, en was enorm geobsedeerd door de cultuur en de muziek daar. Ook de jaren daarop ben ik er geregeld ook heen geweest, op vakantie of om er te spelen. Ik ben er ondertussen al een keer of twintig geweest. Wat me opviel is hoe groot die muziekcultuur daar daadwerkelijk is. De meeste mensen gaan naar Japan en denken aan lekker eten, wat ook fantastisch is. En een soort Oosterse spiritualiteit. Daar gaan de meeste mensen ook heen, als ik in Japan ben ga ik letterlijk onder de grond. Je moet weten, die gebouwen zijn allemaal aardbeving bestendig. En in Tokyo heb je honderden, om niet te zeggen duizenden , clubs onder die flatgebouwen. De ‘underground’ is echt heel extreem in Japan. Die spelen krankzinnig goed, en dat is niet alleen jazz. Impro, hardcore scene het zit er allemaal verstrengeld. Het is een aparte wereld, en een bron voor inspiratie. Op een gegeven moment heb ik dat ontdekt. Er zijn soms wel Japanse bands of artiesten die doorbreken in het Westen zoals nu Otoboke Beaver. Maar er zijn er zoveel , de underground scene is dus letterlijk onder de grond.

In de jaren ’80 tot ’90 zonder internet zou je kunnen begrijpen dat het onbekend terrein was, maar zelfs nu met sociale media, streamings enz, is het nog steeds ‘vrij onbekend’
Ik wil daar niet echt een oordeel over vellen of zo.. het is wel altijd raar dat mensen naar het Westen kijken als hun voorbeelden. Naar het Oosten, met onuitspreekbare namen, kijkt men amper op. Als ik het heb over  Otomo Yoshihide beginnen mensen al te giechelen. Maar hij is een fenomeen die met zijn gitaar de hele wereld rond reist. Het is baanbrekend wat hij doet. Voor de doorsnee Westerling zijn de namen te ingewikkeld, terwijl de Amerikaanse namen – die uitspreekbaar zijn – hen wel aanspreken. En het vooroordeel dat Japanners alles goed kunnen namaken maar niks zelf kunnen verzinnen leeft ook nog steeds. Slaat nergens op. Denk maar an Yellow Magic Orchestra en Ryuichi Sakamoto. Maar dat is vooral met name met muziek, want Beeldende kunst uit het Oosten wordt hier dan wel weer naar waarde geschat. Zelfs Van Gogh was beïnvloed door Japanse beeldende kunst. Eten?  Het hele westen is overspoeld met lekker Japans eten. Ik kan alleen adviseren, als je naar Japan gaat zorg dat je niet in die ‘Food Trap’ terecht komt. Concerten beginnen daar om half zeven. De Hollanders zitten dan te eten. En als die klaar zijn met eten, is de muziek afgelopen. Als je er heen gaat? Zorg ervoor dat je niet enkel Sushi eet en tempels bezoekt is mijn tip.

Dank voor de tip. Er is op die plaat wel een opmerkelijke verbondenheid van de Oosterse en Westerse cultuur. Klopt dit?
ik heb samen gespeeld met een rits Japanse muzikanten. zoals Otomo Yoshihide, Tomoaki Baba en Akihito Obama. Ik wilde weten welk effect  die Japanse muzikanten zouden hebben op het spelen van mijn trio. Ik ga ook nooit de studio in met een vast idee van de muziek die ik ga maken. Het is altijd een wisselwerking tussen de mensen die er zijn. je kunt als componist alles uitschrijven, en dat speelt iedereen wat jij hebt bedacht. Dat is ook een werkwijze, maar zo heb ik nooit platen gemaakt. We waren zes dagen in Tokyo in de studio, en die gasten kwamen één voor één binnen.  Sommige dingen zijn gejamd of geïmproviseerd, andere hebben iets meer vorm. En drummer Jimmi Heuting was producer heeft bij terugkomst in Nederland alles in elkaar gezet. Samples, beats tot zelfs elektronica bij gevoegd. Het was de bedoeling om invloeden van zowel die Japanse als Westerse cultuur daarin te verweven, wat goed is gelukt. Van alle indrukken die ik heb gekregen in die 20 jaar en die reizen daar naartoe.

Het valt me op hoe die songs de fantasie voortdurend prikkelen, je maakt een reis met je altsax; was het de bedoeling dat de luisteraar die reis ‘mee maakt’?
Het is gewoon zo ontstaan. Het feit dat die gasten uit zoveel hoeken komen, zorgt ervoor dat de muziek verschillend aspecten bevat van die Japanse muziek scene. Het is leuk dat je het zo ervaart, maar het is zeker niet bewust de bedoeling. Het zijn allemaal indrukken. Er staat bijvoorbeeld een stuk op de plaat met saxofonist Tomoaki Baba. ‘Tokyo Moon’. Ik ben een enorm fan van de formatie United Future Organization uit de jaren 90. Ik had één van de leden van U.F.O. Toshio Matsuura het jaar daarvoor ontmoet. Een heel aardige man, heeft een radio show. Die heet ‘Tokyo Moon’. Ik heb met hem in gedachten die track bedacht. Die club jazz in Japan in de jaren negentig was super goed. Ik heb dus zeker geprobeerd om alles wat ik zo fijn vind aan Japanse muziek daarin te stoppen, vandaar dat je vermoedelijk het gevoel krijgt ‘die reis bewust mee te maken’.

Ik was ook onder de indruk van het chaotisch mooie en deels overstuurde “The room” en “Kazegafuku”. Zoek je graag bewust die ‘chaos’ op? Of is het een natuurlijk proces?
Daar zit veel trompet in, dat is Shinpei Ruike, hij speelt met  Shuya Okino van Kyoto Jazz Sextet en Kyoto Jazz Massive  een Japanse funk/jazz formatie die een jaar of twintig terug redelijk bekend waren. Hij heeft nu zijn eigen club in Toky. Shinpei Ruike is een freejazz trompettist. Ik vond het wel leuk om die bepaalde energie in die track te verweven , en tegelijk  die hint naar Shuya daarin te verwerken. En ‘Kazegafuku’ , dat stukje met die shakuhachi en de sho (twee traditionele Japanse blaasinstrumenten) gaat meer de spirituele richting uit. Als je het over ‘overstuurde ‘ hebt , daar hebben we wel op gemixt . zodat het dichtbij klinkt , als een pop productie , niet op de achtergrond verdwijnt.

