Hellfest 2011 – een helse editie – dag 1

Het driedaagse Hellfest dat jaarlijks plaats vindt in het pittoreske dorpje Clisson nabij Nantes was dit jaar terug een schot in de roos. Dat de weergoden bij momenten van zich lieten horen, kon de pret niet bederven. Het uitverkochte openluchtfestival was terug een grandious feest voor de alternatieve muziekfans. Hieronder een beknopt sfeerverslag.

Op vrijdagochtend om 11h00 konden we al getuige zijn van een puik potje recht-door-zee rock van Valient Thorr. De Amerikanen uit North Carolina kregen maar een half uurtje om zich te bewijzen op het hoofdpodium. Hierdoor was hun set nog intenser. De bebaarde zanger Valient Himself had er duidelijk zin in en dat werkte aanstekelijk op het publiek dat volledig uit de bol ging. Krachtige versies van o.a. catchy opener “Double Crossed”, “Infinite lives”, “Mask of Sanity” en “Sleeper Awakes” deden de eerste rijen heen en weer deinen. We onthouden ook het moment dat Valient Himself een dubbele rij fans aanmaande om op de grond gaan zitten, waarna hij ertussen kwam springen om hen ter plaatse te entertainen. Het hels feestje was ingezet. Maar het bleek van korte duur want de weergoden beslisten om zich een eerste keer te mengen in het feestgedruis. Gevolg: bakken regen uit de lucht en serieuse windstoten.

We besloten wijselijk om ons terug te trekken in de backstage om er ‘in het droge’ de concerten van de legendarische The Dwarves, Dagoba (Franse versie van Fear Factory) en Maximum The Hormone (Japanse mayhem zoals alleen zij het kunnen brengen) op klein scherm mee te volgen. Jammer, want het zag er allemaal schitterend uit en het publiek zag er geen graten in om zich volledig nat te laten worden.

Het was nog lichtjes aan het regenen toen The Cult rond 17h00 het hoofdpodium betrad om er toepasselijk af te trappen met “Rain”. Er volgde een klein uur nostalgie met klassiekers “Sweet Soul Sister”, “Lil’ Devil” en het finale trio “Wild Flower”, “She sells sanctuary” en hoogtepunt en meezinger “Love Removal Machine”. Ian Astbury (duidelijk te kampen met wat overgewicht) was in goeden doen en zijn magistrale stem galmde tot in Nantes. Menig tamboerijn vloog het publiek in en na het laatste nummer vond Astbury het nodig om gehakt te maken van een groot gedeelte van het drumstel. Onder een nog naschreeuwende gitaar van Billy Duffy verlieten de Britten met opgeheven hoofd het podium. Het publiek gaf ze nog een extatisch applaus.

Het was lopen geblazen naar de Terrorizertent om nog een plaatsje te bemachtigen voor het optreden van Karma To Burn. We zagen ze al meermaals aan het werk (de heren houden van touren) en ze ontgoochelden nog nooit. Ook deze keer was het pal in de roos. Gitarist William Mecum, bassist Rich Mullins en drummer Rob Oswald gaven er een lap op. Hun typische stoner metal bracht een uit zijn voegen barstende tent tot een kookpunt. Daar hun songs allemaal getallen zijn, vind je hier de winnende cijfers in volgorde: 20-32-30-28-14.

We verlieten na nummer 14 de tent om de opener van Down niet te missen op het hoofdpodium. De supergroep rond zanger Phil Anselmo (Pantera, Superjoint Ritual), drummer Jimmy Bower (EyeHateGod), gitaristen Pepper Keenan (Corrrosion of Conformity) en Kirk Windstein (Crowbar) lieten er van de start geen twijfel over bestaan: dit werd een uurtje ‘southern sludge metal’ om U tegen te zeggen. Anselmo ging tekeer als een briesende buffel met een overdosis testosteron en de andere leden lieten hun instrumenten donderen over de volgelopen weide. Bulldozersongs “Lysergik Funeral Procession”, “New Orleans is a Dying Whore”, “Hail the leaf” en “Stone the Crow” verpletterden het publiek ‘en masse’. Kippenvelmomenten: het aan de doodgeschoten Pantera-gitarist Dimebag Darrell opgedragen “Lifer” en outro “Bury Me in Smoke” wanneer nog wat leden van EyeHateGod en C.O.C. de helden op het podium vervoegden.

Het publiek ging nu volledig plat en verpletterd trokken we richting Terrorizertent om nog een kwartiertje The Young Gods mee te pikken. Wat een contrast: van zware sludgemetal naar verfijnde elektronische rock. We konden de setlist te pakken krijgen en daaruit bleek dat voor het overgrote deel van hun set uit hun laatste – iets kalmere – album werd geput. Dit naar analogie met hun doortocht in de Botanique in Brussel enkele maanden geleden. Uitsmijters van dienst waren een verdacht kalme en bizarre versie van “Envoyé” en een magistrale en uit volle borst meegezongen “Skinflowers”.

Om 21h00 was het tijd voor pioniers Iggy & The Stooges om ons nog eens te tonen hoe het echt moet en hoe je – ondanks het feit dat je al in de zestig bent – er nog altijd staat als een huis. Iggy sprong weer alle kanten op, strak geondersteund door ritmesectie Mike Watt en Scott Asheton en geflankeerd door gitarist James Williamson en saxofonist Steve Mackay. De klassiekers vlogen ons letterlijk om de oren. En een optreden van Iggy en the Stooges moet je niet beschrijven: je moet er gewoon bij zijn.
Hier de setlist: Raw Power / Search and destroy / Gimme Danger / Shake Appeal / 1970 / Fun House / Open Up And Bleed / L.A Blues / Beyond the Law / Penetration / I Got a Right / I Wanna Be Your Dog / No Fun. Van het begin tot het einde een klasse concert; of had je iets anders verwacht.

Toen we dachten dat we alles al meegemaakt hadden, kregen we de verrassing van de avond direct erna voorgeschoteld: Clutch gaf direct na The Stooges een gedenkwaardig optreden. In een volgestouwde tent kregen we een klein uur les in hoe aanstekelijke bluesy stoner rock gebracht moet worden. Dat ze – opgericht in 1990 – meer gerijpt zijn, konden we in levenden lijve ondervinden. Zanger-gitarist en boegbeeld Neil Fallon heeft een stem als een klok en maakte hier dan ook dankbaar gebruik van. Het werd een uitzinnig optreden met een publiek dat volledig uit de bol ging. Vooral tijdens “Electric Worry”. Pure klasse. Dat ze maar vlug eens onze contreien komen opzoeken.
Hier de setlist: The Mob Goes Wild / Profits of Doom / 50,000 Unstoppable Watts / Mice and Gods / Gravel Road / Struck Down / Freakonomics / Cypress Grove / Electric Worry / One Eye $.

Ze bleken de ideale opwarmer voor The Melvins, die de decibelmeter nog meer in het rood joegen. Wie The Melvins niet kent, heeft een serieus gat in zijn cultuur. Het was aanstekelijk om te zien hoe de mannen van Down “totally bezerk” gingen in de volgepakte sidestage van de Terrorizertent. Sinds het toevoegen van de twee leden van Big Business (Jared Warren op bass en Coady Willis op drums) zijn The Melvins er alleen maar hechter en nog sterker uitgekomen. Vooral het gebruik van een tweede drumstel versterkt hun typische oersound. Mooi om zien is het bijna perfect synchroon drummen van zowel Willis als Dale Crover. En dit dan nog in spiegelbeeld (Coady Willis is linkshandig). Het werd terug een memorabel concert met in de hoofdrol zanger-gitarist Buzz Osborne (met zijn typische kapsel, cfr. Sideshow Bob uit The Simpsons). Halverwege de set was er zelfs plaats voor wat covers: “Second Coming” en “Ballad of Dwight Fry”.
Het hoogtepunt van de show was ongetwijfeld “Night Goat”, toen Jimmy Bower van Down zelf plaats mocht nemen achter het drumstel van Crover, die Buzzo’s plaats achter de microfoon innam. Hard en luid was het, met andere woorden: typisch Melvins!
Hier de setlist: Roman Bird Dog / The Water Glass / Evil New War God / It’s Shoved / Anaconda / Queen / Second Coming / Ballad of Dwight Fry / Sacrifice / Hooch / Honey Bucket / With Teeth / Sweet Willy Rollbar / Revolve / Night Goat.

Afsluiter van de avond was Monster Magnet. En ook hier niets te klagen. Dave Wyndorf is dan misschien wel een opgeblazen versie van vroeger (obesitas extremus); dit doet niets af van zijn typische stem. Omgeven door een bende langharige bloeddorstige wolven gaf hij het beste en nog meer van zichzelf.
Wie dacht dat Monster Magnet afgeschreven was, moest op Hellfest toegeven dat ze nog even goed klonken als in de begindagen. Het werd een naar een climax opgebouwde set die uitmondde in de klassiekers “Powertrip” en “Space Lord”. Een set waar niets op aan te merken was.
Hier vind je de setlist: Nod Scene / Tractor / Dopes To Infinity / Hallucination Bomb / Dig That Hole / Medicine / Look to Your Orb for the Warning / Crop Circle / Powertrip / Space Lord.

Een eerste zéér geslaagde dag was ons ten deel en deze zou de volgende twee festivaldagen ruimschoots compenseren.

Organisatie: Hellfest (Clisson (Fr))