Leffingeleuren 2011 – in de ogen van …
2011-09-16 t/m 2011-09-18
Dit was misschien niet de sterkste editie van Leffingeleuren, toch viel er weer genoeg moois te rapen om de ware muziekliefhebber te behagen en die vindt opnieuw in steeds grotere getale de weg terug naar dit festival. Leek het er een aantal jaren geleden nog op alsof Leffingeleuren het festival van de plaatselijke jeugdbewegingen was geworden, dan is daar nu toch wel een duidelijke kentering in gekomen. Een doorgedreven inspanning van de organisatoren om beginnende groepen of onbekend talent te programmeren maakt Leffingeleuren ook aantrekkelijk voor muzikale avonturiers. Waar de zaal vroeger soms pijnlijk leeg bleef (zelfs tijdens uitverkochte edities) liep die nu zelfs bij nobele onbekende groepjes behoorlijk vol. Een verheugende vaststelling.

Kan het zijn dat de eerste groep op een driedaags festival meteen ook de beste is? Blijkbaar wel. Screaming Females (vrij-zaal-20u) uit New Brunswick, New Jersey zorgde voor een set dampende rock-'n-roll, iets waar we in dit koude weekend toch wat verstoken van bleven. Frontvrouw Marissa Paternoster kon je bezwaarlijk een babe noemen : piepklein, de ogen verborgen onder het haar en gehuld in een zwart kleed dat nog het meest weg had van een nonnenhabijt. Maar wat ze uitvrat op gitaar deed mijn mond toch openvallen. Gestuwd door een ook al schitterende bassist, King Mike en drummer Jarrett Dougherty bracht ze stevige gitaarrock waarin we invloeden van Dinosaur Jr. en Sleater-Kinney ontwaarden. Ik had er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord en toch heeft Screaming Females reeds vier platen op het actief. Een ontdekking en absoluut te volgen.

EMA (zat-zaal-18u35) , wat staat voor Erika M. Anderson, wordt momenteel ferm gehyped. Op haar debuut ‘Past life martyred saints’, die er kwam na de split van haar vorige (psych-folk) groep Gowns en een relatiebreuk legt ze haar ziel op een pijnlijke manier bloot. Vraag was uiteraard of ze dat ook op het podium kon waarmaken en gelukkig lukte dat grotendeels wel. Misschien klonk haar stem niet doorleefd genoeg om volledig te overtuigen maar muzikaal klopte het plaatje wel. Geheim wapen hierbij was Leif Shackelford op toetsen en viool. En alleen met die elektrische viool slaagde hij er op sommige momenten in de sound richting Godspeed You Black Emperor uit te duwen. Schitterend! Een ander raakpunt was een jonge Nick Cave hoewel EMA toch net iets minder intens voor de dag kwam en dat ondanks die microfoonkabel die ze op het eind rond haar nek snoerde

Wat deed Battles ( vrij-tent-22u) in godsnaam zo hoog op de affiche tussen Das Pop en Goose? Na het concert werd dat duidelijk : Battles is niet langer dat dwarse gitaarensemble maar doet zich tegenwoordig ook te goed aan tonnen elektronica en is zo een heel eind richting dance opgeschoven. Battles (New York) is nog steeds de band van ex-Helmet drummer John Stanier die ook actief is bij het Tomahawk van Mike Patton. De man is onovertroffen achter zijn drumstel met die ene cimbaal die haast tot de hemel reikt, super geconcentreerd ook en het lachen heeft hij jaren geleden definitief afgezworen. Sinds gitarist Tyonday Braxton (zoon van Anthony) vertrokken is komt Ian Williams (ex Don Caballero) meer op de voorgrond. Op gitaar kon ik hem wel smaken maar wanneer hij ter plaatse begon te joggen tussen twee keyboards die hij al lopend bespeelde had ik meer problemen. Nu viel er wel voortdurend wat te beleven met deze drie virtuozen die steeds druk in de weer waren. Het probleem dat de plaat is opgenomen met gastzangers (o.a. Gary Numan)  vingen ze op door ze op een videoscherm te laten meezingen maar dat bleef toch eerder bij behelpen. Battles was spectaculair maar of het goed was laat ik in het midden.

The Fresh And Onlys (vrij-café-00u15) uit San Francisco lieten me een tijdje geleden in Trix met een onvoldaan gevoel achter. En ook hier kwam het bijzonder stroef op gang. Hier en daar hoorde ik wat opflakkeringen die me de Triffids voor de geest haalden maar de meeste tijd bleef de zang gewoon te veel zeuren. Ik had ze eigenlijk al opgegeven toen de complete ommekeer kwam. Hoe het precies in zijn werk ging weet ik niet maar plots viel alles op zijn plaats. Fantastische songs en heerlijk galmende gitaren. Eindelijk werd duidelijk waarom sommigen zo euforisch doen over dit buitenbeentje van ‘In The Red’. De laatste 15 minuten van The Fresh and Onlys waren de beste 15 minuten van gans Leffingeleuren.


Veel had ik niet verwacht van Rainbow Arabia (zat-zaal-16u). De muziek van het echtpaar Danny & Tiffany Preston uit L.A. werd omschreven als een mix tussen postpunk, electro en muziek uit het Midden-Oosten. Voeg daar meteen ook maar wat Afrikaanse ritmes aan toe. Niet onmiddellijk mijn ding maar deze combinatie van stijlen werkte uitstekend. Vooral de innemende Tiffany Preston die, wanneer ze geen gitaar speelde, gans het podium gebruikte om haar bezwerende dansjes uit te voeren, maakte het verschil. Maar ook de sober gehouden elektronica van manlief en de uitstekende, wat weggemoffelde (in een hoekje van het podium) drummer Butchy Fuego (o.a. Boredoms) droegen bij tot dit fijne optreden. Dit was, naar eigen zeggen, hun voorlaatste show, hopelijk pikken ze de draad na de aangekondigde break van anderhalf jaar terug op.

Wie kent hem nog : G. Love (zat-tent-19u25)? Ik was behoorlijk wild van zijn debuut met Special Sauce uit '94 waarop hij de blues met succes wist te combineren met hiphop. Ik kocht nog hun tweede plaat ‘Coast to coast motel’ maar daarna verdwenen ze volledig uit mijn gezichtsveld. En nu dook hij hier plots solo op in Leffinge. Het begin van de set miste ik door een overlapping met de eerder vermelde EMA. Het eerste wat ik hoorde was een cover van Paul Simon's "50 ways to leave your lover" gevolgd door een superbe song die me heel hard aan Dylan deed denken maar waarvan ik jullie jammer genoeg de titel schuldig moet blijven. Het maakte me euforisch en in gedachten had ik het al over het absolute hoogtepunt van het festival maar de koude douche volgde meteen toen de goede vriend die hij op het podium vroeg Admiral Freebee bleek te zijn. Die het presteerde het om één van zijn eigen nummers te brengen, weliswaar met een uitstekende G. Love op mondharmonica. Gelukkig stapte hij daarna weer op en wat volgde was opnieuw de moeite waard maar de magie van dat ene nummer kwam toch niet meer terug. Wel hoorden we nog een flard van Lou Reed's "Walk on th wild side", een song die G. Love op het lijf is geschreven. Het was mooi geweest en ik besefte dat ik G. Love misschien ten onrechte uit het oog verloren was.

Man Man (zat-zaal- 21u35), net als G. Love uit Philadelphia, was toch één van de namen waar ik het meest naar uitkeek. En hoewel ze heel hard hun best deden kon hun laaiend enthousiasme het publiek niet volledig over de streep trekken. Nochtans was dit een bijzonder hilarische show waarvoor ze zeker heel wat mosterd bij Frank Zappa pikten. Met indianenstrepen op het gezicht geschilderd bestormden ze het podium dat volgestouwd stond met ongelooflijk veel instrumenten en allerlei onnozele attributen. De hyperactieve zanger, Honus Honus, ging er volledig voor, waarbij hij een verkleedpartij in vrouwenkleren niet uit de weg ging. Ook muzikaal bleek Zappa een inspiratiebron terwijl The Flaming Lips ook nooit veraf waren. Toch had ik de indruk dat vooral het visuele nog de bovenhand kreeg.

Vooraf las ik dat The Dead Trees (zat-café-23u30) oorspronkelijk van Boston zijn maar via een tussenstop in Portland uiteindelijk in Los Angeles belandden. Komen ze op het podium in Leffinge en verkondigen ze doodleuk dat ze van New York zijn. De prijs voor de meest ontwapenende verschijning op het podium in Leffingeleuren gaat ongetwijfeld naar zanger Ian Cummings die dankzij de aangereikte Duvels aardig zin kreeg om met zijn publiek te communiceren. Zo stond hij vol verwondering over dit festival "tussen de koeien en de schapen", dingen die ze in New York niet eens kennen. Al even gemoedelijk was de muziek van dit viertal : zomerse lichtvoetige pop waar zelfs uw schoonmoeder zich geen buil kon vallen. Naar het einde toe mocht het er al eens wat steviger aan toe gaan en rees meteen de vraag waarom ze dat niet de hele tijd hadden gedaan. Charmant zeker maar net iets te braaf.

Op zondag lik ik traditioneel mijn wonden en daar er niets met weerhaken geprogrammeerd stond had ik daar ruim de tijd voor. Slechts Alpha Blondy (zon-tent-21u45) uit Ivoorkust kon me verleiden om een optreden volledig mee te maken. Geen slecht idee trouwens om een festival met een reggae-optreden af te sluiten. Je hoeft er niet bij na te denken, gewoon wegdrijven op de vibes wat nog net kan na drie dagen festival. Veel ken ik er niet van maar met die blazers erbij klonk het voortreffelijk. En de 58-jarige Alpha Blondy zelf had de nodige kapsones. Zo verdween hij in de coulissen toen hij merkte dat hij gefilmd werd (weliswaar enkel om op het grote scherm naast het podium te projecteren). Bij dit soort artiesten hoort dat erbij zeker?

Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge