Eurosonic – Noorderslag 2012 – zaterdag 14 januari 2012
Eurosonic – Noorderslag 2012 - 11-14 januari 2012 - Groningen
NOORDERSLAG
dag 4 – zaterdag 14 januari 2012
Dat de programmering op zaterdag tijdens Noorderslag beperkt bleef tot Nederlandse beloftes op 1 locatie in de stad mocht dan al een pak kilometer schelen in de benen, de zoektocht naar de juiste groep op het juiste moment in de 11 zalen die de Oosterpoort onderdak bood was er helaas niet minder om. Niet zonder enig geduw en getrek, soms zelfs meegesleurd in een heuse polonaise, slaagden wij erin om volgende bands voor u uit te vogelen.

Volgens het programmaboekje moet zowat heel Nederland in 2011 en masse gevallen zijn voor de stem én songs van Case Mayfield en ook wijzelf waren na zijn doortocht in Noorderslag behoorlijk onder de indruk. Een jonge artiest die een folky weg inslaat, niet op zijn eentje, maar vergezeld van een veelkoppige begeleidingsband wat resulteerde in veelgelaagde muziek die bij wijlen zowel associaties aan Ray Lamontagne als aan Radiohead zonder experimenteerdrift opriep. Aan het eind van de set werd Case Mayfield bedolven onder een lang en warm applaus. Dat zou wel eens de stimulans kunnen geweest zijn om internationale oorden te verkennen.           

Wie wil horen hoe Heather Nova zou klinken mocht ze met haar zeilboot niet langer de zeeën rond de zonnige Bahamas bevaren maar de Nederlandse kanalen bij volle maan moet beslist Yori Swart ontdekken. Begeleid door een zeskoppige band waarin de mondharmonica een prominente rol speelde, werd ons al vlug duidelijk waarom deze dame in 2010 al de Amsterdamse Popprijs wegkaapte en nadien ook nog in het voorprogramma van Agnes Obel mocht figureren. Op zijn beste momenten schurkte haar set gevaarlijk dicht tegen de weelderige arrangementen van Richard Ashcroft aan, wat ons deed besluiten dat voor Yori Swart nog een erg mooie muzikale carrière in het verschiet zou kunnen liggen.    

Homegrown, zeven nederhopacts op anderhalf uur tijd, dat beloofde! De meeste hiphopformaties kwamen met twee rappers op het podium en brachten elk een drietal nummers.
Bij Ojahjoh, Mr Polska, Ome Omar en Freez kreeg het publiek de klassieke ingrediënten voorgeschoteld: 'nieuwe Nederlanders' met stoere rijm over geld, champagne en misdaad. Maar ook wel met een dosis zelfrelativering en een paar knipogen van 'Wij zijn allochtonen dus kansarm tuig!' Per.Verz. sloot zijn act af met een geslaagde rap over mishandelde vrouwen. Het duo van Kroons was trouwens het enige waar er ook een dame stond te rappen. Het zou ook de meest eclectische band van de avond zijn.
En toen was het de beurt aan De Kraaien... en was er plots dubbel zoveel publiek komen opdagen. Bleek dat alle vorige bands zo een beetje als opwarmer zouden dienen voor de homies uit Den Haag. Eigenlijk hadden we in de stad al een groepje in carnavalsoutfit en ook hier en daar kraaienmaskers gespot. Officieel een driekoppige formatie, maar in totaal telden we zeker zeven man op het podium. “De tent aanharken, rookbommen d'r overheen en tweeters d'r uit''. Dat doe je dus met vier extra sfeermakers die kraaienmaskers en confetti het publiek in gooien en een halfnaakte dame die ertussen huppelt. Echt rappen kan je het niet noemen, zelf houden ze het op 'voordragen'. Urban chaos of 'ruigrep' in het Haags.

Er was eigenlijk maar één ding die ons tegenviel tijdens het optreden van Hospital Bombers. Dat was de groepsnaam, die je eerder zou associëren met een fout hiphop of metal collectief dan met een verfijnd gezelschap dat qua muzikale inspiratie geen keuze leek te willen maken tussen The Velvet Underground en het latere solo werk van één van haar boegbeelden, Lou Reed.  Van een  luxeprobleem gesproken! Dat ze hun experimentele sixties pop ook af en toe injecteerden met een eigenzinnig scheutje country stemde nog meer tot ons tevredenheid. Van Nederlanders is bekend dat ze een onovertroffen aanleg voor marketing in de genen hebben. Het was ons na het optreden bijgevolg een raadsel waarom wij nog nooit eerder van deze band gehoord hadden.      

Rats On Rafts is een underground band die wij vanaf hun eerste noot eerder associeerden met een industriële stad in verval dan met de nieuwbouw in Rotterdam waaruit dit viertal afkomstig is. Dit gezelschap heeft duidelijk eerst al haar Joy Division platen kapot gedraaid om vervolgens noodgedwongen nog enkele van The Stooges en The Clash op de draaitafel te gooien. Dit resulteerde in een donkere, opwindende set  die als enige nadeel had dat hij veel te kort was. Als er die avond één groep was die kan slagen in de aartsmoeilijke opgave om ook potten te breken bij de verwende luisteraars over het Kanaal, dan was het wel Rats on Rafts. Hopelijk vergeten ze intussen ook niet bij hun zuiderburen te passeren. 

Een vaste waarde op Lowlands en twee jaar op rij afsluiter op het Szigetfestival, dan is het eigenlijk verwonderlijk dat Kees van Hondt in België nog een vrij onbekende naam is. Als een muzikale Jeroen Bosch verovert DJ Kees het podium en de bijhorende dansvloer. Hij maakt muziek die je moet ervaren. En neem dat gerust letterlijk: op een KeesFeest spelen zich verschillende taferelen tegelijk af: iemand zit op een stoeltje aardappelen te schillen, er paar mensen lopen achter elkaar aan, opblaasbare dieren worden heen en weer gegooid en het publiek springt rond met takken in de hand. Dat alles op bekend in de oren klinkende feestdeuntjes met een stevige scheut (Oost-Europees aandoende) folk.

Voor wie er echt niet genoeg kan van krijgen brengen we tenslotte ook nog verslag uit over de Silo Sessions (http://www.silosessions.nl/timetable2.html ) waar beginnende lokale artiesten ons ’s namiddags opwarmden voor Noorderslag die avond. Op wandel door het centrum van Groningen werden we aangeklampt door een bevallige jongedame die ons uitnodigde voor een gratis koffie in de voormalige graansilo van de stad. De Silo Sessions brachten die namiddag een gevarieerd programma in een intieme huiskamersfeer. Het ruikt er naar koffie en muffins in de plaats van naar bier en rook, ouders hebben hun kinderen meegenomen. De meeste artiesten komen uit de provincie of uit de stad Groningen zelf en maken achteraf een praatje met het publiek.
We zagen Elle Alpha, een getalenteerde jongedame met een warme maar krachtige stem bluespop brengt, een combinatie van melodieuze popsongs met bluesy rocksongs.
De Dudettes, een damestrio met opvallende kapsels, beginnen twijfelend aan hun set maar schudden het publiek na 10 minuten toch wakker als frontvrouw Zjoly recht veert van achter de toetsen en het publiek intrekt. Het catchy nummer ‘Crazy’ blijft makkelijk in het hoofd hangen.
Christian Hof wordt uitbundig begroet als hij aankomt, wat laat vermoeden dat hij een van de meest gekende artiesten is die namiddag. Alleen met zijn gitaar brengt hij feel good liedjes in het Nederlands die vrolijk worden meegezongen, ook door de allerkleinsten.
Meest verrassend was het optreden van de pas 11-jarige Robine, die met enkele covers (Adele, Rihanna) het publiek met verstomming slaat door haar présence en vaste stem.

Organisatie: Eurosonic - Noorderslag