Hellfest 2012 – Sunn O))) trekt de Valley-tent bijna vacuüm
Hellfest 2012
Op de laatste festivaldag was D-A-D (het vroegere Disneyland After Dark) de eerste band die we aan het werk zagen op Mainstage 01. De Denen brachten hun ‘good clean family entertainement’ met een knipoog. Zoals gewoonlijk dus: met ‘tongue in cheeck’. We zagen ze al meermaals aan het werk (bvb. in de jaren tachtig op het legendarische Futurama-festival in Deinze) en ze ontgoochelden nog nooit. Hun zogenaamde cowpunk werkte aanstekelijk en nummers als “Riding with Sue”, “Bad Crazyness” en “Sleeping my day away” lieten een nostalgische glimlach op menige D-A-D-fanmond verschijnen. Leuke start van dag 3.

We bleven niet tot het einde van de set daar we het Zwitserse Monkey 3, een jam-band met een voorliefde voor psychedelische stonerrock, van bij de start van hun gig in The Valley wilden meemaken. Hun voorliefde voor Pink Floyd, Black Sabbath en Led Zeppelin steken de heren niet onder stoelen of banken daar hun sound sterk geïnspireerd is door deze megabands. Hun debuutplaat ‘Monkey 3’ werd trouwens uitgebracht op het Belgische Buzzville Records label en zette hen direct internationaal op de stonerrockmap. We kregen een gebalde set, doorspekt van deze opzwepende stonerrock met een Zwitserse touch en vonden het jammer dat ze er na 50 minuten noodgedwongen moesten mee ophouden. Zeer sterk concert en check ‘em out op het Belgische Yellowstockfestival in Geel deze zomer. Dan kan je zelf aan de lijve ondervinden hoe sterk dit Zwitsers 4-tal live voor de dag kan komen.

In dezelfde Valley-tent stond een uurtje later Acid King geprogrammeerd. Deze band wilden we voor geen geld ter de wereld missen. De tent stond terug barstensvol en het Californische 3-tal liet er geen gras over groeien en spitste ons direct een loeiharde versie van “2 wheel nation” (uit het Acid King III album) in de maag. Zangeres Lori S. typische lijzige stem zat goed in de mix en ritmesectie Joey Osbourne (drums) en Mark Lamb (bas) zorgden voor de perfecte zware ondersteuning. Heavy riffs werden met orkaankracht de Valley-tent ingeblazen en na een groot half uur kregen we nog een kolossale versie van “Sunshine and Sorrow” over ons heen gewalst. Want zo kan je Acid King het best omschrijven: een pletwals van heavy stonermetal. Van het begin tot het einde een schitterend opgebouwde set. Chapeau.

Na Acid King pikten we nog een kleine portie Hatebreed  mee alvorens de backstage in te stappen. De Amerikanen uit Connecticut hadden al van bij de start een moshpit in de frontlinies voor elkaar gekregen. Hun metalcore zette het publiek voor de Mainstage 01 in vuur en vlam. Opener “Never let it die”, gevolgd door “Before Dishonour”, “Betrayed by Life” en een loeihard “As Diehard As they come” ging er bij het overenthousiaste publiek in als zoete koek. Daarna trokken we naar de VIP-ruimte waar we op groot scherm nog – tussen enkele Grimbergen biertjes door – nog gretige versies van “Perseverance”, “Defeatist” en “Last Breath” zagen. Hatebreed deed wat van ze verwacht werd: het publiek geen seconde stil laten en ze overspoelen met hun typische metalcore.

Devildriver (de band rond Dez Fafara van het legendarische Coal Chamber) gaf er van bij de start ook een lap op enkele minuten na Hatebreed op Mainstage 02. Daar we nog backstage zaten, zagen we ze enkel via groot scherm maar aan de beelden te zien, ging het er heftig aan toe in de eerste rijen voor het hoofdpodium. Fafara liet geen moment onbenut om het publiek nog meer op te jutten. “Death To Rights” uit hun laatste ‘Beast’-album en uitsmijter “I Could Care Less” waren voor ons het hoogtepunt van hun energieke set.
Op weg naar het concert van Pentagram in de Valley tent kregen we toevallig nog de klassieker “(Don’t Fear) The Reaper” van Blue Öyster Cult  te horen. De band stond hun set af te werken op Mainstage 01. Maar veel tijd hadden we niet, daar we zeker in het voorste gedeelte van de Valley tent wilden staan.

Pentagram zagen we twee jaar terug op Roadburn, waar ze zwaar ontgoochelden doordat zanger Bobby Liebling allesbehalve in vorm was. Op Hellfest zagen we echter een herboren Liebling. Goed bij stem, beweeglijker en levendiger dan enkele jaren geleden. En dat bracht alleen maar een positieve noot aan de 50 minuten durende superset van de uit Alexandria (Virginia) afkomstige pioneers van de doom. Pentagram is een mijlpaal in het genre maar kreeg nooit dezelfde erkenning als tijdsgenoten Black Sabbath. Maar wat kon ons het wat schelen. Met Bobby Liebling in topform en gitarist Victor Griffin in een gretige bui is Pentagram een doomband om U tegen te zeggen. En dat konden we een klein uur lang ondervinden in de overvolle Valley tent met een overenthousiast publiek. Pentagram kwam, zag en overwon deze keer. En daar waren we blij om, want hun doom is mega als ze op scherp staan.
Hier de setlist vanop Hellfest: “Death Row”, “All Your Sins”, “Into The Ground”, “When The Screams Come”, “Forever My Queen”, “Sign Of The Wolf”, “Relentless”, “Dying World” en “Wartime”.

