Growing Horns - Het is voor ons vooral belangrijk om shows te spelen die steeds beter worden, en op die manier met onze muziek meer mensen te bereiken

Growing Horns is een doom/sludge band die de zaken enigszins anders heeft aangepakt. Daar waar veel bands een demo of plaat uitbrengen, en zichzelf daarna live lanceren. Is Growing Horns omgekeerd tewerk gegaan. Hen live dus op verschillende podia tonen en zo een zekere fanbase opbouwen. Het heeft hen geen windeieren gelegd. De band brengt nu een EP uit 'The Nobility of Pain'. Ze kwamen deze EP voorstellen op zaterdag 21 december in een uitverkochte ELPEE in Deinze. We schreven daarover: '' Growing Horns slaat na vele jaren deuren open stampen, en concertzalen plat spelen, dus duidelijk een nieuwe bladzijde om die ons doet uitzien naar meer intensieve duisternis van uitzonderlijk hoog niveau in het nieuwe jaar 2020. Is dan ook de voornaamste vaststelling.'' We hadden ook een fijn gesprek met Wim en Daf over het hoe en waarom op deze wijze tewerk gaan? Het verleden en de toekomst plannen en nog veel meer.

Om met de deur in huis te vallen, waarom hebben jullie zo lang gewacht om eindelijk ene plaat uit te brengen (ik vind het een goede zet hoor)?
Daf: Wel, de plaat moest er eigenlijk vorig jaar al geweest zijn. Zoals je misschien weet, is onze vorige drummer Nick er vorig jaar zo ergens rond juli/augustus mee gestopt. We hadden echter al eerder in 2018 de studio vastgelegd voor september, maar door het vertrek van Nick hebben we dus die plannen in de vriezer moeten steken. Gelukkig hebben we met Simon een meer dan waardige vervanger gevonden en zijn we dus in mei van dit jaar samen met Jonas Nyaarr de GAM-studios in getrokken.

In tegenstelling tot live komen de muzikanten nu wel iets meer op de voorgrond stel ik vast, vooral die ritmesectie geeft een zeer andere draai aan de muziek die je niet altijd tegenkomt in het tot slome doom, bewust daarvoor gekozen?
Daf: Goh, bewust is een groot woord, maar zowel bas als drum zijn een essentieel onderdeel van het geluid van Growing Horns, als het ware zelfs de funderingen waarop Sven en Didier hun gitaarpartijen leggen. Dus vonden we het wel belangrijk dat dit ook op de plaat goed naar voren kwam.

Blijven jullie bewust het doom/sludge pad bewandelen, of zijn er mogelijkheden naar bijvoorbeeld black of zo? En waarom (of waarom niet)
Wim: Euhm, zeg nooit, nooit, maar waar Growing Horns nu voor staat is zo’n beetje de gemene deler van ieders smaak, het komt allemaal heel natuurlijk tot stand. Het is niet zo dat we tijdens het maken van nieuw werk op voorhand zeggen van: ‘En nu gaan we eens een nummer maken in die of deze trend'. Maar stel dat er morgen iemand met een bv ‘black-metal’ achtige riff komt aandraven en die past in het nummer, dan is dat goed mogelijk dat er op die manier een nummer ontstaat. Uiteindelijk zal er wel altijd een Growing Horns sausje overgegoten worden, dat wel.

Ik stel die vraag omdat me dat vooral opviel op die EP dat jullie bewust buiten de lijntjes van het globale doom/sludge kleuren. Is ook daar bewust voor gekozen?
Daf: Ik denk dat de muziek die we maken een soort van melting pot is van de invloeden van elk bandlid, en dat we daardoor misschien niet echt klinken als de zoveelste doomband. Er zijn natuurlijk een aantal gemeenschappelijke raakvlakken qua bands die we allemaal goed vinden, maar individueel luisteren we ook allemaal naar verschillende bands, gaande van de extreme snelle uitersten van death-, thrash metal en grindcore tot de ultra trage en lome doom en sludge, maar evengoed heel veel bands die je niet meteen onder metal kan klasseren.

De hoes is gewoon prachtig, een waar schilderij. Wie heeft die tekening gemaakt? Heeft het een onderlinge betekenis? (al kan ik dat daar zelf ook uit opmaken ik hoor het liever van jullie)
Wim: Daf kwam al snel aandraven met het idee om Bram Bruyneel onze hoes te laten tekenen.  Hij was zelf ook onmiddellijk gewonnen om met ons in zee te gaan. Die samenwerking verliep trouwens bijzonder vlot. We speelden onze ideeën door naar hem en reeds van bij de eerste schets werd het duidelijk dat we op min of meer dezelfde lijn zaten.  Bram is een uiterst getalenteerde tekenaar, als je ziet wat er reeds allemaal uit zijn pen is gevloeid, ongelofelijk !  Wij vinden het leuk als je bij artwork wel even langer nodig hebt dan één oogopslag om te zien wat er nu allemaal wordt afgebeeld, of welk verhaal er achter schuilt.… er zitten veel details in het ontwerp, die dan natuurlijk nog veel beter uitkomen op onze vinylhoes.  Zoals je al kon zien heeft Bram ons logo -de kop met de hoorns- verder uitgewerkt tot een volwaardig figuur.  De achterliggende gedachte is dat ons ‘wezen’ eigenlijk aan de basis ligt van de creatie van een ‘mythisch figuur’, de creatie van Lucifer.  De meeste mensen zullen wel weten dat op het moment dat hij zogezegd tegen God in ging, hij het begin van het kwaad en de bron van al het kwaad dat nog te voorschijn zou gaan komen, was.  Wij hebben daar onze eigen draai aan gegeven. Ons ‘wezen’ is eigenlijk de oorzaak van die creatie, waarmee hij ook ineens veel slechter is dan die gevallen Engel.

Deze zomer hebben jullie o.a. een optreden op Stormram moeten annuleren. Alles ok met Simon ondertussen?
Wim: Simon voelt zich ondertussen terug als een vis in het water.  Het was even schrikken op dat moment door die ingreep die hij nogal plots moest ondergaan.  Hij kroop trouwens veel te snel terug op zijn drumkruk, typisch Simon!  Jammer natuurlijk dat onze show in het water viel, maar gezondheid gaat natuurlijk boven alles.  Misschien komt er nog wel eens een herkansing voor ons?

