Les Ardentes 2010: zaterdag 10 juli 2010 - Parc Astrid de Coronmeuse
Tunng
Tunng bleek al vlug de ideale band om weer op gang te komen zaterdagnamiddag. Wie folk met elektronica mengt waagt zich doorgaans op glad ijs, maar net als bij Bon Iver lukte dit bij de langharige hippies van Tunng wonderwel. Hun breed uitgesponnen refreinen en melodieuze samenzang verried een voorliefde voor Fleetwood Mac en toen “We all have a lovely time” weerklonk kon dit niet beter verwoord worden.

Adam Green
Adam Green refereerde in ontbloot bovenlijf en weelderige krullenbol niet alleen visueel aan Jim Morrison van The Doors. Ook zijn bijzonder straffe stem die af en toe het vrije drugsgebruik bejubelde klonk ons niet geheel onbekend in de oren. Maar al vlug bleek dat Adam Green gelukkig over de nodige portie zelfrelativering en humor beschikte om deze zware artistieke erfenis te torsen. Met zijn vaak hilarische lyrics sleepte hij moeiteloos de prijs voor de beste komiek van de dag in de wacht, en dit zonder de kwaliteit van de nummers te hypothekeren. Zo hebben we serieus wat afgelachen tijdens het gospel intermezzo “We have the whole world in our pants(!)” en ook Green Day cover “The time of my life” klonk allesbehalve als een eerbetoon aan deze puberpunkers. Tijdens “Jessica Simpson” nam hij ongenadig de Amerikaanse cultuur op de korrel en toen hij op het eind van de set ook nog aan het jodelen sloeg waren we overtuigd: dit is de geknipte man om de Laatste Show te presenteren.

Angus & Julia Stone
Broer en zus Julia en Angus Stone leken rechtstreeks vanuit het Ashbury Height van de jaren ’60 gekatapulteerd naar het podium van Les Ardentes. De muzikanten hadden allen baarden en de leading singer droeg een gele margriet in het haar en was gehuld in een Caritasachtig bloemenkleedje. Het aangename indiegroepje uit Australië bracht melodieuze folksongs met af en toe een reggae-beat uit hun tweede lp ‘Down the Way’, uitgekomen in 2010. Een  perfecte opener voor de avondprogrammatie met een mojito in de hand. Angie imponeerde met haar erg zuivere en krachtige stem (bijwijlen deed ze echt denken aan de hippiezangeres Melanie) en begeleidde moeiteloos haar gitaar met mondharmonica en trompet. Bijzonder was de herwerkte cover “You’re the one that I want”, uit de musical Grease, in een folk-arrangement.

The Black Box Revelation
Een imitator van de Luikse ‘Papa’ Michel Daerden (we vreesden zelfs heel even dat de echte op het podium stond) kondigde The Black Box Revelation aan als dé Vlaamse rocksensatie van het moment. Op hun optreden viel weinig aan te merken, maar daarmee is het meeste eigenlijk ook gezegd. Laat er geen misverstand over bestaan, TBBR speelde bijzonder strak (“Gravity Blues”, “High On A Wire”) en door het vele toeren van de voorbije maanden en jaren was dit nog altijd piepjonge duo bij momenten (“I Think I Like You”) griezelig perfect op elkaar ingespeeld. Het is dan ook met recht en reden dat TBBR ook in het buitenland potten begint te breken. Maar met het beperkte instrumentarium van gitaar en drums sloop toch onvermijdelijk wat eentonigheid in het optreden. Ook Jack White van de The White Stripes had dit op tijd door en ging zich muzikaal herbronnen zonder zijn rauwe bluesrock roots te verloochenen (The Raconteurs, The Dead Weather). Een tip voor de volgende plaat misschien?

Babyshambles
Pete Doherty kon het niet laten om backstage bij zijn aankomst in strak zwart maatpak en witte vilten hoed enkele gekke bokkensprongen te maken in het stof en ook op het podium had hij er zin in. “Delivery” en “Penny put your pipe down” waren de openers van een hoogst opwindende set die op geen enkel moment verzwakte en een climax beleefde tijdens het met patriottisch vendelgezwaai begeleide “Down in Albion”.  Aangenaam om naar te kijken waren de in ‘Union Jack’ gehulde ballerina’s die tussen de nummers door voor choreografische verleiding zorgden. Is Pete Doherty tijdens zijn omzwervingen in Parijs in de ban geraakt van de Franse schilder Edgar Degas?
Pete Doherty mag in het verleden de concertorganisatoren grijze haren bezorgd hebben met zijn wispelturige karakter, op dit ogenblik is zijn band een toegevoegde waarde voor ieder festival. Benieuwd hoe de nummers op de nieuwe plaat van Babyshambles zullen klinken. Want die bleven tijdens de set nog een goed bewaard geheim.

Charlotte Gainsbourg
De in Frankrijk immens populaire actrice Charlotte Gainsbourg was in Luik beland op haar eerst Europese tournee. Het lijkt er meer en meer op dat Charlotte in de voetsporen van haar vader wil treden en zich wil vestigen als volwaardige zangeres. Ze trad recent op in het Koninklijk Circus en in de l’Aéronef (zie de review op de website) en doet nu ook een aantal festivals aan (waaronder nog. de Francofolies van La Rochelle). Gainsbourg was gehesen in haar typische lederen broek en had er een doorkijktopje bovenaan, zoals immer pure et simple dus. Ook de electropopnummers die ze bracht, vooral uit haar laatste cd ‘I.R.M.’, geproduced door Beck, konden onder die noemer geklasseerd worden: op zich geen slechte nummers, puur en eenvoudig, maar zonder veel uitschieters. Ook Charlotte’s stem is niet echt toereikend om een festivalpubliek te bereiken. Misschien waren we meer fan van het vorige, meer elektronische album, onder auspiciën van Air? Het enkele moment dat Gainsbourg wel het voltallige publiek naar haar hand kon zetten, was toen ze “Couleur Café” van Serge Gainsbourg inzette.

Erykah Badou
De Amerikaanse souldiva Erykah Badu tekende wel vaker voor een geslaagd festivaloptreden met haar soul-, reggae- en jazzmuziek, maar in Luik bleef ze ver beneden de verwachtingen. Om één of andere reden kwam Badu onnoemelijk laat opdraven, terwijl de begeleidingsband toen al een half uur hetzelfde deuntje aan het spelen was om het publiek te onderhouden tijdens haar afwezigheid. Toen ze dan toch op het podium trad, gehuld in een spectaculaire outfit met brede hoed, haspelde ze snel een set van amper 25 minuten af, waaronder haar bekendste nummer “On and On”. Badu heeft bovendien een patent op héél lange muzikale intro’s en outro’s, terwijl iedereen dacht: Next song, please!! Maar wat haar jammer genoeg helemaal de das omdeed was het moment toen ze “Come ‘on Brussels!” naar het publiek riep (net zoals N.E.R.D. de dag ervoor), en dat is nu net waar Luikenaars absoluut niet mee kunnen lachen…

Ian Brown
Door een spectaculaire stroompanne in de loods (er kon zelfs geen bier getapt worden) zag Ian Brown zich genoodzaakt om liefst twee uur later dan gepland zijn opwachting te maken. Menig artiest zou hierdoor zijn of haar humeur verliezen, maar Ian Brown verscheen opvallend goedgemutst op het podium om meteen met het nummer te openen waarmee het voor hem allemaal begon en nog steeds te doen is: “I Wanna Be Adored”.  Het baslijntje waarmee deze cultsong opende lokte her en der extatische kreten los in het publiek en hoewel Ian Brown als voormalig frontman van The Stone Roses hier lang niet dezelfde status van levende legende geniet als over het Kanaal kon men niet om het feit heen dat er tijdens deze vierdaagse geen enkele artiest geprogrammeerd stond die zo zijn stempel gedrukt heeft op de popmuziek (o.a. The Verve, Kasabian en de ganse Manchester scene). Zijn typisch Britse haircut mocht hier en daar al wat grijze haren, ergens zag hij er met zijn opgerolde T-shirt mouwtjes nog steeds het broekventje uit dat eind jaren ’80 één van de beste albums aller tijden op ons losliet. Toegegeven, de nummers die hij tot nu toe solo uitbracht zijn bijlange niet zo sprankelend als ten tijde van The Stone Roses, maar de prima singles “Just Like You” en “Stellify” uit het vorig jaar verschenen ‘My Way werden wél enthousiast onthaald. Als dank kreeg het publiek er nog als uitsmijter het onverwoestbare “Fools Gold” bovenop.

Ben Harper & the Relentless 7
Afsluiter zaterdagavond was de, ondertussen bluesrock-legende geworden, Ben Harper, die we al bezig zien op festivals sinds de jaren ’90. Harper was wél bij de les, vond Luik een fucking fantastic city, en speelde anderhalf uur alsof zijn leven ervan af hing. Samen met de Relentless7, bestaande uit de gitarist Jason Mozersky, de bassist Jesse Ingalls en de drummer Jordan Richardson, brachten ze nummers uit het repertoire van Ben Harper en ook een aantal, zeker veelbelovende, nieuwe nummers voor een nieuw album dat uitkomt in maart 2011. Het publiek genoot duidelijk van Harper, die nog steeds imponeerde met gitaarspel op de schoot. Misschien al iets teveel gezien op festivals en je moet voor deze southern bluesrock zijn, maar toch een absolute waardige afsluiter voor deze zaterdagavond.

Neem gerust en kijkje naar de pics

Organisatie: Les Ardentes, Luik