In de verte zagen we Mötley Crüe een karikatuur van zichzelf weggeven op Mainstage 01. Spinal Tap was nooit veraf en alle clichés uit het genre waren aanwezig. Niet echt onze ‘cup of tea’ ...

 The Obsessed, de band van Saint Vitus-boegbeeld Scott ‘Wino’ Weinrich was onze volgende gig die we koste wat kost wilden zien. Het was blijkbaar de verjaardag van Wino op zondag en als je dacht dat hij deze met een overload aan drank zou gevierd hebben, dan was je eraan voor de moeite. Wino stond scherper dan ooit en zag er allesbehalve dronken uit. Eerder omgekeerd: supergeconcentreerd en gretig als een jonge wolf om het publiek nogmaals te tonen dat The Obsessed meesters en pioneers zijn en blijven in het doommetal genre. De frontman vierde zijn verjaardag door het publiek het mooiste verjaardagsgeschenk terug te schenken: één uur doommetal van de bovenste plank. We konden niets beters wensen. Gezien en goedgekeurd.

En dan was het wachten op het finale concert in The Valley: Sunn O))) stond geprogrammeerd als hoofdact. We hadden ze twee jaar terug al de 013 zaal in Tilburg zien slopen en waren gespannen wat de band dit keer aan decibels had meegebracht. Toen de bandleden rond 23h30 in paterspij het door rook omgeven hoofdpodium betraden en met een oorverscheurend lawaai hun set startten, scheurden blijkbaar buiten ook de hemelsluizen uit hun voegen en barstte een stortvloed aan regen over het festivalterrein. Toeval? Wij denken van niet. Sunn O))) blies van bij de start alle zuurstof uit de Valleytent en trok ze bijna vacuüm. Wat een intense ervaring voor het talrijk opgekomen publiek. Sunn O))) slaagt er telkens in om door hun imposante geluid je ook fysiek hevig te treffen. We zagen trouwens dat enkele festivalgangers noodgedwongen de tent moesten verlaten, daar ze onpasselijk werden door zoveel lijfelijk geweld. We kregen een uur drones, noise en downtuned gitaargeweld van core bandleden Greg Anderson en Stephen O’ Malley, terwijl zanger Attilla zijn keelgat zo wijd openzette, dat je verwonderd was dat zijn luchtpijp het niet liet afweten. Geen drums, enkel nu en dan een akkoordverlaging of verhoging en wat zware keyboardsoundscapes. Zwaarder en luider kon volgens ons niet, tenzij je rekening houdt met Swans in hun hoogdagen.
Toch geraak je bij Sunn O))) concerten telkens in een vreemd soort trance. Je wordt gehypnotiseerd terwijl je lijf en oren je zeggen dat je beter het concert zou verlaten.
Moest Sunn O))) hun gig brengen voor doven en slechthorenden: ze konden de muziek aan den lijve ondervinden en ook meegenieten. Hoewel genieten niet het juiste woord is in deze context. Grappig moment was het op regelmatige basis opsteken van een opgezette reiger door iemand in het publiek. We konden ondanks de ernst van dit concert onze lach niet onderdrukken. Anderson en O’ Malley kunnen het ook nooit laten om tijdens hun gigs een fles rode wijn soldaat te maken. Ook het typische in de lucht steken van hun gitaren in de finale van hun set geeft je rillingen over je volledige ruggengraat.
En wat voor een finale: luid, luider, luidst! En dan plots niets meer … en een applaus dat verstomde daar je het bijna niet meer kon horen door een uur van een overload aan decibels. Indrukwekkend en achteraf louterend. Sunn O))) deed het terug.

Daarna wilden we nog iets van Ozzy Osbourne & Friends meepikken, maar door het barslechte weer buiten kortte Ozzy zijn set met een half uur in en was Mainstage 01 donker en verlaten toen we terug richting backstage liepen. Een backstage die zo vol was, dat we enkele minuten moesten wachten om er terug in te geraken en zo alsnog zwaar natgeregend werden.

We vonden het genoeg geweest en gingen richting camping om er ons wat af te drogen en met tinnitus in de oren probeerden we de slaap te vatten om de dag erop de lange terugweg aan te kunnen vatten. Hellfest 2012 was nog maar eens van start tot finish een schot in de roos en we kijken nu al reikhalzend uit naar de editie van 2013. Hopelijk zien we jullie daar ook!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/hellfest-2012/

Organisatie: Hellfest (Clisson (Fr))