Het is ook een zeer visuele plaat geworden, alsof ik in een Japanse film ben terecht gekomen. Is er een ambitie iets met film te doen?
Dat is ook zoiets fantastisch in Japan, en ik wou dat het hier in het Westen ook zo was. Er zijn heel veel Japanse artiesten die muziek maken voor games, TV-series en films muziek maken.  Hier in het westen komt het zelden voor dat een band of uitvoerende muzikant gevraagd wordt om muziek te maken rond een film of serie. Je hebt daar echt heel veel aan. In Japan is het niet anoniem als je werkt voor film  of TV. Bijvoorbeeld Yoko Kanno die de muziek voor Cowboy Bebop schreef in de jaren 90, California Shower van saxofoonlegende Sadao Watanabe dat in 1978 onder en tv reclame werd gebruikt en daardoor zijn best verkopende album ooit werd. Of in 2025 dat saxofonist Kamazi Washington de muziek maakte voor de anime Lazarus. Er zijn taloze voorbeelden Of het Japanse pianotrio Fox Capture Plan, die brengen platen uit maar vaak soundtracks, die worden daarvoor gevraagd. Al 15 jaar. Ook Otomo Yoshihide doet dat voor experimentele films. Het is alsof Triggerfinger muziek maakt rond een nieuwe TV serie. Of een band als dEUS, het is fantastisch dat dit daar gedaan wordt. Maar hier lukt dat dus helaas niet.. en dat is bijzonder jammer, en een kans die verloren gaat.

Voor Belgische muzikanten is het vaak moeilijk erkenning te krijgen in eigen land; heb jij daar ook last van als Nederlander? Heb je er een verklaring voor?
Nee, het is overal moeilijk. Of je nu Nederlander of Belg bent speelt daarin geen rol. Het is zelfs in Japan ook moeilijk om als artiest boven dat maaiveld uit te steken. Japan is een heel groot land. Het is als muzikant gewoonweg overal moeilijk om zichtbaar te worden. Nee, het is zeker niet land gebonden. Iedereen wil een stukje van de taart.

Er is ook een overaanbod…
Maar dat vind ik dan ook leuk, je hebt die druk niet meer van een grote platenmaatschappij. Als je vroeger niet bij een platenmaatschappij zat,  was jet gewoon geen muzikant. Het DIY is dus zeker een goed ding. Het is alleen dus heel lastig om zichtbaar te worden.
Om terug te komen op dat zelf films maken. Ik zelf al vier soundtracks gemaakt in Nederland  en heb ook zelf geacteerd. en vond het heel leuk. Ik hoop alleen dat ze in Nederland ooit de stap gaan zetten dat het normaler wordt dat doorsnee bands of artiesten gevraagd worden om soundtracks rond film of Series te maken, zoals dat in Japan dus ook gebeurd. Ik ben ervan overtuigd dat het voor alle partijen allemaal voordelen zou opleveren. .

Hoe waren de algemene reacties.
Iedereen is vrij enthousiast, ik ben dus heel tevreden over de reacties. Ik wacht eigenlijk op wat meer reactie uit Japan. Van daaruit heb ik nog weinig reacties gekregen. Zou leuk zij moest ie daar worden opgepikt. We gaan op NorthSea Jazz spelen met Japanse toetsenist BIG YUKI en in November met saxofonist Tomoaki Baba in Japan Finland en in Spanje en ook in Nederland.

Na al wat je hebt meegemaakt en erkenning hebt ervoor gekregen, heb je toch weer iets heel vernieuwends uit met de ‘Tokyo Sessions’; waar blijft je de inspiratie vandaan halen ? Zijn er nog ambities en doelstellingen?
Ik heb altijd ideeën, ik heb aan ideeën geen gebrek. Ik kom elke dag wel iets tegen waarover ik denk ‘kan ik daar niet iets mee doen’. of ik kom iemand tegen, en dan ontstaat wel iets. Om in de studio uit te proberen. Ik heb nooit gebrek aan ideeën, het is meer de tijd en de skills. Om uit te dokteren of ik goed genoeg ben om dat uit te voeren. Ik heb ook zo een boekje dat ik vol zet met ‘ideeën’. Als iets bij me opkomt, schrijf ik dat op. Ik gebruik dat elke dag, ik schrijf daar wat ik moet doen .Als ik een pintje aan het drinken ben in de kroeg, en er schiet me iets te binnen schrijf ik dat op. Ik lees dat vaak terug, en heb dus heel de dag wel ideeën. Dus ja, de inspiratie is nog steeds eindeloos. Maar de tijd ontbreekt soms, en sommige dingen zijn ook niet haalbaar.

Wat is nu de volgende stap, wat zijn de verdere plannen?
We gaan nu even dit doen, die promotie rond die Tokyo Sessions. Maar ondertussen ben ik met iemand bezig met een theaterstuk. Een plaat om daar een verhaal te proberen uit halen. Om er volgend jaar een theaterstuk van te maken. Ik ben met een paar muzikanten uit Duitsland bezig, met Hammond orgel. Wat ik in het verleden ook al heb gedaan. Ik ben ook bezig om bepaalde werken in bigband om te zetten. Ook weer iets voor volgend jaar. Of jaar daarop. En met New cool Collective gaan we, als alles goed gaat ,  volgend voorjaar naar Shanghai om daar muziek op te nemen. Samen met lokale muzikanten . er gebeurd van alles.

Wanneer stopt het dan? Wanneer zeg je ‘nu is het genoeg geweest’?
Je bent niet de eerste die dat vraagt (haha). Ik moet mezelf wel soms afremmen dat geef ik toe. Als  ik iets leuk bedenk of zo, wil ik daar direct op vliegen. Als muzikant investeer je in een album, maar je verdiend het nooit terug. Af en toe, moet ik eens iets niet doen. Maar wanneer stopt het? Ik weet het niet. In Nederland heb je de uitdrukking ‘boem is ho!  als je ergens tegenaan knalt moet je stoppen. Dat wil ik echt voorkomen. Ik speel regelmatig met drummer Han Bennink die is 84. Saxofonist Hans Dulfer wordt volgende week 86. En die gaat maar door, die is niet van het podium te krijgen. Ik zie vooral de oudere collega’s zijn voor mij een inspiratie naar de toekomst toe. Naarmate die ouder worden, wordt alles erom heen minder belangrijk. het draait steeds meer om de muziek. De Engelse pianist Stan Tracy waar ik jaren geleden een plaat me heb opgenomen (The London Session) Was in de jaren ’50 al bekend in die Londense scene. Hij was richting de 80 als ik met hem speelde. Als hij achter zijn instrument ging zitten, viel alles weg om zich heen. Hij was niet bezig hoeveel mensen er waren . of ie aandacht had, hij was alleen daar mee bezig. Ook niet wie de mensen  zijn die komen kijken. Die mensen heb ik als voorbeeld, drummer John Engels (91) nog zo een. Pianist Rein de Graaff, ook in de 80.. dat zijn allemaal voorbeelden voor mij.

