Main Square Festival 2012: zaterdag 30 juni 2012
dag 2 - "La pluie fait battre mon coeur"

Zonder symbolisch of metaforisch te willen klinken: dag twee van Main Square Festival anno 2012 begon stralend, maar verwaterde naarmate de dag vorderde, op enkele zonnebuien na. En zelfs in natte nood zijn er optimisten, zo zagen we op een paraplu op het doorweekte festivalterrein: La pluie fait battre mon coeur.

Een vriendendienst voor old time friends, zo startte de dag. X, een legendarische Amerikaanse punkband, stapte op uitnodiging van Pearl Jam (die ooit één van hun nummers opnam) weer de toerwereld in en beleeft een revival nadat de band zo'n 24 jaar geleden een eerste keer begraven werd. De punkrock (met een The Doors-inslag) sloeg behoorlijk aan in Arras en dat voor een oogopener op een zomerse zaterdagnamiddag.

Het was wenkbrauwen fronsen toen we op de line up aanvankelijk La Moustache de Martin PinPin lazen. Een nieuwe Franse toegift van de organisatie, maar we geraakten niet in de Greenroom.

Even Frans (maar dan in het Engels) en even chauvinistisch bejubeld (maar dan terecht) is Skip The Use uit het naburige Rijsel ofte Lille. Electrofunk, heet het officieel, maar het neigde echt veel meer naar stevige rock. De zwarte, lijzige frontman - even beweeglijk en ogend als spiderman in zijn rood met blauwe accenten - haalde alle truken van de foor uit de kast: hij bouwde een religie op voor (het Franse) Shaka Ponk dat een dag later op het programma stond, liet de fans hun 'sexy derrière' draaien en kreeg ze bij het voorlaatste nummer allemaal op hun achterste om dan even energetisch omhoog te doen schieten. Het was een uurlang één brok energie. Pas mal du tout.

Haast gelijktijdig krijste Kreayshawn zich in de Greenroom te pletter voor amper honderd man, nadat ze een dag eerder in Werchter zo goed als afgemaakt werd. De half-Amerikaanse Natassia Gail Zolot - dochter van een punkwijf - blijkt meer naast dan op het podium een grote mond op te zetten. Haar kompaan deed het niet veel beter. De dj deed het meeste werk, wat in het weinige publiek toch wat beweging bracht. Het was ons deel niet.

Net voor Revolver (en Within Temptation) het podium betrad openden de hemelsluizen zich en geen klein beetje. Iedereen zocht dekking en niet echt voor Revolver. Het festival lag even stil en de beeldschermen gingen nadien (even) niet meer aan. Het enige stukje Nederland ter plaatse, Within Temptation, had de dag ervoor op weg naar Arras een stop gemaakt in het Belgische Werchter (tien jaar naar haar eerste passage), een stop die niet iedereen was bevallen. Arras bleek een betere versie die best te pruimen viel. Sharon Den Adel klonk live toch wel weer zoals op iedere plaat en haar stevige achterban stond er. De hitmachine is misschien geen hotmachine meer, maar blijft bij momenten meeslepend. Les points pour la Pays-Bas: sept (na discussie onder ondergetekenden, de ene gaf 6,5, de andere 7,5).
Halverwege Within Temptation begon het weer te druppelen tot De Adel bij haar afsluit een ingedund en doorweekt publiek voor zich had. La pluie leek Main Square in een natte nachtmerrie te laten verzinken en verdrinken en hoewel het overging in druiprekregen, werd het de storende factor in Arras.

Miles Kane kreeg een dag ervoor op Werchter een open doekje, maar moest nu wel tegen een nat publiek kampen. Ze blaakten nochtans van de goesting en trachtten de dappere toehoorders met een 'fuck the weather' mee te krijgen, wat grotendeels lukte omdat ze gewoon zelf goed waren. De Britten Alex Turner en James Ford stuwden hun korte nummers loeihard over de Greenroom, maar opvallend was dat het geluid stukken beter getuned stond dan de gigs van vrijdag. En de trompet-pianoman op de achtergrond was bij momenten vol aanwezig. En dat was goed.

Omdat we ook The Kooks wilden, moesten we wel iets vroeger afscheid nemen en achteraf gezien bleek dat niet de juiste keuze. Hun Werchterperformance (hun vierde in zes jaar) moet indruk gelaten hebben, maar hun nummers dropten in Arras neer op paraplu's of (zelf gefabriceerde) poncho’s, op hun hits (o.a. “She Moves In Her Own Way”) na. Niet dat Luke Pritchard en co er niet voor gingen. 'Fuck it up', gaf hij vol medeleven mee toen hij het over de regen had. En misschien hoorde hij ook dat het geluid niet het zuiverste was dat hij ooit op een publiek losliet. Een troost voor de massa onder de regenschermen: de videoschermen werkten wél weer.

En de Greenroom werkte ook en hoe: Miyavi ! Ja, Miyavi, (ook?) voor ons onbekend. Volledige naam: Takamasa Ishihara. Een half Koreaanse Japanner uit Osaka en zo bleek al na amper vijf seconden: een zot met zijn gitaar. Hij en zijn drumster sloegen met zijn tweetjes al meteen gensters en die vonken bleven komen. De Michael Jackson lookalike heeft een cool en grapte even wat voor een 'nice weather' het wel was, maar hij deed vooral waarvoor hij gekomen was: keiharde gitaarrock op het randje van het meer heavy soort. Die zouden we wel nog eens in de volgende edities van Werchter (of beter nog Pukkelpop) kunnen tegenkomen.

Het stevige werk stoorde bijwijlen zelfs de intimiteit die Florence + The Machine op hetzelfde moment even verder tentoon spreidde. Maar de zoetgevooisde engel trok er zich niets van aan en speelde de regen weg en de kazerne plat. 'We did a reverse sundance', glimlachte de in turquose geklede en vooral stralende frontvrouw die er ontegensprekelijk veel zin in had en het hele podium tientallen keren afliep. De zon werd bejuicht door een ontketende menigte. Een menigte die uit Florence haar hand at: op haar commando werd er gesprongen, samen gezongen, gedanst en kroop men op elkaars schouder. Simpele trucjes en het werkte, vooral omdat La Florence (Welch) en haar muziek zelf ook aanstekelijk werkten en herkenbaar zijn. Want in enkele jaren tijd reeg ze de hits aan elkaar en bereikte ze een heel breed publiek. Op een vorige editie van Main Square Festival twee jaar geleden maakte ze al indruk in de (toen nog tentgevormde) Greenroom. Nu parkeerde de organisatie haar net voor Pearl Jam op la Grande Scène. Ja, er zijn nog gevestigde namen, maar die moeten het dan ook waarmaken om de rangorde te verdienen. Florence en haar geoliede machine zetten in die twee jaar zevenmijlslaarzenstappen vooruit. Op vele gebieden. Zaterdag waren ze top of the day, of zelfs van het weekend tot dan toe.

Werkte de Greenroom even tevoren super, voor (en op) Izia was het wachten wegens geluidsproblemen. Izïa Higelin is een Franse gitaarrockster met een live reputatie. Ze was aangekondigd als één van de attracties van deze editie van Main Square Festival. En ze was stevig, zowel qua sound als qua performance. Maar we zijn er niet uit of ze straks nog hoger op de ladder klimt. In de gaten te houden.

En dan was het tijd voor datgene waarvoor meer dan de helft van Main Square voor gekomen was en wat we er twee jaar geleden al aan het werk zagen. Toen was het verdict van Pearl Jam niet ronduit positief: te traag, saai, verkrampt in de eigen glorieuze geschiedenis. Met een kwartier vertraging begon den Eddi (Vedder) eraan, fles wijn in de hand, zijn rauwe stem meteen in juiste stemming. Kop twintig jaar na het historische debuut 'Ten' leek Vedder er echt weer schwung en zin in te hebben en zijn fans des te meer. Grunge en PJ, het blijft iets wat je moet kennen om de fles ten gronde uit te drinken, in pakweg twee uur. PJ was goed, heel goed, muzikaal af, qua enthousiasme ook een stap vooruit bij twee jaar geleden. De set was stukken beter opgebouwd, breder grasduinend. De korte politiek boodschap stoorde zelfs niet, de hommage aan Joe Strummer (The Clash) was haast ontroerend.

Maar halverwege haastten we ons toch naar The Rapture, de mannen uit New York City die disco, punk en funk in een rockkleedje stoppen en er leuk mee weg komen. Zelfs met een hit. Eigenlijk bestaan ze al meer dan een decennium, maar het duurde tot nu eer ze in Europa ook wat vasteland onder de voet kregen. Ook zij moesten een twintigtal minuten later beginnen in de Greenroom, maar met een slome en slungelige nonchalance zetten ze de in een modderpoel herschapen weide op een schaatsen. Het weinige volk wel te verstaan, want de rest stond steviger op de harde ondergrond (waar ook wel kleine beken richting afvoer vloeiden) die Pearl Jam deed daveren. Maar The Rapture hield de fans (in spe) in trance en de New-Yorkers genoten er zelf zichtbaar van.

The Rapture had de mensheid tot dansen uitgenodigd en het vervolg kwam met Birdy Nam Nam dat de dag ervoor ook in Werchter afsloot. In België waren ze blijkbaar ok maar kregen ze nog weinig beweging in de Marquee, in Frankrijk zijn ze gewoon gigantesque, die vier dj's! DJ Pone, DJ Need, Crazy-B en Little Mike lieten het vinyl scratchen en maakten er een heuse electroshow van. Trouwens, hun grappige naam haalden ze uit de film ‘The Party’ (uit 1968 met Peter Sellers).

Voor het jonge volkje dat nog kon en wou de nacht en de modder induiken was er in de Greenroom nog The Zombie Kids. Een Turk en een Spanjaard die de volle crisis even doen vergeten en straks alles in hun eerste album gaan bundelen nadat hun eerste single ‘Face’ meteen een hit was, vooral in Spanje dan.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/main-square-festival-2012/

Organisatie: Main Square Festival+ Live Nation France