Wax Tailor stond vanavond in het voorprogramma van Archive. In Vlaanderen is deze Franse hiphop-artiest totaal onbekend, maar in Frankrijk is Jean-Christophe LeSaout razend populair. Wax Tailor brengt een mix van hip-hop, down tempo en trip-hop, ergens tussen DJ Shadow, RJD2, Portishead en US3 in. Live bestaat Wax Tailor uit een collectief van zeven, met een voorname rol voor cello, viool en  dwarsfluit, aangevuld met gast rappers en vrouwelijke vocalistes. In de mindere momenten, vooral aan het begin van de set, kabbelden de nummers rustig verder, en had je het gevoel naar iets te staan kijken wat vijftien jaar geleden wel fris was, maar ondertussen door veel interessantere genres allang voorbijgestoken was. Vooral het niveau van de rapper viel tegen, met rijmpjes ala “Yes yes y’all, to the beat y’all” waar je in 2010 niet meer mee moet afkomen. We vreesden dat de Fransen weer vijftien jaar na datum een genre aan het ontdekken waren dat ondertussen al lang passé composé is, maar we moesten gaandeweg toch onze mening bijstellen. De set kreeg meer en meer variatie, de dwarsfluit stukjes deden ons met een glimlach terug denken aan de beste instrumentals van de Beastie Boys ten tijde van ‘Check your head’ of ‘Ill communication’, denk maar aan “Transitions”, “Sabrosa”of “Groove Holmes”, en we kregen een afwisseling van ballads die net een niveau onder die van Massive Attack  stonden en feestfunk nummers met een zwarte soulmama waar Basement Jaxx een patent op heeft.
Het plaatje begon te kloppen, ook naar de visuals toe, waar beelden van de eerste atoombom gemixt werden met cartoons van hiphop kids tijdens “’Positively Inclined’.” Que sera “ en de samenwerking met Charlie Winston, “I own you” kregen een sterke respons van de aardig gevulde Zénith, waarna de twee MCs met een furieus rappend “Say yes” de zaal finaal inpakten. Franse hiep-hop, ge gaat er nog van horen, bijvoorbeeld op het Dour festival deze zomer.

Het uit Londen afkomstige Archive staat garant voor filmisch bezwerende, huiveringwekkende trips. Daar is hun unieke combinatie van ritmisch, slepende melodieën, sferische soundscapes, trippop, industriële beats, ‘70’s psychedelica en indierock voor verantwoordelijk. Archive, gecentraliseerd rond het duo Darius Keeler en Danny Griffith, levert boeiende, broeierige werkstukken af door de repeterende, opbouwende lagen gitaar, dreigende toetsen, pompende synths en strakke percussie onder een rapzang (Rosko John), een aparte zang die soms hemels is en hoog kan uithalen (door Dave Pen en Danny Griffiths zelf) en nog kan ondersteund worden door de soulfulle stem van Maria Q. Muzikaal komen ze hier het dichtst in de buurt van Massive Attack, Portishead, Tricky, Spacemen 3, Sigur Ros en Pink Floyd.
Opvallend is dat de band eerder onze Franstalige vrienden warm maakt en nagenoeg links wordt gelaten aan Vlaamse kant.
Eerder dit jaar zagen we hen aan het werk in Maubeuge. Toen klonken ze bloedstollend en overweldigend. Vanavond was misschien even het verrassende element er van af, maar opnieuw konden we genieten van hun sound en werden we ondergedompeld in hun apart gecreëerde fatalistische wereld; ze sleutelden wat aan de songkeuze tav de vorige keer. De huidige twee ‘Controlling Crowds’ stonden voorop. De titelsong was de ideale barometer van de Archivetrip door de repetitieve basis van synths/piano die door de opbouwende drumpartijen en de krachtiger wordende gitaarlagen aanzwol. En daarop boden ze voldoende variaties aan, zoals in “Pills” door de soulfulle vrouwelijke vocals op z’n Massive’s, een ijzig, dromerig “Finding so hard”, het sfeervolle hiptrippende “Bastardised ink”, een broeierige “Lines”, sterk door de meerstemmige zang en raps of zoals op het donker dreigende “You make me feel”.

’Sfeer - schepping’, daar draait het ‘em om bij Archive. De finalereeks van “Bullets”, “Danger visit” en “Pulse” klonken mooi door de boeiende wendingen en de breed uitwaaierende partijen gelinkt aan de repeterende melodielijnen.
Anderhalf uur werden we betrokken in Archive’s unieke subtiliteit. De band kon rekenen op een warm onthaal en was hun publiek uiterst dankbaar.

Organisatie: Agauchedelalune, Lille