De vriendschapsband binnen dat 'underground wereldje' tussen verschillende bands is dan ook enorm groot, want sommige van jullie daagden daar ook op. Is dat ook zo dat die vriendschapband zo groot is? En hoe zou dat komen?
Daf: In de vier jaar dat we de baan op trekken met Growing Horns, hebben we het geluk gehad met een aantal waanzinnig goede bands het podium te mogen delen, en daaruit zijn een aantal mooie vriendschappen ontstaan. Zonder uitzondering kunnen we wel stellen dat er heel veel respect is tussen en voor alle bands waarmee we al het podium hebben gedeeld, en het feit dat bands elkaar uitnodigen om op elkaars shows te spelen versterkt dat gevoel alleen maar, maar zorgt er tegelijkertijd ook voor dat er meer mensen komen opdagen naar underground shows.

Na ELPEE staan jullie ook op Alcatraz, hoe is dat in zijn werk gegaan? Connecties?
Daf: In zekere zin wel, want een aantal van de bands die dit jaar op Alcatraz speelden, zijn bevriende bands waarmee we al eens het podium mochten delen. De nieuwe La Morgue-tent op Alcatraz was een schot in de roos en bood de kans aan voornamelijk Belgisch talent uit de underground zijn kunnen te etaleren, en dat is zeer in de smaak gevallen. Enkele van die bands lieten onze naam vallen bij de organisatie, en we zijn vereerd dat we in 2020 mogen deel uitmaken van de nu al legendarische line-up!

Als je terugkijkt op de vorige jaren, wat waren de hoogte- en dieptepunten?
Daf: We mogen ons tot op heden gelukkig prijzen, want echte dieptepunten zijn er tot nu toe nauwelijks geweest. Het vertrek van Nick was er misschien eentje, maar dat heeft er wel voor gezorgd dat we een fantastische nieuwe drummer in de plaats kregen. Andere hoogtepunten waren de supportshow voor het jubileum van Cowboys & Aliens en onze passage op Headbangers Ball’s Festival in 2018.

Zijn er dingen waar je spijt van hebt en nu anders zou aanpakken, buiten een andere zanger? (grapje)
Daf: Ze vinden niemand die lelijk genoeg is om mij te vervangen, verdorie! (hahaha)
Ik vind spijt eigenlijk een nutteloos gegeven, want meestal kan je aan de meeste zaken die gebeurd zijn toch niets meer aan veranderen.

Hoe zijn de eerste reacties op deze EP eigenlijk?
Wim: Het was spannend afwachten voor ons. Zoals je wel vaker hoort kan je als band al snel je eigen nummers nog moeilijk zelf objectief beoordelen. Voor de eigenlijke opnames zijn we nog even een pre productie gaan doen bij Dunk en dat heeft zijn vruchten afgeworpen.  Samen met Jonas werden onze nummers nog eens ontleed en hier en daar werden er nog -weliswaar kleine- veranderingen aangebracht. We mogen wel zeggen dat we goed voorbereid waren, dat moest ook wel want de plaat werd eigenlijk live opgenomen.  Daardoor klinkt die iets meer organisch, iets wat wel goed bij ons past, vinden we. Ondertussen is onze plaat uit en het doet deugd dat de recensies positief zijn, de mensen kunnen onze herrie wel smaken blijkbaar !  Haha.

Wat zijn, buiten Alcatraz plat spelen deze zomer, de verdere plannen voor het nieuwe jaar?
Daf: De focus ligt nu volop op nieuwe nummers maken, nu de plaat klaar en uit is. Door het vertrek van Nick en de komst van Simon zijn we eigenlijk een stuk terug gezet in de tijd, want uiteraard heeft Simon ook zijn tijd nodig gehad om zich de nummers eigen te maken, en we staan er nog steeds van versteld in wat voor kort tijdsbestek hij dat voor mekaar gekregen heeft. Maar dan zijn we in mei van dit jaar de studio ingetrokken, en alles wat daarop volgde is de aanloop geweest naar de release van de plaat. Nu de plaat er is kunnen we ons volop focussen op shows spelen ter promotie van de plaat en op het schrijven van nieuwe nummers.

Zijn er ook plannen voor het buitenland?
Wim: Dat is iets wat binnen de band nog niet echt besproken is geweest.  We waren al meer dan blij dat we hier en daar in ons eigen Belgenlandje konden of mochten gaan spelen.  We doen niks liever dan live spelen en als we dat ook in het buitenland zouden kunnen gaan doen, waarom niet?

Kunnen we stellen dat dit het jaar van de grote doorbraak zal worden?
Wim: Ik denk niet dat er iemand binnen Growing Horns daar echt mee bezig is. Het is voor ons veel belangrijker om shows te spelen die steeds beter worden, en op die manier met onze muziek meer mensen te bereiken.

Wat is eigenlijk het einddoel (als dat er is) of wat wil je als band absoluut bereiken?
Daf: Er is binnen Growing Horns geen hoger doel of eindmeet die we als band willen bereiken, denk ik. Elke kans die we krijgen grijpen we met beide handen, en als dat er voor zorgt dat onze muziek daardoor meer mensen bereikt, dan is dat fantastisch. Het doet dan ook enorm deugd dat onze releaseshow in Elpee compleet uitverkocht was.

Een vraag die ik iedereen stel, ja zelfs de pop artiesten die ik interview, hoe staan jullie tegenover spotify en sociale media, spuw uw gal uit? (houdt het wel proper)
Daf: Ik denk dat social media een noodzakelijk kwaad is waar je tegenwoordig als band niet meer rond kunt. Het zorgt ervoor dat je muziek in alle uithoeken van de wereld kan gehoord worden, en daarom alleen al is het iets fantastisch. Maar tegelijk zorgt het er ook voor dat mensen de waarde van muziek een beetje uit het oog verliezen, omdat het overal met een simpele klik beschikbaar is. Gelukkig zijn er nog genoeg mensen die waarde hechten aan een fysiek exemplaar op cd of vinyl. Vandaar dat het voor ons ook maar logisch was om ‘The Nobility Of Pain’ op beide dragers te kunnen aanbieden.

