Crammerock 2011- Brede programmatie oogst
dag 1 – vrijdag 2 september 2011
In 1991 organiseerde een jeugdhuisje Cramme in Stekene een aantal optredentjes met de ambitie van een festival. Twee decennia later spreken we van een heus én uitverkocht festival met een zeer brede programmatie.

De jeugd van tegenwoordig is tegenwoordig niet meer zo jeugdig. Alhoewel, ouderen verlieten al snel de tent om voor de tieners plaats te maken. Deze knapen en chicks werden op een dj-set getrakteerd zonder echt een instrumentarium met een hele resen Nederlandstalige rapteksten of wat daarvoor zou moeten doorgaan. Ook deze keer werd de jeugd aangepord tot het neuken van frisse deernes  en het nemen van allerlei illegale sub(n)stanties. Ethiek staat niet in hun woordenboek. Foute boel dus voor hersenloze tieners.

Bent van Das Pop had deze keer zijn foute bril niet mee, maar zorgde wel voor een eerste hoogtepunt. Alle registers werden weerom opengetrokken en als een ware volksmenner, met meestal grappige maar ook pikante bindteksten liet hij nummers als “Kiss is not a crime”, “Fools for love”, het Beatle-eske “Flowers in the dirt”, “You” en “Can’t get enough of your love” op ons los. Je zou ervan versteld staan hoeveel pareltjes Das Pop al heeft geschreven.  Het publiek moest en zou meegaan en dit is dan Das Pop ook gelukt. Terecht ergerde hij zich aan de soundcheck tijdens hun optreden van Channel Zero, maar wist dat weer met de nodige humor op te lossen.  Dat Van Looy een groot performer was, wisten we al en werd bij deze nogmaals bevestigd.  De band brengt melodieuze songs ( da’s pop, hé) ondersteund door een  gedreven percussie en explosieve eindes. De drummer slaat er niet bepaald naast . Met “Can’t…” kregen we een heuse apotheose toen Bent na het gooien in het publiek van gigantische dobbelstenen de drummer vervoegde en ze met tweeën het drumstel zowat naar de kloten speelden.

Van melodieuze pareltjes naar de brute kracht van Channel Zero. Voor Crammerock lijkt het maar een kleine stap en ze zijn er nog goed in ook. Franky en co pletwalsen met het grootste plezier en decibels de tent omver – voor het eerst in zijn leven heeft ondergetekende oordopjes gebruikt, en dit na meer dan twee duizend concerten. Uiteraard zien we alle clichés: de typische metalposes, spuwen in het publiek, de flying V’s, de ietwat bloederige moshpit, dubbele basdrum, het publiek uitschijten omdat ze de laatste cd  nog niet gekocht hebben, en zo verder. Halverwege knapte de veer ei zo na met iets wat een ballad zou kunnen genoemd worden en dan was het wachten op hun twee krakers “Black Fuel” en “Suck My Energy”. En, eeerlijk: Het was het wachten waard. Soulflyer Mickey is wel degelijk een… euh versterking.

Laten we maar aan The Sisters of Mercy niet te veel woorden vuil maken. Iedere organisatie heeft het recht om miskleunen te organiseren.  Veel rook, slecht gebrachte muziek en een versleten grafstem. Dr Avalanche heeft perfect en gevoelloos  gedrumd. Het is dan ook een machine.

dag 2: zaterdag 3 september 2011

The Hickey Underworld weet dus ook wat het begrip ‘Er een Lap op Geven’ betekent. Deze makkers wonden een half decenium het nipt van de Black Box Revelation en kent iedereen van de StuBru-hitjes “Mysterie” en “Future Words”. Met hun degelijke van boksringen en kettingen voorziene uppercuts wisten ze de bloedhete tent vlot wakker te krijgen. Resultaat:  Je bent voor de rest van de dag opgefokt en de loden zon kan je geen reet meer schelen. Beter dan Channel? Volmondig ja. Onder de betonlaag schuilen namelijk heerlijke vakkundige en fijne songs.

Op naar de no-nonsense-rock van Gorki. Luc, onze droge en best grappige entertainer noemt zich een grote gelukzak en hij is dat blijkbaar ook. Gewoon zijn ding doen, de beste Nederlandstalige hits van de laatste decennia (die hij dan nog zelf heeft geschreven ook) brengen, mooie teksten op boeiende melodieën, ondersteund door een prima begeleidingsband, je zou voor minder een glas champagne drinken op het podium. Noteer ook dat zijn nieuw werk even sterk naast zijn ouder werk staat, hij daarmee begon om dan bijna jukeboxgewijs het ene pareltje na het andere op het oververhitte publiek los te laten. Ook de nodige sneer naar het gesoundcheck tijdens hun optreden (heren organisatoren, neem dit aub mee naar volgende editie), even Kelis een poepje laten ruiken en het verlangen naar Echo and Bunnymen uitdrukken… Neen, geen penopauze voor Luc Devos en Co.

De immer verlegen Vanlaere van Admiral Freebee was duidelijk in zijn nopjes en bracht een dijk van een concert. Minder kan je niet verwachten als je weet dat we hier te maken hebben met één van dé singer-songwriters én performers van de lage landen en daarbuiten.  Superlatieven en woorden zullen steeds te kort schieten. Hoe moet ik nou in godsnaam een stomende goed opgebouwde set met als climax een weergaloze “Darkness” beschrijven waar we in één klap het beste van Mick Jagger, Neil Young, Bob Dylan en Zappa in één band zien en horen.

Echo and the Bunnymen: Zonder twijfel het hoogtepunt van deze editie. Gehuld in een zwarte parka (‘eat your heart out’, Liam Gallagher) was onzen Ian duidelijk ‘in the mood’. Voor deze Britse Lou Reed durven we zelfs spreken van een vlaag van euforie. Hij gaf bemoedigende schouderklopjes naar de geluidsmannen, grapte en dolde wat met zijn bassist, maar was vooral uitstekend bij stem. Will Sergeant omarmde liefdevol zijn ‘kostbare’  gitaren en tekende voor een subliem gitaarspel, ondersteund door een meer dan behoorlijke percussie. Er werd gestart met “Going up”, de groep bleef grasduinen in ouder werk (“Rescue”, “Over the wall”, “All my colors”, “Dancing horses”), er werd geknipoogd naar The Doors (“Roadhouse blues”) en Lou Reed (“Walk on the wild side”) en met als hoogtepunten prima versies van “Villiers terrace”, “The cutter” en een gewaagd “Lips like sugar”. Jammer dat ze maar een uur kregen en dat de soundcheck van de volgende groep weer  wat roet strooide.

Zornik heeft het van bombast, theatraliteit , oppervlakkige liedjes en spetterend vuurwerk op het einde. Goed voor het jonge voetvolk. Koen Buyse was wellicht verwonderd dat de tent helemaal vol liep, maar dat was maar omdat het buiten oude wijven begon te regenen.

The Black Box Revelation: Vettige rock op zoek naar variatie. Al van hun derde brachten ze hun nieuwe ‘Rattle My Heart’, een veelbelovend lekker nummer waar je voor of tegen bent.  “Set Your Head on Fire”, “I Think I Like You” , “We Never Wondered Why”, “Never Alone / Always Together”:  al hun werk werd  met de nodige drive en discipline door dit duo gebracht, alhoewel,….meende ik daar geen bassist in de coulissen te zien staan spelen?

De laatste cd Flesh Tone  van Kelis was niet veel soeps. Deze uit plastiek opgetrokken en door de jeugd zeer gegeerde dame bleek op de overigens puike programmatie toch een hoofdact te zijn. Ze werd reeds door onze Vlaamse helden Gorki en Admiral met het nodige sarcasme aangekondigd, maar ja , de jeugd wil ook wat…. Muzikaal gezien kunnen we absoluut niet van een optreden spreken. Alles valt te herleiden tot één beat. Er stond slechts één volwaardig instrument op het podium: Een drumstel. Die arme drummer heeft dus drie kwartier lang –gelukkig duurde het optreden niet langer- hetzelfde moeten drummen. Alles werd ondersteund door een blonde dame die ervan overtuigd is dat ze ooit mooi was en nog steeds is en die een aantal knoppen , pc’s, samplers  en allerlei bediende. Kelis zelf droeg een flauw tijgerpakje, heeft wel een goede stem en komt zeker in aanmerking om wereldkampioen-serieus-in- het-publiek-kijken-terwijl-men-zingt te worden .  Vreemd genoeg droeg het publiek deze uit fake en plastiek opgetrokken dance act op handen, ook al vertelde Hare Arrogantie dat ze niet voor het publiek was gekomen, maar het enkel voor zichzelf deed.

Organisatie: Crammerock, Stekene