Leffingeleuren 2011 – vrijdag 16 september 2011
De 35ste editie van Leffingeleuren was om van te snoepen … Een gevarieerde affiche van smaakmakers van eigen bodem, ‘alternative’ internationale bands en enkele beloftevolle ontdekkingen. In de pittoreske locatie rond de kerktoren werd er sinds vorig jaar wat aan het terrein gesleuteld, waardoor er meer ademruimte was buiten de grote concerttent. De drank- en eetstandjes zijn beter opgedeeld. Op weg naar het zaaltje van de Zwerver kun je op het marktplein doorlopend projecties op groot scherm zien, en de ‘1 Minute Film & Sound Awards’.
Leffingeleuren is een van de afsluitende festivals; de sfeer, de ambiance zat er écht goed in. Een goede 17000 bezoekers daagden op , goed verdeeld over de drie dagen. We noteren een uitermate geslaagde editie  muzikaal!

Op de eerste avond was het publiek gretig en onthaalde elke band erg warm, wat op het podium ook te zien was. Alvast een klein overzicht … 6000 man waren er al aanwezig …

Een naam als School is cool kon niet beter na de eerste veertien schooldagen het festival openen. De groepsnaam kwam nu goed uit, want het festival is postgevat aan het kleine dorpsschooltje.
De recente winnaars van de Humo’s Rock Rally waren als een verse lading duracell batterijen … Fris, sprankelend en jeugdig enthousiasme … leuk en ontspannend om het festival in te zetten … met strijkers en dubbele percussie traden ze aan, en met singles als “New kids in town”, “In want of something” en “The world is gonna end tonight” was hun optreden van een half uur in een oogwenk voorbij. Wat een schoolbel hoorden we door de uiterst genietbare set van deze schoolboys & - girls.

In de Zwerver ging het trio uit New Jersey Screaming Females van start. Ze zijn al van 2006 bezig , maar zijn hier bij ons een nobele onbekende, maar we waren al meteen onder de indruk van hun rauwe, intense, spannende gitaarset. De groep haalt invloeden aan van Sleater –Kinney, Pixies, Dinosaur Jr. en Barkmarket en met z’n drieën gaven ze de gitaarsongs boeiende wendingen. De zang van Marissa Paternoster was messcherp, zweverig en de schreeuwerige prikjes betekenden een meerwaarde. Ruimte was er voor solopartijen. De songs volgden elkaar snel op en ze hielden overduidelijk het publiek in hun greep. Groep gretig – publiek gretig . Zo eenvoudig was het.

Das Pop is ‘Pop & Hot’ … De groep heeft een paar jaar op zich laten wachten, maar de laatste twee jaar gaat de muzikale carrière als een TGV … Fijne, aangename ‘feelgood’ songs sieren het werk van Bent van Looy en de zijnen. Een gevarieerde set van herkenbare nummers passeerden de revue, “Underground”, “Kiss is not a crime”, “You”, “Skip the rope”, “The game”, “Never get enough” en “Wings”. Wat een enthousiasme en respons . Leffinge op z’n best hier en we konden er om dobbelen , want midden de set werden twee reusachtige plastic dobbelstenen in het publiek gegooid met een maximale score als gevolg …

In het zaaltje was intussen het Gents-Brusselse kwartet Yuko bezig met subtiele, aanzwellende postrock, pop en elektronica, tussen The Notwist, Pinback, Radiohead en Sigur Ros; sfeervol, dromerige songs die live een krachtige uithaal kunnen hebben, zonder de factor gevoeligheid te verliezen. In de kijker: de fijne stem van zanger/gitarist Kristof Deneijs en de verbluffende drums van de getalenteerde Karen Willems. Creatief klonk het allemaal wel met de singles “Dolly Parton” en  “When You Go Blind”. Onthou alvast die plaat ‘As If We Were Dancing’. Het kwintet heeft al overtuigende platen uit en was goed op elkaar ingespeeld. We waren opgewarmd voor Battles ...