Zijn er nog opmerkingen naar onze lezers toe?
Wim: We zijn ongetwijfeld heel tevreden kerels als er iemand na het lezen van dit interview de moeite neemt om ons eens te checken op Youtube, op onze Facebook pagina, eens langs te komen naar een optreden en daardoor overweegt om een fysiek exemplaar van ‘The Nobility of Pain’ aan te schaffen.
Facebook: https://www.facebook.com/growinghornsband/
Youtube: https://www.youtube.com/channel/UC96rsWBa1feTlhqAOiS72OA

Bedankt voor dit fijne gesprek, veel succes in het nieuwe jaar en de jaren daarop

Eternal Breath - Om het in het binnenland te maken, ga je best even op tournee in het buitenland

Op 7 december was er weer een nieuwe editie van Blast From The Past. Een zeer fijn festival boordevol bands uit het hardrock, heavy metal tot de NWOBHM scene. Mede georganiseerd door mensen rond de band Eternal Breath, die dit festival mochten openen. We schreven daarover: '' Eternal Breath heeft sinds 2017 een nieuwe adem gevonden, merkten we in het verleden op. Op hun laatste EP bewezen ze eveneens dat iedereen binnen de band, meer dan ooit tevoren,  dezelfde richting uit kijkt. Ook live zie je een goed geoliede machine op dat podium staan waarbinnen iedereen inderdaad diezelfde kant uitkijkt. Daardoor zien we anno 2019 dan ook een band die enorm zeer zelfverzekerd op het podium staat en bovendien tonnen spelplezier uitstraalt en daardoor met het grootste gemak iedere aanwezige, waaronder wij zelf, over de streep trekt."
Het volledige verslag kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/76698-blast-from-the-past-2019-nostalgietrip-met-voldoende-sausjes-boordevol-jeugdige-spontaniteit.html  
We hadden eveneens een fijn gesprek met Robin Van Casele en ook Andy Polfliet. Dit over het verleden, toekomstplannen, het festival en dergelijke meer.

In de eerste plaats, wat jullie laatste LP betreft viel me vooral op dat Eternal Breath anno 2019 op alle vlakken de perfectie benadert. Maar vooral zie en hoor ik meer dan ooit tevoren een band waar iedereen dezelfde kant uitkijkt. Wat is jullie opinie hierover?
Ik (Robin) ben er zelf als laatste bijgekomen in 2015, vlak voor de opnames van ons eerste full length-album 'The Joker' en sindsdien voelen we inderdaad aan dat het de goede richting uitgaat. In het verleden ging dit wat moeizamer, voornamelijk door continue veranderingen in de line-up. Ondertussen zijn we meer dan vier jaar bezig met dezelfde bezetting, en voelen we zelf aan dat we een solide band geworden zijn waarbinnen we allemaal voldoende ambitie hebben. We werken hard aan wat we naar voor willen brengen en durven nu ook meer op de voorgrond treden dan vroeger.
De band is bezig (of net terug?) van een tournee met Cage. Alles goed verlopen? Jullie hebben ook in de UK gespeeld? Goed ontvangen daar?
De mannen van Cage kenden we al goed, aangezien we vorig jaar met The Three Tremors een aantal datums hebben meegespeeld in Oostenrijk, Zwitserland, etc. en beide bands hebben dezelfde bezetting qua muzikanten. Het zijn stuk voor stuk heel joviale kerels die ons ook als band appreciëren en de moeite doen om naar ons te luisteren, wat lang niet altijd het geval is. En natuurlijk ook altijd leuk om met hen samen een pint te drinken tussendoor. Qua shows, was het ook een voordeel dat zij qua genre in het zelfde vaarwater zitten als wij, waardoor we het publiek dat voor hen komt ook gemakkelijker over de streep krijgen.

Nu het jaar bijna voorbij is, kunnen we stellen dat 2019 een succesvol jaar was voor Eternal Breath?
We zijn zeker en vast blij met de evolutie dit jaar. In mei hebben we onze tweede full album gereleaset wat sowieso altijd een spannend moment is, maar wat achteraf gezien goed uitgedraaid is. Het album werd goed ontvangen en we hebben een aantal shows in het buitenland kunnen meepikken. Hopelijk opent dat ook deuren terug naar het binnenland toe.

Wat is het grote verschil tussen de band rond de beginperiode en nu?
Vooral qua genre was er een groot verschil en de muziekstijl is doorheen de tijd ook wat blijven veranderen als gevolg van de bandwissels, wat logisch is: andere muzikanten brengen andere invloeden mee die ook doorwerken op het schrijfproces. Met eenzelfde bezetting zitten we op één lijn op vlak van de sound wie we nastreven. We hebben een idee hoe Eternal Breath hoort te klinken en dat op zijn beurt maakt het mogelijk om daar ook buiten te stappen en te experimenteren, zij het altijd bewust van hoe we echt klinken. De kruisbestuiving tussen de veteranen en de jonge mensen in de band zorgt hierin ook voor een interessante dynamiek.

Zijn er dingen die je nu anders zou aanpakken, weten wat je nu weet?
Dat is een moeilijke vraag. Als band moet je sowieso de tijd nemen om te groeien, en lessen te leren. Maar, met de wetenschap die we nu hebben van de band, zouden we het nu misschien direct serieuzer aanpakken. We zijn de band bijna 25 jaar geleden begonnen als een uitlaatklep, als een reden om plezier te maken, pinten te drinken, enzovoort. Zo zijn er veel bands begonnen. Alleen, bij ons heeft het wat langer geduurd, haha.

Wat zijn de hoogte- en diepte punten van de band eigenlijk? Waar heb je enorm veel goede herinnering aan en welke minder?
De hoogte punten is niet moeilijk, dat is de huidige situatie in de band. We hebben een vaste bezetting, er is een goede sfeer in de band, we krijgen positieve reviews op onze albums. Ook krijgen we de kans om mooie optredens te spelen, op tour te gaan. Voorlopig is dit nog kleinschalig, maar het is alvast een begin. De dieptepunten zijn dan vooral de vele bezettingswissels die we ervoor hadden. Het telkens opnieuw van nul moeten beginnen eiste op de duur wel zijn tol.

De Belgische scene floreert, en persoonlijk denk ik dat onze scene nooit sterker en actiever is geweest! Zijn jullie het daar als band ook mee eens?
Dat is zeker zo. Er zijn enorm veel Belgische bands, en zeer goede ook. Dat de scene floreert, speelt uiteraard ook in ons voordeel. Ook al is het typisch Belgisch dat je als band eerst in het buitenland moet doorbreken eer je in eigen land echt kansen krijgt. Althans toch wat de grotere podia betreft. We kunnen dus alle beginnende bands alleen maar aanraden het eerst in het buitenland te proberen. Kijk maar naar Carnation of Evil Invaders, zij waren altijd al heel solide bands. Maar pas vanaf het moment dat ze het vliegtuig naar Japan op konden, is het besef hiervan pas naar het grotere metalpubliek in België doorgesijpeld.

Ondanks de sterke scene blijft het volgens mij voor een band toch wel keihard knokken, niet?
Dat is ook zo, je kunt je niet permitteren om bij de pakken te blijven zitten. Het is voortdurend blijven evolueren, muzikaal heel sterk materiaal gaan afleveren, zonder ook het ‘business’-gedeelte, zoals promotie, kwalitatieve merch, etc. uit het oog te verliezen.

Grote festivals als Graspop zijn voor Belgische bands nog steeds (op enkele uitzonderingen) onbereikbaar. Heb je daar een verklaring voor?
Het is iets typisch Belgisch. De grote festivals lonken blijkbaar liever naar buitenlandse bands, zelfs beginnende. Terwijl dat in andere landen toch even anders is, wat het promoten van eigen kweek betreft. Als Belgische band dien je eerst naam op te bouwen, maar als je continu doorheen België speelt, zit je al snel in dezelfde pot te roeren en raakt het publiek je moe gezien. Dus de enige goede weg is die naar het buitenland.

Laat ons eens naar de toekomst kijken. Wat zijn de verdere plannen voor 2020?
We sluiten dit jaar af met een akoestische set in Dilbeek op 20 december waarin we aantal nummers uit World of Chaos in een meer intieme setting brengen. Wie weet doen we hier iets verder mee in het jaar dat komt, dat valt nog te bekijken. In de nasleep van de release van World of Chaos is het vrij druk geweest, dus 2020 zal sowieso een jaar moeten worden waarin de focus op het schrijven van een derde album komt te liggen.  En verder kijken we ook of we terug naar het buitenland kunnen raken. Zeker in Duitsland hebben we tot nu toe nog weinig gespeeld, hoewel daar voor ons genre vermoeden we wel een publiek te vinden is. Als we het komende jaar naar het buitenland trekken is Duitsland wel de aangewezen optie.

Is er ook een soort 'einddoel' iets dat je absoluut nog wil bereiken?
Vooral dat we op deze weg kunnen blijven doorgaan, veel optreden. Ook in het buitenland, en verder evolueren zoals we nu bezig zijn. Het moet ook plezant blijven. Maar als we deze weg kunnen blijven volgen, en het publiek blijven mee krijgen? Dan zijn we best tevreden.  Aan de ene kant zo ver mogelijk raken met de band. Het is vooral kijken waar we het juiste publiek kunnen vinden, zodat de tour zijn investering ook waard is. We werken allemaal full time buiten de band, dus moeten we heel doelbewust beslissen waar we wel en niet op ingaan. Maar als de juiste kans er komt, springen we meteen de tourbus in.  Een aantal grote festivals in het buitenland kunnen spelen zoals Rockfest in Barcelona zou ook een droom zijn die werkelijkheid wordt.

Naast de band zitten jullie ook mede in de organisatie van dit fijne evenement. Ik vraag me eigenlijk af, gezien er veel bands zijn die toch al sinds ergens de jaren '80 of '90 bezig zijn. Zijn er nog mogelijkheden genoeg? Want meer en meer oudere bands haken af…
Het verwondert ons telkens dat er nog zoveel vissen in dat water zitten. De jaren '80 bands wordt wat moeilijker, maar deze uit de jaren '90 daar zijn er zeker nog genoeg van. Wat ons wel opvalt op zulke optredens is dat er geen doorvloei meer is naar een jonger publiek, althans niet voor die typische heavy metal of aanverwante dat wij doen. Maar er zijn zeker nog mogelijkheden. Volgend jaar volgt er trouwens een nieuwe editie en de eerste naam is al bekend (Acid) dus dat komt zeker goed.

Hoe was het optreden trouwens vandaag? Ik vond vooral opvallend dat je stond te entertainen alsof je stond te spelen voor 10000 man?
Of dat nu is voor tien of tienduizend, de mensen komen om een goede show te zien en betalen daarvoor. Wij geven ze dat ook, we waren vandaag zeker tevreden. De respons was goed, en we kregen het publiek goed mee. Ook voelen we ons zeer goed op het podium en hopen dat ook uit te stralen naar het publiek toe.

Dat laatste hebben jullie zeker gedaan, dank voor het fijne gesprek en veel succes alvast in 2020

Muddler - Is het rock-'n-roll om tot de late uurtjes repeteren en op te treden in obscure clubs? Om de dag daarna je kinderen te knuffelen, hen naar school te brengen en in het dagelijkse leven te stappen? We denken van wel …

Een unieke parel vinden tussen het overaanbod aan bands. Het is als zoeken naar een speld in een hooiberg. Echter, soms kom je toch heel uitzonderlijke artiesten nodig. Die de extra aandacht verdienen. We stellen u voor - Muddler. Zij combineren alternatieve rock met post hardcore, maar daar houdt het niet mee op. Zo zijn de teksten in het Nederlands, en verkent de band verschillende andere wegen binnen het post hardcore en Alternatieve rock. 'Snøck Epos' kwam eind november 2016 op de markt, en is inderdaad zo een unieke parel geworden die dus niet elke dag tegen komen. Ondertussen heeft de band niet stil gezeten. Ook dit jaar liet Muddler weer van zich horen met 'Niets leeft zonder wonden'. We besteden daar de nodige aandacht aan: ''Alles gaat voorbij, behalve het verleden. Dat blijft plakken tegen de binnenkant''. Net dat leren omgaan met je verleden, het een plaats proberen geven en kijken naar de toekomst is de rode draad in ieders leven. Het wordt op deze 'Niets leeft zonder wonden' zodanig intens naar voor gebracht. Dat het niet alleen om het leven van de tekstschrijver gaat, maar ook uw leven. En dat maakt van deze plaat een bijzondere parel die inderdaad aan de binnenkant blijft kleven. Omdat het ook U als luisteraar diep raakt." Schreven we daarover. De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/75873-niets-leeft-zonder-wonden.html .

We vonden het hoog tijd worden om de band eens enkele vragen te stellen. Het werd een gezapig gesprek van meer dan een uur met zanger Fons Vloebergs en bassist Ben Kovalewski  in het gezellige café The Fox in Lokeren.

