Himshe - Selien Hoessen - Cultuur is noodzakelijk voor maatschappijkritiek, voor persoonlijke ontwikkeling en voor ons mentale welzijn. Het maakt ons persoonlijk rijker, neemt onze stress weg, houdt ons een spiegel voor, laat ons genieten en brengt mensen samen
Voor de omschrijving van de Gentse band Himshe citeren we uit de biografie op de bandcamp pagina van de band: ''Het Gentse gekartelde poprockkwartet Himshe verkleedt zijn muziek graag in een sfeervolle wereld waar David Lynch pater Theresa ontmoet.'' Een omschrijving die de lading dekt, want inderdaad , deze band klinkt zeer sprookjesachtig, filmisch en dat is niet alleen de verdienste van de instrumentale omkadering; ook de vocale inbreng voert je weg naar mysterieuze oorden die de fantasie van de luisteraar prikkelt.
Op de EP 'Stay', eerder uitgebracht dit jaar, wordt dat mooi in de verf gezet. De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78925-stay-ep.html
Dit debuut, een schijfje dat nu al zeer hoog zal staan in mijn persoonlijk eindejaarslijstje, en verder hoe je als band (en mens) omgaat met deze crisis waarin we nog steeds leven, is voer genoeg om een gesprek aan te gaan met Selien Hoessen, bezieler en zangeres van de band.
Ik heb de band leren kennen via de EP ‘Stay’, een sprookjesachtige schijf die me wegvoert naar zeer, zeer verre oorden. Hoe is alles begonnen voor jullie en hoe waren de reacties hierop tot nu toe?
Eigenlijk is alles begonnen op een zeer atypisch moment, zijnde mijn eerste zwangerschap. Niet meteen het moment waarop je verwacht je keihard te gaan inzetten op een nieuw muzikaal project… maar toch, het kan. Voordien had ik wat ‘underdog-posities’ bekleed in mooie muzikale projecten maar ik was toe aan mijn eigen verhaal. De nood om het eens op mijn eigen manier te doen was groot en mijn dochter was duidelijk een inspiratie- en krachtbron, misschien zelfs een noodzaak om deze stap te zetten. Het feit dat ze een goede slaper was en makkelijk uren naast mijn kon liggen zonder een kreet, hielp natuurlijk ook wel. Wat de reacties op de EP betreft, deze waren eigenlijk bijzonder mooi. Zo van die reacties waarop je hoopt maar waarvan je nooit denkt dat ze echt zouden worden: Iets over koortsdromen die in jezelf boren, over soundtracks met een Hollywood-vibe, over je hart doen smelten van innig geluk maar je tegelijk angst in boezemen zonder je echt pijn te doen… Tja, das wel bijzonder om dat allemaal te lezen (en bedankt trouwens)
Met Koen Gisen als producer en Naomi Sijmons die haar medewerking verleent, had je toch al twee grote vissen te pakken. Hoe is die samenwerking ontstaan? Naomi had ik al een interview mee, een zeer sympathieke meid
Ja Naomi is een super sympathieke ‘spring in ‘t veld’. Altijd enthousiast, erg aanstekelijk! Ik vind het nog steeds een eer dat zij zomaar ‘ja’ zei op mijn vraag om ‘backings’ te zingen op onze EP. Het feit dat ze ook meetrekt op onze releasetour is echt hartverwarmend. En ja hoe kwam die samenwerking er? Ze is eigenlijk mijn zang juf en van het één kwam het ander. Wat Koen Gisen betrof. Tja ik had een lijstje gemaakt van producers waarmee ik wenste samen te werken, hij was mijn nummer 1. Ik heb hem gewoon gecontacteerd en toen zijn we samen iets gaan drinken. Soms moet je gewoon doen wat je denkt, een beetje bescheiden lef hebben en ook een vleugje geluk natuurlijk.
Om nog een beetje op die plaat voort te borduren, het viel me op dat jullie met je sound graag een soort strijd aangaan tussen licht en donker. Er zit veel positieve energie in, maar er is ook iets opvallends duister. Als je begrijpt wat ik bedoel? Wat is je mening
Ik volg je zeker. Het is ook mijn opzet om te spelen met die lichtinval. Ik ervaar mijn muzikale creaties als schilderijen. Je kan werken met geel maar als je er dan met blauw overheen gaat , krijgt het verhaal plots een paarse wending. Zo voelt het ook als ik muzikale schetsen neerzet. Ik vind het leuk om op deze wijze naar muziek te kijken. Het is voor mij geen evidentie om te denken in termen van strofes of refreinen. Muziek is voor mij eerder sferisch. Ik hou ook erg van tegenstrijdigheden. Ik vind mensen het meest boeiend als ze die openlijk laten zien en bij nummers is dit ook zo, me dunkt. Die worsteling vind ik bijzonder inspirerend. De band heet ook niet toevallig ‘Himshe’. Voor mij kan alles samenvallen. Ik vind het jammer dat mensen vaak denken dat ze moeten kiezen voor het één of het ander. De meeste authenticiteit krijgt je wanneer je alles naast elkaar kan zien als stukjes van een groter geheel. Voor mij kan mineur perfect naast majeur staan, al is het niet altijd simpel om de muzikale lijm hiervoor te vinden. Dat is bij mensen ook zo, niet?
Klopt volledig. Er is ook iets opvallend filmisch en visueel aan die plaat, waardoor de fantasie voortdurend wordt geprikkeld. wat is je mening
Tja, ik zei het al, nummers zijn voor mij schilderijen. Ik zie nummers ook voor mij, letterlijk dan. Vaak inspireren beelden mij tot het schrijven van een song. Neem nu “Constrict”. Dit nummer is geïnspireerd op de film ‘Metropolis’ van Fritz Lang. De beelden van de hard werkende arbeiders inspireerde mij tot de ritmische puls. De verleidelijke rol van de vrouw was dan weer de basis voor de zanglijn: een melodieuze tegenstijdigheid op een hoekige ritmesectie. De perfecte Himshe combinatie. Een nummer is voor mij pas geslaagd als je het voelt en ziet. Ik vind het dan ook bijzonder fijn dat je deze vraag stelt! Opzet geslaagd dus J
Kortom een knap schijfje. Nu, ik veronderstel dat door de corona crisis wel wat plannen in het water gevallen zijn. Welke?
Onze EP-release kwam er spijtig genoeg de week net voor de lockdown. Hierdoor vielen al onze geplande releaseconcerten in het water. Gelukkig kwam er van uitstel af en toe ook geen afstel en laat ons hopen dat onze plannen voor het najaar gewoon kunnen doorgaan. Ons concert in muziekclub 4AD in double bill met Lyenn werd verplaatst naar 16 oktober. We kijken er erg naar uit. Ik ben immers een grote fan van Lyenn. Verder spelen we op 7 nov het voorprogramma van Fulco in de N9. Uiteraard zijn er wat concerten geannuleerd zoals op de Gentse Feesten waar een concert in de Theaterbox gepland stond, en zo zijn er nog een paar die niet door gingen.
Hoe ga je als muzikant, artiest maar ook als mens hier mee om?
We zullen natuurlijk nooit kunnen nagaan wat het effect van deze crisis was op het uitbrengen van onze EP, maar misschien is dat beter zo. Het lijkt natuurlijk wel een erg ongelukkig moment om net voor een lockdown een debuut EP uit te brengen. Langs de andere kant kregen we wel wat publiciteit. De vrijgekomen tijd die we normaal in concerten en repeteren staken , kon dan ook weer gepompt worden in netwerken, het maken van promo en het schrijven van nieuwe nummers dus dat had zeker ook zijn voordelen. We proberen gewoon verder ons ding te doen. Ik geloof dat er andere tijden komen.
Het zijn allemaal een beetje standaard vragen die ik iedereen stel, maar hoe denk jij persoonlijk dat cultuur en muziek deze crisis zal overleven?
Ik ben geen beleidsmaker en kies er eigenlijk ook bewust voor om mijn energie daar niet op in te zetten. Met Himshe heb ik immers al meer dan genoeg mijn handen vol, daarnaast ben ik ook moeder en werk ik in een ziekenhuis. Ik moet dan ook doelbewust kiezen waar ik mijn energie naar toe laat gaan. Tijdens de ‘eerste piek’ stond ik in ‘de vuurlinie’. Eén been in de gezondheidszorg en één been in de culturele sector. Het feit dat ik het gezicht van beide ken (en dus beiden hun noden), maakt dat ik soms moeilijk durf opkomen voor de noden van deze laatste. Een leven kan toch niet boven een gedicht/schilderij/nummer staan? denk ik dan. En soms overvalt mij dan een schaamte.
Desondanks geloof ik ook sterk dat cultuur noodzakelijk is voor de kleur van het leven. Cultuur maakt ons leven iets waard. Cultuur is noodzakelijk voor maatschappijkritiek, voor persoonlijke ontwikkeling en voor ons mentale welzijn. Het maakt ons persoonlijk rijker, neemt onze stress weg, houdt ons een spiegel voor, laat ons genieten en brengt mensen samen. Ik geloof wel sterk in de creativiteit van mensen en het lijkt mij onwaarschijnlijk als cultuur daar geen gepast antwoord zou kunnen op bieden. Desondanks is het meer nodig dan dat #thesoundofsilence. Maar dat antwoord zal wellicht niet van mij komen.
Wordt streaming, en ook live streaming, de nieuwe norm denk je? Of optredens zoals in Brussel en zo , voor een beperkt publiek (wat toch moet kunnen, zelfs in deze tijden)?
Ik denk niet dat streaming, al dan niet live, de norm wordt. Er gaat niets boven het gedaver van bassen voelen in je lijf. Dit kan je nooit bekomen via live-streams. Ze waren een creatief en zinvol alternatief, misschien blijven ze wel bestaan maar dan hooguit naast de live-beleving van kunst, me dunkt.
Wat zijn de verdere plannen, komen er nieuwe releases binnenkort of op lange termijn?
Zoals ik al zei, een optreden in de 4AD en eentje in de N9. We hopen daar nog enkele releaseconcerten aan toe te voegen. Verder zijn we ook bezig aan nieuwe nummers. Ik heb het dan zowel over het individuele schrijfwerk als over de live-vertaling daarvan , eens het nummer van de pc naar de muzikanten wordt overgedragen. Verder blijf ik inzetten op het vinden van ondersteuning. Het zou fijn zijn om enkele samenwerkingen op touw te zetten, ik denk dan bijvoorbeeld aan een label of een booker. Dat zou super zijn!
Wat zijn de eigenlijke ambities met de band? Want laat ons eerlijk zijn , er zitten wel veel visjes in dat water, vooral in Gent
Ik sta erg realistisch in het leven, ik stond niet meteen op een radio hit te wachten ;-), al zou dat natuurlijk altijd welkom zijn. Ik hoop vooral te kunnen blijven doorgaan met schrijven en optreden. Het zou al een droom zijn, mochten we voldoende inkomsten ontvangen uit concerten om zo opnieuw de studio te kunnen induiken en de kans te krijgen verder muziek uit te brengen, zonder onze spaarboek hiervoor te moeten leegroven. Mooie concerten kunnen geven, in mooie clubs met een kwaliteitsvol geluid zou ook al erg mooi zijn.
Zit er iets in het water in Gent waardoor voortdurend knappe acts en bands als jullie komen boven drijven? Heb je daar een verklaring voor
Het fijne aan Gent is dat er veel ingezet wordt op muziek en kunst. Dit is gewoon belangrijk voor de Gentenaar en dat weet het stadsbestuur ook. Mensen doen nog steeds de moeite om uit hun kot te komen en nieuwe muzikale of culturele ervaringen onbevooroordeeld te ontvangen. Daarnaast heb je een stadsbestuur dat zijn inwoners hierin ook steunt. Zelf participeer ik bijvoorbeeld aan Hall13, een concertzaaltje die het licht zag dankzij de ondersteuning van Stad Gent. We programmeren er een aanbod dat de piano centraal stelt. (het is een samenwerking tussen de muziekstudio Room13 en SVMpiano’s, die zich respectievelijk boven en naast de hall bevinden). Het Gentse stadsbestuur geeft mensen met nieuwe ideeën zuurstof om hun project uit te werken, enkel hierdoor konden we dit waar maken. Onze toenmalige burgemeester kwam zelfs wat tokkelen op de piano in ons eerst promofilmpje, das fijn!
Laten we hiermee afsluiten, waar kunnen de fans of luisteraars die jullie willen ontdekken terecht om online merchandiser en zo te bestellen?
We hebben een eigen website met webshop: www.himshe.be
Daar kan je de EP aankopen. Verder wordt ze ook aangeboden bij Counsouling Sound (de wijste platenwinkel van Gent!). En nieuwtjes worden altijd aangekondigd op onze fb of instagram.
Verder ook de gebruikelijke links:
https://himshe.bandcamp.com
https://www.facebook.com/himshemusic
https://www.instagram.com/himshemusic/
https://vi.be/platform/himshe
Pics homepag @Wouter De Laender
Dank voor dit fijne gesprek, hopelijk zien we elkaar spoedig ergens ‘on stage’
Dat hoop ik ten zeerste!
Everglow - Altijd overeind blijven en verder doen waarmee je bezig bent, het positieve willen zien of eruit halen en de steun die je aan elkaar hebt, is hier extreem belangrijk!
De uit het Waasland afkomstige band Everglow timmert sinds 2000 aan de weg. Muzikaal wordt Everglow omschreven als ‘power metal’ met een vrouwelijke ‘touch’ , en klinkt de band zeer fris en uniek. Hun laatste platenwerk dateert al van 2013 ‘Destination’ ; toch heeft Everglow niet stil gezeten, integendeel. We hadden dan ook een fijn gesprek over de toekomst en hoe de band (en de leden daarvan) zijn omgegaan met deze corona tijden.
Everglow is een band die al een tijdje aan de weg timmert. Hoe is de band ontstaan? Voor zij die jullie nog niet kennen , wie zijn Everglow?
De band is ontstaan door het stoppen van Poseydon (mijn andere band , meer in de Death/Thrash metal). We hadden met Poseydon al songs geschreven met Cindy (zangeres), maar door de stop hebben we heel de boel opgesplitst en is Everglow ontstaan!
Everglow wordt omschreven als 'female power metal', is dat de juiste omschrijving? Ik hou niet zo van bands in een hokje duwen, maar hoe zou je zelf uw muziek omschrijven?
Everglow maakt power songs met keyboards en vrouwelijke zang. De beste omschrijving voor de stijl lijkt me dus inderdaad ‘Female Powermetal’. Voor optredens of interviews vragen ze meestal een stijlomschrijving, dus we moeten wel een bepaalde richting kiezen! Onze muziek is redelijk krachtig. Je kan het niet vergelijken met de typische Gothic metal, maar de keyboards en de female vocals zijn wel prominent aanwezig. De beste keuze was dus om te verwijzen naar de power, de vrouwelijke zang en de sfeer van de keyboards die we in onze songs hebben.
Je ziet door het bos vaak de bomen niet meer wat dit genre betreft, heb ik de indruk. Maar toch klinkt Everglow 'uniek’. Hoe komt dat denken jullie zelf?
We zijn inderdaad een buitenbeentje (zoals ze zeggen) en dat vinden we zelf ook. We beschouwen het zelf dan ook als een pluspunt! We kunnen onszelf moeilijk vergelijken met die ene of die andere band. Mochten we bijvoorbeeld ooit een cover willen doen, dan zou de keuze ook niet evident zijn door de vele verschillende invloeden van de bandleden. Onze aparte stijl en klank komt hoofdzakelijk door de power van de muziek in combinatie met de cleane zang!
Om daar een beetje verder op in te gaan ... De typische female voice metal is naar mijn mening een beetje aan het doodbloeden, er is zelfs geen female voice metal fest meer in Wieze. Hoe overleef je als band met toch een typische female voice inslag?
Het is vooral hier in België moeilijker om aan bod te komen. Zeker in vergelijking met Thrash- of Death metal bands! We moeten veel meer inspanningen doen dan bij andere genres. Maar doodbloeden zou ik nu ook niet zeggen, want er is weldegelijk publiek voor. Naar mijn mening is er vooral vanuit de organisaties minder vraag naar. Gewoon verder doen en blijven gaan is hier de boodschap!
Hoe waren de reacties op ‘Destination’'(2013)’, de plaat waardoor ook ik jullie heb ontdekt?
Vol lof moet ik zeggen, echt waar. We waren zelf aangenaam verrast door de positieve reacties! Voor de ‘Destination’ CD hebben we dan ook echt onze tijd genomen om de songs volledig tot de allerlaatste noot af te werken. Ook in de studio en tijdens het masteren hebben we alle tijd genomen, alles moest gewoon perfect zijn. Het harde werk werd beloond!
Persoonlijk was ik, wat dat album betreft, onder de indruk van die grunts van Alain die zo mooi samengaan met de melodieuze zanglijnen van Cindy. Een perfecte match. Wat is jullie mening?
We hebben die reactie nog gekregen! Volgens sommigen zouden we het zelfs meer in de songs moeten verwerken. In de desbetreffende nummers zit het ook echt wel op zijn plaats. Er is nog samenzang in andere nummers aanwezig, maar dit is niet altijd grunt natuurlijk!
Er is ondertussen veel veranderd, wat waren de hoogte en dieptepunten door de jaren heen?
Alles blijft veranderen in het leven he. We moeten ons daar constant naar aanpassen, dat is ook normaal en we hebben het niet altijd even makkelijk gehad. Denk nu ook niet dat het bij andere bands allemaal van een leien dakje loopt. Maar langs de andere kant hebben de kansen die we gekregen hebben bij het uitbrengen van ‘Destination’, ons wel op de kaart gezet!
Sommige van jullie zitten ook in andere projecten, de meeste hebben een familieleven naast de bands, is dit nog allemaal combineerbaar en hoe?
Een goede planning en afspraken zijn hier dan heel belangrijk. Ik vind dat iedereen in de band mag doen waar hij voor kiest. Sommigen onder ons hebben ook een voorliefde voor een ander genre, zowel binnen als buiten de metal. Door ook te spelen in andere bands, kunnen ze de voldoening compleet benutten. Maar druk is het sowieso: gaan werken, gezin, en dan komt er nog eens repeteren, nummers schrijven en optreden bij. Je kan het eigenlijk best vergelijken met iemand die zich moet inzetten voor zijn sportactiviteiten: die heeft ook vaste verplichtingen naast de sport. Uiteindelijk is het de passie die ervoor zorgt dat we er tijd voor maken.
Het is de laatste tijd een klein beetje stil rond Everglow, enfin met die corona tijden rond iedere band, maar ik had al een tijdje niets meer van jullie vernomen. Of het moet zijn dat ik onder een steen heb geleefd en is me iets ontgaan?