Pics homepag @Jonathan herman

Dank voor de fijne babbel, hopelijk lukt het wel om eens in België op te treden

EarthBall – Daar draait het echt om: spontaniteit, luisteren en kijken waar we met de muziek uitkomen, in de hoop het publiek mee te krijgen

EarthBall is een op Vancouver Island gevestigd, improviserend psychedelisch ensemble met een kernbezetting van vijf leden: Isabel Ford (zang, bas), Jeremy Van Wyck (zang, gitaar, trompet), John Brennan (drums, percussie), Kellan Maclaughlin (gitaar, talkbox) en Liam Murphy (saxofoon).
De band staat bekend om zijn spontaniteit in het uitwerken van hun composities en het uitbreiden van hun bezetting voor verschillende projecten. Ze hadden succes met hun album ‘It’s Yours’ en ook het derde album ‘Outside Over there’ opende enkele deuren.
We zagen ze live in AB Brussel, lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102653-earthball-een-rechte-lijn-vinden-in-een-chaotische-brij .
We hadden een leuk gesprek over dat concert, over de band, over de platen, over de plannen en de ambities van de band met drummer John Brennan en saxofonist Liam Murphy.

Zouden jullie ons allereerst wat meer over jullie kunnen vertellen? In een beschrijving van jullie muziek stond „psychedelische free jazz“
John: Ik denk dat het meer is dan dat. In zekere zin is er een invloed van free jazz, maar er spelen ook heel wat andere dingen mee. We hebben allemaal een andere muzikale achtergrond. Soms horen mensen er postpunk in, psychedelische rock, noise, krautrock… Ik bedoel, zelfs bands als Can zijn voor ons een relevant referentiepunt. Er zitten zoveel elementen in de muziek dat ik niet echt denk dat je er een strikt genre op kunt plakken.

Ik heb jullie live gezien in Brussel, en wat me opviel was de chaos (haha). Het gaat overal en nergens naartoe… Er is geen strikte lijn in jullie muziek ….
Liam: We proberen het niet expres moeilijk te maken of het publiek zomaar uit te dagen. Iedereen in de band probeert gewoon te doen wat hij of zij echt leuk vindt. We spelen de muziek die we zelf graag horen. Als sommige mensen het niet leuk vinden, is dat prima.
John: We weten eerlijk gezegd niet wat er gaat gebeuren als we het podium opgaan. We spelen ook nooit twee keer hetzelfde. Meestal is de eerste vraag voor een optreden gewoon: “Wie begint?” Veel hangt af van de zaal, het publiek, de energie, de akoestiek. We hebben eens in een kerk gespeeld en toen draaide het hele optreden om de interactie met de ruimte zelf. Het gaat er niet zozeer om iets met het publiek te doen, maar meer om dat we allemaal samen proberen te zijn en dingen op een natuurlijke manier tot stand laten komen. Daar draait het echt om: spontaniteit, luisteren en kijken waar de muziek uitkomt, in de hoop dat we het publiek meekrijgen

Ik had het gevoel dat er in alles wat jullie deden veel percussie zat… of is het verkeerd?
John: Als drummer denk ik daar eerlijk gezegd niet zo veel over na (haha). Ik zie mezelf vooral als iemand die ondersteunt wat de anderen doen en ritmisch ideeën inbrengt, waarbij ik dingen soms een andere richting op stuur. Het is voor mij als drummer makkelijk om de energie van iets vrij snel te veranderen. Maar ik zie mezelf dus niet echt als een entertainer of leider — meer als onderdeel van het ondersteuningssysteem voor de hele band.
Liam: Het is waar dat John de bus een beetje kan sturen, omdat drums van nature veel kracht hebben in de muziek, maar ik denk niet dat er echt een leider in de band is. Als iemand een goed idee heeft, volgen we dat, maar dat verandert voortdurend. Jeremy is ook drummer en hij springt soms ook op de percussie. Om maar iets te zegen. Dingen veranderen gewoonweg heel snel

“It’s Yours” (2024) was een succes. Was dat jullie eerste plaat, of heb ik iets gemist?
John: We hebben in 2020 eigenlijk al een DIY-album uitgebracht, ‘Go To Earth’, daarna een cassette genaamd ‘Fruiting Bodies’ in 2021 op Misophonia Records, en daarna nog een cassette, ‘Have One’, op Isolated Now Waves. De dingen begonnen in stroomversnelling te geraken nadat we in 2023 met Wolf Eyes in Vancouver hadden gespeeld. Daarna nam Chris van Upset The Rhythm contact met ons op en vroeg of we een plaat bij het label wilden uitbrengen. Dus ‘It’s Yours’ was onze eerste echte release bij hen, en dat was echt het begin van een opwaartse spiraal. Al onze studio-opnames zijn in feite geïmproviseerde jamsessies die zijn opgenomen in kelders en thuisstudio’s.

Ik hou van het experimentele karakter in de muziek. Sommige nummers hebben iets ‘griezeligs’, op een positieve manier, vooral het titelnummer “Outside Over There”. Was het de bedoeling?
Liam: Ik weet niet of ‘griezelig’ precies het woord is dat ik zou gebruiken, maar ik snap wat je bedoelt. We hebben vooral gewoon gevolgd wat voor ons spannend of interessant aanvoelde, en vervolgens geprobeerd het materiaal zo te arrangeren dat het als album klopte. Ik denk niet dat we er te veel over hebben nagedacht.
John: Er was veel heen en weer gepraat tijdens het maken van die plaat. Het meeste materiaal kwam rond september 2024 bij elkaar. We waren op zoek naar de juiste balans en sfeer. De eerste versie van het album was compleet anders – op een gegeven moment dachten we er zelfs over om er een dubbelalbum van te maken (haha), wat een vreselijk idee zou zijn geweest. Maar we bleven ons richten op bepaalde sferen en verbanden tussen nummers. Sommige oudere jams klonken ineens logisch naast nieuwer materiaal. Ik begrijp waarom mensen in sommige delen iets duisters of verontrustends horen, maar er zijn ook veel momenten op het album die een heel andere richting opgaan

Dus die plaat heeft deuren geopend?
John: Zeker weten. Daarna hebben we een reeks optredens gedaan in Café OTO, en dat heeft nog meer deuren geopend. De eerste tournee door het Verenigd Koninkrijk verliep heel goed, daarna kwam de volgende plaat uit en begonnen steeds meer mensen ons op te merken. Dus ja, ‘It’s Yours’ was echt de sneeuwbal die alles in gang heeft gezet.

In 2025 toerden jullie door Europa, met onder andere twee optredens op Le Guess Who? Hoe was die ervaring? En is het feit dat jullie door The Quietus werden uitgeroepen tot nummer 2 van de Album of the Year-lijst nog meer deuren geopend?
John: Ja, ‘Outside Over There’ heeft zeker meer deuren voor ons geopend, en dat we door The Quietus tot nummer 2 van de Albums van het Jaar werden verkozen, was eerlijk gezegd best onwerkelijk. Twee sets spelen op Le Guess Who? was ook geweldig. Veel mensen zagen ons daar voor het eerst, en de reacties waren heel positief.
Liam: John verwoordde het perfect. Het voelde echt alsof er een momentum aan het ontstaan was voor de band.

Wat ik live echt geweldig vond, was toen alle instrumenten perfect op elkaar waren afgestemd. Die momenten voelden bijna magisch aan
Liam: Ik denk dat dat precies is waarom deze band zo goed werkt. Iedereen is belangrijk. Iedereen is een stukje van de puzzel, en als alles op hetzelfde moment in elkaar valt, gebeurt er iets heel bijzonders. Dat is de magie ervan.

EarthBall speelde een erg filmische set zonder gebruik te maken van beeldmateriaal. Hebben jullie er ooit over nagedacht er iets mee te doen?
Liam: Dat is ons inderdaad al eens gevraagd. We hebben eens een lange improvisatie gedaan die iemand achteraf omschreef als een ‘filmische ervaring’. Ik zou dat graag eens doen, maar filmwerk kost ook veel tijd en energie.
John: We staan absoluut open voor het componeren van filmmuziek of het doen van geluidswerk voor videoprojecten. We hebben het er al eens over gehad. Als iemand ons zou vragen, zouden we zeker geïnteresseerd zijn.

Is het terecht om te zeggen dat ik in sommige zangpartijen (heel subtiel) een beetje David Bowie hoor? Of is het te vergezocht?
Liam: Een vriend zei onlangs dat hij invloeden van Bowie uit het Blackstar-tijdperk hoorde, en eerlijk gezegd hoor ik dat ook. Ik luisterde vroeger niet zo veel naar Bowie, maar nu ik die plaat opnieuw heb beluisterd, begrijp ik de vergelijking helemaal.
John: Ik denk dat we allemaal op verschillende manieren fan zijn van Bowie, vooral vanwege de diversiteit van zijn werk. Ik heb tijdens het maken van de muziek nooit bewust aan hem gedacht, maar de vergelijking klinkt logisch.

“And Music Shall Untune the Sky” voelt als een nummer waarin alles wat op het hele album gebeurt, samenkomt. Ben je het ermee eens?
John: Ja, eigenlijk wel. Er lopen zeker terugkerende ideeën en verwijzingen door dat nummer heen. Bepaalde drumpartijen sluiten aan bij eerdere nummers zoals “Helsinki”, en er zijn kleine rode draden die verschillende momenten op het album met elkaar verbinden. Dat was iets waar ik erg enthousiast over werd tijdens het samenstellen van de tracklist. Ik ben blij dat je dat hebt opgemerkt.

Jullie muziek is niet direct voor een breed publiek, en het is geen ‘easy listening music’. Ik vind het juist leuk, maar ik neem aan dat je waarschijnlijk niet op stadions mikken?
Liam: Eerlijk gezegd speel ik deze muziek omdat ik het oprecht geweldig vind om met deze mensen te spelen. Vanaf de allereerste jamsessie was ik al helemaal weg van wat iedereen in de band deed. Het is heel leuk dat andere mensen zich er ook in herkennen, maar wereldberoemd worden is nooit het doel geweest. Ik wil gewoon muziek blijven maken waar ik om geef, samen met mensen met wie ik graag speel.
John: Alles wat we doen is heel spontaan en eerlijk. Het gaat niet om roem. We bereiken op een natuurlijke manier meer mensen door dingen op onze eigen manier te doen, en dat voelt goed. We zullen waarschijnlijk nooit in stadions spelen, hahaha. Natuurlijk zouden we graag van de muziek kunnen leven, maar ik denk dat het belangrijker is dat de muziek mensen echt raakt. Vooral nu – mensen zijn op zoek naar iets echts. We proberen geen jazzband of rockband na te doen. Soms werkt het perfect, soms valt het helemaal uit elkaar, maar het is eerlijk. We vertrouwen elkaar, en we vertrouwen het publiek genoeg om die risico’s samen te nemen.

Experimentele muziek lijkt populair te zijn bij jongeren, maar een jonger publiek kan ook moeilijk te bereiken zijn. Wat denk je zelf?
John: Dat is moeilijk te zeggen. Toen we in Bergen speelden, kwamen er veel studenten van de muziekacademie naar het optreden. Een professor vertelde ons achteraf dat de studenten erg enthousiast waren omdat ze zoiets nodig hadden. Dus ik denk wel dat jongere mensen zich kunnen vinden in wat we doen. Maar over het algemeen varieert de gemiddelde leeftijd sterk van plaats tot plaats.
Liam: Ik ben zelf nog vrij jong – ik ben 25 – en ik vind het geweldig om in deze band te zitten met mensen die ouder zijn dan ik. In Bergen was het echt spannend om te zien dat er ook jongere mensen naar de shows kwamen. Iemand in het publiek merkte zelfs op hoe jong we waren voor dit soort muziek, wat ik grappig vond. Ik denk dat er wel een jonger publiek is, het kost alleen tijd om ze te bereiken.

België heeft een geweldige muziekscene, maar Belgische artiesten hebben vaak moeite om internationaal door te breken. Is het in Canada ook zo?
John: Zeker. Vreemd genoeg is EarthBall bekender in het Verenigd Koninkrijk en Europa dan in Canada. Waar wij wonen, aan de westkust, ligt alles erg afgelegen van de rest van het land. Door Canada toeren is duur en lastig. We hebben op festivals gespeeld in plaatsen als Montreal, maar het is veel moeilijker geweest om thuis momentum op te bouwen. Ondertussen heeft ons label in het Verenigd Koninkrijk ons echt geholpen om internationaal door te breken. Europa is eerlijk gezegd veel toegankelijker voor ons geweest dan de Verenigde Staten. De Amerikaanse grens oversteken is ingewikkeld en duur. We hebben talloze interviews gedaan in het Verenigd Koninkrijk en Europa en bijna geen enkele in Canada. Dit is eigenlijk ons eerste interview in België.
Liam: Ja, het is zeker een uitdaging. We zouden graag meer in de Verenigde Staten toeren omdat er daar zoveel geweldige plekken zijn, maar op dit moment is Europa gewoon makkelijker voor ons. Hopelijk verandert dat ooit.

Jullie hebben nu doorheen Europa en België getoerd. Wat staat er nu op het programma? Al plannen voor een volgend album?
Liam: We hebben een aantal spannende festivaloptredens op de agenda staan voor dit najaar.
John: Ja, we spelen op het Krakenhaus Festival in het Verenigd Koninkrijk, hebben nog een paar andere optredens in het VK en spelen op een aantal festivals in Oostenrijk en Polen. We werken ook samen met onze vrienden van PLF aan nieuw materiaal. Er zijn het Saalfelden Jazz Festival, het Unsafe+Sounds Festival en het Avant Art Festival. Wat een nieuw album betreft: we hebben al wat opnames gemaakt, maar we hebben nog niet echt gesproken over hoe het volgende album eruit gaat zien. We zullen zien hoe het vanzelf loopt.

Wat is het uiteindelijke doel voor EarthBall?
Liam: Eerlijk gezegd zou ik het geweldig vinden als deze band voor altijd zou blijven bestaan. Ik ben in de loop der jaren muzikaal miljoenen verschillende kanten opgegaan, maar deze band voelt goed. De muziek kunnen spelen waar ik van houd met mensen om wie ik geef – dat is echt de droom.

John: Ik denk dat ik voor iedereen spreek als ik zeg dat we allemaal ontzettend enthousiast zijn over dit project. Ons belangrijkste doel is simpelweg om hier zo lang mogelijk mee door te gaan. We maken behoorlijk vreemde en moeilijke tijden door, en het voelt belangrijk om eerlijke muziek met mensen te kunnen delen. Als we onszelf voldoende kunnen onderhouden om te blijven creëren, toeren en samenwerken – zonder dat we daarvoor enorm succes of materiële zaken nodig hebben – dan zou dat voor ons al alles betekenen.

Bedankt voor de fijne babbel en heel veel succes in alles wat jullie doen; we blijven het op de voet volgen

Tarmak - We zijn een band die thuishoort in een donkere scene, en als we  opgepikt worden binnen een eventueel breder kadering, zou het al heel mooi zijn

Dit is een post-rock/post-metal formatie die hun muziek bouwt rond een narratieve flow. Hun nieuwste album’ Delete to Proceed’ is geschreven als één doorlopend verhaal, opgebouwd uit zes met elkaar verweven hoofdstukken. De band bereidt een reeks shows voor waarin het volledige album van begin tot eind op het podium tot leven komt.
In een goed gevuld Café Charlatan, Gent speelden ze een heuse thuismatch.
Voor hun optreden hadden we een fijne babbel  met de voltallige band
Lees gerust Tarmak - Tarmak houdt een confronterende spiegel voor op de wereld waarin we leven

Tarmak is een vrij nieuwe band; waar komt Tarmak boven het maaiveld van de scene uit?
Er zitten inderdaad veel sterke bands in dat genre, dus we proberen ook niet per se “de luidste” of “de zwaarste” te zijn. Ik denk dat wat ons onderscheidt vooral zit in de totaalervaring. We schrijven onze muziek heel narratief. ‘Delete to Proceed’ is opgevat als één doorlopend verhaal in zes hoofdstukken, waarbij de nummers ook muzikaal in elkaar overvloeien. Live proberen we dat nog te versterken met custom visuals en een audiovisuele aanpak die echt als één trip moet aanvoelen. Daarnaast zit er binnen de zware post-metal ook veel melodie en sfeer in onze muziek. We zoeken bewust die balans tussen massieve stukken en meer emotionele of filmische momenten.

Muzikaal is de vergelijking met bands als Russian Circles niet veraf, die zag ik op Dunk!festival, klopt die vergelijking of wat denk je zelf?
Nee, dat is zeker geen onlogische vergelijking. Russian Circles is absoluut een invloed, net zoals bands als Cult of Luna, Tool of zelfs meer atmosferische post-rockbands. Wat we vooral bewonderen aan Russian Circles is hoe zij met relatief eenvoudige motieven enorme spanningsbogen kunnen opbouwen. Dat cinematografisch aspect spreekt ons ook sterk aan. Maar tegelijk proberen we er wel onze eigen identiteit aan te geven, vooral door het conceptuele verhaal, de sci-fi thematiek en de combinatie van zware riffs met meer melancholische en melodieuze passages.

Zit er trouwens iets in het water in Gent, er ontspruiten daar nogal vaak post Metal bands?
Er zitten inderdaad nogal wat ‘post-metal ‘ gerelateerde bands in Gent, en die stimuleren elkaar vaak om hetzelfde te gaan doen. Wellicht speelt dat een rol. Een band die daar voor gezorgde heeft is o.a. STAKE. Gent is ook een levendige stad, iedereen kent iedereen. Dat speelt ook een rol. Dat is niet bij alle stijlen zo. De punk scene is wellicht een beetje verminderd, die zitten ook in een nog iets meer DIY scene en dat is niet altijd even gemakkelijk.

Jullie album ‘Delete To Proceed ‘ werd erg goed ontvangen, heeft het deuren kunnen openen?
Er kruipt veel werk en energie in, we zijn begin van dit jaar echt gestart met promoten. We zijn al dankbaar voor de reactie, we hebben een review in Rock Tribune gehad. Een interview bij Rock Portaal en ook een review op musiczine. Dat we de kans krijgen om in Charlatan ook visueel die plaat te mogen voorstellen is zeer mooi meegenomen . Er gaat duidelijk  iets aan het rollen krijgen we de indruk. Zoveel is zeker

Het is ook een concept plaat, kun je er eens wat meer over vertellen?
Het gaat ook niet puur over “sciencefiction” of een verre toekomst. Veel thema’s op de plaat zijn eigenlijk gewoon uitvergrotingen van dingen die vandaag al bezig zijn: technologische afhankelijkheid, ecologische uitputting, sociale vervreemding, cyclussen die zich blijven herhalen… Daardoor voelt die wereld misschien soms futuristisch aan, maar tegelijk ook heel herkenbaar.

Wat mij verontrust is dat gedoe AI; bij mij komen scenario’s boven als de film ‘Terminator’ en ’I Robot’; is de angst ook een ontwerp op deze plaat?
Het is eigenlijk niet zo zwart/wit , maar dat ontwerp komt zeker naar boven. Eerder op een realistische wijze dan een puur negatieve wijze. Maar er wordt zeker verwezen naar die AI toestanden. Het is koffiedik kijken hoe dat AI zal gebruikt worden, het is wel een tool die gebruikt kan worden. Maar het wordt dus zeker belicht op die plaat ja.

Er zitten ook melodieuzere stukken tussen zoals het prachtige “Ark of Nowhere”, een donkere boodschap van hoop? Of hoe moet ik het zien?
Dat ontstaat eigenlijk vrij organisch tijdens het schrijfproces. Als je een plaat maakt die als één lange reis moet aanvoelen, dan heb je automatisch ook momenten van rust, ademruimte of melancholie nodig. Anders wordt het emotioneel nogal vlak. ‘Ark of Nowhere’ is inderdaad één van de meer melodieuze en kwetsbare momenten op de plaat. Maar zelfs daar blijft ergens een donkere onderlaag aanwezig. Ik denk dat die spanning tussen hoop en dreiging eigenlijk door heel het album loopt. We zien die nummers ook niet gewoon als losse songs, maar als hoofdstukken binnen één groter verhaal. Daardoor voelen die dynamische contrasten voor ons heel natuurlijk aan.

Het zijn ook vrij lange trips, maar ze vervelen nooit; ook hier een bewuste aanpak?
Die lengte is eigenlijk geen doel op zich. We maken nummers niet bewust langer “om prog te zijn” of zo. Het gebeurt vooral omdat we veel belang hechten aan spanningsopbouw, herhaling, sfeer en evolutie binnen een nummer. Sommige ideeën hebben gewoon tijd nodig om te groeien of emotioneel binnen te komen. Daarnaast is ‘Delete to Proceed’ geschreven als één doorlopende vertelling. Daardoor voelde het soms onnatuurlijk om dingen kort of compact te houden puur om aan een klassieke songstructuur te voldoen. Binnen post-rock en post-metal mag muziek meer ademen. Dat spreekt ons sterk aan.

Wat me ook opvalt, één voor één mooie songs maar naar mijn mening zijn de songs apart niet het meest belangrijke, wel de structuur en het eindwerk? Het sluit er dus op aan?
Ja, dat klopt eigenlijk wel. Natuurlijk moeten de individuele nummers ook sterk genoeg zijn op zichzelf, maar bij deze plaat lag de focus heel hard op de totaalervaring. De volgorde, de overgangen, de spanningsboog, de terugkerende thema’s… dat geheel was voor ons minstens even belangrijk als één afzonderlijke track. Daarom werkt de plaat waarschijnlijk ook het best als je ze van begin tot einde beluistert, eerder dan losse songs eruit te pikken.

Met de muziek kun je niet direct een ‘ruim publiek’ aanspreken , maar dat is vermoedelijk ook niet echt het doel?
We zitten een beetje in een ‘Cult scene’ en Cult is nooit echt iets dat je op grote podia ziet. We willen er uiteraard zoveel mogelijk mensen mee bereiken. Als je echt die grote podia wil bereiken, moet je commercieel beginnen schrijven en jezelf bij wijze van spreken verloochenen. En dat gaan we niet doen , nee. We zijn een band die thuishoort in een donkere scene, en als we daar opgepikt worden binnen een eventueel bredere omkadering zou al heel mooi zijn. We gaan echter niet, moest een label ons aanspreken om het roer om te slaan, dat dan wel gaan doen om toch op die grote podia te geraken. Dan zijn we onszelf niet meer.

Ik mis geen zang, jullie muziek spreekt voor zichzelf, maar is het de bedoeling hier ook vocaal iets mee te doen naar de toekomst toe?
We zijn in eerste instantie wel op zoek gegaan naar een zanger, maar zijn er uiteindelijk op uit gekomen dat niet te doen. wat niet wil zeggen dat we in de toekomst geen zang zouden toevoegen, als dat bij een bepaalde song zou passen. Maar voor deze plaat was dat dus niet het geval. We zijn al bezig met nieuwe nummers schrijven, en daar zit wel een zang in. die zal wel een andere richting uitgaan. Maar dat  betekent niet dat we plots een klassieke vocale band worden. Instrumentale muziek blijft nog altijd de kern van wat we doen. Het dus zal nog steeds Tarmak zijn maar toch iets anders dan wat we nu doen. We kunnen niet steeds hetzelfde blijven doen, of hetzelfde concept kiezen natuurlijk.

Het nadeel van een concept veranderen, is dat je risico loopt fans van het eerste uur te verliezen, omdat je nu net een andere richting uitgaat?
Het is nu niet dat we plots een pop plaat gaan uitbrengen of zo, maar we kunnen niet steeds over datzelfde concept of onderwerp blijven palaveren. Nog eens een plaat maken over datzelfde lijkt ons dan ook  niet logisch. Er zijn uiteraard bands die al veertig jaar of langer hetzelfde doen, en daar is ook niets mis mee. Maar wij willen toch ook andere bronnen aanboren.

Het is ook een bijzondere visuele plaat. Ook gedacht er iets mee te doen rond film of tv-series?
Er is zeker interesse om dat te doen. als je de plaat, zonder beeld beluisterd, spreekt het al tot de verbeelding. Dus onze muziek zou heel goed kunnen passen bij bepaalde genre van films, of tv-series zeker en vast! Het is een heel aparte wereld, het zou leuk zijn daar te kunnen en mogen instappen.

Het is inderdaad zo dat de plaat de verbeelding prikkelt; is Tarmak nu een band die naar jullie mening live toch nog beter kan overkomen dan op plaat?
Die visuals zijn niet zomaar “achtergrondbeelden”. We hebben die bewust opgebouwd om de totaalervaring nog meeslepender te maken. Het idee is dat mensen even volledig in die wereld kunnen verdwijnen, alsof ze een uur lang een andere realiteit binnentreden. De muziek, de narratieve opbouw en de beelden versterken elkaar daarin. Door dit allemaal live te brengen, worden onze songs dus vooral  naar een ander niveau opgetild. 

Er zijn al nieuwe nummers; is er al een nieuwe plaat ‘op komst’ en wat zijn de verdere plannen? Volgend jaar Dunk!festival aub!!
Volgend jaar Dunk!festival? graag! Een nieuwe plaat zal nog wel even duren, de nummers van deze plaat zijn geschreven tijdens de COVID periode, niet de beste tijd om iets uit te brengen; Het heeft vijf jaar geduurd om alles uit te werken tot wat het nu is. Dus we gaan geen datum kleven op ‘een nieuwe plaat’ maar we werken gewoon rustig verder aan nieuwe nummers…

En wat zijn dan de verdere plannen voor dit jaar?
Eerst willen we ‘Delete to Proceed nog verder live brengen. In het najaar verschijnt de plaat ook op vinyl, dus we hopen daar extra shows rond te kunnen bouwen. Het voelt toch anders aan wanneer mensen na een optreden ook echt een fysieke versie van die wereld mee naar huis kunnen nemen. Tegelijk blijft het wel een uitdaging om als DIY-band speelkansen te vinden. Zeker vandaag is er gewoon enorm veel aanbod en relatief weinig plaatsen om te spelen. Maar we hebben het gevoel dat de positieve reacties op de plaat, samen met de live reputatie die we momenteel proberen op te bouwen, stilaan deuren beginnen te openen. We geloven ook dat wat we doen vrij uniek is binnen het Belgische landschap, zeker die combinatie van post-metal, narratieve opbouw en audiovisuele live-ervaring. Hopelijk helpt dat om de komende periode nog meer mooie kansen te creëren.

Ik citeer even uit een ander interview hier ivm de ambities: ‘’Zowel een label vinden als festivals in binnen- en buitenland zijn mooie opties, maar ik denk dat we eerst zouden kiezen voor een mooie spot op een festivalaffiche. Live spelen is waar het uiteindelijk om draait,’’ dat lijken me realistische ambities; waar zie je jouzelf in dat verhaal binnen een paar jaar?
We hebben nu die tweede plaat afgewerkt, het zou dus leuk zijn om wat festivals te mogen doen. Dunk!festival is bijvoorbeeld een doel. In Nederland , Maastricht heb je nog wel festivals binnen de scene. Buitenland kan zeker lukken. We hopen in elk geval te kunnen blijven groeien. Dus ja, die ambitie blijft er zeker; Wat ook leuk zou zijn is zo van venue  naar venue te rijden, of dat nu in een kleine club is of niet, dof dat nu voor tien man is of honderd dat is even romantisch om te doen. Underground bewegen in binnen en buitenland, zoals vanavond in Charlatan. Als we daar wat ervaring kunnen opdoen. Dat zou ook een mooie ervaring zijn om mee te maken. We willen vooral ook duurzaam kunnen blijven bestaan als band, blijven creëren en blijven spelen op plekken waar mensen echt openstaan voor wat we doen.

Pics homepag @Eline Swinnen

Bedankt voor de fijne babbel, hopelijk tot binnenkort en veel succes in alles wat jullie doen

Klinck Trio (Elisabeth Klinck) – Ik vind gewoonweg  veel verschillende dingen mooi. Het prikkelt me om er iets mee te doen. We kunnen niet in de toekomst kijken, maar zolang dingen op mijn pad komen, is het eindeloos

Ze worden omschreven als een 'supergroep' binnenin de improvisatie … We hebben het over Klinck Trio, drie toppers binnen de improvisatiemuziek. Adia Vanheerentals (saxofoon, stem), Maya Dhondt (piano, stem) en Elisabeth Klinck (viool, stem) verkennen op hun debuut 'My Hair is Everywhere' een muzikale weg tussen intimiteit en geborgenheid. Het is uitgekiend en het geeft een ‘zen’ gevoel.
We zagen het trio op BRDCST festival en schreven ‘kleurrijke prikkels in een wervelstorm aan emoties. Een bijzondere kruisbestuiving tussen deze drie, een balsem voor ziel en gemoed.’
Lees gerust
https://www.musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/102444-brdcst-2026-dag-3-een-rechtstreekse-confrontatie-van-belevingen-en-brede-culturen
Over dit project hadden we een fijne babbel met Elisabeth Klinck. We polsten ook naar de plannen en ambities.

Mijn eerste kennismaking met jullie muziek was je solo plaat ‘Picture a Frame’; op een bijzondere plaats opgenomen. Hoe is het in zijn werk gegaan? Heeft die plaat bepaalde deuren geopend als componist toen? 
In samenwerking met producer Oscar Claus hebben we in de Spaanse Pyreneeën, afgelegen op een berg, de nummers opgenomen. Die nummers van mijn eerste plaat zijn mijn eerste stappen in de ontwikkelen van mijn eigen muzikale taal.  op dat vlak heeft dat zeker mogelijkheden geopend. Maar echt deuren openen? Ik zie het als mijn startpunt, De nummers zijn net postkaartjes,  ze zetten elk een ander aspect van mijn kleurenpalet in de verf, ze vormen mijn waaier aan kleuren

De muziek kun je niet bepaald in een hokje duwen, ‘experimental minimal jazz’ dunkt me … Het is eruit gegroeid dus?
Ik wou vooral niet gezien worden als enkel en alleen violiste.  Ik heb daar wel voor gestudeerd, maar wou  bewust andere kleuren tonen.. Wat die hokjes betreft, het is niet dat ik dat niet wil, ik hou me daar gewoon niet mee bezig. Ik maak wat ik maak, zoals het eruit komt. Ik kan dat wel wat bijsturen. Ik kan echter niet beslissen ‘nu ga ik een drone plaat maken’ of ‘nu ga ik een jazz plaat maken’ zo werkt het niet bij mij. Al die werelden, ze zijn gewoon met elkaar verbonden en lopen kris kras door elkaar

Klinck Trio - ‘My Hair is everywhere’ is een plaat bepaald door gelijkgestemde muzikanten; een bewuste keuze? Waar heb je hen gevonden?
Ik wou terugkeren naar de akoestische wereld en zachtjes wegdrijven van de digitale wereld maar met de kennis die ik heb opgedaan tijdens het maken van mijn solo platen. Kijken hoe mijn muzikale wereld zich zouden vertalen moest ik dat met gelijkgestemden doen en zonder elektronica. daaruit is het idee ‘Klinck Trio’ ontstaan. 

Het is een erg boeiende, prikkelende, wisselende plaat vol golfbewegingen. Ook hier een bewuste manier van werken, of groeit zoiets naturel?
Dat is zeker niet bewust, het is gewoon een stade of mind waarin we terecht komen, en automatisch maak je dan muziek die zich in golven voortbeweegt. Je zou die plaat vanuit een serieuze hoek kunnen beluisteren, maar voor mij zit er veel humor en frisheid in. Zowel live als op de plaat. 

Door de prikkeling is er een wervelstorm aan emoties; zit er een persoonlijk verhaal achter?
Het is aan de luisteraar om in te vullen wat ze daar al dan niet bij voelen. We steken daar niets van echt persoonlijke verhalen in, We zijn drie verschillende karakters, die ook op repetities naar alle kanten uit gaan. En dat representeren we ook op stage. We zijn intense persoonlijkheden, en ook al is het op een bepaalde manier minimalistische en zachte muziek dat we brengen, dat die karakteristieke elementen van wie we zijn erin zit , vind ik wel goed. 

Het is ook interessant hoe jullie dat ‘live gevoel’ op plaat kunnen uitdrukken
Ik wou een plaat maken waar je als luisteraar het gevoel krijgt dat je gewoon tussen de muzikanten zit. Dat is sowieso bewust. We hebben het ook live opgenomen, dat zorgt voor een comfortabel gevoel. Tijdens de opnames is het een kwestie van loslaten en accepteren wat er op dat moment uitkomt. 

Die wisselwerking tussen jullie drie is magisch; komt er meer in de toekomst van Klinck Trio? 
We zijn plannen aan het maken om deze zomer op te nemen, dus normaal komt er dit jaar of volgend jaar nog een tweede plaat. Ons verhaal is dus zeker nog niet uitverteld. . We hebben allemaal conservatorium gedaan, maar ieder van ons zoekt zijn eigen manier om muziek te maken, en dat verbindt ons.  We zijn alle drie wat buitenbeentjes. Het is bevrijdend om met mensen te spelen met wie dat zo goed klikt.

Jullie hebben het druk met andere projecten, lukt het nog voldoende om elkaar te vinden in dit project dan?
Jazeker, vooral omdat we alle drie erin geloven in dit project. het is ook gewoonweg leuk om samen te repeteren. En in die andere projecten? Dat is ook tijdsgebonden, er zijn maanden dat er veel is en ander periodes helemaal niets. Dan gaat het over juiste afspraken maken. 

Hoe waren de reacties tot nu toe? 
Heel goed We hebben een feature in de The Wire en in HHV magazine in Berlijn.  Het is allemaal heel positief, en de plaat verkoopt ook heel goed. De eerste reeks was direct uitverkocht.

Ik kreeg toen soms de indruk ‘moest Elisabeth geen Belgische mar bijvoorbeeld een Scandinavische , Duitse of Engelse componiste zijn, was ze nu wereldberoemd’. Is het Belg-zijn een struikelblok?
Dat is een goede  vraag…  enerzijds krijg je in ons landje zoveel artistieke vrijheid, maar wat betekend dat ‘doorbreken’? De Belgische scene zit boordevol parels, die meer en meer op de kaart worden gebracht. 

Ik wou even inpikken op het ‘kunnen doorbreken’ als het de ambitie is om op groterepodia te kunnen staan. Hoe zien jullie dit? Wat is de ambitie?
Mijn ambitie is eindeloos en verlegt zich steeds verder.  Toeren in Japan, platen uitverkopen en zoveel mogelijk mensen bereiken.  Maar tegelijkertijd laat ik het ook rustig zijn gangetje gaan. Traag en steady groeien, zoals de bomen.

Het is toegankelijke muziek, ondanks hett ‘experimenteel’ kantje. 
Toegankelijker dan mijn twee solo platen, in die zin dat het herkenbaarder is. Mijn eerste plaat was abstracter. En ook een beetje complexer. Er zijn ook nu gelijkenissen, maar in gebruik van instrumentatie zit er dus wel een verschil. Waardoor mensen dat beter kunnen verteren.

Er is inderdaad een publiek voor, dat merkte ik ook op BRDCST. Er was op het festival ook een jonger publiek, en toch is het moeilijker geworden om jongeren in deze tijden te kunnen bereiken; merken jullie het ook? 
Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet bezig ben met wie ik bereik of niet bereik. Op BRDCST had ik wel het gevoel dat het een mooie mengeling was. Maar ik denk daar niet over na eigenlijk.. 

Wat zijn de verdere plannen, staan jullie ook op festivals? Want ik moet nog steeds die plaat aanschaffen
Wat concerten betreft is het nu wat rustiger, omdat ik aan het werken ben aan de nieuwe plaat van Klinck Trio. Sowieso is mijn muziek niet echt festivalmuziek. Er is ook een soundtrack van een film die er staat aan te komen.

Ik vind het vooral positief hoe je als componist jezelf blijft heruitvinden, solo en nu met dit project ook. Jouw inspiratie lijkt eindeloos. Waar blijf je het toch halen?
Mezelf blijven in vraag stellen , daar ligt de basis. Ik kan gewoonweg niet lang stil blijven zitten. Ik ben altijd heel nieuwsgierig om nieuwe dingen te leren kennen. Ik vind gewoonweg  veel verschillende dingen mooi, en dat prikkelt me om daar iets mee te doen. ik wil viool spelen, composities maken voor anderen, en alles wat op mijn pad komt kan daardoor deel zijn van wat ik maak. We kunnen niet in de toekomst kijken… maar zolang veel dingen op mijn pad blijven komen. Is het eindeloos. 

Pics homepag @Jente Waerzeggers

Bedankt voor de fijne babbel, tot binnenkort in een club, zaal of op een festival..