Sommige mensen omschrijven hun stijl als Nederlandstalige stoner. Sommigen post-whatever-rock …las ik in een biografie, hoe zou je zelf uw muziekstijl omschrijven?
F: Dat is een heel moeilijke vraag. Het is geen metal, het is Nederlandstalig, is het Nederlandstalige rock? Ja, maar dat is zo breed. Het is gewoon zeer moeilijk om een genre te kleven op onze muziek. Dat is soms een probleem naar promotors toe, of om op de radio te komen. Daarom gaven we het - omdat onze stijl moeilijk te beschrijven is- de naam Snock; al is deze benaming een uit de hand gelopen grap. Het is een verzinsel van onze gitarist. We vonden het wel goed klinken.
Ik snap die vraag wel. Iedereen wil zaken in vakjes steken. Zo wordt het vatbaar. We hebben ook nooit gezegd of afgesproken welke muziekstijl we gingen spelen. We wilden muziek maken. En dit is hetgeen er dan uit komt. Eerlijk, zonder teveel franjes.


B: Ik geef ons graag de beschrijving 'Muziek voor verdwaalde kinderen & verloren zielen'.

Waar komt de stijl omschrijving 'Snock' (want zo wordt de stijl een beetje omschreven die jullie spelen) vandaan? En wat betekent het?
F: Eigenlijk is dat een antwoord op de vorige vraag. We dachten als we er toch iets moeten op kleven laten we het gewoon Snock noemen dan.

Fons, waarom gaat een mens op uw leeftijd nog eens skateboarden? en hoe gaat het met het revalideren (ik doe ook soms zotte dinges waarvan mijn lichaam naderhand zegt ''doe dit nooit meer!" )
F: Ik heb vroeger wel een beetje geskateboard, en ja kinderen, hé. Het lukte me best eigenlijk.... Tot die ene keer... Ik ben ondertussen geopereerd en nu moet ik nog revalideren. Ik heb er geen spijt van, het was leuk. Maarja..

Het feit dat jullie in het Nederlands zingen spreekt me wel aan, het is ook niet meer 'een schande' zoals veel jaren geleden. Maar toch, waarom in het Nederlands?
F: In het Nederlands kan ik me het best uitdrukken. Eerst zong ik in het Engels. Bepaalde nuances en bepaalde beelden kon ik niet goed weergeven. Bovendien creëert dat Engels voor mij meteen een afstand. Ik wil dichter op het vel zitten van diegene die naar Muddler luistert. Ik wilde ook verstaanbaar zijn, vandaar het AN. Mensen spoorden ons wel is aan om in het dialect te gaan zingen, ‘want da’s cooler en meer underground....’ Dat voelt voor mij niet naturel. En als er iets is wat ik wil met MUDDLER, dan is het eerlijkheid!


B: teksten in de moedertaal ‘komen harder binnen’. Zelfs bij mij. Je begrijpt ieder woord, je hoeft je niet af te vragen waarover de schrijver het heeft. Het voelt ook zeer naturel aan om in onze moedertaal te schrijven, geen vreemd gevoel.

Voelen jullie ook een verwantschap met kleinkunst? of is dat ver gezocht. Bij welke artiest of groep leunen jullie het dichtst aan eigenlijk? Een Nederlandstalige rock band die aan een opmars bezig is, is BEUK. In hoeverre voelen jullie zich verwant tot bands als deze laatste?
F: Met alle respect voor kleinkunst, we zijn er eigenlijk niet verwant mee. Eerder de rock dan? BEUK is wel eerder strak recht-toe-recht-aan en gaan; 1-2-3 knallen. Wij zitten ook een beetje in het donkerdere genre. Misschien een beetje Arbeid Adelt? We lazen ergens 'Gorki met Ballen’ of een verwijzing naar Aroma di Amore. Allemaal leuk om te horen, maar het is moeilijk te omschrijven. 

B: We zitten ergens tussen verschillende stijlen in. Een gezonde mengeling van wat elk bandlid graag hoort.

Moesten jullie met een artiest kunnen samenwerken, wie geniet je voorkeur?
B: Als er een artiest is waar ik zelf eens zou willen mee samen werken, zonder onrealistisch te dromen: Elvis Peeters. Zijn teksten en expressie spreken me enorm aan. Ook het soms absurde in zijn teksten. Zijn zangcadans zou perfect op sommige van onze nummers passen. Ik ben ontzettende fan van De Legende, al lijken ze veel minder gekend te zijn dan Aroma di Amore. Helaas heb ik ze enkele jaren te laat leren kennen, waardoor ik ze nooit aan het werk heb kunnen zien. Als ik mag dromen: Nine Inch Nails! Topplaten gemaakt en telkens wanneer ik ze live zie is het een 10/10. De gave om enerzijds knalharde nummers te maken en anderzijds prachtige, rustige pianopartijen te spelen. Pure klasse. 


F: Een band waar ik naar opkijk is Amerna. Zeer donker en duister, wel veel zwaarder dan wat wij doen. Zeer intensief. Daarmee kunnen samenwerken, ook dat zou bijzonder interessant zijn. Wat zij maken is pure zwarte poëzie.
Ik ben ook wel fan van wat Frank Van der Linden doet met De Mens. Vooral tekstueel dan. En Mario Goossens is ook iemand die altijd wel mag aankloppen. De overgave waarmee hij zich smijt is besmettelijk!

Het laatste album 'Niets leeft zonder wonden' is zeer confronterend. Gaat het over persoonlijke zaken, bij mij hij heeft het een zeer persoonlijke snaar geraakt
F: Het gaat zeker om persoonlijke zaken, toen ik de songs schreef ging ik door een moeilijke periode. Dat ligt nu wel achter mij, maar ja, sommige songs zijn wel een beeld van een periode. Ik heb het in een vorm gegoten die misschien vragen oproept.... Ik wilde vooral beelden en sfeer creëren. Ik vind wel dat dat goed gelukt is.

Het deed me vooral confronteren met mijn eigen moeilijke periode, dat viel me het meest op
F: Het is altijd fijn te horen als iemand echt geraakt wordt door die teksten, tenslotte schrijf je uw emoties van je af. Maar je hoopt daar dus ook anderen mee te raken. Ik heb een voordeel dat ik zeer positief in het leven sta, dat heeft me door die moeilijke periode getrokken eigenlijk. Hoe meer je de duisternis van jou kunt afschrijven, hoe dichter je bij het licht komt feitelijk. Als je door dat te kunnen zien op of naast het podium, daar dus iemand mee raakt is mijn missie geslaagd.

Omgaan met twijfels is eveneens een rode draad. Hoe gaat Muddler om met twijfels?
B: Doorzetten. Blijven gaan, blijven schrijven. Ik weet dat we geen voor de handliggende stijl spelen, maar dit mag geen reden zijn om te twijfelen aan je kwaliteit.

Hoe waren de algemene reacties tot nu toe?
F: De reacties waren eigenlijk zeer positief, slechte reacties bijna niet. Zowel de online pers als de fans reageerden goed.
B: Met één uitzondering. Een Nederlands radiostation beschreef onze muziek als "Marco Borsato op een schuurfeest. Het slechtste ooit", of zoiets. Al zie ik geen directe link tussen ons en Borsato, buiten de taal. Haha. Ieder zijn opinie natuurlijk!

Op Facebook las ik iets over K3 en reageerde daarop '' er zit meer rock'n'roll in K3 dan je denkt'' wat is jullie mening daarover? Wat is volgens jullie de definitie van echte rock-'n-roll?
F: K3 zou ik niet echt rock-'n-roll noemen. Maar als we het over de definitie van rock-'n-roll hebben is dat eigenlijk zeer breed. Is het rock-'n-roll om tot de late uurtjes repeteren en op te treden in obscure clubs? Om de dag daarna je kinderen te knuffelen, hen naar school te brengen en in het dagelijkse leven te stappen? We denken van wel. Het is eigenlijk hoe je dat zelf invult. Is het meer rock-'n-roll om dat niet te doen, en de clubs tot stukken in de nacht af te schuimen. Voor mij op dit moment in mijn leven niet. Dat vat het eigenlijk een beetje samen. Om nog een voorbeeld te geven: ooit naar een optreden geweest van AmenRa en naast mij stond de typische metalman tot in zijn gezicht getatoeëerd, en daarnaast iemand in een maatpak, net van zijn werk gekomen waarschijnlijk. Om maar te zeggen, het is niet de aankleding die de ene meer rock-'n-roll maakt dan de andere. Die mensen waren daar voor hetzelfde. En dat is wat echt telt, volgens mij.

Als je kijkt naar de jaren dat jullie bezig zijn, wat waren de diepte- en hoogtepunten?
F: In het begin was het even zoeken, maar eigenlijk hebben we een vat boordevol hoogtepunten, en we hopen dat zo te kunnen houden.
B: De release van ons album vind ik tot hiertoe het leukste hoogtepunt. De show zelf, de reacties van de fans achteraf. De besprekingen van het album, ... Eindelijk aan de mensen laten zien wat we waard zijn na ons eerste EPtje.

Hoe staan jullie tegenover spotify en sociale media? Met andere woorden hoe belangrijk is sociale media? En hoe ga je ermee om als band?
B: Gemengde gevoelens. Helaas kun je niet zonder Sociale media. Ik zeg 'helaas' omdat er vroeger veel meer mystiek en charme rond een band kon hangen. Je zat, als fan, op hun forums. Je praatte met andere fans over songs, artiesten en optredens. Wie waren de mensen achter de artiesten? Je had er het raden naar. Nu openen we Facebook ,en zien we wat ze als ontbijt aten. Ik denk dat je vroeger vanuit de underground kon opklimmen, terwijl je nu meer kans maakt wanneer je goeie (lees: betaalde) promotiecampagnes start, welke kwaliteit muziek je ook biedt. Zelf ben ik wel fan van Spotify. Een album kopen van een onbekende band, doe ik zelden. Op Spotify leer ik wekelijks nieuwe artiesten kennen. Wanneer ze echt de moeite zijn, ga ik ze live bekijken of koop ik een plaat. Dankzij beide kanalen leren mensen u kennen, komen ze naar uw optredens. Ze kopen een plaat. Dat is de charme van beide, dat het deuren opent of zou kunnen openen.

Wat zijn de verdere toekomstplannen van Muddler?
B:  In februari spelen we voor het eerst in Nederland (Gebouw-T).(Meer informatie: https://www.facebook.com/muddler.be/ ) Ik kijk hier ontzettend naar uit: lijkt me een prachtzaal!
Normaal hadden we tijdens deze maand ook een wereldbekend nummer willen vertalen en coveren. Helaas was iemand ons voor bij De Warmste Week. Haha, hoe is het mogelijk!? Desondanks kruipen we toch terug de studio in dit voorjaar voor een surprise.
F: Mijn persoonlijk toekomstplan is om eerst wat te revalideren. Maar ik weet dat het snel terug zal kriebelen. Dus met veel goesting kruip ik graag zo snel mogelijk terug het podium op.

Is er ook iets als een einddoel, iets dat jullie absoluut willen bereiken?
F: Verder blijven evolueren zoals we bezig zijn. Kunnen optreden, in binnen- en buitenland. En er vooral plezier in blijven beleven, zoals we nu doen. Het creatieve aspect is voor mij ook heel belangrijk. Kortom de natuurlijke flow waarop we nu zitten voelt goed.
B: Voor mij is het niet essentieel om elke week een optreden te spelen. Er zijn bands die tweemaal per jaar optreden, maar wel voor een vaste fanbase die van her en der uitrukt om hún band te zien. Dat lijkt mij veel bevredigender dan een band te zijn met 1000 shows op hun palmares. Een eigen Muddler-cult, klinkt nog goed ook.

Bedankt voor dit bijzonder fijne gesprek, en veel succes in het komende jaar en de jaren die daarop volgen

Every Stranger Looks Like You - Onze voornaamste opzet is dat de toeschouwer een soort van spiegel voorgezet krijgt en zij hun negatieve gevoelens kunnen vinden en zich verliezen in wat we brengen

Eén van DE ontdekkingen dit jaar was Every Stranger Looks Like You. Een trio van muzikanten die ons binnen een intensieve, donkere atmosfeer confronteerden met onze eigen nietigheid op Villa Pace in Sint-Niklaas, begin september. We schreven daarover: ''Je voelt gewoon die woede in de manier waarop zowel de zanger als muzikanten hun instrumenten letterlijk geselen. Dit is duidelijk geen voer voor tere zieltjes, want ook de oorverdovende climax op het einde zorgt voor een huivering doorheen ons lijf. Mokerslag na vuurbal wordt je door de strot geramd, tot je totaal verweesd achterblijft. ESLLY doet niet aan bindteksten. Geen communicatie over en weer met het publiek dus, maar die verschroeiende muziek voor zich laten spreken. In dat half uur tijd ontstaat er uiteindelijk ook in onze geest meerdere Apocalyptische taferelen. Die er uiteindelijk voor zorgen dat we zelf ook tot absolute waanzin worden gedreven. En totaal verweesd en van de kaart de Nest verlaten."
Lees de volledige recensie via volgende link: http://www.musiczine.net/nl/festivalreviews/item/75610-villa-pace-2019-een-vlucht-van-duizend-luchtballonnen.html.  
Wij vonden het hoog tijd de band een beetje beter te leren kennen, en gingen op bezoek in een dorp vlakbij de Expresweg, ergens 'in the middle of nowhere'.

Every Stranger Looks Like You is een Belgische grunge/posthardcore band uit Lembeke. Hoe is de band ontstaan?
(Tim) Willem en ik kennen elkaar al van de middelbare school en hebben sindsdien eigenlijk altijd samen in bands gespeeld. Een jaar of 5 geleden bood Jan aan om te komen bassen bij ons en toen is ESLLY ontstaan hoe we het nu kennen.

Waar komt de naam 'Every Stranger Looks Like You' vandaan?
De naam is eigenlijk tegelijkertijd een soort van ode aan liefde, verlangen en waanzin. Ik was destijds enorm verliefd en leek haar gewoon overal te (willen) zien of tegen te komen. Die combo van gevoelens was en is eigenlijk nog steeds een grote inspiratiebron dus de naam lijkt wel iets dat steeds meer passend voelt.

Er zijn in ons land eigenlijk wel veel posthardcore getinte bands, is er in dat grote bos nog plaats voor een band als ESLLY denk je? En waarom?
Dat maakt eigenlijk niet uit. We creëren onze plaats zelf, alles wat we maken en doen is ook in de eerste plaats gewoon voor ons drie. Een echte coherente scene lijkt er ook niet echt te zijn, maar we merken ook wel dat mensen meer op zoek zijn naar bands die iets ‘anders’ brengen dan gewoon wat harde nummers op een hoopje gegooid.

Ondertussen zijn al enkele platen uitgebracht, hoe waren de reacties over het algemeen?
Onze laatste worp, ‘I : Levensmoeheid’ is het eerste deel van een tweeluik, het volgende deel komt ergens volgend jaar uit. Wat de reacties betreft, ook daar liggen we niet echt wakker van moeten we toegeven… We zijn niet echt op zoek naar een soort van “validatie” omdat we onze muziek meer zien als een soort van venster naar ons als persoon in de tijdspanne van wanneer we de nummers maakten. Sinds ‘I : Levensmoeheid’ hebben we wel heel wat mooie shows mogen spelen op mooie podia, dus op dat vlak heeft de plaat zeker zijn werk gedaan.

Ik hoorde toen ik jullie live zag in Sint-Niklaas veel woede, pijn en dergelijke donkere gedachten. Waar komt die 'woede vandaan? Persoonlijke ervaringen?
Ja, absoluut persoonlijke ervaringen. Onze live shows spelen we naar elkaar gekeerd, met een driehoek van licht in het midden. De driehoek fungeert meer als een soort van ‘trigger mechanisme’ voor ons dan een decorstuk. Het steeds opnieuw creëren van dezelfde omstandigheden (driehoek, rode tapijten, zelfde kledij) maakt dat we in staat zijn om om het even waar echt te gaan putten uit een vat van emoties, heden en verleden.
Deze band gaat ook niet om mijn verhaal, of dat van Willem of Jan; er is geen onderscheid tussen ons qua kleding, de gitaren lijken visueel sterk op elkaar en er wordt niet gedaan aan ‘frontman’ of het soort van volksmennerij die je vaak zou verwachten van hardere bands. Het kon even goed jij zijn die daar staat, gekleed in zwarte vodden. Het gaat dus ook om wat jij eruit haalt.

We vinden jullie vooral live enorm overweldigend. Waar haal je al die energie toch vandaan, want je stem moet toch afzien? Kan ik stellen dat ESLLY eerder een live band is? Ik vond dat de muziek live nog het best tot zijn recht komt
Het is inderdaad heel erg moeilijk om het niveau van zelfkastijding en agressie dat we live brengen te bundelen in een opname… Live is sowieso een ander gegeven omdat je ook kan zien hoe we het ervaren om de nummers te brengen. Qua vocaal afzien valt dat al bij al heel erg goed mee, in de loop van de jaren heb ik aardig wat techniek kunnen opbouwen en voelt het krijsen haast even (on)aangenaam als spreken.

Is de band al bezig met nieuw werk? Zo ja wanneer mogen we ons aan iets nieuw verwachten? Blijven jullie de richting van gitzwarte gedachten uitgaan?
Het volgende wat we uitbrengen zal dus ‘I : Levensmoeheid’ samen het tweede deel van het tweeluik zijn. De vorige plaat was opvallend agressiever dan ons eerdere werk, de volgende zal die trend enkel doorzetten. Het tweede luik sluit echt een soort van overgangsperiode voor ons als band af. We hebben onze piek qua agressie nu wel bereikt denk ik. We zijn momenteel al aan het schrijven aan een full length voor 2021 die de huidige stilistische elementen bundelt en verfijnt.

Jullie hebben ook niet met de minste op het podium gestaan. Zoals ik heb gelezen op jullie vi.be page. vertel gerust wat meer daarover
Absoluut, we hebben op dat vlak eigenlijk niet anders dan positieve ervaringen gehad. Een
podium delen met bands als Code Orange, Amenra, Loma Prieta etc is echt een enorm voorrecht, ook omdat je heel wat leert van hoe zo’n bands functioneren en een level van professionalisme kan zien die veel kleinere bands zoals wij enkel naar kunnen aspireren.

Ik zie en hoor vergelijkingen met o.a. Amenra bij wie pijn eveneens de rode draad is doorheen hun muziek. Wat vind u van deze vergelijking?
Ergens snappen we uiteraard wel van waar de vergelijking komt, Amenra is een van de weinige bands die een heel hoog niveau van authenticiteit en eerlijkheid mengt met harde muziek. Wat ze brengen is voor veel mensen iets tastbaars; wat wij uiteraard ook nastreven in wat we doen. Op zich is het dus een enorm mooi compliment om daarmee vergeleken te worden, hoewel we qua genres wel redelijk ver uit elkaar liggen.

Hudic (een zeer goede blackened metal band) wil het publiek met vooral een oncomfortabel gevoel naar huis sturen? Is dat bij jullie ook een beetje de bedoeling. Dat 'oncomfortabel' is positief trouwens.
Onze voornaamste opzet is dat de toeschouwer een soort van spiegel voorgezet krijgt en zijn negatieve gevoelens kan vinden en verliezen in wat we brengen. Het oncomfortabele kan hier een gevolg van zijn maar is zeker geen noodzaak.