Battles: Eerder der het jaar was de kritiek ongegrond van de matige set in de AB … het nieuwe materiaal  met het verlies van Braxton klonk maar flets … Ongelijk … Het trio Battles bracht en brio het nieuwe materiaal van ‘Gloss dropp’ en stopte  er het gekende “Atlas” ergens tussenin … Battles heeft een aparte, unieke muzikale formule … Een hoop elektronica, iets meer dan vroeger misschien, vermengd met frisse gitaren en natuurlijk een opzwepende en pompende drum, nog steeds overduidelijk het handelsmerk van Battles, die met “Africastle”, “Sweetie & shag” en “ My machines”, met de geprojecteerde vocalisten op het scherm, en een schitterend afsluitende “Sundome” overtuigden …

Wat rust konden we ervaren in de Zwerver met de Britse sing/songwriter Jon Allen , die werd aangevuld met een pianist. Sober, elegant, gevoelig speelde het duo  innemende songs met een Dylanesque jaren ‘60/’70  ondertoon .  

Vanavond was het jonge volkje massaal gekomen voor Goose . Al een half uur voor de show van de ‘heren uit Kortrijk’ was het drummen om een goed plaatsje te bemachtigen... Goose staat dan ook garant voor een vet feestje en dat wilde natuurlijk niemand missen... Het begin van het optreden kon gerust doorgaan voor een bisronde want met “Synrise” en “Can’t stop me now” ging het dak net niet van de tent... Het viertal hanteerde van meet af aan een  verschrikkelijk strak tempo dat versterkt werd door een schitterende arty flashy lightschow. Alle hits van de twee albums van Goose kwamen aan bod en daar viel mooi op dat de nummers uit hun debuut (zoals “Bring It On”, British Mode”, “Black Gloves” en “Low Mode” ) songs zijn die meteen ontploffen … ‘Dancefloorkillers’ … De tracks van de laatste plaat zijn sfeervoller, iets trager van opbouw en minder explosief. Het West-Vlaamse publiek liet zich de hele show niet onbetuigd en zong uitgelaten ieder nummer mee. Opvallend was slotnummer “Words”, die na een vrij lange intro naar een ongelooflijke finale ging, die eindeloos leek te duren; hier kwam de voorliefde voor rock van het viertal nog eens tot uiting.  Goose speelde de toeschouwers op Leffingeleuren letterlijk murw en bewees wel de beste Belgische live-act van het moment te zijn. 
Nog dit: wie de heren nog eens wil zien op West-Vlaamse bodem kan dat op vrijdag 7 oktober tijdens een groot openluchtconcert in Kortrijk!

Van onthaasten geen sprake! In het kleine Café hadden we het Amerikaanse The Fresh & Onlys . Het kwartet zit in de indiesferen, maar kruidt het met potige, galmende garagepop en psychedelica. Ze moesten in het begin nog wat op dreef komen en de sfeer snuiven in de muziekkroeg om dan in het tweede deel meer te kunnen overdonderen …

Tot slot The Hickey Underworld . Net als bij Goose wou iedereen deze beloftevolle band die in 2006 de Humo’s Rock Rally won, wel terug aan het werk zien . Ze speelden een tweetal jaar terug de clubs en de festivals plat . Na een welverdiende adempauze zijn ze er terug met vier tot vijf leden om hun rauwe, snedige, krachtige rock soms elan te geven. Zanger Younes Faltakh klaagde dan wel over een rauwe stem maar daar was weinig  van te merken, drummer JimmY Wouters mepte dat het een lieve lust was, gitarist Jonas Govaerts stuurde zijn keiharde riffs richting  alle hoeken van de zaal en  bassist Georgios Tsakiridis kent qua coolness zijn gelijke niet in de vaderlandse muziekscène. 
Oudjes “Zero hour”, “Mystery bruise”, “Flamencorpse” en “Future words” zaten mooi verdeeld tussen het nieuwe, dat beheerst en controleerbaar klonk, waaronder “Whistling”, A Tran”, “Space Barril”, “Frog” en “Cold Embrace”.   … op het eerste gehoor de vertrouwde atmosferische combinatie van posthardcore, metal en grunge, en  in het verlengde van bands als Sparta, At The Drive In en Fugazi. 
… We zijn benieuwd …

Op die manier hadden we al een overdonderende eerste Leffingeleuren avond meegemaakt …

Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge