Met de nadruk op het Nederlandstalige werk programmeerde het familiefestival Dranouter Aan Zee zijn zondag. De sfeervolle, leuke bands en de talloze animaties in combinatie met de unieke locatie stonden garant voor een aangenaam, gezellig feestje.

Ravissante Nathalie Meskens mocht in de vroege namiddag openen in de Concerttent. Een beetje ondankbaar misschien, maar de huidige televisisiepersoonlijkheid en beste actrice van het jaar kweet zich moeiteloos van haar taak en bewees meer in haar mars te hebben dan enkel mooi te zijn.
Ondersteund door een strijkerstrio, etaleerde ze haar kwaliteiten als zangeres op nummers van o.a. Amy Winehouse, Tracy Chapman en bracht ze een topvertolking van Adele’s “Rolling in the deep”.
Ander hoogtepunt was een bluesy/countryversie van “No one knows” van Queens of the stone age met een catchy pianobegeleiding. Haar band speelde strak en Meskens nam moeiteloos het publiek mee met haar meezingers en biste uiteindelijk met “Crazy” van Gnarls Barkley.
Een 'opwarmingsact' die kon tellen!

De Vlaamse rock 'n roll chansonier Guido Belcanto betrad even later het grote podium. De koning van het Vlaamse levenslied had er zin in en bracht met het bluesy “La passionata” en het opgewekte “Op de pechstrook van het leven” direct meer schwung in de tent. Met z'n onvermijdelijke mondharmonica en charme beroerde deze sympathieke wielerliefhebber jong en oud met z'n vrolijke luisterliedjes. Kersvers gitarist Chris Peeters van de Laatste Showband vierde z'n debuut en was zeker een aanwinst in het collectief dat meerdere nieuwe nummers bracht uit het binnenkort te verschijnen album.
Belcanto genoot en plaatste met “Mijn verjaardag” en “Waarom altijd dat katholieke denken” een orgelpunt aan een uurtje ‘feelgoodmusic’.

Rond 16uur trokken we richting Clubstage waar we Johannes & Wolf voorgeschoteld kregen. Met Johannes en Wolf stond de helft van The Van Jets op Dranouter aan Zee, - ze brachten een duo akoestische set met voornamelijk nummers uit het The Van Jets repertoire. Zo openden ze met “Down Below” en vervolgden hun set met “Our Love Is Strong” en “What’s Going on?”. Even maakten ze een uitstapje naar Waldorf (band waar Wolf zanger van is) met “Mama Said”. Afsluiten deden ze met het wondermooie “Rolling In The Deep” van Adele.

Dat het merendeel voor publiekslievelingen Yevgueni kwam, was wel duidelijk, want voor het eerst zat de tent bomvol. Onder leiding van frontman en songschrijver Klaas Delrue en met een nieuw album onder de arm openden ze met voornamelijk ouder werk.
Zo kregen we in het begin “We zijn hier nu toch” en “Nieuwe meisjes” uit hun vorige plaat, de 'moderne kleinkunst' die ergens tussen Raymond  en Gorki ligt ging erin als zoete koek en werd luidkeels meegezongen. Gaandeweg werd de nadruk verlegd naar de nieuwe cd en werden het poppy “Elisa” en uptempo “Sneeuwman” met veel enthousiasme gebracht en zeer goed bevonden.
De ene keer luchtig de andere keer ontroerend, Yevgueni wist te bekoren en toonde geen eendagsvlieg te zijn met deze overtuigende prestatie. Met “Veel te mooie dag” en de titeltrack “Welkenraedt” zetten ze de puntje op de i en ook Nathalie Meskens kwam nog even vocale steun verlenen. Knappe set.

Even later kon de party echt beginnen met de aangespoelde Dolfijntjes XXL. Dit gezelschap uit Harelbeke gevormd  rond acteur/zanger Wim Opbrouck staat al jaren garant voor puur entertainment van de bovenste plank. Zo brengen ze hun West-Vlaamse versies van menig bekende nummers en vuren ze de meest uiteenlopende medleys op u af. Met een accordeon en een paar blazers kregen ze de goed volgelopen tent in een mum van tijd naar hun hand gezet. Dat nummers als “Zoad van ne moat” en “Oltid dezelfste” het enthousiasme van de vele West-Vlamingen aanwakkerde werd al rap duidelijk. Met “Margrietje” werd er een ode gebracht aan de Kortrijkse Johny Turbo.
Met De Dolfijntjes XXL passeerde er een zeer sterke band die er in slaagde een zeer fijn feestje te bouwen!

Voor we huiswaarts gingen hielden we nog even halt in de Clubstage voor Sherman, dat Sherman kunnen we na het uitbrengen van hun single “On your side” één van de revelaties van het voorjaar noemen. Sherman is de band van singer/songwriter Steven Bossuyt die sommigen misschien nog kennen van uit de jeugdserie Spring waar hij Pieter speelde.
Ondanks ze op een zondagavond na 20 uur geprogrammeerd stonden konden ze toch op een behoorlijk grote schare fans rekenen. Tijdens het eerste nummer was er in de tent erg veel kabaal waardoor de stem van Steven er niet echt goed uitkwam, maar naarmate de set vorderde wisten ze de tent het zwijgen op te leggen zodat iedereen kon genieten van de steengoede muziek die ze maakten. Sherman is een band die genoeg potentieel in huis heeft om het nog ver te schoppen en is er zeker eentje om in de gaten te houden! Evenals het album dat in de steigers staat.

Minpuntje in het gehele gebeuren was de capaciteit van de (te) kleine 'De Kring', een knusse tent met 100 zitplaatsen  waar de Dranouter rockrally plaatsvond. Meermaals probeerden we toegang te krijgen maar telkens stond de menigte buiten aan te schuiven om uiteindelijk niet binnen te raken, jammer!

Organisatie: Dranouter aan Zee (Festival Dranouter)