Er is je niks ontgaan :-) We hebben reeds een bewogen pad achter de rug: onze nieuwe CD was bijna klaar en de planning voor de studio (Midas Studio in Lokeren olv Tony De Block) was gefinaliseerd, toen onze toenmalige drummer (toffe kerel, perfect fit met en voor de band) ziek werd. Al onze plannen vielen toen quasi in het water. Bij ons is ieder groepslid niet zomaar een groepslid maar ook een vriend, dus je geeft die jongen tijd om erbovenop te geraken, maar dit bleek echter niet van korte duur te zijn. Na maanden kwamen we allen tot de constatatie dat het niet zou lukken, desondanks alle kansen. Hierdoor waren we toch weeral een hele periode verder, met een serieuze opdoffer bij elk bandlid als gevolg! Met veel spijt in ons hart hebben we uiteindelijk dan toch afscheid genomen van elkaar. We hebben daarna ook ruim de tijd genomen om een nieuwe en goede vervanger te vinden. De goden moeten ons wel goed gezind zijn, want we hebben hem dan ook gevonden in Ash!
De hoofdreden, naast die corona crisis, is dat ik heb vernomen dat er dit jaar een nieuwe plaat zou uitkomen? Wanneer, waar hoe? Vertel er gewoon iets meer over
Het is inderdaad zo dat we momenteel met deze nieuwe bezetting op dreef zijn om alles af te werken voor de studio, en we willen ook onze drummer de kans geven om zijn stempel op de nieuwe nummers te zetten. Met de coronacrisis die ertussen is gekomen, hebben we een shift gemaakt naar thuiswerk en wordt alles via digitale weg aan elkaar bezorgd. Zo hebben we geen extra tijd verloren om dit jaar nog de CD te kunnen uitbrengen. Want niet te vergeten: een CD uitbrengen is hard werken. Zoals ik in mijn vorig antwoord al vermeldde, zullen we opnieuw samenwerken met Tony De Block van de Midas Studio in Lokeren, omdat we van mening zijn dat we een goede formule niet moeten veranderen. Tony heeft zich 100% gegeven tijdens de ‘Destination’ CD en dat zijn we zeker niet vergeten! Over het wanneer en hoe, zijn de nodige contacten met Tony ook al gelegd en onze drummer is momenteel volop aan de laatste songs bezig om zijn eigen sound te verwerken in de nummers. Daarna kunnen we hopelijk terug de studio induiken!
Ik veronderstel dat er door die corona crisis wel andere plannen in het water zijn gevallen, zo ja welke?
Dat valt eigenlijk nog wel mee. Buiten het feit dat we niet samen kunnen komen om te repeteren, zijn er natuurlijk wel enkele optredens weggevallen. We kunnen gelukkig allemaal van thuis uit verder werken en dat is een groot voordeel. Op dit moment is het enige grote vraagteken vooral wanneer we de studio terug in kunnen.
Ik stel deze vraag dus echt aan iedereen. Maar het lijkt toch belangrijk te weten, de antwoorden zijn uiteenlopend. Hoe ga je als muzikant, band (maar ook als mens) om met zo een crisis waarin we nu zitten?
Makkelijk is dit voor niemand, dus ook voor ons niet. Altijd overeind blijven en verder doen waarmee je bezig bent, het positieve willen zien of eruit halen en de steun die je aan elkaar hebt, is hier extreem belangrijk! We zien elkaar niet zo veel als we zouden willen, maar ook hier bieden de digitale wegen een oplossing!
Dit is ook zo een standaardvraag in deze periode. Zijn er plannen om eventueel jullie nieuw werk via sociale media en streaming aan te bieden? Je ziet tegenwoordig wel meer filmpjes passeren.
Omdat we merken dat alles langer zal duren dan verwacht, zijn we ook actief bezig om meer aandacht te besteden aan de sociale media en streaming. Over wat en hoe kan ik echter nog niks van verklappen. ;-) De verrassing zou er af zijn, maar iedereen zal het binnenkort wel merken!
Wat zijn de plannen na deze crisis?
Met stip op nummer één staat het inblikken van het nieuwe album! Het logische gevolg daarna, is dan om zo snel mogelijk terug het podium op te kruipen!
Is er, wat de band betreft, ook een soort einddoel? Iets wat jullie absoluut willen bereiken?
Na deze crisis zal het voor veel bands nog moeilijker worden om de verwachtingen in te kunnen lossen. De crisis heeft alles vertraagd en plannen in duigen geslagen. Maar als we kunnen verder doen op het elan dat we bezig zijn en onze bovenstaande plannen kunnen verwezenlijken, zal bij ons in de band iedereen al gerustgesteld zijn.
Ik zit door mijn vragen heen, mijn laatste wellicht. Het is in deze tijden onmogelijk om merchandiser voor de band op concerten aan te kopen, op welke wijze kunnen mensen dat online wel? Geef gerust enkele links
Zoals bij iedere band is elke steun meer dan welkom! Voor T-shirts, CD’s, stickers, plectrums, enz is het gemakkelijkst om via onze Facebookpagina een bestelling te plaatsen (https://www.facebook.com/everglowbelgium/).
Je kan ook altijd naar onze website gaan (www.everglow.be) en dan doorklikken naar ‘Contact’ of een mailtje sturen naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken..
Bedankt, veel succes met de eventuele nieuwe releases, we volgen het op de voet en doen er dan de nodige promotie rond
François De Meyer - Mensen bij wie - bij wijze van spreken - een hoek af is , intrigeren me het meest en zijn voor de uitwerking van mijn projecten dan ook een ware inspiratiebron
Sommige mensen drukken een stempel op de muziek, zonder echt in de schijnwerpers te staan. François De Meyer is zo iemand die het reeds twintig jaar zo doet. De man heeft zijn eigen studio en is nu klaar met enkele projecten waarvan Soapstarter - die in 2007 met zijn debuut hoge ogen gooide - nu na dertien jaar een nieuwe plaat uitbrengt. Binnenkort volgen nieuwe releases van Raveyards en KYEM. We hadden in zijn mooie studio ook een gesprek over zijn tijd in New York en Londen. Zijn adoratie voor Prince, voorliefde voor Groove in de muziek. En zoveel meer.
Mijn eerste vraag, ik ben je naam wel eens links en rechts tegen gekomen. Maar ondanks al die verschillende (grote) projecten waar je aan meewerkte, ben je altijd een beetje op de achtergrond gebleven, is dat een bewuste keuze? Waarom?
Ik ben niet iemand die per se in de spotlight moet staan. Bij mij gaat het eerder om het project, daar schep ik voldoening uit. Als de mensen het project waar ik aan werk, appreciëren. Ik heb nooit die drang gehad, wel de drang om muziek te maken. Soms komt dat wel eens boven. Is dat een probleem nee? Ik ben blij met het traject dat ik heb gegaan. Ik kan leven van mijn passie, ik heb een eigen studio , wat wil je meer.
Ik vind , om daar wat op voort te borduren, indien mensen als jou Amerikanen of zo waren, jullie beroemd zouden zijn, steekt dat niet?
Dat ligt een beetje aan die typische Belgische mentaliteit. Ook in de media. De Belgische stem is een strenge stem. Veel Belgische artiesten van top niveau komen overal in de wereld, optreden in grote zalen en worden in het buitenland zelfs op de radio gedraaid. Hier lukt dat niet altijd. Het ligt dus aan die typische Belgische mentaliteit. Laat het ons daar bij houden.
Iemand als Maurice Engelen vind ik een voorbeeld daarvan. Met zijn projecten erg bekend in het buitenland, maar hier valt dat moeilijk
Ja, en in de huidige tijd een band als Stavroz … die hebben een gouden plaat in Franrijk, spelen in Turkije voor 8000 man, maar hier komt dat bijna niet van de grond. Toch wel zeer opmerkelijk, maar het is dus van alle tijden wat ons land betreft.
François, na twintig jaar activiteit als producer, muzikant en zoveel meer . Wat zijn de hoogte- en diepte punten?
Hoogtepunten? Met Raveyards in De Sint-Jacobskerk voor 800 man rondom ons spelen, is een hoogtepunt. Ook ons festival GHOST dat we mogen organiseren. Zo nog een voorbeeld, een beat battle in NewYork tegenover allemaal ‘blacks’ die me gingen afslaan. Ik heb die battle gewonnen, weer een super moment. Als kleine Belg tussen al die hip hoppers. Ik ben niet in elkaar geslagen, maar het was zeer spannend.
Je hebt vijf jaar in London – waarbij je de opkomst van de subgenres in de elektronische muziek van dichtbij meemaakte - en twee jaar in New York – waar je dus deelnam aan hip hop beat battles. Vertel ons eens iets meer over die tijden?
In Londen voel ik me op puur muzikaal vlak echt thuis. Ik ben een echte Europeaan, hoewel ik ben opgegroeid met Amerikaanse Blues. Er komen zoveel mooie dingen en muziek van UK en daar voel ik me dus heel goed thuis. New York is wat mij betreft het mooiste voorbeeld van hoe de wereld in elkaar zou moeten zitten. Ze maken geen onderscheid in kleur, religie en wat weet ik veel. Mensen zijn verdraagzaam, luisteren naar wat je te vertellen hebt. Velen hebben van New York een verkeerd beeld, maar ik was daar diep van onder de indruk hoe mensen daar gemoedelijk met elkaar omgaan.. Ik raad de mensen aan om daar eens een hele periode te vertoeven. Ze zijn wel kort en willen weten wie je bent, ze interesseren zich in jou als muzikant. Ik heb vooral op menselijk vlak zeer veel bijgeleerd in New York.
Wat al die verschillende projecten verbindt - naast het cliché van de liefde voor muziek - is energie, plezier en intensiteit. Muziek is bij De Meyer nooit vrijblijvend, las ik ergens. Mee eens? Wat is je mening hierover?
Wat al die projecten, en dat zijn inderdaad heel uiteenlopende, met elkaar verbindt , is niet zozeer liefde voor muziek. Die is er ook uiteraard. Maar vooral dat ik het nodig heb. Om voortdurend met van alles bezig te zijn. En om afgewerkte producten af te leveren. Ik heb eigenlijk nog zoveel duizenden dingen liggen waar ik voorlopig nog niets mee heb gedaan. Daarom is de tijd gekomen om nu eindelijk enkele projecten volledig af te werken.
Je bent ook klein begonnen?
Ik heb vijftien jaar tussen mijn instrumenten geleefd en zo langzaam op gebouwd. Ik kan niet stil zitten, en dat werpt zijn vruchten af nu.
De reden van dit interview zijn de vele projecten waar je aan bezig bent, maar vooral die recente releases die nu eindelijk klaar zijn. Soapstarter, Raveyards en KYEM.
Wat Soapstarter betreft , heeft het dertien jaar geduurd voor er een opvolger kwam, is er een reden waarom het zo lang heeft geduurd?
‘life’, het kwam er tot nu toe niet van. Ik had gewoon het gevoel dat nu pas de tijd gekomen is om er weer eens iets mee te doen met Soapstarter, naast al die projecten. In 2007 had ik ondanks het succes van dat debuut nog niet het gevoel er klaar voor te zijn, nu dus wel. Het was ook een buitenbeentje tegenover mijn andere projecten. De tijd is gewoon rijper. Ik ben meer gesetteld in het leven. Zeker die positieve energie die iedereen nu kan gebruiken.
Bij dat debuut waren er verwijzingen naar de Funk van Prince, die geest van Prince keert terug op de ‘Sudden Moves’ vind ik, wat is je mening?
Dank voor het compliment. Want Prince is wel een van mijn grote helden. Op de plaat die in 2021 verschijnt, zal die Prince invloed er nog wel wat meer inzitten dan nu. Voor mij is , zowel bij Soapstarter als bij voorkeur al mijn projecten , de Groove zeer belangrijk. Als het niet groovy klinkt, haak ik al af. En dat groovy vind je zeker terug bij een artiest als Prince.
Wat me ook opvalt, al die projecten zijn zo uiteenlopend. Zo is muziek van Raveyards letterlijk een rave die in je hoofd ontstaat, en zorgt voor een dansfeest voor de ziel. Mee eens?
Absoluut. Het is ook een concept dat blijft evolueren. Het gaat bij Raveyards duidelijk om de evolutie van de klank.
Hoe is die samenwerking voor Raveyards met Brent en zo eigenlijk ontstaan ?
Door die muzikaal elektronisch projecten van hem zijn we elkaar dus tegen gekomen. Die jongens zijn natuurlijk veel jonger, maar de energie die ze uitstralen is een opsteek geweest voor Raveyards.
Kyem zweeft tussen sensuele pop en zijdezachte R&B. Tim De Gieter is ook zo een muzikant die van veel markten thuis is, hoe is die samenwerking ontstaan want die komt toch uit een heel andere wereld?
Ik kende hem eigenlijk al, de persoon sprak me wel aan. We hebben samen naar muziek geluisterd. En ik was onder de indruk omdat hij die R&B het beste van al vond. Dat verwonderde me gezien de paden die hij bewandelt, hij daar samen wel iets wou mee doen. Ook een harde werker. Hij heeft het ook druk in zijn studio en zo, maar we hebben dit project toch kunnen afwerken.
Ben je bewust op zoek naar mensen die buiten de lijntjes kleuren?
Niet bewust, maar ik kom er altijd op terecht. Mensen bij wie - bij wijze van spreken - een hoek af is , intrigeren me het meest en zijn voor de uitwerking van mijn projecten dan ook een ware inspiratiebron. Daardoor kom ik dus ook steeds die types tegen. Dat zijn doorgaans ook meestal lieve en zeer actieve mensen. Diezelfde mensen passen ook bij de persoon die ik zelf ben eigenlijk. Daardoor is de cirkel rond.
Ik heb dat gevoel bij Bowie, mijn grote held, iemand die voortdurend op avontuur trekt als een kameleon. Maar dat is , eigenlijk met Prince ook het geval
Wat Prince heeft gedaan , is dan ook ongelofelijk. Als er een artiest is die bewust buiten die lijn kleurt , was hij het wel. Ik heb hem een zevental keer live gezien. In Londen en in New York en ook een paar keer in Gent, shows die in je geheugen gegrift staan. Ook ging hij soms onherkenbaar een beetje bas spelen in het voorprogramma. Die man was gewoon zo veelzijdig en zo intens bezig met muziek. Hij was dus ook een inspiratiebron om het zelf ook zo aan te pakken, of met zulke soort mensen samen te werken.
Zijn er nog andere releases die klaar liggen? Vertel er gerust meer over? Over GHOST
Over GHOST wil ik toch wat vertellen. Dat is een festival dat ik organiseer samen met Louise Marie en Stefan Bracke Eigenlijk is dat een uit de hand gelopen project. We wilden met Raveyards bewust op tot de verbeelding sprekende locaties optreden. We stonden in het verleden teveel waar we niet echt thuis horen. We wilden onze locaties zelf kiezen. In kerken, kelders of zo. We hebben ook Deep in the Woods gedaan. Sommige andere bevriende artiesten wilden graag komen spelen. Het festival wordt georganiseerd eind januari. Het gaat door op vele locaties in Gent. We doen in oktober ook iets in het kader van het filmfestival. Tussen 16 en 24 oktober in de Vooruit, Gent.
*Ghost is een Carousel / wandeling , waar het publiek naar een andere locatie wandelt en overal een performance (zowel muzikanten, bands, kunst, dance , toneel , etc..) mee maken op hun traject . Maar het is 1 performance per moment zodanig dat heel het publiek het kan zien. Dat hebben we al nu ongeveer een 25 tal keer gedaan op plaatsen zoals Handelsbeurs, de Vooruit , Sint-Jacobskerk (Gent) , De Singel, Uud postgebouw (Antwerpen), Recyclart (Brussel) , Stuk (Leuven) , enz.. We hadden Italië dit jaar maar door Corona zal het (hopelijk) voor volgend jaar zijn.
Over Ghost Vooruit 16-24 oktober : Het is Ghost in samen werking met de Vooruit voor Videodroom , een evenement rond de film “the shining” van Stanely Kubrick die dit jaar zijn 40 jaar mag vieren. We kapen de hele Vooruit! En we gaan er deze keer een social distancing event van maken! Er mag om de 3 minuten ofzo 1 persoon naar binnen , en we maken van de Vooruit een lekker spookhuis met allemaal pré opgenomen performances die we overal in de zaal en in de wandelgangen zullen projecteren. Dat belooft iets heel unieks te zijn !
Artiesten die er zullen te zien zijn : Laima (vrouw van Igor Cavalera , Christeene (Amerikaanse artiest) Siegfried Burroughs , TTBWRS , SHHT , Jong Gewei , Winne Clement, Stef van Looveren en herrenschelde en Audiotheque sound installaties.
Door die corona tijden is er veel in het water gevallen, o.a. die releases die zijn uitgesteld; welke waren de andere plannen nog?
Er zijn wel dingen in het water gevallen. Maar persoonlijk heb ik genoeg projecten, en er zijn nog… Veel van mijn collega muzikanten , concert promotors of personen die live evenementen doen , zien echter zwarte sneeuw en daar ben ik toch wel heel bezorgd over. Het ging wellicht een heel ander jaar worden. Maar wat me het meest pijn doet , is collega’s die nu geen perspectief hebben. Onze sector zit op zijn gat, en dat is enorm frustrerend en veel erger dan ik dacht eigenlijk. Als al de grootste aan het kapot gaan … Ook vanuit de overheid komt er weinig hulp. Eerst is er de besparing op de cultuur sector, en nu komt er ook weinig beweging vanuit de overheid om hulp te bieden aan deze sector die aan het bloeden is toch.
We moeten terug meer underground?
Daarom is een project als GHOST ook belangrijk, dat we artiesten een kans geven om op een speciale locatie te kunnen optreden voor honderden mensen. En daardoor krijgen die bands, die door die corona het moeilijk hebben, toch een beetje aan de bak.
Een ander project waar je ook aan bezig bent , is de muziek voor Tom Waes’ ‘undercover’ ; vertel er eens iets meer over?
Het is een project die we met Audiotheque aan het doen zijn, een langspeelfilm … altijd een droom geweest trouwens. We hebben al een paar kortfilms gemaakt maar een langspeel is echt next level.
Mijn laatste vraag François. Zijn er nog dingen die je absoluut eens wil doen? Zijn er na al die jaren nog ‘doelen’, een soort einddoel dat je wil bereiken voor het einde der tijden?
Film muziek eigenlijk. Ik ben ook met visuele projecten bezig, en heb wel contacten in dat wereldje. Maar film muziek spreekt me wel aan , en in die richting heb ik wel een wishlist. Er is nog zoveel dat ik wil en kan doen. Nee, rust is een woord dat ik zelfs niet kan schrijven eigenlijk.
Bedankt voor dit fijne gesprek. Geef hieronder gerust enkele links naar je projecten toe waar onze lezers je gemakkelijk kunnen vinden.
Serpent Omega - About live streaming shows: I´m not against it at all we are discussing some kind of outside forest gig that we might end up live streaming while we are at it
Serpent Omega is een Doom/sludge band uit Zweden die sinds 2011 de bossen in Stockholm en omgeving onveilig maakt. Er zitten namelijk veel rituelen verborgen in de muziek van de band; iedereen die houdt van een beetje Folklore binnen die muziekstijlen, zou moeten over de streep getrokken worden. Dat was al het geval bij hun debuut ‘Serpent Omga’ in 2013, ook op hun opvolger die nu in september op de markt komt, ‘II’ , is het de rode draad .
