Festival Les Inrocks 2011 – ‘Découvertes’: James Blake – Laura Marling - Cults
Festival Les Inrocks 2011 - Schitterend concert van Laura Marling

Les Inrocks is een showcase festival dat op twee avonden een achttal nieuwe beloften voorstelt in de Aéronef. We hebben er ondertussen een traditie van gemaakt om de eerste week van november naar Lille af te zakken en we kunnen meegeven dat er dit jaar opnieuw heel sterke concerten gespeeld werden op het festival van het Franse rocktijdschrift Les Inrockuptibles

Maar aftrappen deed het festival niet zo sterk: La femme is een Frans groepje waarvan de leden allen naar dezelfde coiffeur gaan. Ze brengen een vreemde mengeling tussen surfrock en electronica, maar meer hoef je niet over deze band te weten.

Cults was al veel interessanter: dit New-Yorkse tweetal, Brian Oblivion en Madeline Follin, is live uitgebreid tot een vijftal.Cults is moeilijk vast te pinnen: in “Go outside”, met zijn kenmerkend xylofoonmotiefje klonken ze heel groots, een beetje zoals Architecture in Helsinki, of zelfs Arcade Fire. Ook “Abducted” had iets groots en hartverscheurends, maar paarde dat aan de cool van The Raveonettes. “You know what I mean” en “Never Saw the point” waren dan weer pure Supremes, inclusief de rijke orkestratie.  Nu is Cults zeker geen retro-groep, de songs van Oblivion en Follin zijn gebouwd op electronica. Een charmante ontdekking, deze Cults.

Laura Marling is nog maar eenentwintig, maar heeft met ‘A creature I dont know’ reeds haar derde album uit. Vanavond stond ze met een uitgebreide band op het podium van de Aéronef: cello, contrabas en banjo mochten de gitaar van deze Engelse folkdame bijstaan. “Rambling man” zette meteen de toon: dit zou een schitterend concert worden: Marling’s stem kraakte, wat je niet van een twintiger verwacht, maar dit meisje is dan ook een kettingrookster, maar wat een nummer: het leek wel of er een dame van vijftig op het podium stond, die door het leven getekend was, maar nee, Laura is eenentwintig. Sommige artiesten hebben geen leeftijd, en Laura Marling is een van hen.
“Ghosts” refereerde heel erg naar Nick Drake, maar dan vonden we helemaal niet erg. “ I speak because I can” werd heel mooi ondersteund door een cello, terwijl “Alpha Shallows” vreemd genoeg iets mee had van Led Zeppelin’s “Battle of evermore”, omdat Marling’s gitaar als een mandoline gestemd was.”Sophia”, één van de nieuwe nummers, was het hoogtepunt van de set, door de vermoeide, in sepia gedrenkte stem van Marling, die zich rond de muziek kronkelde en nog een extra boost kreeg door de harmonieën van de andere muzikanten.
Kortom, fantastisch concert van deze Engelse folk-babe en veruit het beste wat ik op de editie 2011 van Les Inrocks zag.

James Blake kon daarna enkel maar minder zijn, maar dat lag niet enkel aan de decompressie na het concert van Marling. In het voorjaar vonden we Blake goed in de Botanique. Ok, het concert toen was een van de hypes van het voorjaar en had een groot m’as-tu-vu gehalte, maar het concert toen deed ons ook veel beter de plaat en de muzikale aanpak van Blake begrijpen: hoe hij toen in “Unluck” zijn zang door zijn synthesizer loopte, was iets totaal nieuws en spannends. Vanavond was het gewoon minder, het experiment werd achterwege gelaten, we kregen meer dubstep: de bassen bliezen het publiek omver (en dat bij 82 Db, nog een geluk dat Blake hier niet alle knoppen op tien gezet had), maar het geluid klonk even kil als op de plaat en kon ons daarom minder bekoren. Natuurlijk bleef “Limit to your love” een ijzersterke cover, maar de andere nummers waren gewoon minder goed dan een half jaar terug in Brussel. De gitarist en drummer bepaalden het totaalgeluid vanavond ook veel minder dan toen. Dit concert maakte duidelijk dat Blake voor zijn volgende plaat toch iets anders zal moeten gaan doen.

Op dag Een was Laura Marling met overschot de dame van de avond, terwijl Cults een leuke ontdekking was.

Neem gerust een kijkje naar de pics

Organisatie: Les Inrocks ism Aéronef, Lille