Kartasan
Deze Belgische jazz-indiegroep kreeg voor deze versterking van The Killer Horns, een verdienstelijk blazertrio. Ze droegen allemaal van die banale blauwbloejasjes , en stelden zich voor als West Vlaamse Gentenaars. Alles klonk me iets te poppy en we konden weinig jazz invloeden ontwaren. Onvermijdelijk kregen we het gevoel van ‘been there, seen that, heard that’. Het begon al redelijk religieus met “Judgement day”. We hoorden vervolgens een stroperige zeemanslied met een mespuntje Cave, een van The Doors gejat basloopje,….
Ze stonden eigenlijk allemaal een beetje voor zichzelf te spelen. Ze zijn goed, niet bijster origineel, en houden wel van een portie zelfbevlekking. Hoogmoed komt voor de val.

Joe Jackson
Om de woorden van de presentator te gebruiken: De man die zich al dertig jaar constant heruitvindt, heeft zich deze avond ook heruitgevonden. Hij neemt meer tijd om nummers te schrijven en wil geen hitmachine meer zijn, alles terecht ten voordele van de kwaliteit. Wat een lelijk mooie mens! Na een stomende avond met Leela James en Jamie Lidell krijgen we nu anderhalf uur pure klasse en begeestering, vakmanschap en typisch Brits cynisme.
Bracht hij een best of? Ja en nee: Hij speelde wel bijvoorbeeld “Number 2”, “Is she really…” en “Scary Monsters” van Bowie, maar dan wel in andere versies, ‘playing old shit in new clothes’, zoals hij zelf zei. Vervolgens “Invisible man”, “Too tough”, “King pleasure” en “Rush across the road”.
Dit alles met slechts drie muzikanten: Een uitmuntende Graham Maby op een five-string-bas die in feite alles draagt , een Dave Houghtom op de drums die er precies ook niet naast slaat en Joe zelf op een virtuoze manier op de toetsen. Vergeet niet dat hij een academisch geschoold jazzmuzikant is. Ook het solomoment betekende kippenvel … ‘Glad to get rid of those two guys’ kondigde Joe zijn solo aan met het nummer…”Solo”.
Joe Jackson: één met zijn drieën die het publiek wellicht nooit zal vergeten. De zoveelste climax op Gentjazz.

Marianne Faithfull
Ze heeft niet zo’n goede live reputatie en dat heeft ze deze avond duidelijk bewezen. Marianne is zoals ze zelf zegt niet meer capabel om eigen songs te schrijven – heeft ze ooit wel een klassieker geschreven – en besluit dus covers te brengen. Het zit haar echt niet mee: Ze heeft wel een wereldberoemde schuurpapieren stem, ze heeft nog altijd een ongelofelijk aura, ze ziet er ondanks haar verslavingen en ziektes er verdomd goed uit voor haar 62^ste, maar het is de overigens héél sterke band die haar draagt en niet omgekeerd. Het was precies de band die een zangeres had ingehuurd, en niet vice versa. Voor het eerst was er enige verveling.

Neem gerust een kijkje naar de pics op http://www.gentjazz.com

Organisatie: Gent Jazz Festival, Gent