We hadden een gesprek met gitarist Johnson en uiteraard ook over hoe hij en de band omgaan met deze bijzondere tijden waarin we leven.
For those who don't know the band, who are Serpent Omega? How did everything start and does the name have a certain meaning?
Jonsson: We are a band from Stockholm, Sweden but originally 3 out of 4 members are from Uppsala. It started out with me and Brief and a drummer named Clarence who was my girlfriend’s brother, we got it touch with old friend Urskogr and then we changed drummer to Brief’s brother in law Sakke instead and recorded the debut album “Serpent Omega” and released it in 2013. The name is a Ragnarök reference and Ouroboros reference as well. We thought it kind of described the genre too.
I don't like to pigeonhole - don’t know the right term in English - bands, but when it comes to radio or concert promoters it is interesting to know How would you describe your music style yourself?
Jonsson: Pigeon what? Haha… well yes, speaking of genres I think it’s mainly a mixture of Black, Death, Stoner, Sludge, Doom- Metal. Somebody said NWOBHM too. We are accepted to playlists under all those genres too so it makes us a bit special I would say.
The first and self-titled album was sold out in a few months back in 2013. How where the reactions of media and fans?
Jonsson: The reactions was great really, that album had a great timing. And it opened a lot of doors for us.
What bands would you say influence the Serpent Omega sound?
Jonsson: Black Sabbath, Sleep, Kyuss, High on Fire, Dissection, At the gates, Dismember, Entombed, Abuse, Tragedy to name a few. A lot has changed in the meantime.
A lot has changed in the meantime. What has been the biggest change for you personally since the early years?
Jonsson: Not much except I am a father now but I wouldn’t say that made me less productive since it made me more value and more carefully manage time.
4 September there going to be the next album ‘II’ what are the expectations of this album?
Jonsson: The expectations are high because our label has done a great job of hyping the release but I am at most carefully positive. For many years since the last album I wasn’t even sure there would be an “II”. The album has been followed by bad luck.
I have to admit I haven't listened to the new record yet. Get me to do it? Why should I buy this disc?
Jonsson: I think it is worth the value of about 4 beers. It will last much longer at least! And it’s a great looking piece of art made by vocalist Urskogr. Sounds good too.
The death/doom single “Land of Darkness” is the second single out and is a showcase for vocalist Urskogr’s rasped and guttural delivery, filthier than ever but tempered by clean passages, adding elements of both strength and vulnerability which only deepen the overall sense of a looming end.
Is there something like a reason why?
Jonsson: Land of Darkness kind of wrote itself in one rehearsal. It is straightforward and uncomplicated. But yet it doesn’t only showcase Urskogr but the whole band. It kind of sums up what “II” is about.
https://www.youtube.com/watch?v=l2D_WHjjZ0M
Serpent Omega recently got a new drummer, Peter Stjärnvind, a.k.a Fast Feet Pete, who we know from Entombed, how did that collaboration come about?
Jonsson: Yeah and Nifelheim and many more. He is a great drummer with a brutal yet dynamic and tasteful playing style. So actually he is a perfect fit for us, but the main reason is that he is married to Urskogr.
I suppose your plans have also been rejected? Although the lockdown in Sweden was much less strict. Nowadays bands present their new record via live streaming, because of the lack of real concerts, how do you feel about that?
Jonsson: Well it didn’t hurt us so much until basically now. We said a long time ago we wont play live again until the album is out. So right now we had to cancel our release party gig and also a great festival (Macken) we were booked for was cancelled. Live streaming is not something. I personally would be interested in looking at but I know that many are. I´m not against it at all we are discussing some kind of outside forest gig that we might end up live streaming while we are at it.
How do you think the cultural sector will survive this crisis?
Jonsson: Underground promotors didn’t survive before the crisis even so luckily that will still be the same after, but the semi big and big fish will probably have a hard time yes, I think some law changes are coming soon though at least in Sweden.
What are the further plans after this crisis? Is there also something like an end goal, what is the ultimate ambition of this band?
Jonsson: I have to say, there is nothing here right now that makes it a crisis. Sweden is different I know. There a lot of bigger crisis in the world and if you are not 80 plus you don’t have to worry so much about this one. BUT if you are risk group that really sucks for you so be very careful. We don’t have an ultimate ambition but we would like to play some more gigs because we miss it a lot. Make a third album in less than 7 years this time! Haha
Are there any important announcements to our readers? do not hesitate to tell us.
Jonsson: Yes we have many important announcements on Myspace. We are trying to build up our Facebook and Instagram too so help us with that please.
https://serpentomega.com/ (website)
https://www.facebook.com/serpentomega/ (facebook)
Photo homepage @ Jonas Husbom
Thanks for this nice interview, hope to see you guys soon on stage in, or near, Belgium
Filthy Vince - We verwachten dat er met de moeilijkheden in de sector veel DIY zal gebeuren en er terug een sterke underground scene zal opkomen na de crisis
Het Antwerpse trio Filthy Vince omschrijft zijn muziek als ‘altenative gar(b)age synthstonerrock' en haalt zijn inspiratie bij bands als Idles, Blur, Stoned Jesus, Queens Of The Stone Age. Met de verschroeiende single “Rabbit Style” liet de band al in zijn kaarten kijken. We namen de EP onder de loep , schoven prompt alle meubels opzij en gingen over tot omver stampen van heilige huisjes. Gelukkig zijn er geen meubels gesneuveld maar de vuile en vettige energie die uit de boxen loeit, zorgt voor adrenalinestoten.
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/79209-filthy-vince-ep.html
We hadden naar aanleiding van dit debuut, en ook uiteraard ook in deze corona tijden waar we nog steeds in leven, een fijn gesprek ‘via mail’ met de band.
Filthy Vince omschrijft zijn muziek als ‘altenative gar(b)age synthstonerrock' en haalt zijn inspiratie bij bands als Idles, Blur, Daft Punk, Stoned Jesus, Queens Of The Stone Age. Voor de leken onder ons ? wat mogen we ons daarbij voorstellen?
Filthy Vince is vuile riffs met harde gitaren, agressieve drums en dreunende bas afgewisseld met bezwerende synths. We zijn een band met punk attitude met invloeden tot ver terug in de muziekgeschiedenis. Dat geeft een harde rocksound met veel headbanggehalte!
Hoe is de band ontstaan? En betekent die naam wat ik denk dat het betekent? ?
Ja, het betekent wat je denkt dat het betekent. We hebben elkaar leren kennen op een datingsate met MILFS en ontdekten dat we nog een andere passie deelden, namelijk muziek. Van het één kwam het ander en we hadden nog een leuke tijd…
Als een debuut EP een visitekaartje is voor een band om zich te tonen naar een ruim publiek, dan slaagt Filthy Vince erin om met deze titelloze EP een meesterwerk uit te brengen. Waarop knetterend, knallend en verschroeiend hard wordt uitgehaald. Toch weet dit trio aangenaam te verrassen naar het einde toe, door ook hun meer sobere en integere kant te laten zien, zonder die dreigende ondertoon uit het oog te verliezen. Wat is jullie mening hierover?
We vinden dit zeer mooie woorden, bedankt! Het was onze intentie om ons visitekaartje op stevige wijze af te geven en het is fijn om te horen dat dit zo aankomt. Met het laatste nummer tonen we in onze ogen dat we ook meer kunnen dan enkel hard knallen. We zullen toch blijven proberen dit evenwicht te bewaren in ons repertoire.
De bommetjes energie zorgden alvast voor adrenalinestoten, ook na meerdere luisterbeurten, waardoor ons rock hart werd verwarmt en ook wij geen seconde op onze stoel stil konden blijven zitten. Dit smaakt dus op veel vlakken naar meer. Vooral deze muziek live op een podium zien, waar de muziek nog beter tot zijn recht komt. Je mening hierover graag
Filthy Vince is ook ontstaan omdat we de drang voelden om dit soort muziek te maken. We proberen onze muziek te creëren vanuit een oerinstinct waardoor het gevoel en de energie primeren. Live kunnen we deze energie van de nummers naar buiten brengen en komen we inderdaad nog beter tot recht. Corona strooit heel wat roet in het eten en het pikt dat we onze muziek niet dicht bij een publiek kunnen brengen. Er komt beterschap en dan hopen wij zo snel mogelijk terug live te knallen.
Hoe waren de algemene reacties op jullie debuut EP?
We zijn aangenaam verrast door de vele positieve reacties. We speelden nog niet zo lang samen toen we deze EP opnamen en het geeft wel een drive om zo door te gaan.
Hier volgen een paar standaardvragen die ik iedereen stel. Ik veronderstel dat er ook bij jullie enkele plannen in het water gevallen zijn, welke?
We hadden een Duitse tour op het programma staan, maar het was al snel duidelijk dat dit met corona niet ging lukken. We hopen dat dit zo snel mogelijk terug kan doorgaan!
Hoe ziet de toekomst eruit? Na deze crisis?
Deze crisis biedt ons ruimte om te werken aan nieuw materiaal en onze eigen sound. Zo zijn we er zeker klaar voor als er terug speelkansen zijn. We verwachten dat er met de moeilijkheden in de sector veel DIY zal gebeuren en er terug een sterke underground scene zal opkomen na de crisis.
Volgen er nog meer releases binnenkort , misschien een full album?
We zijn aan nieuw materiaal bezig en werken momenteel aan demo’s in onze eigen studio, The Rabbit Hole. Jullie zullen zeker nog nieuwe muziek van ons te horen krijgen!
Wat die corona crisis betreft, hoe ga je daar als muzikant maar ook als mens mee om?
Het biedt veel tijd en ruimte om met dingen bezig te zijn waar anders geen tijd voor is. Soms is het wel moeilijk om een positieve mindset te bewaren met het huidige toekomstperspectief.
Om daar een beetje op voort te borduren, hoe denk je persoonlijk dat muziek en cultuur (die toch enorm getroffen zijn) deze crisis zullen overleven?
De grote spelers zullen het moeilijk hebben, maar het wel overleven. De kleinere initiatieven en organisaties zullen het moeilijker hebben om het hoofd boven water te houden. Van onderuit zullen er creatieve oplossingen moeten komen met DIY mentaliteit. Deze sector laat zich niet zomaar doen denken wij! LET’S UNITE!
Wordt live streaming van concerten de nieuwe norm? Hoe sta je daar tegenover?
We hopen van niet. Uit ervaring weten we dat dit zelfs niet bijna hetzelfde is als voor een echt publiek staan. Live streams zijn een beetje als porno. In het begin lijkt het geweldig, maar daarna blijkt het maar een flauw afkooksel van de realiteit.
Is er ook een soort einddoel, iets dat je als band (ook als muzikant en mens) absoluut wil bereiken?
Het is niet evident, maar we zouden ooit van muziek onze boterham willen kunnen verdienen. Dat we echt onze focus uitsluitend op muziek kunnen leggen. Dream on!
Om af te sluiten, waar en hoe kunnen mensen jullie merchandiser online aanschaffen? Geef gerust enkele links of zo..
Op merchandise is het nog even wachten, maar dat komt er zeker aan! Hou onze sociale media in het oog. Daar zullen we dat zeker op aankondigen!
Kids with Buns - Weten dat iemand je muziek beluistert en daar van kan genieten, idem voor optredens, dat is echt het mooiste gevoel
Kids With Buns is het duo-project van Marie Van Uytvanck en Amber Piddington. In een korte tijd is dit duo aan een stevige opmars bezig. Zo werden ze geselecteerd voor de halve finale van HUMO’s rock rally en staan ze zelfs in de halve finale. We citeren even uit de biografie die te lezen staat op de website van HUMO’s rock rally. “Breekbare nummers die je, gedragen door de innemende, lichtgrauwe stem, bij de keel grijpen en je vervolgens laten verdwalen in hun pure, naar gitaar geurende, zielenroerselen. De onderlinge dynamiek tussen de twee meisjes zorgt voor een intense, warme beleving van hun tracks.” Ook Kids With Buns werd helaas door deze corona crisis gestopt in die opmars naar de absolute top. We vonden het reden genoeg om de dames enkele vragen te stellen over hoe je daar mee omgaat? Hoe de toekomst eruit ziet en dergelijk meer.
Mijn eerste vraag is een beetje een standaard vraagje, wie zijn Kids with Buns? Hoe is de band ontstaan? Heeft de naam een bepaalde betekenis. Allemaal dingen die we kunnen opzoeken, maar we horen het liever van jullie
Amber: We hebben elkaar voor het eerst leren kennen op Pride in 2018 door gemeenschappelijke vrienden.
Marie: Ik werd geselecteerd voor Sound Track 2019 als solo-artiest, maar had last-minute een gitarist nodig. Amber sprong in en de muzikale klik was er, ondanks dat we twee uitersten qua persoonlijkheden zijn. Een aantal maanden later werd het een duoproject.
Amber: De naam Kids With Buns komt in eerste instantie als woordspeling op het nummer “Kids with Guns” van Gorillaz. Buns, van de dot die ons beiden typeert.
Het gaat snel voor de band, jullie deden mee aan HUMO’s rock rally en staan nu in de halve finale. Hoe zijn de reacties en opent dat nu al deuren?
Marie: Het voelt surreëel, zeker omdat we exact een jaar geleden allebei nog nooit op een podium hadden gestaan. Enerzijds is dit tempo echt kicken, constant adrenaline. Langs de andere kant moet je wel `mee kunnen` met de rest die meestal al jaren meer ervaring heeft. De muziekwereld is hard en soms ga je op je bek, maar het went. Na een paar maanden hadden we door dat we negatieve feedback niet te persoonlijk mogen nemen.
Amber: Dat bijleren in snel tempo doen we wel met alle plezier van dien. We zijn héél gelukkig dat we nu al relatief grote optredens (Dranouter Sessie, support Sioen en Mooneye, normaal gezien ook Delta Crash in de Charlatan en dan ook nog Humo’s Rock Rally) mogen spelen, en kansen krijgen zoals te gast zijn bij MNM en eens de studio induiken. Kansen volgen elkaar ook vaak op, door de Rock Rally hebben we ongetwijfeld een pak meer speelkansen.
Helaas werd die succesvolle mars een beetje gestopt door de gekende Corona crisis, Welke plannen zijn er in het water gevallen?
Amber: De halve finale van Humo’s Rock Rally is nu uitgesteld, al was dat voor ons misschien niet negatief: we waren op dat moment namelijk nog geen halfjaar bezig. Nu hebben we dus de tijd gehad om veel te schrijven!
Wat wel erg jammer is, zijn alle afgelaste optredens van deze zomer. Hopelijk vallen ze te reschedulen!
Jullie doen links en rechts wel enkele zomer bars, andere zijn weer afgelast door de verstrengde (en naar mijn mening paniek reacties van sommige gemeente besturen) maar goed.. Waar kunnen we jullie nog live zien deze zomer?
Marie: We hebben afgelopen week in Oostende gespeeld na onze selectie voor Jong Muziek 2020. We spelen 15 augustus ook op Dranouter samen met Brihang en Dirk., Open Kiosk in Veurne op 19 augustus, en de halve finale van de Rock Rally.
Om terug te komen op deze crisis. Hoe ga je daar als band, muzikant maar ook als mens mee om?
Amber: Goh, het was wel een uitdaging op persoonlijk vlak: ik was net begonnen aan m’n eerste jaar rechten in Leuven, hoewel ik ondanks de quarantaine gelukkig geen herexamens heb deze zomer. De lockdown heb ik ook bij mijn vriendin gespendeerd, waar ik veel demo’s heb geschreven. Dat waren wel echt lichtpuntjes, bijna ontsnappingen aan het ‘heelder dagen in uw kot zitten’.
Marie: Ik heb het eerste deel van de lockdown thuis bij mijn ouders en zus doorgebracht en ik vond het vooral confronterend. Zoals hierboven al werd gezegd, de kansen die we op korte tijd kregen, geven je echt wel constant adrenaline. En dan met de mijn studies erbij, zaten de dagen echt propvol. Als dat wegvalt schrik je wel even, plots zit je opgesloten met jezelf.
Amber: Voor het schrijfproces als band was het wel positief: nummers starten meestal met een ruwe demo van één van ons twee die we later uitwerken. Deze zomer zijn we dus bezig aan al die ideetjes uit te werken en in nummers te gieten.
Ook in deze periode bezorgen jullie de fans de nodige muziek. Zo bedachten jullie het concept songswap lees ik in een skype interview. Vertel er eens wat meer over?
Marie: Het idee is eigenlijk kruisbestuiving van publiek. Je swapt een song met een andere band, covert die in jouw stijl en de andere band doet hetzelfde met jouw nummer. Dan posten beide bands beide filmpjes op instagram en zo kunnen nieuwe mensen je ontdekken. In de lockdown was dat echt wel een vette manier om toch nog nieuw publiek te bereiken, zonder shows te spelen. Wij deden die songswap met Coline et Toitoine.
Er worden tegenwoordig ook streaming op poten gezet, het tonen van filmpjes of zelfs volledige concerten via streaming, met of zonder betaling? Zo was ik bijvoorbeeld eerder ’aanwezig’ op Bel Jazz fest, een mooie initiatief, maar uiteraard vervangt het niet de echte live beleving. Hoe staan jullie daartegenover?
Amber: Zeker en vast een mooi tijdelijk alternatief, maar ik vrees dat het op lange termijn geen oplossing gaat bieden voor de cultuursector. We hebben zelf ook geprobeerd om te streamen, maar aangezien we apart zaten was dat door de vertraging quasi onmogelijk.
Ik heb nog de tijd meegemaakt dat je echt naar een platenzaak moest gaan, op goed geluk wel op iets nieuws stuit als je de juiste magazines leest. Nu lijkt alles mogelijk. De wereld is klein geworden door facebook, twitter en andere sociale media. Maar ook door spotify en dergelijk. Hoe sta je als muzikant tegenover die streaming diensten?
Amber: Muziek is toegankelijker voor iedereen geworden, wat natuurlijk positief is. De keerzijde van de medaille is wel dat artiesten hun boterham niet kunnen verdienen met streams op Spotify, in tegenstelling tot CD’s.
Marie: Sociale media daarentegen maakt het wel makkelijker om mensen te bereiken. Waar artiesten hun inkomsten halen is heel hard aan het verschuiven met de tijd, nu zijn dingen zoals merch bv gebruikelijker dan cd-verkoop.
Heeft het dan nog zin om platen uit te brengen?
Amber: Het heeft zijn charme, het zijn collectors items die ik ook geregeld nog koop. Echter zal je daar geen groot geld mee verdienen; tegenwoordig ligt de focus daarvoor meer op live optredens en merch.
Er zijn veel sectoren enorm getroffen door deze crisis. Naar mijn mening behoort de cultuursector echter tot een van de meest getroffenen, zonder enig zicht op verbetering. Hoe denk je da cultuur en muziek deze crisis zullen overleven?
Marie: We hopen op het beste, maar het is met een bang hartje.
Laten we het ook eens hebben over de band zelf. Wat zijn de verdere plannen als deze crisis voorbij is, of indien niet, wat zijn de plannen gewoon?
Amber: Veel optreden, want dat hebben we echt gemist. Niet alleen de kick van op een podium te staan, maar ook de banden met mensen leggen en nieuwe vrienden maken.
Marie: Verder zijn er ook singles in de maak, maar die wachten nog even…
En misschien om daar uiteindelijk op voort te borduren. Wat zijn jullie ambities, buiten de wereld veroveren?
Marie: Het voornaamste is iets kunnen betekenen voor mensen, zoals de artiesten waar we zelf naar opkijken dat voor ons doen. Weten dat iemand je muziek beluistert en daar van kan genieten, idem voor optredens, dat is echt het mooiste gevoel. Bovendien ons blijven amuseren, hoe meer we bijleren, des te meer plezier we er uit kunnen halen (bv. een afgewerkt nummer).
Zijn er landen of steden, of zalen waar jullie absoluut willen optreden?
Marie: De AB is een prachtige zaal (Amber voegt toe: supergoed geluidskwaliteit) en ook Werchter! Fav festival.
Amber gaat akkoord en voegt daar graag Groot-Brittannië aan toe (haar roots liggen daar & de Britse muziekindustrie is the finest)
Om af te sluiten, tegenwoordig kan men beter online merchandiser bestellen, waar en hoe? Geef gerust enkel links
Amber: Omdat we nog niet zo lang bezig zijn, hebben we nog geen merch kunnen maken. Dat zijn echter zeker en vast toekomstplannen!
Pics homepag @Isolde Tytgat
Bedankt voor dit fijne gesprek, contacteer ons gerust voor toekomstige releases of zo. En hopelijk zien we jullie binnenkort ook eens op een podium. Trouwens veel succes met de halve finale voor HUMO’s rock rally!
The Otherness - Rock music is about freedom of expression for both the artists and fans and what goes on between the interaction of ideas, sounds and feelings
The Otherness is een vrij jonge Argentijnse band die aanstekelijke rockmuziek brengt waarop stilzitten onmogelijk is. De band timmert eigenlijk al sinds 2009 aan de weg. De band begint sinds enkele jaren ook voet aan de grond te krijgen in Europa, met ook respons vanuit gerenommeerde media als NME en BBC 6. The Otherness ging op tournee door Europa, de UK en bracht in 2019 twee singles uit “Gotta Go” en “Few To Stew” die twee kanten laten zien van hoe deze band in elkaar steekt. Ondertussen heeft de band niet stil gezeten. Ook recent kwam een nieuwe single op de markt “No Tokens”. “Lekker rockend, maar ook die emotionele impact die we merkten bij vorige songs, overeind laten staan is de rode draad. Ook nu weer is het opmerkelijk hoe deze band er perfect in slaagt om de brug te slaan tussen de Westerse cultuur en de typisch Latijns-Amerikaanse” schreven we daarover. De band stond ons te woord, via e-mail, om ons te vertellen over het ontstaan van de band, de definitie van rock muziek, en hoe je omgaat met gelijk welke crisis. Ook werden de verdere toekomstplannen uit de doeken gedaan.
The Otherness is a fairly young Argentinian band that brings infectious rock music that makes sitting still impossible. The band has actually been on the road since 2009. How did the band start?
Well, we weren't on the road at all when we first started. It just happened that we began to write original songs since the early beginnings of the band, when we were almost kids and we were desperate to play the stuff live. There's no so-called "clubs' circuit" in Argentina... Eventually, Pablo joined The Otherness around 2010 and we had the chance to play for the first time in Asunción, Paraguay. The funny thing about it all is that we were born in La Patagonia, the deep south of the world -all of us- but we met in Buenos Aires and found ourselves touring for the first time in the UK because of a cool review a young journalist from Seaford called Rob Sayce penned for Subba-Cultcha (London). We sent him a few demos and they considered it was good enough material to write about and introduce the band to underground promoters and grassroots venues.
How can we best describe music from The Otherness?
Right after seeing the band performing live. It's hard to put music into words, isn't it? Generally speaking it can be described as uplifting, diverse, melodic and intense. Raw energy plus diligence behind the songwriting -in order to reach out to that feeling that reflects something interesting is going on between the blend of lyrics we sing and the kind of music and arrangements we deliver in the spirit of the songs.
The band has also started to gain a foothold in Europe for a few years, with response from renowned media such as NME and BBC 6. Has this also opened more doors?
Yeah, in a way it did help us to break into new grounds. We were championed by John Robb, Chris Hawkins and Steve Lamacq since our first indie releases. That's something unusual for foreign bands and some people in the music biz truly appreciate it. Of course, we appreciate it too because it's something that is merely the outcome of the music we make. No PR firms, no labels pushing for it, nothing... just a genuine appreciation of the songs.
You regularly release singles, the last one was “No Token”. Why not a full album or EP?
We just felt it's a sign of the times: short attention span plus tons of new artists releasing music daily because of tech evolution and easier access to recording tools... Who do you think you are as an artist to think and pretend that any kid anywhere will give you 2 hours of their precious time to just listen to your unknown double-album music through an ads free Spotify binge while friends from school and the streets are playing Fortnite on-line? The answer is we are currently working on a 4 songs EP to release through Motor Music Entertainment to introduce our music in the EU and also our debut album. The recording sessions for the album will start in January 2021.
I listened to that song to write a review about it, some things struck me. It is remarkable how this band succeeds perfectly in bridging the gap between Western culture and the typically Latin American. A fairytale marriage actually between both extremes. What is your opinion about this? And was this a conscious choice?
In all honesty, we think music has nothing to do with nationality in the first place. There are some music genres more or less popular here and there and good-average-awful tunes. It is not a conscious choice to do what we do in regards to that. However, we had to deal with shitty prejudices over here. Luckily, all we stand for is quite obvious if you look carefully into the meaning of the band´s name. We are one of those bands that don't tell or suggest people what to think, we don't preach like rock and roll-hip hop demagogues that in the end are mainly looking for the IG dollar. Rock music is about freedom of expression for both the artists and fans and what goes on between the interaction of ideas, sounds and feelings.
"No Token" also conveys, subtly at least, a message of hope in these dark times. At least the song gives you a melancholic feeling inside, but you also radiate happiness. what is your opinion on this statement?
It's accurate. Just like Cohen's quote: "There's a crack in everything, that's how the light gets in". Hopefulness makes sense as long as you acknowledge the lows in life, be it injustice leading to conflicts, corruption in the high spheres of power, the lack of education, greed as the main factor that creates poverty among the majorities or a bloody pandemic like corona virus... This message of hope just provides us with a sense of humanity to face reality.
Are there any new releases planned? Singles?
Yeah, we are mixing a new song called "Give It Some Room". It is going to be out soon as part of an EP entitled "A Glimpse Into The Otherness".
When can we expect a full album or something like that?
We are confident that the debut album will be published in April 2021. We've already demoed all of the songs plus a couple of new singles that are really exciting.
I suppose many plans have fallen into disuse because of this corona crisis. Which?
We had to cancel the UK tour. We were booked to play several cities in April and now, we are expecting to be able to play the EU leg of the tour in October. Fingers crossed... We've gigs in Germany, Belgium and the Netherlands on the way.
How do you deal with such a crisis as a band, musician (but also as a person)?
As a band we focused in the songwriting and recording demos. In the middle of this crisis we also signed our first record deal to Motor Music Entertainment from Berlin -which was unexpected and ignited our working ethos to new levels. We are constantly in touch with each other because we are really close friends.. Above it all we are like a band of brothers. It's easier that way but we still go through highs and lows, anxiety disorders and sleep deprivation, ha ha ha!!!
How is it in your country in these corona times actually? South America has been hit particularly hard
It is not as bad as it was in some European countries or USA... The death toll is one of the lowest in the world. Anyways, the worst thing here in Argentina is the lack of capacity and hard work the government shows when it comes to entail the proper actors to create protocols for entrepeneurs and working class people and gradually get back to a certain kind of normality. We've undergone one of the longest lockdowns in the world, more than 150 days and counting... It was a clever move in the beginning of it all but now we are suffering the consequences of passivity.
What are the further plans? And what are the actual ambitions of the band?
Our main goal now is to be able to play live music soon on tour and also track a really good album. The actual ambitions of the band are more or less the same as always, play fine tunes and reach out to wider audiences.
Is there any kind of end goal to build on that? Something you absolutely want to achieve as a band and musician?
If there's something out there than can be regarded as the absolute achievement that would be creating an inspiring legacy throughout our songs in the same way lots of artists inspired us to become musicians and writers in our own peculiar way. Passion, honesty and tunes that hit hard in the core of the people.
How do you feel about streaming live concerts? Is that a solution for the future? Now live concerts are canceled
It's not something that we'd prefer. It does not feel like a solution... it's just a fucking palliative. Live music is lively, isn't it? It's about the human experience and the physical and spiritual connection that proximity implies.
To wrap up, feel free to provide some links where one can purchase the band's online merchanidiser.
Feel free to discover The Otherness on the following links
Spotify: https://open.spotify.com/artist/5TBYqdpnL8B5fMfVyOTBUs?si=ml02myXaTMmMJVj-Jjk49A
Instagram: https://www.instagram.com/the_otherness/
YouTube: https://www.youtube.com/playlist?list=PLclsHSJI03-zi7nTVHXbLsukLidjJwFwS
Facebook: https://www.facebook.com/OthernessRock
Twitter: https://twitter.com/the_otherness
Patroness - Guy Callens - Als jongeren of oudere muzikanten ooit een verwijzing maken naar een van ons nummers als invloed, is de missie geslaagd
Uit de as van de noise-rockfomatie Chief Roberts herrees in 2019 een gloednieuwe band: Patroness. De band brengt een lekkere portie post/blackmetal, voegt daar een saus van doommetal aan toe en werkt af met sludge-elementen. Lichtjes aan het eind van de tunnel? Dat doet Patroness niet. Getuige daarvan de knappe demo 'Dominae' die in 2019 op de markt kwam. Patroness stelt eerder dit jaar zijn eigenlijke debuut voor de EP 'Pyre'. Een zwartgeblakerd, intens pareltje dat de duisternis doet neerdalen in je hart. Op een zeer gevarieerde wijze. De recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78100-pyre-ep.html
Naar aanleiding van deze release en uiteraard ook de corona crisis waarin we leven, hadden we een fijn gesprek (via mail) met Guy Callens.
De band is eigenlijk ontstaan uit de as van de noise-rock formatie Chief Roberts? Hoe is dat in zijn werk gegaan?
Chief Roberts is vooral 10 jaar het geesteskind geweest van onze gitarist Tom, noise rock is toch een erg ongrijpbaar iets , niemand die goed weet waar het om draait binnen dat genre. Toen ik er bij kwam , nam ik mijn invloed mee uit de hardcore en metal en toen Steve en Nicholas de band vervoegden, slopen er steeds meer invloeden in van het extremere genre. Dit resulteerde in een allegaartje van stijlen soms binnen 1 nummer, op de laatste plaat hoor je deze invloeden het hardst. we zijn trouwens nog redelijk trots op ‘the hopeless’, maar bij het zoeken naar een nieuwe drummer , was de beslissing snel genomen om een heel nieuw project te starten dat zich duidelijk zou baden in doom/post(black)metal. Genres die we allemaal enorm goed vinden en we het liefst een show van bezoeken.
Patroness bracht ondertussen een demo uit en onlangs een EP. Hoe waren de reacties tot nu toe?
De demo is live opgenomen door BO Engelen van de band Onrust , de EP hebben we opgenomen met de geweldige Frank Rotthier die ook de mix heeft voorzien door de mensen van Larson Studio’s. De reacties die we hebben ontvangen zijn unaniem overweldigend, en wat super zot is dat nu ook mensen die we echt niet kennen de EP oppikken en super positief zijn. Het is super leuk om een in Spaans geschreven review te laten vertalen , en blijkt dat die mens ons in zijn jaar lijstje zet.
Of dat we nu spontaan gevraagd worden om aan nummers aan te werken, we merken ook aan de verkoop van de EP zelf dat dit vlotter loopt dan bij Chief. We zaten zeker voor de corona in een goede flow. En hopen deze terug snel op te pikken.
Wat mij betreft was die EP ‘Pyre’ vooral een zwartgeblakerd, intens pareltje dat de duisternis doet neerdalen in je hart. Op een zeer gevarieerde wijze. Waar komt die interesse voor pure duisternis vandaan?
Op muzikaal vlak is dat iets wat ons als band bindt , ik zie ons niet snel vrolijke dingen schrijven. We proberen gewoon mensen te raken , en er is niks mee met party metal bands , maar wij gaan liever op zoek naar ontroering en die vind je vaker in duisternis en ellende.
Lyrics gewijs kan ik met patroness meer dan ooit me laten gaan over hoe ik me voel in de wereld. En voorlopig voel ik dat de afstand tussen mezelf en de buitenwereld steeds groter word. Ik voel niet onmiddellijk meer een connectie met de weg die maatschappij en de mensheid bewandelt. Als je dat gevoel combineert met verdriet op persoonlijk vlak van mensen die ik wel liefheb , raakt dit in de lyrcis , en dan krijg je een soort eerlijke donkerheid die ik zelf ook zoek. Die eerlijkheid is ook belangrijk in de band , zo zullen we niks opnemen wat we niet kunnen spelen of zoiets . zo spelen we ook geen personages op podium.
Patroness zorgt, mits je je fantasie de vrije loop laat, bovendien voor het ontstaan van apocalyptische taferelen in je onder bewustzijn. Is er ook bewust voor die aanpak gekozen, en waarom?
De naam van de band zegt het allemaal , Patroness , ze kan je beschermengel zijn maar als de Patroness beslist, zoals vaak gebeurde in de werkelijkheid , zal ze je snoeihard gebruiken om zichzelf te verrijken. De naam staat dus perfect voor wat we in onze muziek willen stoppen , het mooie in de melodie , én altijd zal er die dreiging zijn; Ik hoop dat mensen die link ook duidelijk zien, zeker in de lyrics is dit een bewuste keuze geweest. Ik ben er oprecht van overtuigd dat we als mensheid , ons cultureel hoogtepunt voorbij zijn. Als ik mensen hoor praten of dingen lees , zijn mensen ook niet meer geïnteresseerd in evolutie. In het beste geval willen ze de dingen behouden zoals het nu is, maar in meeste gevallen is de Westerse mens overladen met een misplaatste nostalgie. En zoals de geschiedenis al vaker bewezen heeft, dat culturele stilstand leidt tot devaluatie , en uiteindelijk de vernietiging van een maatschappij. Ook denk ik dat we als mens via social media vaak vertellen wat er gebeurt, en daardoor ons onttrokken hebben van onze diepere gevoelens. We lijken allemaal op elkaar , we zijn 1 grote grijze massa geworden. Nu heb ik het geluk dat ik met mijn gevoelens zoals angst , verdriet, onzekerheid in de meest pure vorm kwijt kan in deze band.
Die fantasie prikkelt keer op keer elke song indrukwekkend. Proficiat. Wekt het ook bij jullie beelden op als je zelf aan die muziek bezig bent?
Goh moeilijke vraag , we hebben muzikaal zeker er voor gekozen om donkere muziek te maken , ik merk zelf ook dat de muziek het beste werkt op je hoofdtelefoon in een bos of onderweg in druilig weer. We hebben zeker bewust voor deze stijl gekozen omdat we dat zelf het liefste hebben bij bands. Als liefhebber van het weidse van Solstafir gemengd met de furie van een mantar , dat met de songwriting van een Patroness , zorgt misschien wel vanzelf voor dat de fantasie geprikkeld wordt.
Wat de muziekstijl betreft , worden jullie vaak omschreven als ‘blackened doom’. Klopt deze omschrijving, of hoe zie je dat zelf?
Vaak lees je over bands dat ze niet in een hokje geduwd worden , maar wij vinden het juist heel tof dat mensen onze sound herkenbaar vinden en ze het kunnen plaatsen, ‘blackened doom’ zegt ook alles wat we zijn , al zullen we muzikaal ons geen grenzen opleggen , zullen we ons wel afvragen of het Patroness klinkt; zo zullen folk metal bv nooit geen onderdeel uitmaken van onze sound.
Ook de hoes is een prachtig kunstwerk, schuilt daar een verhaal achter? Wie heeft dit kunstwerkje gemaakt?
Het art work is gemaakt door Rimba Ranu, een jonge tekenaar uit het verre Indonesië. We krijgen vaak heel goede comments over zijn werk en zijn er zelf ook heel blij mee. Je ziet de Patroness op de brandstapel staan, dit kan dus 2 kanten opgaan , of ze wordt verbrand of ze stapt er als gezuiverde identiteit uit. De kleur van artwork is weer dan groen en zwart , ook daar weer de link tussen hoop of het vervallen in duisternis.
Je zit al een tijdje in de muziek, al van voor dit project dus, zijn er dingen waar je achteraf gezien spijt van hebt en anders zou aanpakken, weten wat je nu weet?
Goh , ik draai al even mee , waar ik misschien wat spijt van heb, is dat ik in vorige bands net iets te weinig mezelf heb laten zien in het creatieve proces. Ik was te veel een volger en ben al lang blij dat ik de kans kreeg om achter de microfoon te staan. Ik weet nog dat ik voor de eerste EP met Fields of Troy al nummers had ingezongen , de volgende dag terug kwam en dan alles opnieuw moest in een paar uur tijd; dat zou ik nu niet meer toelaten omdat ik weet wat ik wil in een studio. Maar waar ik het meeste spijt van heb, was het bijna verloren gaan van Patroness door redenen die de band wel kent. Dat ik daar niet eerder ben tussen gekomen, én de band op het puntje van breken heeft gestaan voor hij vertrokken was. Voor de rest beschouw ik de muziek scene als een leerschool , en probeer ik gemaakte fouten te gebruiken om die volgende keer niet meer te maken. Ik heb liever spijt van dingen die ik doe dan dat ik spijt heb van dingen die ik niet geprobeerd heb.
Wat waren je persoonlijke hoogtepunten?
Eerlijk : vaak zijn dat de avonden neerploffen na een repetitie , nog na grinniken van de flauwe moppen . Zonder de wekelijkse repetities word ik onrustig als persoon, dat is duidelijk gebleken in de corona crisis . De band is mijn therapie , en zonder moet ik echt in therapie en dat is letterlijk te nemen. Dit gezegd zijnde , vond ik Slaughter Fest 2018 met Chief Roberts geweldig en met Patroness was het een show in Zwitserland, waar mensen de muziek meebrulden , echt zoals bij een topband. Volle zaal , prachtig geluid en een publiek dat alles geeft, meer is er niet nodig. En het allergrootste hoogtepunt is het opstarten van Patroness met 3 gelijk gestemden, en hopelijk wordt dat met onze nieuwe drummer met 4 gelijk gestemden …
Jullie hebben ook een samenwerking aangegaan met Dust & Bones (waar ik ook een interview mee had naar aanleiding van dit project trouwens). Hoe is dat in zijn werk gegaan? Heeft die samenwerking ergens - hoe zal ik het zeggen - deuren geopend?
Wij hebben nog geen officiële samen werking met Dust & Bones , al is de support van Frederik al meer dan dat we kunnen wensen … Het is in ieder geval een label dat echt van uit het hart werkt met een heel gevarieerd rooster waar we met Patroness niet weigerachtig tegenover staan om deze de vervolledigen J . Wellicht komt de EP uit via het label Back from the grave , die mensen hebben er echt hun werk van gemaakt, eenvoudig maar super tof .
Naast deze corona crisis , wat is volgens jou de grootste verandering binnen de muziek? Digitalisering? Of iets anders…
Digitalisering zou het makkelijkste antwoord zijn , al denk ik dat ik langer meedraai binnen de digitale muziek scene , van toen dat er geen sprake van was , dus eigenlijk heb ik niks anders geweten als muzikant. Wel als muziek fan natuurlijk. Er is ook al genoeg gezaagd hierover denk ik. Voor mij is de grootste verandering of moet ik zeggen de moeilijkste de verandering van de manier waarop mensen live muziek willen ervaren. Ik heb het persoonlijk heel moeilijk met het feit dat mensen beleving zoeken tijdens optredens. Ik vind dat een vies woord, festivals zijn mini pretparken geworden waar je toevallig ook een band tegenkomt. Waardoor kleine shows nauwelijks nog volk trekken ( Antwerp music city mensen niet mee geteld ), mensen willen geen geld meer geven om 3 bands te zien die gewoon eerlijk alles geven . Dat vind ik ontzettend jammer en volgens mij ook de reden waarom het jeugdhuis circuit in elkaar is gestort op live concerten. In de metal scene hebben we gelukkig nog een trouw publiek , maar ik zou niet graag een indie rock band zijn bijvoorbeeld , en verder ook nooit één van die belachelijke grote wedstrijden gewonnen hebben.
Anderzijds is gebrek aan realisme bij sommige bands ver te zoeken, ik organiseer af en toe zelf ne show en als ik dan bands hoor die niet onder 400 euro hun kot verlaten, terwijl ik weet dat die in Antwerpen nooit een volle zaal trekken , dan stel ik me daar vragen bij. Is ook een trend waar ik me druk in maak, wij spelen met Patroness ook geen gratis shows meer , maar kijken bewust met bookers wat er mogelijk is. Het rare is dat de A klasse bands in België juist heel bereikbaar zijn voor dit soort zaken maar de derde klasse bands ( waar niks is mee is ) juist wel vaak heel stug in zijn. Ik wil maar zeggen , als je als booker weet dat je per show een x aantal euro’s moet bijleggen , dan doen de meeste dit nog met veel plezier, maar ik ga wel niet bewust op zoek naar een zo groot mogelijk verlies.
Over die corona crisis wil ik het ook hebben, vermoedelijk zijn er plannen in het water gevallen, welke?
Vooral een aantal coole shows met Hamelin ( check hun pareltje van een plaat) en natuurlijk Slaughterfest , gelukkig wordt dit ( hout vast houden ) wel georganiseerd op zaterdag 12 september. Van de rest hebben we de crisis vooral nuttig gebruikt om een nieuwe drummer te zoeken en te vinden. Zo is Jannes Lemaitre ( ex Catatlyst) onze rangen komen versterken. En hopen we snel het momentum van het voorjaar terug te kunnen oppikken.
Zijn er plannen na deze crisis, het is allemaal koffiedik kijken uiteraard
Zoals gezegd spelen we op Slaughter Fest op 12 september , met een geweldige line up !!!! Hopen dat het kan doorgaan , wie wil er nu geen avondje met o .a Furia , Curse of ninth , Ember , Works of the flesh ( wat een helden ) en onszelf? Mee maken.
https://www.facebook.com/events/1041045939596029/permalink/1041046472929309/
Donderdag ( 17september) nadien heb ik het genoegen te kunnen melden dat we samen met de Aalsterse legende Kludde een show doen in Antwerp music city , opener daar is de doom band Svarhart. Dus dat kan zeker ook niet mis gaan.
https://www.facebook.com/events/2965980133511350/
Hoe ga je als muzikant (maar ook als mens) hiermee om eigenlijk, een standaardvraag die ik iedereen stel deze dagen
Als muzikant is vervelend geweest omdat m’n grootste passie volledig weg viel, gelukkig leef ik niet ( wie wel in de metal scene) van de muziek dus is het vooral wachten voor alles terug op gang komt , en hoop ik vooral dat mensen Patroness wat onthouden. Als mens heb ik door het weg vallen van de band , contact met andere mensen gehad, die het echt zwaar hadden, en ik zeg openlijk dat ik heel hard op mijn eigen grenzen ben gebotst, er zijn dingen fout in m’n hoofd en het blijkt dat het tijd werd om hier iets aan te doen; ik ben dan ook volop met iemand aan praten om dit op orde te krijgen. En ik hoop van ganse harte dat iedereen die zichzelf tegen gekomen is tijden de corona crisis , de moed vindt om hulp te zoeken.
Je ziet veel bands filmpjes delen op sociale media, ook streaming concerten komen de kop op steken , wat is je mening hierover
Ik ben helemaal voor , zeker in de wetenschap dat het echte live nooit zal vervangen worden, dat voel ik toch wel aan. Nu is het als band al moeilijk om in de aandacht te blijven van mensen , dus lijkt het me dat je als band weinig keus hebt. Al moet ik zeggen dat we met Patroness helemaal afwezig zijn als gaat over streams , maar dat heeft meer te maken met onkunde dan dat we niet willen. Ik heb al goede dingen gezien via de live stream, zo had je ergens in het begin de live stream van Kvelertak die enorm knap gedaan was. Ook de live stream van Hellfest was toch echt wel top.
Zijn er naast Patroness nog andere projecten waar je mee bezig bent?
Niet iets dat actief is op muziek ben ik wel begonnen en heel hobby matig te recenseren van Belgische of Nederlandse releases, maar heb helaas de moed niet gevonden na een aantal privé gebeurtenissen om dit terug op te nemen, toch plan ik om dit verder te doen. Dus mensen mogen me altijd digitaal dingen aanleveren als ze iets uitbrengen.
Om af te sluiten. Hoe zit de toekomst eruit, wat zijn de verder plannen? En vooral wat zijn de uiteindelijke ambities (buiten die tot treurnis toe vernoemde wereld dominantie)
Met Patroness zoveel mogelijk live spelen , en vooral zien dat we het full album afkrijgen. Ik denk oprecht dat de EP nog maar het begin is. Daar worden we echt gelukkig van, met z’n vijven ons telkens weer te bewijzen. Niks leuker dan wild vreemde mensen die komen zeggen dat ze ons echt goed vonden en dat ze blij zijn dat we kwamen spelen. We zouden graag uitgroeien tot een band die mensen herkennen als we op de affiche staan. En als jongeren of oudere muzikanten ooit een verwijzing maken naar één van ons nummers als invloed, is de missie geslaagd. Voor de rest gaan we gewoon hard werken om de verdoemenis te verspreiden en zo onszelf uit het psychiatrisch centrum te houden. Op persoonlijk vlak zou ik heel graag mezelf verder ontwikkelen tot volledig mezelf zijnde en op muzikaal vlak zou ik graag ooit nog een project opstarten rond het thema ‘Het oude Rome’. Maar dan vooral zijn duistere kanten. En liefst volledig in (melo)blackmetal , beetje zoals 1914 doet met WOI. Dus zal alvast geen Sabaton achtig monster worden . Maar voorlopig is Patroness alles wat ik nodig heb.
Zijn er live plannen voor het najaar, of zomer plannen in ‘coronaproof modus’?
We hopen nog live te spelen maar het ziet er op het moment nog niet al te best uit.; hoe dichter het najaar nadert , hoe slechter ook de winter er uit ziet. Dus als er iemand ons toch bookt , zullen we zeker komen , maar we mogen niet zitten wachten , dus ik denk dat de focus vooral opnieuw is , een album te maken en opnemen ligt, én natuurlijk shows spelen in 2021.
Wat live optredens betreft, zijn er plaatsen waar je absoluut wil spelen (om daar beetje op voort te borduren)
Wij hebben fantastische ervaringen opgedaan met die mini tour in Duitsland. En we zullen daar dan ook zeker nog eens naar toe gaan, maar persoonlijk staan voor mij nog wel een aantal zalen in België op het lijstje , natuurlijk gewoon eens in de AB staan lijkt me zalig , daar wil ik zelf voor een lege zaal staan. Maar ook venus als Het Bos in Antwerpen of de Trix, Kreun, enz enz. Ik geloof dat we met Patroness het soort muziek spelen dat op bijna elk festival kan staan , dat de hardere genres binnen metal programmeert , dus laat de Graspoppen, Deserfestten en Antwerpmetalfesten van deze wereld maar komen , maar wat ik zeker wil doen , is ROADkill , de ideale plek voor ons . Eigenlijk overal spelen, maakt mij niet uit waar.
Om dit interview af te sluiten, post hier enkele links waar men merchandiser en zo van de band kan aanschaffen. Laat ons uiteraard hopen dat we snel weer op een min of meer normale wijze, concerten kunnen bezoeken van jullie
https://www.youtube.com/watch?v=Ka_1V8XP2rI
https://patroness.bandcamp.com/album/pyre-ep
https://backfromthegravetapes.bandcamp.com/
Naima Joris - Eigenlijk zijn er dus geen plannen in het water gevallen, er zijn plannen boven water gekomen
Naima Joris heeft als artieste en muzikant al heel wat watertjes doorzwommen. Zo werkte ze nauw samen met haar vader Jazz virtuoos Chris Joris, en zoals dat vaak gaat , valt de appel nooit ver van de boom. In het verleden verleende ze haar diensten aan o.a. Isbells en Raymond van het Groenewoud. Nu komt ze onder haar eigen naam naar buiten. Met haar liedjes probeert ze het verdriet rond haar overleden zus een plaats te geven. Zo bracht ze een single uit , “Bellybutton”, een song van haar zus zelf. Naima zette tijdens de lockdown ook filmpjes online. Ze kwam die songs dus ook live voorstellen. Naima stond op vrijdag avond 24 juli, volledig corona proof uiteraard, te spelen in Baracita , Gent.
Ons verslag kunt u hier nog eens nalezen. http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/79136-naima-joris-positieve-energie-in-zwaarmoedige-tijden.html
Na haar optreden hadden we een fijn gesprek met Naima. Over die nieuwe single, omgaan met verlies en de toekomstplannen. En het feit dat er dus geen plannen in het water zijn gevallen tijdens deze crisis, maar eerder boven water gekomen …
De aanleiding voor dit interview is de single ‘Bellybutton’, een bijzonder nummer naar aanleiding van het overlijden van uw zus. Hoe is dat idee ontstaan?
De tekst is van mijn zus net voor haar overlijden, het idee was om mijn zus langs deze weg te eren. Een soort rouwproces dus om dat overlijden te verwerken.
De ziekte met een grote ‘K’ heeft al enkele keren toegeslagen in je dichte omgeving, want niet alleen je zus is er aan gestorven. Hoe ga je daar mee om?
Dat hangt ervan af hoe dicht je bij die persoon staat denk ik. Om maar te zeggen, mijn hond is onlangs ook gestorven aan kanker. Ik moet zeggen, die hond was elke dag bij mij en ik heb een week elke ochtend en elke avond gehuild. Het rare is , dat heb ik bij mijn zus niet gehad. Ze zeggen dat er verschillende stadia aan rouw zijn. Verdriet, woede, aanvaarding en dergelijke. Bij mij was dat bij mijn zus eerst aanvaarding, die woede en verdriet gevolgd. Als je iemand ziet sterven, is dat gewoon heel pijnlijk. Mijn zus heeft 26 dagen gevochten. En dat brengt je naar andere sferen. Je apprecieert het leven ook veel meer, ook al is dat ironisch eigenlijk. Maar de vraag, hoe ga je daar mee om , is dus voor iedereen heel anders.
Naast het treurige onderwerp, straalt de song ook iets positiefs uit, veel hoop naast immens verdriet. Hoe sta je daar zelf tegenover?
Dat komt misschien door de sfeer in haar tekst. Ze was zich op dat moment bewust van haar heengaan, ze had haar lot aanvaard. Dat zit ook wel een stuk in haar tekst verwerkt, waardoor die positieve kant en ook dat beetje hoop sterk naar boven komt. De dood hoeft niet per se triestig te zijn, maar een overgang. Ook haar afscheid was niet dieptriestig. Uiteraard pijnlijk.
Die boodschap van hoop vond ik ook terugkeren op het concert deze avond eigenlijk
Dat ligt ook aan de song keuzes, ik heb zeer veel gecoverd. Die vaak typische zuiderse melancholie die komt boven drijven bij die artiesten die ik cover, dat zorgt voor een positieve sfeer. Het is daardoor triestig , maar dus ook hoopvol.
De appel valt niet ver van de boom. Je vader is een top artiest waar ik veel respect voor heb. Ook als mens. Hoe is het voor jou om met hem samen te werken? En komen er nog samenwerkingen?
Ik denk dat er een kant van mij ligt, dat botst met hem. Maar al bij al was het wel leuk met hem samenwerken. Hij heeft me eigenlijk uit mijn kot gehaald, met die lagere stem. Die ik heb ontdekt, maar hij dus ook. En zo heeft hij me gemotiveerd om toch wat in de schijnwerpers te komen staan ja.
We zitten nog steeds in een crisis, de besmettingen zijn zelfs aan het stijgen, hoe ben je omgegaan met zo een crisis als artiest maar ook als mens?
Er is niet veel veranderd. Ik zat veel thuis. Ik ben bij met mijn tante en nicht een paar huizen verder terecht gekomen en dat was eigenlijk zelfs zeer gezellig, dus ik heb die lockdown nogal heel relax beleefd moet ik toegeven.
Zijn er dus daardoor geen plannen in het water gevallen?
Nee, eigenlijk niet. Ik heb al zo lang slaap problemen. Die zijn nu iets beter. Eigenlijk zijn er dus geen plannen in het water gevallen, er zijn plannen boven water gekomen.
Hoe denk je dat de cultuur en muziek deze crisis zal overleven?
Ik vind muziek en cultuur op het moment niet de belangrijkste prioriteit eigenlijk. De belangrijkste bekommernis is nu de gezondheid van de mensen, en meteen ook de gezondheid van de planeet.
Het is misschien door die planeet te laten verkommeren dat dit virus is ontstaan?
Dat kan, de natuur beschermt zichzelf. De natuur herstelt zich ook eigenlijk. Om op de vorige vraag voort te borduren trouwens. Ik ben nooit muzikant geworden voor het geld of de job om ambitieus te zijn, muziek is voor mij iets cultureels en traditioneel van het volk. Ik ben dan ook niet op het podium gekomen omdat ik daar naar verlangde, het is omgekeerd. Ik word door de mensen gevraagd. Maar ook vind ik het jammer dat alles wordt gecommercialiseerd. Het is ook zo dat ik niet per se in de muziek ben gerold voor het geld, niet dat ik het gratis doe, dat spreekt voor zich. Maar ik ben op dat vlak een beetje een folky, laat ons maar zeggen.
Hoe sta je feitelijk tegenover streaming en dergelijke? De voor- en nadelen volgens jou?
Streaming vind ik zalig, het past bovendien bij mijn slapeloosheid en zo, ik voel me daar wel comfortabel bij eigenlijk. Als je in een zaal speelt , is het ook niet altijd zo een voordeel, sommige zalen zijn van akoestiek niet echt evident. Als je dan in je eigen huiskamersfeertje kunt zitten, en via live streaming je muziek brengen, is perfect voor mij. Maar uiteraard is de reactie van een publiek minstens even belangrijk hoor, het stimuleert eveneens.
Het applaus was telkens heel gemeend en vanuit het hart , vond ik vandaag, dat moet toch ook wel stimuleren?
Ja zeker, daarom vond ik het een beetje jammer dat de mensen smeekten om een tweede bis en de lichten al aan gingen, ik stond zelfs klaar om terug het podium op te gaan… maar goed.
Ik heb al enkele zomerbars (Eeklo, Dranouter) bezocht en het is fijn om te doen voor jazz of folk/blues concerten. Ik weet niet of dit gaat werken voor rock, metal of pop? Wat is uw mening?
Ik denk dat het voor metal en zo wat moeilijker ligt. Ik heb daar eigenlijk niet zozeer een mening over.
Wat de band betreft, wat ik het meest positieve aan het optreden vond, is dat de band ook duidelijk in de schijnwerpers stond
Dat was vanaf het begin ook mijn bedoeling eigenlijk, het gaat dus over de band die me begeleidt en aanvult, niet alleen om mezelf. Ik wou een speelruimte creëren, Waar elke schakel in past, en waar je naar hartenlust kunt improviseren. Dus daarom vond ik het belangrijk de band dus in de schijnwerpers te plaatsen.
Band: Naima Joris - voice, saxophone, piano
Lara Rosseel - double bass
Niels Van Heertum - euphonium, trumpet
Tijl Piryns - Drums
Vitja Pauwels – Guitar
Ik vind dat je ook een speciale stem hebt?
Ik heb een lage stem, ik heb ook nooit zanglessen gevolgd. Door op mijn kamertje te zingen en zo is die stem zo gegroeid eigenlijk.
Het was door die combinatie tussen uw stem en die improviserende muzikanten, een positieve avond. Om af te sluiten. Wat zijn je uiteindelijke ambities?
Voor mezelf, op het moment is het een overrompeling van aanvragen. Ook Middelheim en Brosella heeft me gevraagd o.a. In Eeklo speel ik solo, zonder de band rondom mij , dat is ook wel iets anders dan deze avond dus. Ik vind het zelfs een beetje jammer, maar het kan nu niet anders. Er is ook een extra datum bijgekomen 30 september in de Singel doordat 2 oktober is uitverkocht.
Heb je nog een bepaalde boodschap?
Het belangrijkste in het leven is dat je op het moment zelf gelukkig bent, als je mensen in je nabijheid ziet sterven. Dan ben je niet echt bezig met de toekomst, of zit dat toch later in de lijst. Het belangrijkste is genieten van het leven nu, de natuur, de dieren en de mensen rondom jou.
Mijn laatste vraag, waar kunnen mensen uw merchandiser en zo aanschaffen? Geef gerust enkele links en tips
Er is nog niks enkel Apple music en spotify https://open.spotify.com/artist/3eSHHprsyLcEwQUYwAAWmw
Meer informatie: Wie deze bijzonder getalenteerde muzikante en artieste nog live wil zien, het loont zeker de moeit, dat kan. Op 9 augustus staat ze (dan wel als solo artieste) In den gevloerden bos, een organisatie van N9, Eeklo:
https://n9.be/nl/concerten/concert/muziekclub-n9-in-den-gevloerden-bos-naima-joris
In het najaar op 2 oktober deSingel, Antwerpen - https://www.facebook.com/events/318417952503396/
en op 9 oktober Sint-Jacobs kerk in Brugge: https://www.facebook.com/events/203768197727565/
Hou echter haar facebook pagina verder in te gaten, want er volgen vermoedelijk nog meer: https://www.facebook.com/Naima-Joris-111672800511137/
of de website van Inside Jazz: http://www.insidejazz.be/portfolio_page/naima-joris/
Pics homepag @Elke Dierickx
Loose License - De sector zal het dus wel overleven, maar dat dit met de nodige schade zal zijn, dat is wel bijna zeker. Ook daarom zijn het erg trieste tijden
Loose License ontstond in 2010 toen enkele kameraden, als lid van de Plaatselijke motorclub MTC 't los Plak, besloten een metalband op te richten. Dit resulteerde in enkele repetities, optredens en uiteindelijk een demo in 2012. Ondertussen heeft de band al heel wat watertjes doorzwommen, en zowel op en naast het podium , zijn kunnen bewezen. Bovendien zijn ze nauw verbonden met de organisatie van het festival Doomsday, dat helaas dit jaar is afgelast. We hadden een fijn gesprek met de band over hoe je met zo een crisis omgaat, het verleden maar ook de toekomstplannen.
Mijne heren, om met de deur in huis te vallen? Hoe gaat het met Loose License?
Het gaat heel erg goed met de band. Al is het misschien wat stil voor de buitenwereld: het is reeds geleden van oktober 2018 dat we, behalve onze optredens, nog een teken van leven hebben gegeven middels een release. We hebben toen heel erg genoten van onze cinemavoorstelling van onze videoclip voor ‘The Coronation Of The Lizard’ en van ons optreden met Hooded Priest in ‘Den Deugniet’ in Kortrijk. Die demo-EP hebben we op dezelfde dag uitgebracht, maar dat is dus al een tijdje geleden. We hebben ondertussen ook nog geen nieuwe release aangekondigd. Als we zeggen dat het heel erg goed gaat met de band, dan bedoelen we dat we enorm veel plannen hebben en dat de sfeer binnen de band waarschijnlijk nooit beter is geweest. Iedereen heeft zijn plaats in de band en iedereen wordt gerespecteerd voor wat hij doet. Dat voelt fantastisch aan. We zijn uiteindelijk nog steeds vier enorm goede vrienden die er ongelofelijk veel plezier uit halen om samen te musiceren en samen een pint te drinken.
We leven in barre tijden, hoe ga je als band en als mens om met zo een crisis waarin we nu leven?
Tja, we hebben het natuurlijk net als alle andere bands met erg lede ogen moeten aanzien. Drie maanden zonder repetitie, optredens in het water zien vallen en we waren eigenlijk best tevreden de laatste paar jaar met toch een tien- à vijftiental shows per jaar. We hebben heel erg veel geluk gehad om op vier maart nog net voor de lockdown te kunnen optreden met The Gates Of Slumber en Nornes in Magasin 4 in Brussel. We waren heel erg dankbaar om op die mooie affiche te mogen staan in een legendarische zaal waarvan het voorbestaan nu spijtig genoeg ook weer blijkt twijfelachtig te zijn. Het heeft voor alle bands voor een vertraging op alles gezorgd, natuurlijk. Het feit dat je niet kan repeteren , zorgt ervoor dat je niet aan nieuw materiaal kan werken, dus wordt alles weer naar achter geschoven. Maar als wij denken aan bevriende bands als Growing Horns en The Basement Critters bijvoorbeeld, die net voor of tijdens de lockdown een belangrijke release uit hebben, dan mogen wij eigenlijk niet klagen. Voor die jongens is deze pandemie een nog veel grotere ramp, omdat zij de mogelijkheid niet krijgen om hun plaat met optredens te promoten. Dat is pas balen!
Zijn er ook bij jullie plannen in het water gevallen? En welke?
We hebben een paar optredens geannuleerd gezien tijdens de lockdown en dat is altijd spijtig, natuurlijk, maar dat is ook zo voor alle andere bands. Zoals ik al zei is dat voor sommige andere bands nog erger dan voor ons, gezien hun specifieke situatie. Het ergste voor ons is dat wij met onze Vzw, Vzw The Lizard, hebben moeten beslissen om onze ‘Doomsday III’ te annuleren die wij op zeven november gepland hadden. We hadden hiervoor heel lang op voorhand een fantastische, Britse headliner geboekt. Die hebben afgezegd begin juli en daar hebben we alle begrip voor. De verslechterende situatie in verband met de pandemie in de eerste helft van juli heeft ons echter die beslissing laten nemen.
Ondertussen zie je wel filmpjes op sociale media, en ook zomerbars her en der ‘corona proof’ mooie initiatieven voor jazz, blues of zo. Maar voor metal? Wat is uw mening?
Hier bestaan verschillende meningen over en wij respecteren die zeker. Elk initiatief juichen we toe, we wensen al die organisaties heel erg veel succes, omdat die uiteindelijk in deze hopelijk niet te lange tussenperiode voor een stuk zullen instaan voor het beleven van het hele metalgebeuren. Je hebt heel wat lef nodig om nu een optreden of festival te organiseren gezien de erg onzekere tijden. Je hebt niet eens de zekerheid dat het wel zal kunnen doorgaan en onder welke vorm, dat moet erg frustrerend zijn voor die organisaties. Sommigen van hen hangt wellicht ook nog eens een financiële kater boven het hoofd. Heel erg veel respect voor zij die ermee door gaan. Wij hebben op elf juli laatstleden misschien wel de allereerste metalshows live in onze contreien kunnen geven in één van de mooiste metalbars van Vlaanderen: Skulls in Geel. Dat was helemaal goedgekeurd door de stad en de uitbaters en klanten hebben zich helemaal aan de regels gehouden. We speelden bijna anderhalf uur en de sfeer, ook al was dat onder bepaalde regels, was opperbest! Het kan dus zeker. Wij zagen echter een eventuele annulering van onze Doomsday III kort voor het moest doorgaan niet zitten. Of mensen die aan tafels moeten zitten, de social distancing-regels moeten respecteren en misschien wel de optredens met een mondmasker moeten bijwonen. Dat zagen wij zelf niet echt gebeuren en daarom hebben we er, met enorm veel spijt in het hart, zelf de stekker uit getrokken net voor de verlofperiode.
Staan er releases of zo op de planning? Met andere woorden wat zijn de verdere plannen voor de band?
We hebben enorm veel plannen voor de toekomst en zijn daar reeds lange tijd intensief mee bezig. We willen er momenteel nog niet te veel over vertellen. Het is spijtig dat drie maanden zonder repeteren alles wat naar achter heeft geschoven, maar het is nu eenmaal zo. Maar wees gerust, jullie zijn nog lang niet van ons af, haha! Misschien speelt deze periode ons ook wel wat positief in de kaarten in die zin dat we momenteel geen optredens gepland hebben en dat we keihard kunnen verder werken.
Hoe denk je persoonlijk dat de cultuur en dergelijk zo een crisis zal overleven?
Hier denk ik onmiddellijk aan alle professionele bands en organisaties. Het overgrote deel van de bands in ons land zijn hobbygroepen en die lijden natuurlijk ook, maar bands als, zeg maar Amenra en vele evenementenorganisaties die professioneel werken, zullen hierdoor veel harder getroffen worden. Geen optredens of geen evenementen zorgen immers ook dat er weinig of geen inkomsten meer zijn. Het zal zonder twijfel voor ontslagen zorgen en misschien faillissementen. Ik mag er niet aan denken, maar vrees dat dit onvermijdelijk zal zijn. De sector zal het dus wel overleven, maar dat dit met de nodige schade zal zijn, dat is wel bijna zeker. Ook daarom zijn het erg trieste tijden.
Schept die crisis ook geen andere mogelijkheden om muziek te beleven, door middel van live streaming onder betaling?
Inderdaad. Dat zijn mooie initiatieven, in het buitenland worden drive-in optredens georganiseerd en er kunnen optredens doorgaan onder Covid-19-regels, alles is beter dan helemaal geen initiatieven of je nu voor of tegen die nieuwe mogelijkheden bent. Maar iedereen zal het ermee eens zijn dat dit tijdelijke oplossingen zijn. Niets gaat immers boven het beleven van een optreden op de ouderwetse manier, vuisten in de lucht, een moshpit en een massa mensen die mee staan schreeuwen. Dat is onbetaalbaar.
Hoe sta je eigenlijk tegenover streaming (Spotify en zo) en liever bandcamp?
In deze moderne tijden kan je best op alle platformen aanwezig zijn, want ze worden allemaal intensief gebruikt. Spotify, Deezer, Google Play noem ze maar op. We zijn momenteel nog niet zo ver geraakt. We hebben wel een Bandcamp-account en dat is erg handig. Mensen kunnen gratis onze muziek streamen, ook via de Bandcamp applicatie, zij die ons ook willen steunen, kunnen onze muziek digitaal of op hardcopy aankopen en zelfs merchandise als bandshirts kopen. Dat we ons in de toekomst ook op die andere platformen moeten laten gelden, is duidelijk.
Zal alles meer underground gaan denk je in de toekomst? Terug naar de roots, geen grootschalige evenementen meer? Hoe denk je dat live optredens zullen evolueren (een persoonlijke mening)
Dat vind ik een lastige vraag. Persoonlijk geloof ik niet dat daar veel zal aan veranderen en dat hoeft ook niet, vind ik. Ik ga er nu even vanuit dat deze pandemieperiode achter de rug is en alles weer zijn gangetje kan gaan zoals daarvoor. Er wordt inderdaad hier en daar wat geklaagd en gezaagd over de grote evenementen zoals Graspop bijvoorbeeld. Dat het altijd dezelfde headliners zijn en dat er over een aantal jaren geen echte grote headliners meer zullen zijn, maar dat weiger ik te geloven. En ondertussen gaan de tickets voor die grote festivals wel gemakkelijk van de hand en dat is maar goed ook. Ik geloof dat sommige mensen altijd van die typische sfeer op die grote festivals zullen blijven houden en gelukkig maar. Zij die kritiek hebben op die grote evenementen, hebben keuze zat om naar kleinere, lokale shows te gaan, want die zijn er ook meer dan genoeg. Ik hou er zelf niet zo van om negatieve kritiek te uiten over een band of een evenement, dat is te gemakkelijk. Als je ergens niet van houdt, dan kan je beter niet reageren, vind ik. Geef opbouwende kritiek over de bands en evenementen die je wel goed vindt.
Loose License staat uiteraard niet op non actief. Hoe zie je de toekomst van de band? Zijn er nog groei mogelijkheden?
Dat geloven we zeker. Eigenlijk is er niet echt iets wat we per se willen bereiken, we willen niet ontgoocheld zijn na een tijd. Dat elk bandlid zijn uiterste best moet doen en dat we een toekomstplan hebben, vinden we een evidentie. We willen wel zien wat we er uit kunnen halen. Zoals elke band willen we in de toekomst een goed album maken waarop we het beste van onszelf geven, misschien aansluiten bij een label, sleutelen aan onze sound om die beter te maken, leuke optredens doen en misschien een paar speciale dingetjes zoals die cinemarelease van onze laatste videoclip. Plannen zat dus. Het allerbelangrijkste voor ons is wellicht dat we onderweg heel veel plezier hebben.
Naast de cultuur is er ook de horeca, jullie zijn ook verbonden met een motor club. Hoe hebben jullie op dat vlak die crisis aangevoeld? En hoe ziet de toekomst eruit?
De naam 'Loose License' is er inderdaad gekomen toen onze gitarist Marc en onze drummer Mille met onze eerste zanger Martin, alle drie lid van motorclub ''T Los Plak', wat hard rockcovers ingestudeerd hadden voor de souper van die club. Zo is de band ook ontstaan en de bandnaam was dus een letterlijke vertaling van de naam van die club. De connectie met die motorclub is ondertussen weggeëbd. De zaak wordt nu door andere uitbaters beheerd en Marc en Mille zijn geen lid meer. Wel zijn het nog steeds fervente motorliefhebbers die nog steeds vele uurtjes op hun motor doorbrengen.
Om af te sluiten, zijn er online mogelijkheden om merchandise te kopen of zo van de band, plaats hier gerust enkele links
Bandcamp is onze belangrijkste. Je kan er onze muziek gratis streamen, digitaal aankopen en we bieden ook ons bandshirt en onze laatste CDemo op hardcopy aan:
https://looselicensedoom.bandcamp.com/community
Ook Vi.be is een leuke om eens te bekijken. Je kan er onze uitgebreide biografie nalezen, foto's en onze videoclips bekijken, je krijgt ook een lijst van alle optredens die we al gedaan hebben en die nog op de planning staan enz. Puur informatief allemaal en je kan er niks kopen, wel interessant om wat meer over de band te weten te komen:
https://vi.be/platform/looselicense
Heel erg bedankt voor dit interview, Erik!!!
Allerbeste groeten en Horns Up!!
Piet Verstraete - Loose License
Wardrobe - In de eerste plaats is het belangrijk om voor elkaar te zorgen. Dat komt altijd op de eerste plaats natuurlijk. Maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat het niet kunnen optreden me enorm bevalt
Wardrobe is het project rond singer-songwriter Johan Verckist. De man is een veelvraat binnen de muziekwereld, en hij heeft ondertussen voldoende watertjes doorzwommen. Voor het project Wardrobe laat hij zich omringen door al even gedreven top muzikanten. In 2017 bracht Wardrobe zijn debuut 'Crawling' op de markt. Waaruit bleek wat voor een virtuozen deze jongens toch zijn. We schreven daarover: ''Als in een oase van complete rust en zen, vertoeven we met veel plezier in de wereld die Wardrobe ons voorschotelt. We raden aan de plaat in één ruk te beluisteren, omdat dat weldadig gevoel van innerlijke rust je pas overvalt als deze plaat is afgelopen. Echter zijn elk van deze songs onontgonnen parels van immens welbehagen, dat we met geen woorden kunnen omschrijven. Meteen is de eerste een hartenbreker van een schijf" .
In 2019 kwam een nieuwe langspeler op de markt, 'Giving Up A Ghost'. Weerom een parel van een schijf trouwens, waar je ook hoort dat de band zijn eigen grenzen blijft aftasten en verleggen. Ondertussen heeft Wardrobe niet stil gezeten, ook in deze corona tijden werden enkele nieuwe singles uitgebracht. Net op het moment van dit interview zelfs een gloednieuwe: “Vexed Question” https://open.spotify.com/album/5KZIuB9FOtiBpVvaVMUGY9?highlight=spotify:track:5HePfUxP4uuGBxC00NLVWF
We hadden, via e-mail, een fijn gesprek met Johan Verckist over o.a. hoe je omgaat met zo een crisis, maar vooral de nakende release van die nieuwe plaat ‘Jason’. Maar ook het wat dieper ingaan op zijn songs.
We kunnen het opzoeken, maar vertel eens, hoe is de band ontstaan? Wie zijn Wardrobe?
Wardrobe is eigenlijk ontstaan toen Pascal Deweze mij vroeg om een aantal nummers bij hem op te nemen met sessiemuzikanten zonder enige voorbereiding, zoals ze dat in de jaren 60 deden, om alles fris te houden. Dat was een leuke ervaring en ik wilde er live mee spelen, dus zocht ik er een band rond. En nu zitten we ondertussen al aan plaat nummer 3!
Wat waren de hoogte- en dieptepunten voor jou als artiest en/of band? Zijn er dingen die je, weten wat je nu weet , anders zou aanpakken?
Ik vond het erg jammer, maar ook zeer begrijpelijk, toen Sarah Pepels moest stoppen omdat ze het met Portland gewoon te druk kreeg en de twee niet meer gecombineerd kreeg.
In 2017 bracht Wardrobe zijn debuut 'Crawling' op de markt. Waaruit bleek wat voor een virtuozen deze jongens toch zijn. We schreven daarover: '' Als in een oase van complete rust en zen, vertoeven we met veel plezier in de wereld die Wardrobe ons voorschotelt. We raden aan de plaat in één ruk te beluisteren, omdat dat weldadig gevoel van innerlijke rust je pas overvalt als deze plaat is afgelopen. Echter zijn elk van deze song onontgonnen parels van immens welbehagen, dat we met geen woorden kunnen omschrijven. Meteen is de eerste een hartenbreker van een schijf.
Er is ondertussen veel veranderd. Heeft dat debuut bepaalde deuren geopend? Hoe waren de algemene reacties hierop?
Ik had het aanvankelijk als een projectje gezien waar ik niet live mee wilde spelen. Gewoon plaat en klaar. Maar ik was verrast door het resultaat en de reacties waren er ook naar. Dat gaf een boost om een groep bijeen te zoeken.
We volgen je al van het prille begin. In 2019 deed je daar gewoon enkele scheppen bovenop met de opvolger ‘Giving up a ghost’ en toch kreeg ik (gelukkig maar zeker) het gevoel dat het einddoel nog niet is bereikt. Wat is je mening hierover; hoe waren de reacties op deze ‘moeilijke tweede’?
Het lijkt wel of ik als muzikant een soort omgekeerde evolutie doormaak dan gewoonlijk het geval is met opgroeiende songschrijvers. De eerste plaat was heel rustig, minimalistisch en organisch en de tweede was al een stuk pittiger. Ook begon ik veel naar HipHop te luisteren en mocht alles veel meer geknutseld en geknipt zijn. We namen twee drumpartijen per song op, een heleboel samples en overdubs werden toegevoegd en we zouden ons later wel zorgen maken over hoe het live moest. Producer Bart Vincent (Melanie De Biasio) was een belangrijke factor in het meebepalen van een nieuw geluid. Ik heb het gevoel dat nieuwe plaat, ‘Jason’, daar nog een stapje verder in zet.
Onlangs bracht Wardrobe een single op de markt “Dead end kids”; daar zit ook een heel verhaal achter? Over een clash tussen generaties of zo? Vertel er eens wat meer over?
Goh ik heb soms het gevoel dat mensen zich nogal tegen elkaar laten opzetten de laatste jaren. En dat werkt natuurlijk niet als je snel tot oplossingen moet komen. Het helpt ook niet dat de beleidsmakers zich steeds weer incapabel tonen...
Mag ik daar wat op voort borduren eigenlijk. Op daMusic lees ik daarover: ‘’Dead End Kids” gaat een beetje over de clash der generaties die zich precies lijkt af te spelen als het gaat over thema's als milieu, economie en sociale gelijkheid. In de song vragen de jongeren aan de ouderen waar het nu eigenlijk misgelopen is met de wereld die ze nalaten. Het is mijn ‘Ok boomer’ song. Het is dus ook een zeer persoonlijk verhaal?
Nee eigenlijk niet. In zekere zin is elke song die ik schrijf persoonlijk. Maar de vorige twee platen gingen erg vaak over mijzelf terwijl de songs van ‘Jason’ veel meer over mijn denken en kijken naar anderen gaan eigenlijk. Ik probeer minder egocentrisch te zijn :)
Ik vraag dit omdat ook de vorige single “Goldilocks” gebaseerd is op een bepaald onderwerp. In dit geval het ‘Goldilocks Principle’; wil dat zeggen dat veel songs op ‘Jason’, de nieuwe schijf, zijn gebaseerd op bepaalde onderwerpen die – ik druk me voorzichtig uit – wel voor enige controverse zouden kunnen zorgen? Of zie ik het verkeerd
Controverse? Dat denk ik niet. Het is niet mijn bedoeling om mijn mening op muziek te zetten. Ik hou ook niet zo van militante en politieke songs. Ik denk dat tekst de muziek moet dienen op het gebied van klank en sfeer , dat wil niet zeggen dat teksten niet belangrijk zijn, ik werk er ook hard aan, maar het gaat om de luisterervaring. Maar als ik een song schrijf , komt die meestal voort uit mijn gevoelsleven en dan zou het ook weer oneerlijk zijn om dat te verstoppen, vind ik.
Maar goed. Wat zijn op de basis daarvan de verwachtingen van deze plaat eigenlijk?
Ze is weer wat feller. Ik heb zelf de productie in handen genomen, samen met Damien Vanderhasselt (Millionaire, Mintzkov, Creature With the Atom Brain) en ik kan eigenlijk niet wachten om ze live te gaan spelen.
Heb je al enig idee wanneer die plaat ‘Jason’ zou uitkomen eigenlijk?
We mikken op het najaar.
De aanleiding van dit interview is naast de nakende release, maar ook de corona crisis. Daarom enkele standaardvragen die ik iedereen stel. Hoe ga je als artiest, muzikant en mens om met zo een crisis?
In de eerste plaats is het belangrijk om voor elkaar te zorgen. Dat komt altijd op de eerste plaats natuurlijk. Maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat het niet kunnen optreden met enorm bevalt.
Welke plannen zijn in het water gevallen?
Er stonden al heel wat optredens in optie die gecancelled zijn en ook voor binnenkort is het natuurlijk bang afwachten. Het is ook geen plaat die tot zijn recht komt in kleine kring op akoestische gitaar, nee de nummers moeten echt knallen.
En wat zijn de plannen na deze crisis?
Een nieuwe plaat maken. Ik heb een vreselijke computercrash gehad waardoor bijna al mijn demo’s weg zijn. Dat vond ik eerst verschrikkelijk. Maar toen gaf Robin Aerts van Het Zesde Metaal me de tip om er vanuit te gaan dat alles wat ik had niet goed genoeg was , maar enkel schetsen als voorbereiding op wat er nu gaat komen. En dat geeft ademruimte en inspiratie, moet ik zeggen. Ik heb alweer een paar nummers klaar!
Is er ook een soort einddoel, iets dat je als artiest en band maar ook als mens wil bereiken (voor ge uwen schoen zet)? ?
Niet echt. Al vind ik het wel cool om een soort oeuvre te hebben. Wat een woord, oeuvre, moet ik meer gebruiken! :)
Om af te sluiten zet hieronder enkele links en zo waar mensen uw merchandiser en zo kunnen aanschaffen?
https://wardrobe1.bandcamp.com/
Pics homepag @Britt Binnemans
Tiny Legs Tim - Tim De Graeve - Muziek en cultuur creëren is een noodzaak. Het is ook een noodzaak voor mensen om cultuur te beleven, je kunt dat niet loskoppelen uit de samenleving en zal dus zeker blijven bestaan
Bij blues denk ik prompt aan oude, gezellige pubs waar een wat oudere muzikant aan de piano of op zijn gitaar lekker aanstekelijke bluessongs brengt, terwijl de geur van sigaren en whisky je tegemoet komt. Het bluesgenre leek wat dood te bloeden, maar er is nog steeds jong bloed dat de fakkel al enkele jaren aan het overnemen is. Eentje daarvan is Tiny Legs Tim ofwel Tim De Graeve, een talentvolle jonge muzikant met een oude ziel in een jong lichaam- en dat is als compliment bedoeld .
Op 1 februari 2019 bracht Tiny Legs Tim een gloednieuw schijfje op de markt, 'Elsewhere Bound', dat die typische blues-sfeer uit de oude dagen uitstraalt, maar waarmee hij bewijst dat het genre met beide voeten in het heden staat. Over die plaat, over de corona crisis, Blues café en ontmoetingsplaats Missy Sippy en het ontkrachten van bovenstaande stelling en cliché, hadden we een fijn interview in Dranouter net voor Tim het podium zou betreden ivm de Zomersessie (op deze zonnige vrijdagavond 17 juli 2020).
Het verslag van Dranouter Zomer sessie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/79082-dranouter-zomersessies-2020-de-ideale-festivalsfeer-op-een-veilige-anderhalve-meter.html
Tim, om maar meteen met de deur in huis te vallen. Het zijn barre tijden voor muzikanten, de culturele sector bloedt. Hoe ga je als artiest, muzikant maar ook als mens daar mee om?
Het is allemaal zeer ingrijpend. Sommige mensen beseffen dat direct, bij anderen zinkt het besef langzamer. De eerste moment had ik ook iets van ‘we zullen doorgaan’ , dat was ook de algemene tendens eigenlijk. Maar geleidelijk aan zie je dat de kopjes gaan hangen, want dat blijft hier precies toch lang duren. In het begin had het iets weg van een welkome pauze, je hebt toch een en ander te doen ‘in uw kot’ maar dan komt toch een beetje dat zwarte gat. En dan mis je het leven van voordien. Zeker bijvoorbeeld die lange jamavonden in de Missy Sippy in Gent. Met het zwetende publiek op elkaar geplakt en zo. Dat zijn de zaken die me voldoening geven, en ik begin het hard te missen.
Het is nog niet voorbij hebben we nu gemerkt?
Nee, de cijfers zijn dus weer aan het stijgen. Na het annuleren van het voorjaar is ook het najaar nu onzeker. Ik maak me toch wat ongerust over de impact. Maar ook de impact op de horeca, waar wij als muzikanten toch ook afhankelijk van zijn. Stel dat die opnieuw dicht zou moeten , dan zou dat een regelrechte ramp zijn. Wat ik ook mis , is het samenspelen met de muzikanten. Ik ben ooit begonnen als solo artiest. De laatste jaren ben ik meer met andere mensen gaan spelen, en ik voelde me daar zeer comfortabel bij en nu moet ik terug solo verder, het voelt een beetje onwezenlijk aan, alsof we terug naar af gaan bij wijze van spreken. Ook op persoonlijk vlak is het niet gemakkelijk, ik woon alleen. Er is wel contact via sociale media en ik heb wel veel vrienden en zo, maar je blijft toch een beetje alleen achter eigenlijk. Dat menselijk contact was een gemis.
Hoe heeft Missy Sippy deze crisis doorstaan feitelijk? Denk je dat ze deze crisis zullen overleven?
Ik zit niet direct in een positie om daar eigenlijk op te antwoorden. Maar sowieso is Missy Sippy een gezonde zaak, ze bestaan vijf jaar en hebben een trouw publiek met een hart voor de muziek. Dus ze zullen dit wel overbruggen, het is aanpassen maar dat lijkt te lukken. Hoe moeilijk dat ook is.
Sommige plannen vielen door deze corona crisis in het water , ook bij jou? Welke?
Ik had een beetje geluk. Ik zat aan het einde van de tournee voor de voorstelling van mijn laatste plaat ‘Elsewhere Bound’. Er is nog een concert in Menen dat is niet kunnen doorgaan. Sommige concerten in het voorjaar zijn niet kunnen doorgaan, voor mij valt het mee. Moest dit vorig jaar geweest zijn, dan was het een ramp geweest zeker en vast.. Voor sommige bands, die net een plaat uit hebben is dat zeer problematisch.
Er verschenen tijdens deze crisis opvallend veel filmpjes, er was zelfs enkele streaming festivals (zoals Bel Jazz Fest in Brussel); hoe sta je tegenover zulke initiatieven? Ik vond het persoonlijk ‘leuk’ maar het mag niet het nieuwe normaal worden
Ik heb dat ook gedaan eigenlijk. Ik heb een facebook live gedaan en dan 2 huiskamer concerten via ZOOM waarvoor mensen een ticket konden kopen. Het voordeel van ZOOM is dat mensen niet alleen mij konden zien, maar ook elkaar en ik hen. Het was leuk dat je met de mensen kon communiceren, en zij onder elkaar. Dat is dus zeer goed gelukt, ik sta daar dus zeer positief tegenover want er was niets. Het is uiteraard ook tijdelijk want zodra er weer sprake was van echte live concerten, valt de relevantie weg natuurlijk. Niets boven the real thing!
Hoe denk je dat de muziek en cultuur deze crisis zal overleven? Nu het al door die digitalisering en streaming niet gemakkelijk is voor een muzikant om dat te doen
Ik kan natuurlijk enkel spreken vanuit de muziek. Alles staat op de helling. Ik kan alleen maar hopen dat het beter gaat. Maar ik ben er zeker van dat er altijd muziek zal blijven gemaakt worden. Misschien zal het wel weer underground worden, of kleinschalig. Maar verdwijnen gaat het nooit. Ik denk eerder een andere insteek, een andere beleving misschien. Dat wel. Het is niet ideaal met de terugval van de CD verkoop en de heel lage compensaties voor streaming en nu daarbovenop deze crisis. Muziek en cultuur creëren , is een noodzaak. Het is ook een noodzaak voor mensen om cultuur te beleven, je kunt dat niet loskoppelen van de samenleving en zal dus zeker blijven bestaan. Je hebt natuurlijk ook mensen die niets met cultuur hebben, die zullen daar wellicht minder last van hebben gehad.
Dat is ook bijvoorbeeld met sport of voetbal?
Ja, dat bedoel ik dus. Mensen hebben verstrooiing nodig. Ik heb niets met voetbal, en heb dat ook niet gemist. Maar ik kan me best voorstellen als je met je zoon gaat voetballen elke week, of met vrienden naar de voetbal gaat , je in een zwart gat terecht komt. En ook daar zal er misschien een aanpassing zijn, maar voetbal zal daarom niet verdwijnen.
Vorig jaar kwam via je project Tiny Legs Tim je schijf ‘Elsewhere Bound’ uit. Hoe waren de algemene reacties?
Die plaat is goed onthaald, de optredens zijn ook zeer geslaagd geweest. Super leuk met die grote band met 9 muzikanten en uiteindelijk hebben we meer kunnen spelen in die grote bezetting dan ik aanvankelijk verwacht had.
In een interview met DB lees ik dat er een link is naar je reis naar de VS. Vertel er eens wat meer over?
In 2017 ben ik voor de eerste keer naar New Orleans geweest. Hoe groot de impact van die trip op de plaat is , kan ik moeilijk inschatten. Maar ik neem aan dat het een versterkend effect heeft gehad. Ik zat al langer met het idee om ook eens iets met blazers te doen en een grotere band. Dat idee heeft wellicht geleid tot de reis naar NOLA en die ervaring zal ook wel doorschemeren in de plaat. New Orleans is fantastisch. De muziek vind je er overal.
Bij blues denk ik prompt aan oude, gezellige pubs waar een wat oudere muzikant aan de piano of op zijn gitaar lekker aanstekelijke bluessongs brengt, terwijl de geur van sigaren en whisky je tegemoet komt. Het bluesgenre leek wat dood te bloeden, maar er is nog steeds jong bloed dat de fakkel al enkele jaren aan het overnemen is, schreef ik daarover. Ik vind je ook een ‘oude ziel in een jong lichaam’ en dat is een compliment. Wat is uw mening hierover?
Over het feit van een jong lichaam, dat is al voor discussie vatbaar want ik ben ondertussen 41. Het cliché beeld van de oude blues man klopt niet, het is een vertekend beeld. Dat beeld is gegroeid doordat het genre bij het blank publiek pas bekend geworden is in de jaren ’60 onder invloed van de Britisch Blues Boom met o.a. The Beatles en Rolling Stones. Die hebben enkele grote namen binnen de Blues, die in de jaren ’20 tot ’30 als jonge snaken furore hebben gemaakt, terug in de picture geplaatst. 30 jaar later stonden ze plots als oude mannen in de schijnwerper. Dat is volgens mij de oorsprong van dat vertekend beeld. Want neem nu Robert Johnsson, die is in 1938 gestorven op 27 jarige leeftijd. Dat is heel jong! En nog steeds de standaard voor akoestische Delta Blues.
Blues is ook wel geëvolueerd toch? Bij jazz is dat ook bijvoorbeeld
Je hebt, zoals bij jazz, strekkingen binnen blues. Je hebt ook veel muzikanten in de Blues die oude songs in een nieuw kleedje steken. Ik ben sinds de start wel gegaan voor eigen werk. Ik heb mezelf altijd beschouwd als een soort singer-songwriter die zich bedient van het Blues idioom. Ik doe wel enkele covers, als ode bijvoorbeeld, maar schrijf toch vooral eigen nummers. Zo blijf je toch dichter bij jezelf, wat ik net een belangrijk aspect vind binnen de blues. Je eigen stijl ontwikkelen. Er is ook veel muziek die onder de noemer blues valt die mij persoonlijk niets zegt. Ik heb het niet echt voor bluesrock en ieder jaar heb je wel een of andere nieuwe gitaar prodigy die technisch heel sterk is, maar geen nummers heeft. Dat raakt mij niet en gaat snel vervelen.
Ik heb jullie vorig jaar gezien samen met Roland, ik had de indruk dat de energie die jullie uitstralen hetzelfde is eigenlijk? Hoe sta je daar tegenover
Ja, voor mij is dat wat moeilijk om te zeggen of dit zo is. Hij is iemand waar ik naar opkijk, een inspiratie. Ik herinner me dat ik naar hem ging kijken toen hij kwam spelen in Café De Neerlplaats in Westouter. Ik was 14 en dan sta je zoveel jaar later plots samen met hem op het podium. Door samen te touren, leerde ik hem dan ook persoonlijk kennen. Een heel warme en sympathiek mens trouwens en a free spirit! Ik had datzelfde met Little Jimmy, die eerder dit jaar helaas is overleden, ik mis die enorm. Sommige mensen kruipen nu eenmaal gewoon onder je vel. En dat is bij Little Jimmy zeker het geval.
Onlangs kwam een zeer interessante schijf op de markt waar je ook je medewerking aan hebt verleend ‘Missy Sippy all Stars vol 1’ , een mooie ode aan een Gentse Blues club. Vertel eens wat meer over deze Gentse parel, en die plaat? Hoe waren de reacties?
Ik wilde een plaat maken ter gelegenheid van de 5de verjaardag van Missy Sippy. Tijdens de maandelijkse jams en de andere live optredens werd ik regelmatig van mijn sokken geblazen door de rijkdom aan getalenteerde muzikanten die de Gentse Scene rijk is. Het leek mij dan ook een goed idee om een plaat te maken met een selectie van huismuzikanten die de eerste 5 jaar van Missy Sippy muzikaal hebben ingekleurd. Er staan uiteindelijk 20 muzikanten op de plaat. Die werd opgenomen volgens het princiep van de blues jams. Live in de studio. Een vaste ritmesectie en dan roterende zangers, gitaristen, harmonica speleres. Op 2 dagen stond het erop. Heel trots op.
Ik kreeg ook het gevoel dat er een soort kruisbestuiving tussen jonge blues en oude blues die elkaar de hand geven
Dat is ook zo typisch aan Missy Sippy en is de bedoeling geweest van dat concept. Ik wilde dat absoluut ook weergeven op die plaat, en denk dat we daar zeker in geslaagd zijn. Missy Sippy etaleren op schijf zoals die plaats werkelijk is.
Weet je iets meer over de geschiedenis van Missy Sippy? Vertel er eens wat meer over aan lezers die deze prachtige plaats niet kennen, en waarom ze daar toch eens een bezoek zouden aan moeten brengen?
Voor een volledig antwoord kan ik je doorverwijzen naar een documentaire die onlangs is gemaakt over het ontstaan van de Missy Sippy en de Gentse blues scene https://vimeo.com/383024534 De moeite om eens te bekijken en dan heb je meteen het volledige verhaal
Met andere woorden, wat zijn de verdere plannen voor de toekomst?
Uit een crisis komen er op een gegeven moment altijd wel opportuniteiten , laat het ons daar bij houden. De rest is echt koffie dik kijken nu.
Bedankt voor dit fijne gesprek, ik hoop dit binnenkort eens te doen in ‘uw tweede thuis’ Missy Sippy’
Pics homepag @No Pics Photography
Mark My Way - Ik denk dat ik voor de hele band kan spreken als ik zeg dat we al enorm trots zijn op het parcours dat we reeds hebben afgelegd. Tegen een coole shows of festival zeggen we natuurlijk geen neen
Mark My Way haalt zijn invloed uit melodieuze hardcore, maar voegt daar een sausje van metalcore/breakdowns en zelfs rap/hip hop aan toe. De uit Ieper afkomstige band ontstond in 2012 en is goed op weg zijn stempel te drukken binnen die scene van HC en aanverwante. Drie jaar geleden wist Mark My Way ons nog aangenaam te verrassen met zijn EP 'The Big Game'. In April kwam een nieuwe plaat op de markt 'Thin The Herd', waarbij de band zijn stempel drukt op het HC gebeuren, op een bijzonder verschroeiende en energieke wijze. De band is nu vooral volledig volwassen geworden, en klaar voor die grote stap voorwaarts. Reden genoeg om hen eens te interviewen over die nieuwe release maar ook over de toekomst en andere plannen. We hadden een fijn gesprek, per mail, met drummer Gillian.
Een beetje een standaardvraag om te beginnen. Wie is Mark My Way? Hoe is alles begonnen en heeft de naam een betekenis?
Mark My Way bestaat uit 5 leden: Lennart (zang), Lennert (aka Leo - Lead Gitaar), Niek (Rhythm Gitaar), Rutger (Bass) en Gillian (Drums). Met uitzondering van Leo die uit Wingene komt en Rutger die afkomstig is van Poperinge, heeft de rest Ieperse roots. Velen van ons kennen elkaar al erg lang door te skaten of van naar school te gaan. Oorspronkelijk werd de band gestart door Niek en Louis (onze eerste gitarist, nu gitarist bij Sundays) als een jam-projectje. Toen Gillian begon mee te jammen, begon dit projectje meer en meer te neigen naar een band die onmiddellijk eigen nummers begon te schrijven. Ik spreek nu over de zomer van 2012, ondertussen al 8 jaar terug.
De bandnaam heeft geen diepgaande betekenis. We waren er wel bewust van welke enorme indruk de H8000 uit eind jaren 80 en 90 heeft nagelaten. Vandaar dat we ook ons ergens wilden bewijzen, ons pad markeren of uitstippelen. Een naam was toen ook voor ons niet meer of minder dan een naam te geven aan het kind…
Mark My Way haalt zijn invloed uit de melodieuze hardcore. Maar voegt daar een sausje van metalcore/breakdowns en zelfs een streepje rap/hip hop aan toe volgens vele omschrijvingen. Hoe zouden jullie je muziek zelf omschrijven?
Is een vraag die ons veel wordt gesteld en nog steeds moeilijk te beantwoorden is. De loop der jaren heeft alvast een grote invloed gehad op onze muziek. Volgens mij klinkt elk album of EP anders, maar het blijft wel Mark My Way. Ons laatste album ‘Thin The Herd’ neigt meer naar de zwaardere metallic hardcore, maar we zijn niet vies van catchy, uptempo riffs en leidende gitaarleads. De hiphopvibe is er nog steeds, maar is minder prominent aanwezig dan vorige albums. Dit is trouwens geen bewuste keuze.
Tussen 2012 en nu is er ondertussen veel gebeurd, wat waren de hoogte- en diepte punten tot nu toe?
Goh, dat zijn er enorm veel. Hierover zijn we zeer nederig… Hoogtepunten zijn natuurlijk wel die shows van formaat, waar je je naam ziet pronken naast andere internationale kleppers. Ieperfest 2017 is sowieso ons hoogtepunt. Als Ieperling ben je toch wel heel trots om te kunnen zeggen dat je op Ieperfest mag spelen, en dan nog op de main stage...
Dieptepunten zijn moeilijk op te noemen. We zijn ambitieus, maar het voornaamste is nog altijd dat we als vrienden muziek kunnen maken waar we trots op zijn en waar je voldoening uit haalt. Elk op z’n eigen manier.
Met ‘Thin The Herd’ brachten jullie een album uit van wereldklasse, wat HC betreft, hoe waren de algemene reacties?
Ten eerste bedankt voor de mooie woorden ? De reacties waren overweldigend. Ergens merken we wel dat ‘Thin The Herd’ mensen heeft kunnen overtuigen, die we met onze eerdere releases niet volledig over de streep konden trekken. En dat verstaan we ook. We zijn er ons zeer bewust van dat de mix die wij brengen niet door iedereen kan worden gesmaakt. Zo stonden we ook al op shows eerder gericht op het grote (niet-hardcore) publiek. Onze meest memorabele show was trouwens op het event van Den Couter Festival, ter gelegenheid van hun 20-jarig bestaan. Die show was pure chaos.
Ik ben enorm blij hoe ‘Thin The Herd’ werd ontvangen en we zijn ook zeer trots op de outcome van de plaat.
Ik vind dat jullie totaal niet moeten onderdoen voor de top binnen de scene. Hoe sta je daar tegenover? Of is dat wat overdreven?
We zijn ons er zeker bewust van dat er bands zijn in de scene die op een ander niveau spelen of populairder dan ons. De ene persoon is meer fan van band X, de andere van band Y. Bepaalde formules spreken nu eenmaal beter een bepaald publiek aan dan het andere. En dit betekent daarvoor niet dat band X beter is dan Y.
Ook al zijn er bands die in een hoger segment zitten, heb ik zelf als muzikant in de scene minder het gevoel dat er verschillende niveaus zijn. De ene band is natuurlijk populairder dan de andere, maar ik denk dat dit ook wat eigen is aan de Belgische hardcorescene. No bullshit mentality.
Ik vind trouwens dat er in ons land opvallend talentvolle bands rondlopen die niet moeten onderdoen voor de internationale scene. Waarom is het voor een Belgische band zo moeilijk om zich te tonen denk je? Bij sommige, zoals ook jullie, vind ik, als het Amerikanen waren, waren jullie wereldberoemd
Je internationaal tonen vergt vooral veel tijd, maar natuurlijk heb je er ook goede muziek voor nodig. Wij proberen ons wel tot een bepaald niveau internationaal te profileren, maar gaan hier ook niet zeer ver in. Onze muziek wordt wereldwijd verkocht en beluisterd, en dat waarderen wij enorm. We zijn bijvoorbeeld geen band die meerdere weekenders of tours per jaar plant aangezien onze agenda’s er ten eerste volledig anders uitzien. We houden van nationale shows, maar de internationale zijn natuurlijk ook altijd een ervaring.
Jullie hebben een contract bij Dust & Bones records, een fijn label waarmee ik ook al een interview had, hoe is die samenwerking ontstaan? Heeft het binnen de scene deuren geopend?
Het stond vast dat onze plaat hoe dan ook ging uitkomen op vinyl via Genet records. Een CD versie ging er pas komen, wanneer we ons echt comfortabel voelden bij een label die zich hierover wou ontfermen.
Freddy was voor ons geen onbekende en zo zijn wij eigenlijk gewoon eens rond tafel gaan zitten bij hem thuis. Hij kon zich volgens mij direct vinden in ons enthousiasme en onze aanpak.
Of dit deuren heeft geopend heeft, valt moeilijk te zeggen. Zeker in deze tijden. Ik veronderstel van wel! De CD’s doen het goed en worden ook internationaal verdeeld. Freddy is een topkerel die ons geweldig heeft geholpen ook met de distributie en contacten. Zijn enthousiasme had ook een heel motiverend effect op het productieproces. Het uitbrengen van een album is écht niet te onderschatten.
Heeft het in tijden van verdere digitalisering en streaming nog zin platen uit te brengen? En waarom ?
Daar antwoord ik volmondig JA op. Streaming kan ons onmogelijk uit de kosten helpen die werden gemaakt om een album op poten te zetten. Met een CD, Vinyls en Tapes blijft dit ook moeilijk maar je hebt een iets hoger rendement. Een release plaatsen op Spotify en dergelijke kost ook geld en wat je terugkrijgt per stream is zo goed als niets.
Zelf ben ik enorm bezig met het verzamelen van muziek en niets is cooler dan een release waar je zo naar uitkijkt, fysiek in je handen te hebben. Hoe exclusiever, hoe beter enzovoort… Het artwork heeft ook een immense invloed op mijn muziekkeuze. Een artwork die aanspreekt schept al een sfeer, zelfs voor je het album zelfs hebt gehoord. Persoonlijk ben ik echt verliefd op het artwork voor ‘Thin The Herd’. Het heeft iets melancholisch en puur. Love it. (credits aan Jeroen Mylle trouwens ?)
Hoe heeft de band deze crisis trouwens overleeft? Welke plannen vielen in het water?
De pandemie was en is nog altijd natuurlijk wel een domper. We hebben heel veel geteased op social media met verschillende visuals en snippets met het oog op de ‘apotheose’ rond onze release date en show. Natuurlijk ging deze show niet door, aangezien deze eind april stond gepland. Daar sta je dan als band die shows gebruikt als klankbord. Merch reeds gedrukt, platen en CD’s klaar om verkocht te worden, show volledig georganiseerd. Dit zijn kosten die we deels met een bandkas kunnen betalen, maar individueel hebben we hier ook allen in geïnvesteerd.
Toen we uiteindelijk besloten onze merch en fysieke exemplaren van ‘Thin The Herd’ al online te verkopen, bleek dit ook de beste beslissing te zijn. Merch verkocht in no-time uit en ook voor onze tweede bestelling merch was dit het geval. Printclinic waren hier de echte helden. Hans van Printclinic hielp ons ook bij het maken van de special edition vinyl met screenprinted hoes. Deze ziet er fantastisch uit en verkocht net zoals de andere kleurvariant binnen een 3-tal dagen uit.
Dit alles was echt hartverwarmend en ook de respons die we nodig hadden. We hadden alles op alles gezet en waren natuurlijk enorm teleurgesteld dat een pandemie als COVID-19 überhaupt kon gebeuren en roet in het eten kon smijten. Wie had er dat gedacht eind 2019 toen we de puntjes op de i zetten voor de release… Wij niet alvast.
Hoe overleef je dit trouwens als band en als mens?
Als band dien je net zoals een individu gewoon de regels te volgen die de overheid je oplegt. Dit houdt natuurlijk in dat je niet kan repeteren. Ook al kwamen de CD en Vinyl uit via labels, komt er nog een heel deel DIY bij kijken. In tijden waar je in quarantaine zit, betekent dit uiteindelijk dat dit een one-man-job wordt. Naast MMW, werk ik natuurlijk ook nog. Ook daar werd het plots heel druk. Gelukkig woon ik samen met een topvriendin die me hierin ook enorm hielp.
Nu begint het echt wel wat door te wegen. We zijn ongelofelijk trots op de plaat en hebben die zelfs nog niet live kunnen brengen. Alle showaanbod in het begin van 2020 hebben we trouwens geweigerd voor de release van ‘Thin The Herd’, om naar dat momentum te kunnen werken bij de release die er uiteindelijk niet kwam.
Denk je dat de HC scene deze crisis zal overleven en hoe?
So-wie-so. No doubt.
Zijn er mogelijkheden wat betreft streaming aanbieden van live concerten? Binnen HC lijkt me dat onmogelijk. Ook die zomerbars is wat moeilijk, of zijn daar wel mogelijkheden?
Grappig dat deze vraag eigenlijk komt. Want als alles goed gaat, zullen we beiden binnenkort van ons lijstje kunnen schrappen. Veel details kan ik nog niet vertellen, maar begin augustus zullen we op een zomerbar voor een zittend publiek spelen en we zullen ook hoogstwaarschijnlijk nog een livestream concert broadcasten vanop een machtige locatie.
Waarom? Daarom! Met MMW probeerden we steeds de kantjes wat af te lopen. Wat op het eerste zicht niet lijkt te kloppen, proberen we toch. We spreken vaak een iets breder publiek aan dan onze collega HC-bands in de scene. Dus waarom niet? Zo hebben we vorig jaar ook een tweetal akoestische concerten gespeeld. En die waren een enorm succes.
Wat zijn de verdere plannen voor deze zomer en het najaar? Ook al lijkt ook nu weer alles zeer onzeker en komt er blijkbaar een tweede golf aan
Momenteel is het moeilijk om hierover een uitspraak te doen, maar we beloven nog een show op poten te zetten waar we onze release gepast kunnen vieren. Hopelijk kunnen hardcoreshows zoals we ze gewoon zijn nog plaatsvinden in de nabije toekomst. Want wat we niet willen, is dat zittende shows en livestreams de norm worden.
Er waren al wat plannen om een of meerdere weekenders / korte tours te plannen naar het najaar toe, maar daarover bestaat ook nog heel wat onduidelijkheid.
Ondertussen blijven we muziek schrijven.
Wat is de uiteindelijke ambitie? Is er een soort einddoel? Iets dat je absoluut wil bereiken?
Daarin zijn we redelijk nederig eerlijkgezegd. Ik denk dat ik voor de hele band kan spreken als ik zeg dat we al enorm trots zijn op het parcours dat we reeds hebben afgelegd. Tegen een coole shows of festival zeggen we natuurlijk geen neen.
Mijn laatste vraag. Via welke ‘links’ kunnen mensen online merchandiser aanschaffen. Zet gerust hieronder de links
Onze eigen webshop kun je vinden via volgende link: https://markmyway.bandcamp.com/merch, daar steun je ons het meest van al mee. Onze platen en CD’s vinden ook meer en meer hun weg naar zowel lokale als internationale distro’s, dus daar kun je ook altijd een kijkje nemen.
Pics homepag @Anais Bogaert
De Wandelgangen - Het is moeilijk om er een specifiek etiket op te plakken … Het is misschien ook niet echt nodig. Wij houden het eigenlijk graag vrij algemeen, dus noemen we het zelf Nederlandstalige rock. Daar kan je veel kanten mee uit hè …
De Wandelgangen is een trio met Nederlandstalig repertoire en vermengt invloeden uit de rock en new wave. De band bracht onlangs zijn debuut ‘Farao’ op de markt, waarover onze recensent schreef: ‘’Voor deze EP leunen De Wandelgangen wel hard op het verleden, maar ze doen er wel iets moois mee. Met heel veel geluk wordt dit opgepikt op Willy of StuBru, maar ik zou er geen geld op inzetten.”
De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78720-farao.html .
Over die release en andere plannen, en hoe interactief omgaan met deze crisis waar we in leven en de sociale media, hadden we er een fijn gesprek over, per mail uiteraard, met zanger/gitarist Pieter Paesen.
Om te beginnen, wie is ‘De Wandelgangen’, heeft die naam een bepaalde betekenis? Hoe is alles begonnen. Kortom vertel de lezer eens wat meer over jezelf
Wij zijn een Nederlandstalig rock trio uit Limburg. Leendert speelt drums, Ward is bassist en ikzelf (Pieter) ben zanger-gitarist. Ward en ik maken eigenlijk al zo goed als heel ons leven samen muziek en Leendert is er dan later bijgekomen. De naam komt van de uitdrukking die vaak gebruikt wordt om roddels of geruchten aan te kondigen (ik hoor in de wandelgangen dat...), maar mag ook gerust gebruikt worden om manieren van wandelen te benoemen :). Leendert en ik werken samen, en de naam is daar ontstaan tijdens een gezellig koffiemoment met collega vrienden.
Met ‘Farao’ brengen jullie een mooie EP uit, persoonlijk doet het me een beetje denken aan bijvoorbeeld De Kreuners (dat is een compliment). Wat is jullie mening?
De Kreuners zie ik zeker als een groot compliment. Merci. Ik denk dat ieder van ons wel een ruime muzieksmaak heeft, maar ook best wel verschillend. Dat maakt ook dat we heel wat invloeden hebben die we meenemen naar De Wandelgangen. Op deze EP komen vooral de new-wave, punk en rock invloeden naar boven lijkt mij. We willen vooral goeie nummers schrijven en muziek maken die we alle drie graag spelen.
Heeft de titel van de EP een onderliggende betekenis?
Nee :) eigenlijk niet. Het is een mooi woord.
Het is een zeer aanstekelijke EP, ook vrij toegankelijk (daar is niets mis mee) waarom eigenlijk in het Nederlands?
De keuze voor het Nederlands leek mij eigenlijk heel vanzelfsprekend. Het is mijn moedertaal en dus de taal waar ik me het best in kan uitdrukken. Engels is misschien wel internationaler maar met een Limburg accent valt dat ook wel wat tegen denk ik. Het is wel niet altijd makkelijk omdat er niet zoveel voorbeelden zijn binnen de Nederlandstalige rock. Ik groeide wel op met o.m. De Nieuwe Snaar en Hugo Matthysen en hoorde ook veel kleinkunst. Natuurlijk zijn er De Kreuners, De Mens, Noordkaap, ‘t Zesde Metaal, Gorki, , ... maar ten opzichte van Engelstalige muziek is er nog heel veel ruimte om te experimenteren.
Onze recensent schreef over ‘“Haar Voor De Ogen” , lijkt een mix van De Mens en Red Zebra; wat is uw mening hierover?
Dat zijn alweer mooie complimenten. FrankVander Linden heeft terecht een hele grote status als schrijver van tekst en muziek, en is uiteraard een inspiratiebron. We staan eigenlijk niet zoveel stil bij hoe we klinken of toch niet bewust gericht naar bepaalde bands. In Nederlandstalige rock zullen we snel vergeleken worden met zulke bands, en dat is prima. Bij “Haar voor de ogen” past Red Zebra zeker wel in het rijtje, omdat het nummer ook een beetje een ode is aan New Wave en Post-Punk uit de jaren 80, waarbij ik me graag ‘In het zwart geklede mensen, liefst geurend naar patchouli, al dansend met hun haar voor de ogen’ voorstel. Het nummer op zich is ook best wel dansbaar denk ik, zeker met de haren voor de ogen. Bij andere nummers zullen er wel andere bands kunnen bedacht worden. Maar als jullie recensent deze bands aan ons linkt kunnen we alleen maar vereerd zijn.
Ik zou de muziek omschrijven als de betere Neder rock? Mee eens, hoe zou je zelf je muziek omschrijven?
Het is moeilijk om er een specifiek etiket op te plakken vind ik. Het is misschien ook niet echt nodig. Wij houden het eigenlijk graag vrij algemeen dus noemen we het zelf Nederlandstalige rock. Daar kan je veel kanten mee uit hè. Neder rock is ook prima, zeker mee eens. Iedereen die door onze muziek aangesproken wordt, mag zelf de omschrijving kiezen.
Welk publiek wil je eigenlijk aanspreken met jullie muziek?
Iedereen is welkom
Hoe waren de algemene reacties tot nu toe op deze EP?
De reacties waren eigenlijk echt wel positief. Echte negatieve reacties hebben we nog niet gehad. Het is natuurlijk allemaal nog op vrij kleine schaal, maar we zijn al super blij dat onze eerste EP toch al wat reacties uitlokt. Er kwamen ook toffe reacties op de clip van “Farao”. De positieve reacties doen zeker deugd omdat we alles zelf doen: Buiten de drums, die we in Eastside studio’s hebben opgenomen, hebben we alles zelf thuis opgenomen. Ward heeft de EP volledig gemixt. Leendert en ik hebben de clip gemaakt.
Sociale media en ook Spotify zijn belangrijk, jullie prijzen je EP zelfs aan via Spotify. Hoe sta je daar als band (en ook als mens) tegenover? Opent het deuren? Wat zijn de voor- en nadelen?
Sociale media zijn natuurlijk superbelangrijk om mensen te betrekken bij wat we doen. We proberen hier ook wel tijd en moeite in te steken. Onze ‘Head of internet and digital matters’, bij ons vooral bekend als ‘Leendert’ :) leidt hier alles in goede banen. Ik ben persoonlijk wel een Spotify fan. Ik maak graag afspeellijsten en kan ook uren blijven zoeken naar bands of fijne nummers. Het enige nadeel vind ik soms dat platen niet meer van voor tot achter beluisterd worden en alles meer gefragmenteerd is. Maar als dat gevoel te groot wordt, dan duik ik in mijn old skool platen en cd collectie.
Zijn er ondertussen ook mogelijkheden om jezelf online (via live streaming en filmpjes) te tonen aan het publiek? Je ziet met de regelmaat van de klok wel zo van die filmpjes verschijnen.
Via YouTube kan je onze ‘farao’ -clip bekijken. We willen graag gebruik maken van het online gegeven, maar er steekt natuurlijk ook veel tijd in. We hopen af en toe toch verrassend uit de hoek te kunnen komen.
Wellicht zijn er ook bij jullie bepaalde plannen in het water gevallen door deze crisis. Welke?
We hadden deze zomer vooral optredens als doel gesteld, maar dat is natuurlijk niet simpel nu. We hopen dat we zodra het kan wel het podium op kunnen. We gaan natuurlijk niet bij de pakken blijven zitten. We gaan deze zomer nog nummers opnemen zodat we in het najaar weer wat nieuwe muziek kunnen verspreiden.
Hoe ga je als muzikant, band en ook als mens om met zo een crisis (een van mijn standaardvragen binnen dit concept geef ik toe)?
Als muzikant en band is de grote moeilijkheid natuurlijk dat er geen speelkansen zijn. Het voordeel is wel dat er ineens meer tijd is om te bezinnen en nieuwe nummers te schrijven. Voor mij was er ook wat meer tijd om gitaar te spelen en te experimenteren met mijn pedalboard. Als mens probeer ik te vatten wat er op ons afkomt en probeer ik me zo goed mogelijk aan te passen aan de nieuwe situatie. Net als iedereen met de nodige bezorgdheid vermoed ik. De quarantaine gaf me aan de andere kant ook wel een zekere rust. Het repeteren heb ik wel serieus gemist. Ook had ik wel een heel aantal mooie concerten in het vooruitzicht , die niet zijn kunnen doorgaan.
Zijn er naast ‘De Wandelgangen’ nog andere projecten waar je mee bezig bent? Vertel er anders wat meer over
We hebben eigenlijk wel werk genoeg met De Wandelgangen vanwege onze DIY aanpak.
Wat zijn de verdere plannen na deze crisis?
Veel optreden en regelmatig nieuwe muziek loslaten. Meer mensen overtuigen van onze muziek.
Zijn er mogelijkheden om merchandiser of zo aan te schaffen van de band? Zo ja, hoe en waar
Zeker! T-shirts zijn heel binnenkort te verkrijgen via De Wandelgangen Facebook. https://www.facebook.com/de.wandelgangen.band
Nederlands 
Français 