Zijn er ook wat concerten betreft nog verdere plannen? Lonkt het buitenland?
Nu het tweede luik bijna het daglicht gaat zien zullen we intensiever beginnen toeren, volgend jaar zeker in landen als Duitsland, Nederland, Frankrijk etc. In het verleden is door Europa trekken steeds een enorm fijne ervaring geweest. We willen zo veel mogelijk mensen bereiken en raken met wat we doen, toeren is dus voor ons echt wel het hoogste goed.

Tim, naast je activiteiten bij ESLLY heb je ook ervaring met je eigen studio waar bands als Eleanora, Brutus, 30,000 Monkies en je eigen band FÄR de revue passeerden. Toch geen klein bier. Hoe gaat het met de studio tegenwoordig?
Heel erg goed eigenlijk; het is bijna niet te geloven dat ik van mijn passie kan leven dus ik ben me elke dag bewust dat ik in een bevoorrechte positie zit. Dit jaar heb ik met énorm veel coole mensen en bands kunnen werken, wat mij als muzikant uiteraard alleen maar dingen
bijleert en motiveert om het beste van mezelf te blijven geven.

Hoe is alles begonnen eigenlijk, wat die studio betreft? Zijn er nog komende releases bij je studio die we zouden moeten beluisteren of bekijken? Geeft gerust wat tips
In mijn jongere jaren (rond de 13 schat ik) begon ik wat meer into hardere muziek te geraken. Ik was redelijk gefascineerd door tekst op die moment en verslond elk CD-boekje, inclusief de liner notes (met het personeel dat aan de plaat gewerkt had). Ik merkte dat veel van de platen die mij écht raakten qua klank steeds door dezelfde mensen opgenomen of gemixt waren (Terry Date, Chris Lord Alge etc) en mijn interesse in de technische kant is van daaruit enkel blijven groeien. Wanneer ik zelf met een van mijn eerste bandjes een opname wou was ik redelijk verbaasd over de financiële kant, en besloot ik van zelf wat micro’s te kopen en te beginnen experimenteren. Dit leidde dan uiteindelijk naar mijn “diensten” aan te bieden tegen zo democratisch mogelijke prijzen aan de muzikanten rond mij en zo geschiedde… Qua tips; eerlijkheidshalve selecteer ik zelf redelijk fel in met wie ik samenwerk, dus je mag er vanuit gaan dat elke band die hier komt in mijn bescheiden mening wel de moeite is om te gaan bekijken of eens te luisteren op plaat. Als ik écht nog een aanrader moet meegeven, de nieuwe plaat van The K. vind ik absoluut geweldig.

De omgeving hier (buiten de stad) is dat een inspiratiebron?
De keuze voor het platteland was zeker een bewuste. Willem en ik zijn afkomstig van het Brusselse en na een tiental jaren besloot ik dat het beter zou zijn voor zowel de studio als mezelf om mij wat weg te trekken van de drukte en mensen. Voor ESLLY als band is het ook heel passend dat we alles maken in isolement, gezien het enkel het familiegevoel voor ons versterkt.

Een andere vraag, wat zijn de uiteindelijk ambities?
Zoveel als mogelijk live spelen en toeren en ons blijven ontwikkelen als muzikanten en personen. We spelen niet in een genre waar je rijk van wordt of sportpaleizen van gaat uitverkopen, maar we hopen toch in de toekomst zo veel als mogelijk bezig te kunnen zijn met de band.

Op een festival als Dunk!festival zouden jullie wel kunnen spelen?
Graag zelfs!

Een vraag die ik elke band stel (de antwoorden zijn zeer uiteenlopend). Wat is je mening over Spotify en over sociale media in zijn geheel?
Spotify is volgens ons een heel goed platform; we maken er zelf ook redelijk wat gebruik van om nieuwe dingen te ontdekken. Het streamen verdient misschien niet bepaalt veel als band, maar je blijft wel inkomsten zien van je plays, in tegenstelling tot een CD of plaat waar mensen één keer voor betalen en je dan niets meer ziet. Zeker in tijden van piracy is Spotify wel een heel welkom alternatief. Wat social media betreft; da’s enorm dubbel. Mensen lijken steeds meer één te worden met hun scherm en ook steeds meer iets op dat scherm te willen tonen van zichzelf dat niet strookt met de werkelijkheid. Als band is het handig omdat het je in contact kan stellen met je publiek, maar da’s dan ook het enige wat we hieraan als voordeel ervaren…

Ik vind het prachtig dat jullie werk op vinyl is uitgebracht. Verkoopt dat een beetje? En vanwaar komt het idee?
Vinyl is gewoon een mooi object om te bezitten; het artwork is groter gedrukt dan een CD en de plaat zelfs voelt ook als iets gewichtigs. Voor ons voelt het sowieso als een passend medium voor wat we proberen te brengen. Qua verkoop, dat zal de toekomst uitwijzen hé!Van onze vorige plaat mogen we alvast absoluut niet klagen.

Is er een soort verbintenis tussen de verschillende platen?
Qua inhoud is er inderdaad wel een rode draad die al onze platen bindt. Tekstueel gezien bouwen we steeds voort op het voorgaande werk. “I : Levensmoeheid” kan je zien als een soort van “verergering” van waar we stopten met “Bluest Shade Of Black”. Het vervolg daarop is eigenlijk een afspiegeling van Levensmoeheid. Momenteel lijkt alles ook organisch aan elkaar gebonden te worden, we zijn ook nog steeds dezelfde personen met dezelfde frustraties en angsten als een paar jaar terug.

Moesten jullie de kans krijgen om commercieel succes te vergaren door iets totaal anders te doen dan jullie nu doen zouden jullie dat niet doen dus?
Nee absoluut niet, tenzij we binnen x tijd beslissen dat pop muziek maken de meest gepaste uitlaatklep is voor onze gevoelswereld. Wat komt, komt. Maar we willen vooral iets doen waar we achter staan.

Om af te sluiten , vertel eens meer over de belangrijkste inspiratie bronnen?
Eigenlijk is het niet zo dat er een bepaalde band, drummer, gitarist of zo waarvan we zeggen 'die is het'. We luisteren zelf ook bitterweinig naar ‘hardere’ muziek. Onze instrumenten zijn vooral een middel dat ons dient om weer te geven wat er omgaat in ons hoofd.

Bedankt voor dit fijne gesprek